ความรักน่ะ อันตรายมากหรอ? ยังไง?

ชื่อตอน : Risk : 16(Rewrite​)

คำค้น : ลูคัส , ลิน risk , YAOI

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2563 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Risk : 16(Rewrite​)
แบบอักษร

แสงแดดที่สาดส่องมายามสายชวนให้รู้สึกแสบผิวเล็กน้อย    แอลดีนกำลังขะมักเขม้นกับการพรวนดินดอกไม้เล็กๆริมรั้วเตี้ยสีขาว    เสร็จจากแปลงหนึ่งก็ไปที่อีกแปลงหนึ่ง  เขาตื่นมาทำตั้งแต่เช้า  จะเรียกว่าตื่นก็คงไม่ถูกนัก  เพราะตั้งแต่เมื่อคืนก็ยังไม่ได้นอน    นั่งเล่นอยู่ในสวนทั้งคืน เหตุการณ์เมื่อคืนทำให้เขาหลับไม่ลงจริงๆ 

“วันนี้คุณอาว่างหรอครับ” เสียงดังขึ้นข้างหลังทำให้แอลดีนต้องรีบลุกขึ้นแล้วหันไปที่ซีไนน์ที่ยืนกอดอกข้างหลังตัวเอง 

“คุณหนู  เอ่อ....ครับผมว่าง” แอลดีนตะกุกตะกักเล็กน้อย  มองหน้าเล็กๆของคนตรงหน้า เขานึกอยู่ทั้งคืนว่าถ้าเจอซีไนน์จะทำหน้ายังไงดี แล้วคนข้างหน้าจะทำหน้ายังไงกับเขา   แต่ก็ดูปกติ ยังคงส่งยิ้มกว้างให้ปกติ 

“คุณอา" 

"คุณหนู”แอลดีนเอ่ยปากเรียกแต่อีกคนก็เรียกชื่อเขาเหมือนกัน 

“คุณหนูพูดก่อนเลยครับ”แอลดีนบอก 

“เอ่อ  ตื่นมาตั้งนานแล้วหรอครับ”ซีไนน์ถาม   ระบายยิ้มบนใบหน้าอย่างสดใส 

“ครับ”แอลดีนพยักหน้าตอบ ซีไนน์พยักหน้าเล็กน้อย  ยกยิ้มบางๆ  ก่อนจะหันหลังเดินเข้าบ้าน  แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงอีกคน 

“ผม  ขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อคืน”แอลดีนเอ่ยออกมา 

ซีไนน์กัดปากตัวเองแน่น  ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้อีกคน  ทำหน้าเหมือนกับว่าไม่มีอะไร  ทั้งๆที่หัวใจแทบจะกระเด็นออกมานอกอกเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน 

“อ่า  ครับ  งั้นซีนขอตัวก่อนนะครับ  มีงานต้องส่งวันจันทร์นี้ก่อนไฟนอลน่ะครับ”ซีไนน์ยกมือชี้ไปที่ข้างในบ้านก่อนจะยกยิ้มอีกครั้ง 

“ครับ”แอลดีนพยักหน้า  ก่อนจะหันหลังให้ซีไนน์  จริงอยู่ที่ซีไนน์ไม่ใช่คนที่ชอบโวยวายเหมือนคนน้อง แต่ท่าทางที่นิ่งๆ  แต่ไม่ใช่ท่าทางที่งอนเหมือนทุกครั้ง  ทำให้แอลดีนคิดไม่ออกว่าอีกคนกำลังรู้สึกยังไง เดาความรู้สึกของซีไนน์คงจะยากที่สุดแล้วเวลานี้ 

“เอ่อ  คุณอาครับ”ซีไนน์เอ่ยเรียก  แอลดีนรีบหันไปมองอีกคนที่ตอนนี้มองมาที่เขาพร้อมรอยยิ้ม ยิ้มให้เสมอ  แต่ไม่รู้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มนี้คิดอะไรอยู่ 

“ครับ” 

“ลืมเหตุการณ์เมื่อคืนแล้วกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมครับ”ซีไนน์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยแน่ใจนัก  แต่ก็ชัดเจนพอ 

“.....”แอลดีนทำได้แค่ยืนเงียบ   ทำตัวไม่ถูก 

“ถ้าซีนเคลียร์งานเสร็จแล้ว  ซีนจะออกมาใหม่  เรากลับมาคุยโดยที่คิดซะว่าไม่มีเหตุการณ์เมื่อคืนนะครับ”ซีไนน์เอ่ยย้ำอีกครั้ง 

“....”แอลดีนก็ได้แต่เงียบเหมือนเดิม  แล้วยกยิ้ม  ก่อนจะพยักหน้าให้อีกคน ซีไนน์ส่งยิ้มกว้าง  แล้วหันหลังเดินเข้าบ้าน 

แอลดีนทำได้เพียงมองตามแผ่นหลังบางที่เดินเข้าบ้าน  ไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของอีกคนนัก   แต่ถ้ามันทำให้อีกคนสบายใจเขาก็พร้อมที่จะทำตาม 

 

 

ห้างขนาดใหญ่ที่มีผู้คนพลุกพล่าน  ปกติวันหยุดควานลินมักจะมาเดินห้างกับพี่ชาย  แต่ช่วงนี้พี่ชายมีแอลดีนไปห้างด้วยแล้วเขาจึงไม่ค่อยได้เดินห้าง  แต่วันนี้กลับต้องมาเดินห้างกับคนที่ไม่ค่อยสนิทด้วยมันก็อึดอัดนิดหน่อย 

“ไหนคุณว่าไม่ชอบนม” ควานลินถามคนตัวโตที่ยืนอ่านฉลากบนขวดนมขวดแล้วขวดเล่า 

ควานลินไม่นึกว่าคนที่คอยแต่ทำหน้านิ่งๆต่อหน้าใครหลายๆคน  จะเก่งในการเลือกของเข้าครัวขนาดนี้     ดูท่าทางแล้วไม่เหมาะกับการเข้าครัวด้วยซ้ำ ลูคัสมักมีอะไรที่ทำให้เขาแปลกใจอยู่เสมอ 

ลูคัสมองคนตัวเล็กที่เดินข้างเขาต้อยๆ 

“ไหนพี่ลุคส์ว่าไม่ชอบนมไงครับ”ควานลินเอ่ยประโยคเดิมอีกครั้ง  แต่คราวนี้เปลี่ยนสรรพนามเมื่ออีกคนจ้องเขาไม่ละสายตา 

“จำได้ด้วยหรอ”ลูคัสถาม  แล้วหันไปสนใจของในมือต่อ 

“ก็....”ควานลินพูดแค่นั้นก็เงียบเมื่ออีกคนแทรกขึ้นมา 

“ตอนนี้กูเริ่มชอบนมแล้วล่ะ   ชอบมากด้วย”พูดจบก็หันมามองหน้าหวานอีกครั้ง  ก่อนจะเลื่อนสายตาไปที่หน้าอกของอีกคนทำตาระยิบระยับ 

“ม...มองอะไรตรงนั้นล่ะ”ควานลินที่เห็นสายตาแปลกๆก็รู้สึกเขิน  จับคอเสื้อขยับเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือจับขวดนมตรงหน้า  ยกมาอ่านฉลาก 

“เขินหรอ  กูเห็นมาหมดแล้ว”ลูคัสเอ่ยหน้าอมยิ้มเมื่อเห็นท่าทางที่ทำตัวไม่ถูกของอีกคน 

“หยุดพูดเดี่ยวนี้เลยนะ”ควานลินหันมาทำตาโตก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆ   ก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อย  เมื่อโซนที่ตนยืนอยู่ไม่ค่อยมีคน 

“อ้าว  ก็กูเห็นหมดแล้วอะ”ลูคัสยังคงแหย่คนข้างๆไม่หยุด 

“ไม่อายบ้างรึไงเล่า  หยุดเดี่ยวนี้นะ”ควานลินวางนมลงแล้วเขย่งเท้ายกมือปิดปากของตัวโตไว้  ส่งใบหน้าบึ้งตึงไปให้ 

“ฮึ”ลูคัสแกะมือนิ่มออกจากปากก่อนจะยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย   หันไปสนใจกับขวดนมในมือต่อควานลินก็ได้แต่ฮึดฮัดในคอเล็กน้อย  แต่ก็ทำเป็นเสมองไปทางอื่น 

“อยู่กับกู  ทำไมต้องทำหน้าบึ้งตลอดเลยล่ะ”จู่ๆลูคัสก็จับบ่าควานลินแล้วหันตัวอีกคนให้มาเผชิญหน้ากับตัวเอง 

“เอ๊ะ”ควานลินตกใจเล็กน้อย 

“อยู่กับกูมันน่าอึดอัดมากหรอ  ถึงเอาแต่ทำหน้าบึ้งตลอด” ลูคัสกอดอกถาม 

“เอ่อ.......”ควานลินได้แต่ยืนอึกอัก  เขาไม่รู้ว่าควรตอบแบบไหน 

“ว่าไง”ลูคัสเซ้าซี้ถามต่อ 

“ก็   นิดหน่อยครับ”ควานลินก้มหน้าตอบเสียงเบา  ไม่แน่ใจจริงๆว่าควรตอบแบบไหน 

“หรอ  แล้วกูต้องทำยังไงมึงถึงจะหายอึดอัดล่ะ”ลูคัสพยักหน้าเล็กน้อยแล้วถามต่อ ใจกระตุกนิดหน่อยเมื่อได้ยินคำตอบ 

“เอ่อ....”ควานลินทำได้ยืนทำหน้าอ้ำอึ้งเหมือนเดิม  ก่อนจะเงยหน้าขึ้นตอบคนร่างสูง 

“เอ่อ....  ก็ไม่รู้สิครับ”  เขาไม่รู้จริงๆ   ทำไมถึงเอาแต่ถามคำถามที่เขาตอบไม่ได้นะ ควานลินมองสายที่ดุดันของอีกคนก่อนจะเบิกตากว้างความตกใจเมื่อจู่ๆลูคัสก็ก้มลงมาจูบเขา 

จูบเบาๆ 

ควานลินได้แต่ยืนทำตาปริบๆมองหน้าคนร่างใหญ่ที่จ้องมาที่เขา 

“ตอนกูจูบมึงแบบนี้  มึงอึดอัดรึเปล่า”ลูคัสถามต่อ 

“เอ่อ...”และดูเหมือนคำถามนี้ควานลินก็ยังตอบไม่ได้ 

“ไปเถอะ”เห็นแบบนั้นแล้ว  ลูคัสก็หันหลังจับรถเข็นเดินออกไป แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินคำตอบจากควานลิน 

“อึดอัดครับ”ควานลินตอบ  มองคนร่างใหญ่ที่ค่อยหันมาทางเขา 

“หืม?”ลูคัสยืนจ้องท่าทางของอีกคนนิ่งๆ 

“น้องอึดอัด  เป็นเจ้าหนี้กับลูกหนี้  ต้องจูบกันบ่อยๆหรอครับ”ควานลินถาม ยอมรับว่าไม่เข้าใจเอามากๆ ลูคัสกับเขาก็เป็นผู้ชาย  ผู้ชายเขาทำแบบนี้เป็นเรื่องปกติหรอ แล้วทำไมกับซีไนน์ถึงไม่เคยจูบกันเลย  อย่างมากก็แค่หอมแก้มซ้ายขวาหลายๆที  แต่ก็ไม่เคยจูบปาก ถ้ากับผู้หญิงก็ว่าไม่น่าแปลกที่จะจูบกัน  แต่นี่เขาเป็นผู้ชายแล้วลูคัสก็เป็นผู้ชาย 

ลูคัสชอบผู้ชายหรอ  แต่คราวก่อนยังจูบกับผู้หญิงอยู่เลย ถ้าชอบผู้ชาย  ก็คงไม่ชอบเขา  ถ้าชอบก็ต้องบอกว่าชอบสิ ถ้าไม่บอกแสดงว่าไม่ชอบ เขากับลูคัสก็ไม่ได้เป็นอะไรกันเลยด้วยซ้ำ 

เป็นลูกหนี้กับเจ้าหนี้ เป็นลูกหนี้กับเจ้าหนี้ต้องจูบกันบ่อยๆหรอ  เขาไม่เคยติดหนี้ใคร  เพิ่งติดหนี้ลูคัสเป็นครั้งแรกในชีวิต แต่ถึงอย่างนั้นควานลินก็มั่นใจว่าเขาไม่เห็นหรือได้ยินว่ามีคนจ่ายหนี้ด้วยการจูบ 

เอ๊ะ  หรือว่าจะมีนะ?  

 

นี่ไง  เพราะไม่เข้าใจแบบนี้ไงควานลินถึงอึดอัด  ถ้าเข้าใจมากขึ้นว่าทำแบบนี้ไปทำไม  ตนอาจจะไม่รู้สึกว่าอัดอึดก็ได้ 

“แล้วถ้าไม่เป็นเจ้าหนี้กับลูกหนี้  จะไม่อึดอัดใช่ไหม”ลูคัสเมื่อได้ยินคำถามก็ยืนนิ่งอยู่สักพักแล้วถามขึ้น 

“น้อง..”ควานลินหลุดจากความคิดของตัวเอง  จะตอบคำถามของอีกคน  แต่ก็ต้องฉุกคิด ถ้าไม่เป็นเจ้าหนี้กับลูกหนี้ 

นั่นสิ  ถ้าไม่เป็นจะอึดอัดไหม? แล้วถ้าไม่เป็นเจ้าหนี้กับลูกหนี้  เขาจะเป็นอะไร 

“หึ”ลูลัสยกยิ้มมุมปากตามสไตล์ตัวเองอีกครั้ง  เมื่อเห็นอีกคนทำถ้าขมวดคิ้วเหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่าง แล้วก็หันหลังทำท่าเหมือนจะเดินไปอีกครั้งถ้าไม่ถูกอีกคนถามขึ้นมาซะก่อน 

“เมื่อไหร่ค...เอ่อ  พี่ลุคส์จะให้น้องใช้หนี้ให้หมดครับ”ควานลินถามแล้วก้าวไปยืนข้างๆอีกคน  ผลักรถเข็นให้ไปข้างหน้า   แต่อีกคนกลับดึงรถไว้แน่น 

“อยากจ่ายหนี้ให้จบเร็วๆขนาดนั้นเลยหรอ”ลูคัสหันมองอีกคนที่เงยหน้ามองเขาอยู่แล้ว 

“ครับ”ควานลินพยักหน้าหงึก 

“ทำไม” 

“ก็น้องไม่อยากจูบกับพี่ลุคส์โดยที่ไม่มีสถา.....”ควานลินถามแค่นั้นก่อนจะชะงักเมื่อไม่แน่ใจกับคำตอบของตัวเองว่าควรพูดไปไหม 

“ไม่อะไรนะ”ลูคัสที่ฟังไม่ทันจบถามต่อ 

“ก็น้องอยากมีแฟนสวยๆ  อยากกอดอยากจูบกับใครก็ได้ที่น้องไม่อึดอัดนี่ครับ”ควานลินตอบพร้อมเสมองไปทางอื่น 

“..........”ลูคัสได้แต่ยืนนิ่งให้กับคำตอบของคนตัวเล็ก   ใบหน้าไม่ได้แสดงอะไรออกมา  จนอีกคนต้องถามอีกคำถาม 

“แล้วพี่ลุคส์ไม่อึดอัดบ้างรึไง”ควานลินถาม 

“.......”เป็นอีกครั้งที่ลูคัสยืนนิ่ง  มองหน้าหวานที่เงยมามองตัวเอง  ลูคัสไม่ชอบให้ใครเข้ามาในพื้นที่ของตัวเอง  แต่กับควานลินเขาอยากให้อีกคนอยู่ในพื้นที่นั้น 

ไม่รู้สึกอึดอัด? ไม่รู้สิ 

“หึ จริงสิ  มีแค่น้องมีข้อจำกัด  แต่พี่ลุคส์จะไปกอดจูบกับใครก็ได้”ควานลินถอนหายใจพูด  เมื่ออีกคนเอาแต่ยืนเงียบ 

“หึงหรอ”ลูคัสถาม  เลิกคิ้วเล็กน้อยกับประโยคที่ได้ยิน 

“เอ๋  ป...เปล่านะครับ   น้องชอบผู้หญิง  จะไปชอบพี่ลุคส์ได้ยังไง”ควานลินทำหน้าแปลกเมื่อประโยคที่ตนเอ่ยถูกตีความหมายไปอีกแบบ  ก่อนจะรีบปฏิเสธ 

“ถามว่าหึงหรอ  ไม่ได้ถามว่าชอบหรอ”ลูคัสสบตาถามอีกคนที่ทำหน้าเลิกลั่กปฏิเสธ 

“อะ?”  ควานลินชะงัก  พยายามนึกว่าตัวเองตอบอะไรผิดไป 

“หึ”ลูคัสยกยิ้มอีกครั้งก่อนจะก้าวเดินออกไปพร้อมผลักรถเข็นไป 

“ก็....  ถ้าจะหึงได้ก็ต้องชอบก่อนไม่ใช่หรอครับ”ควานลินรีบสาวไปเดินข้างๆอีกคนแล้วเป็นฝ่ายที่จับรถแน่นเพื่อให้อีกคนหยุดเดิน 

“......”ลูคัสหันมามองอีกคนนิ่ง  มองท่าทางและสีหน้าของอีกคนที่พยายามอธิบายให้เขาได้ยิน 

“ก็พี่ลุคส์ถามว่าหึงหรอ  ก็น้องไม่ได้ชอบพี่ลุคส์ก็แปลว่าไม่ได้หึงสิครับ”ควานลินอธิบาย 

“..........กำลังจะบอกอะไร”ลูคัสถาม 

“ก็.. พี่ลุคส์จะไปจูบกับใคร ก็ไปเลย  ไม่ได้เกี่ยวกับน้อง”ควานลินพูด  ทำปากยู่  เชิดหน้าให้อีกคนเล็กน้อย 

“อ้ะ”ควานลินตกใจเล็กน้อยเมื่อจู่ๆลูคัสก็จับใบหน้าไว้  แล้วก้มลงมาจูบที่ปากเบาๆอีกครั้ง 

“ก็บอกว่าจะจูบกับใครก็ได้นี่”ลูคัสพูดหน้าตาย 

“พี่ลุคส์!”ควานลินเรียกชื่ออีกคน ก่อนที่ปากนุ่มจะถูกกดจูบอีกครั้งเบาๆ 

“อ้ะ”ควานลินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวมองลูคัสอึ้งๆ ทำตาโต 

“เอะ”  และเป็นอีกครั้งที่ถูกฉกริมฝีปากไป แต่ก่อนจะมีมากกว่านี้  ดูเหมือนตอนนี้คนตัวเล็กที่เอาทำตาโตจะได้สติแล้วจึงรีบห้าม 

“ย..หยุดนะครับ”ควานลินยื่นมือยันคางของอีกคนไว้ 

“.....”ลูคัสมองอีกคนนิ่งๆก่อนจะปล่อยมือจากหน้าของควานลิน 

“จะจูบทำไมหลายๆครั้งครับ”ควานลินบ่นอุบอิบ 

“ก็....หวาน”ลูคัสตอบเบาๆ ก้าวขาเดิน 

“เอ๊ะ”อีกคนหันมาทำหน้างุนงง  แต่ก็ก้าวขาเดินข้างๆร่างสูง 

“ก็มึงบอกว่าอึดอัด  ถ้ากูจูบหลายๆครั้ง  มึงอาจจะหายอึดอัด  เหมือนเวลาเราย้ายโรงเรียนใช่ไหม  แรกๆก็อึดอัด  อยู่นานๆเข้าก็จะหายอึดอัด”ลูคัสอธิบาย  แต่คำอธิบายแบบนี้  ดูเหมือนเป็นข้ออ้างมากกว่า 

“อย่างนี้ก็ได้หรอครับ”ควานลินพยักหน้าเบาๆ  แต่ก็อดสงสัยไม่ได้  อย่างงี้เวลาอึดอัดกับคนอื่น  ก็จูบได้หรอ นึกว่าคนจูบกัน กอดกัน  หอมกัน ต้องรักกันซะอีก 

“ก็อยากให้ได้”ลูคัสตอบ 

“งั้นถ้าน้องอยากหายอึดอัดกับคนอื่น  ก็จูบได้ใช่ไหมครับ  หรือมันเป็นธรรมเนียมของบ้านเมืองพี่ลุคส์  ว่าแต่พี่ลุคส์เป็นลูกครึ่งประเทศอะไรหรอครับ”ควานลินถามต่อด้วยความสงสัย 

“ไม่ได้!!”ลูคัสตอบเสียงแข็งจนอีกคนสะดุ้งตกใจ 

“ก็....  รู้แค่ว่าไปจูบกับคนอื่นไม่ได้  ต่อให้อึดอัดแค่ไหนก็ห้ามไปจูบไปกอด  เข้าใจไหม”ลูคัสบอก  จิ๊ปากเล็กน้อยไม่ค่อยพอใจคนตัวเล็กนัก นี่อินโนเซ้นต์ขนาดที่ไม่รู้เลยหรอว่าจูบเนี่ยมันเพราะ.. เพราะคนเขาช.... 

“อ้อ  ครับๆๆ”ควานลินพยักหน้า  แม้จะงงหน่อยๆ  แต่ก็พยักหน้ารับ 

“อยากกินไอติมไหม”จู่ๆลูคัสก็เอ่ยถามเปลี่ยนเรื่อง 

“เออ....  รสสตรอเบอร์รี่ครับ”ควานลินที่กำลังงงๆกับเรื่องที่พูดกันอยู่  ตอบไปแบบงงยิ่งกว่าเมื่ออีกคนเปลี่ยนเรื่องคุย 

“งั้นรอตรงนี้แหละ”ว่าจบก็ให้อีกคนรอที่เก้าอี้ตัวยาวแล้วตัวเองก็เดินตรงไปที่ร้านไอศกรีมตรงหน้า 

“ครับ”ควานลินพยักหน้าแล้วยกมือถือ  เปิดเข้าไปที่โปรแกรมแชทเห็นข้อความที่คนในกลุ่มส่งมา 

ใจหนึ่งก็อยากเปิดอ่าน  แต่ใจหนึ่งก็นึกถึงเรื่องเมื่อคืนเล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง  พาเขาไปขังในห้องแบบนั้นเป็นใครก็ต้องโกรธ  ถึงจะยังไม่รู้เหตุผลที่เพื่อนทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร  แต่ถึงเหตุผลจะดีขนาดไหนก็ควรบอกกันสักคำไม่ใช่หรอว่าจะทำอะไร 

ส่งข้อความไปหาซีไนน์  แต่อีกคนก็ยังไม่ตอบ สงสัยจะยังไม่ตื่น 

ควานลินเดินไปเดินมาคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก่อนที่จะล้มลงไปกับพื้นเมื่อไหล่ถูกกระแทกแรงๆจากใครบางคนที่เดินมา 

“อ้ะ  ขอโทษครับ”คนที่เดินชนกล่าวขอโทษก่อนจะพยุงให้ควานลินลุกขึ้น  ถามด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล 

“เจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ” 

“เปล่าครับ”ควานลินส่ายหน้าแกะมืออีกคนจากแขนของตัวเองเมื่อรู้สึกว่า แขนถูกจับจนแน่นเหมือนโดนบีบ   อีกอย่างเขาไม่ชอบให้ใครที่ไม่รู้จักมาแตะเนื้อต้องตัว ผู้ชายร่างสูงผอมที่มาเดินชนขอโทษขอโพยอยู่พักใหญ่ก่อนจะเดินออกไป พร้อมๆกับอีกเสียงที่ดังขึ้นถามควานลิน 

“มีอะไร”ลูคัสถามเสียงแข็ง  มองตามหลังของคนที่เดินออกไป 

“มีคนเดินมาชนนิดหน่อยน่ะครับ”ควานลินตอบ 

“แล้วเป็นอะไรเจ็บตรงไหนไหม”ลูคัสละสายตาจากที่มองแล้วหันไปมองคนตัวเล็กที่ลูบแขนตัวเองเบาๆ 

“น้องไม่เป็นไรครับ”ควานลินยิ้มแหยๆส่ายหน้าไม่เป็นไร แต่ลูคัสก็เอาแต่จ้อง  จนต้องบอกเสียงหนักแน่นว่าไม่เป็นไรจริงๆ 

“ไม่เป็นไรจริงๆครับ” 

“งั้น  อะ   รสสตรอเบอร์รี่”ลูคัสพยักหน้าแล้วยื่นไอศครีมโคนในมือให้อีกคนแล้วเดินไปพร้อมกับรถเข็น 

“อร่อยไหม”เดินไปสักพักก็หันไปมองอีกคนที่กินไอศครีมรสสตรอเบอร์รี่ด้วยหน้าเปื้อนยิ้ม  จนต้องยิ้มตาม 

“ครับ?”ควานลินชะงักหันไปมอง 

“รสสตรอเบอร์รี่อร่อยไหม”ลูคัสถามอีกครั้ง  หยุดก้าวเดินแล้วหันมามอง 

“ก็อร่อยครับ”ควานลินพยักหน้า แล้วหันไปกวาดสายตามองสิ้นค้าบนชั้นวาง 

“อืม  ช็อคโกแลตก็อร่อยนะ”ลูคัสพูดขึ้นแล้วยกไอศครีมรสช็อคโกแลตในมือตัวเอง 

“อ้อ   ครับ”ควานลินหันมามองนิดหน่อยก่อนจะพยักหน้าไม่สนใจคนร่างใหญ่  แต่สนใจซองลูกกวาดหลากรสตรงหน้ามากกว่า 

“ชิมไหม”ลูคัสถาม 

“เอ๊ะ? ไม่เป็นไรครับ  รสสตรอเบอรี่ก็อร่อยดีอยู่แล้ว”ควานลินคิดว่าลูคัสคงจะซื้อไอติมรสชอคโกแลตให้ชิม  แต่ไม่ดีกว่า  ยังไงก็ชอบสตรอเบอร์รี่มากกว่า 

“แต่กูอยากชิม”ลูคัสเอ่ยออกมา  จนควานลินเงยหน้ามองด้วยความแปลกใจ 

แต่ดูเหมือนคนร่างใหญ่จะทำให้หัวใจของเขาเป็นไม่เป็นจังหวะแทบตลอดเวลา  เมื่อจู่ๆลูคัสก็ก้มลงมาฉกปากนิ่มแล้วสอดลิ้นเข้าโพรงปาก มืออีกข้างจับไอศครีมในมือตัวเองไว้  แต่อีกข้างก็จับท้ายทอยของคนตัวเล็กไว้แน่น 

ส่งลิ้นไปกวาดรสหวานของไอศกรีมรสสตรอเบอร์รี่ในปากของคนตัวเล็ก 

รสช็อคโกแลตดูเหมือนจะเข้ากันได้ดีกับกับรสสตรอเบอร์รี่ 

ลิ้นหนากวาดความหวานจนพอใจ 

“อื้มมมมมม” จึงผละออกมา  แล้วเลียริมฝีปากตัวเองหนึ่งครั้ง ก่อนจะหันไปสนใจกันของกินบนชั้นวาง ไม่สนใจอีกคนที่อ้าปากค้าง  มองด้วยความอึ้ง 

ทั้งอึ้ง ทั้ง งง 

“อร่อยจริงๆด้วย”สายตาก็มองไปซองขนม  ปากก็พูดเอ่ยออกมา 

“จูบบ่อยไปแล้วนะครับ”ควานลินบ่นอุบ  แต่ก็ไม่รู้ควรจะทำยังไง 

“อยากให้หายอึดอัดไวๆ”ลูคัสตอบโดยไม่มองอีกฝ่าย 

“จูบกลับก็ได้นะ  ถ้าอยากเอาคืน  จะได้แฟร์ๆ”แล้วก็พูดต่อเมื่ออีกฝ่ายเงียบไม่ยอมตอบอะไร 

“ไอติมละลายแล้วนะ”ลูคัสมองไปที่ไอศครีมในมือของควานลินยกยิ้มที่ริมฝีปากนึกขำ 

“เอ่อ  ครับๆ”ควานลินเหมือนจะหลุดจากภวังค์พยักหน้ารัวๆ  ยกไอศครีมในมือเข้าปากอีกครั้ง 

________________________________________ 

แง้งงงงงงง คู่  #ลุคส์ลิน  ไม่ใช่ลุกลนนะจ้ะ  แม้น้องจะซึนๆ  อึนๆ5555555555 

มาอีกตอนนนนน  อิอิ 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะงับ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว