ขอบคุณที่สนับสนุนนิยายของ ยายอ้วนคนนี้เด้อ รักๆ

ยานอนหลับชั้นดี...

ชื่อตอน : ยานอนหลับชั้นดี...

คำค้น : นิยายy เจ้หมอน เฮียเก่ง อีหมอนตลาดแตก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ต.ค. 2561 20:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยานอนหลับชั้นดี...
แบบอักษร

"เฮีย พรุ่งนี้จะไปเที่ยวกับเพื่อนนะ!!"

หลังจากโทรหาแฟนสาวอยู่นานพอสมควรร่างสูงก็เดินเข้าห้องมาบอกร่างบางที่กำลังคุยโทรศัพท์กับคนรู้ใจของตัวเองอยู่เหมือนกัน..เขาจงใจพูดเสียงดังฟังชัดเพื่อก่อกวนหมอน


"พรุ่งนี้พี่เหน่งจะมาหาเค้าเหรอ....ว่าแต่ว่างแล้วรึไง"นอกจากจะไม่สนใจคนที่พึ่งเข้ามาแล้วร่างบางยังตั้งหน้าตั้งตาคุยโทรศัพท์อีกด้วย ใครจะสน?


"(พรุ่งนี้พี่ออกเวรครับเดี๋ยวพี่จะรีบไปช่วยเราขายของนะ)"ปลายสายว่ามาอย่างนั้นมันยิ่งทำให้คนได้ฟังถึงกับยิ้มไม่หุบเล็บจิกหมอนด้วยความเขินอาย ถึงจะอยู่ใกล้กันใช่ว่าจะได้เจอกันบ่อย ทางนั้นก็งานเยอะตัวเขาเองก็ไปไหนไม่ค่อยได้....

เหมือนมีพ่อคุม?


เหน่งหรือผู้กองเหน่งคนรู้ใจของเจ้หมอน...พวกเขาทั้งสองคบหาดูใจกันมาได้เกือบหกเดือนแล้วสาเหตุที่ได้พบและคบกันเพราะหมอนไปประกันตัวเก่งบ่อยๆจนได้พบรัก


ทั้งคู่ดูรักกันมากแต่ก็ไปอยู่ด้วยกันไม่ได้เพราะหมอนต้องดูแลเก่งจนกว่าเก่งจะดูแลตัวเองได้ พวกเขาก็เลยไปมาหาสู่กันเมื่อมีโอกาส


"เฮีย!!"เสียงหงุดหงิดของคนร่วมห้องดังขึ้นอีกครั้งหมอนจึงเงยหน้าขึ้นมามองเด็กหนุ่มที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่พลางเลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่ามีอะไร


"พรุ่งนี้จะไปเที่ยวทะเลกับเพื่อน"เก่งพูดขึ้นมาอีกครั้ง หมอนพยักหน้ารับรู้อย่างงงๆ


ปกติจะไปไหนมันไม่เคยบอกเขานิ่ ทำไมวันนี้มาแปลกวะ!


"งั้นแค่นี้ก่อนนะพี่เหน่งวันนี้เค้าเหนื่อยแล้วฟ้าก็ร้องหนักด้วย"

"(ครับๆ พี่รักหมอนนะ คิดถึงนะครับ จุ๊พ)"


ทั้งสองพูดบอกรักกันก่อนจะกดตัดสายแล้วไหว้พระก่อนจะวางตัวลงนอนเพราะความเหนื่อยล้าจากการขายของแล้วไหนจะต้องมาขนของเข้าห้องอีก มันเหนื่อยจริงๆนะ

"อาบน้ำยัง"เสียงทุ่มเอ่ยถามพร้อมกับยืนกอดอกมองร่างบางอย่างหงุดหงิด


"กูอาบแล้วปิดไฟให้กูด้วย...ง่วง!!"ว่าแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงวันนี้เขาไม่มีแรงเถียงกับคนตรงหน้าเหมือนทุกวัน ขนาดแรงทาครีมยังไม่มี..


เก่งยืนมองสักพักจึงเดินไปปิดไฟให้แล้วเดินหยิบเสื้อผ้าที่ตู้เข้าห้องน้ำไปเพื่ออาบน้ำเพราะพรุ่งนี้เขาเองก็ต้องตื่นแต่เช้าเหมือนกัน

เปรี้ยง!!!!!!!


เสียงฟ้าคำรามดังลั่นสนั่นหวั่นไหวจนทำให้ร่างบางตกใจตื่นขึ้นมาเอามือทาบอก


"ทำไมมึงยังไม่นอนเนี้ย!"ถามคนที่นอนข้างๆก่อนจะลุกขึ้นไปปิดผ้าม่านหลังห้องเพราะห้องเช้ามันเป็นห้องแถวจึงได้ยินเสียงฟ้าร้องได้ชัดเจนเขาไม่ได้กลัวหรอกแต่หนวกหูรำคาญฟ้าแลบมากกว่า


ถ้าจะให้ไอ้คนที่นอนเล่นเกมอยู่ข้างๆไปปิดอย่าหวังเลย...นอกจากใช้มันไม่ได้แล้วมันยังจะใช้เขากลับคืนด้วย

พรึบ!


"มันอึดอัดเอาออกดิ๊!"หมอนข้างกั้นกลางระหว่างพวกเขาถูกเก่งจับโยนไว้ปลายเท้าอย่างไม่ใยดีพร้อมกับทำท่าหงุดหงิด


"ไอ้เก่ง!!"หมอนเองก็ไม่ยอมแพ้เขาคลานไปหยิบหมอนข้างขึ้นมากั้นไว้ที่เดิม


ที่ทำเพื่ออยากเอาชนะไอ้เด็กปากหมาเอาแต่ใจคนนี้มากกว่าเพราะถึงไม่มีหมอนข้างพวกเขาก็นอนกันคนละฝั่งอยู่แล้ว


"หายเหนื่อยแล้วรึไง!"แสงไฟจากโทรศัพท์สาดใส่ใบหน้าสวยและมันก็ทำให้เจ้าของใบหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก...ครีมไม่ได้ทาเดี๋ยวฝ้าแม่งขึ้น


"มึงจะส่องไฟมาทำเหี้ยอะไรรู้ไหมว่ามันแสบตาไอ้เลว หน้ากูจะขึ้นฝ้าขึ้นกระเนี่ย.... อ้าว!ไอ้เก่งมึงจะเอายังไงกับกูห๊ะ!! หยุดส่องมาได้แล้ว ไอ้เก่ง!!กูบอกว่าหยุดส่องมาได้แล้ว!!"


ยิ่งห้ามกูเหมือนยิ่งยุ นอกจะไม่เอาลงแล้วร่างสูงยังจงใจส่องมาที่หมอนพร้อมกับเสียงหัวเราะชอบใจสนุกในเวลาตีสองไปอีก..


"ไอ้เก่งพอ!!"ร่างบางลุกขึ้นจะไปคว้าเอาโทรศัพท์กับคนร่วมห้องที่คอยกวนเขาอยู่แต่ทว่า..


"เหวอ!"


หมับ~


"เอ่อ....."


หมอนสะดุดขาตัวเองล้มในขณะจะลุกขึ้นไปแย่งโทรศัพท์กับเก่ง แต่ทว่าร่างสูงนั้นคว้าไว้ทันร่างบางจึงนอนทับตัวของอีกคนในตอนนี้


ทั้งสองสบตากันผ่านแสงไฟสลัวจากโทรศัพท์ที่เก่งเป็นคนเปิดใส่หมอนเมื่อกี้ไม่มีใครละสายตาไปทางไหนราวกับลืมไปแล้วว่าเคยเกลียดกันมาก่อน


ด้วยใบหน้าที่ห่างกันไม่ถึงคืบทำให้ทั้งคู่รับรู้ถึงลมหายใจอุ่นของกันละกันจนร่างบางลอบกลืนน้ำลาย บรรยากาศมันได้?


 มือหนาค่อยๆเลื่อนมาจับที่แก้มเนียนของคนที่นอนทับตนเองอย่างช้าๆก่อนจะเลื่อนไปรั้งท้ายทอยไว้เพื่อทำอะไรบางอย่าง


ร่างบางเองก็ไม่ได้ขัดขืนและหลับตาลงช้าๆอะไรมันจะเกิดก็ต้องเกิดถึงจะเกลียดกันก็จริงแต่บรรยากาศมันพาไปแบบนี้ใครจะหยุดได้กันเล่าหรืออาจจะลืมตัวเพราะตกใจกับเหตุการณ์นี้อยู่ก็ได้ใครจะรู้!ดังนั้นริมฝีปากบางจึงกัดเม้มเข้าหากันเพื่อรออะไรบางอย่าง แต่ทว่า....


เปรี้ยง!!!!!!!!


ปึก!


"โอ้ยไอ้เก่งผลักกูมาทำไมเนี่ย!!"ใบหน้าสวยเหยเกขึ้นทันทีเมื่อเจออีกคนผลักใบหน้าจนหงายเงิบไปกระแทกติดกับกำแพงห้องอย่างจังปากอวบอิ่มนั้นขยับด่าว่าร่างสูงด้วยสัญชาตญาณ


"-_-"ไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากเพื่อนร่วมห้อง มีแต่เสียงบ่นของหมอนแต่เพียงผู้เดียว


ไม่มีใครจะลุกขึ้นมาด่ากราดในเวลานี้ได้น่าฟังเท่าหมอนอีกแล้ว เก่งคว้าหมอนข้างที่โยนไปเมื่อกี้มากอดไว้แล้วหันลงให้ร่างบางที่นั่งด่าตนเองฉอดๆอย่างสบายหูตาก็ค่อยๆหลับลงช้าๆด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม


ที่อยู่ถึงเวลานี้ก็แค่นอนไม่หลับเพราะไม่ได้ยินเสียงกล่อมของอีกคนเท่านั้นเอง ทุกคนอาจจะคิดว่าเป็นเสียงน่ารำคาญแต่สำหรับเก่งแล้วมันเป็นยากล่อมชั้นดีเลยล่ะ

ถ้าไม่ดีจริงจะทำให้บ่นทุกวันทำไมจริงไหม?


"อ้าวไอ้เก่ง!กูด่ามึงอยู่นะอย่ามาหันหลังให้กูแบบนี้สิวะเดี๋ยวเถอะมึง กูจะถีบให้เอวหักเลย ไอ้เก่ง!!......เอ้าไอ้นี่หลับเฉยเลย"ร่างบางลูบท้ายทอยแก้เก้อนอกจากไม่มีสัญญาณตอบรับแล้วยังมีเสียงกรนเบาๆแถมมาอีก

ด่าจนทำให้อีกคนหลับแบบนี้มีที่ไหน!


เช้าต่อมา......

ทั้งสองยังคนนอนหลับสนิทอยู่ที่มุมของตัวเองร่างบางนอนชิดผนังห้องส่วนร่างสูงนอนชิดหลังตู้เพราะฝนตกหนักจึงไปไหนไม่ได้


ความหนาวที่เริ่มเข้ามาในห้องทำให้มือหนาควานหาไออุ่นจากผ้าห่มผืนหนาของตัวเองไปทั่วบริเวรนั้นแต่ก็ไม่เจอเปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆเปิดลืมขึ้นด้วยความหงุดหงิด

"โว๊ะกูว่าละ....เอาคืนมาเลย"มือดึงตีนถีบร่างอีกคนไปด้วย


หมอนชอบดึงผ้าห่มเก่งไปม้วนตัวตนเองไว้แบบนี้แทบทุกวัน ไม่ใช่ว่าผ้าห่มของตัวเองนั้นไม่มีแต่มันผืนบางลายการ์ตูนน่ารักห่มเพื่อความแอ๊บแบ๊วเท่านั้น หาความอุ่นจากมันคงไม่มี


"โอ้ย!อะไรของมึงเนี่ย!!"ร่างบางลุกขึ้นมานั่งโวยวายเสียงงัวเงียใส่อีกคนที่กำลังถีบเขาอย่างมันส์เท้า เมื่อคืนกว่าจะนอนหลับแล้วยังจะมาโดนถีบตั้งแต่เช้าอีก!


"จะเอาผ้าห่ม!!"ร่างสูงเลิกคิ้วตอบด้วยใบหน้าที่ใครเห็นแล้วจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า...

"กวนตีน!!!.....จะเอาแค่ดึงดีๆก็ได้ไหมวะมึงจะถีบกูทำไม กูเป็นพี่มึงนะเก่งหัดเคารพกูบ้างสักนิดก็ยังดีไม่ใช่จะมาทำแบบนี้กับกูเมื่อไหร่มึงจะโตจะดูแลตัวเองได้กูจะได้ไปจากชะทีวะ..ห๊ะ!!"เสียงตวาดยามเช้าเต็มไปด้วยความตัดพ้อของหมอนซึ่งแน่นอนว่ามันเข้าหูของเก่ง


ซ้ายทะลุขวาชวนง่วงอีกครั้งได้เป็นอย่างดี!!


พรึบ!


"จะไปไหน"เก่งเอ่ยถามอย่างตกใจเมื่อจู่ๆหมอนก็ลุกขึ้นยืนจะเดินออกไปจากที่นอน


นี่คงไม่คิดจะทิ้งเขาไปหาไอ้ผู้กองหน้าม้อนั้นหรอกใช่ไหม


"จะไปหากระดาษมาจดหวย!"หมอนตอบแล้วเดินไปยิบสมุดทดเลขของตัวเองเพราะเมื่อคืนเขาฝันได้เลขเด็ด!


ตั้งแต่ที่ยายพรจากโลกนี้ไปคำพูดมั่นสัญญาก่อนตายนั้นทำให้หมอนมีกินมีใช้และมีเก็บถึงทุกวันนี้ถึงจะถูกงวดละ200-500แล้วไหนจะลอตเตอรี่อีกงวดละหลายใบหมอนก็ไม่เคยใช้เงินเปลืองมีแต่เก็บไว้ให้เก่งไปสร้างตัวแล้วก็ไม่เคยพูดบอกใครว่าตัวเองถูกหวยเพราะอะไร....


"ถูกงวดนี้ขอรถเก๋งได้ป่ะ?"ร่างสูงเอ่ยถามคนกำลังคิ้วขมวดเพราะเกร็งตัวเลขอยู่


"บิ๊กไบค์ก็พึ่งออกมึงจะเอาไปทำไม?"ใบหน้าสวยหันมาถามคู่กัดของตัวเองก่อนจะลุกขึ้นนั่งดีๆ ถึงจะด่ากราดหาคำพูดดีๆต่อกันไม่มีเลยสักครั้งแต่เก่งอยากได้อะไรหมอนก็ซื้อให้


"เอ้า!จะเข้ามหาลัยแล้วก็อยากได้ดิเวลาฝนตกแบบนี้จะให้ขับบิ๊กไบค์ไปรึไง ฝนเปียกยันไข่ขึ้นราตายห่า!"พูดกระแทกเสียงใส่ขาก็หนักก็ยกขึ้นมาทับเอวบางไว้


เหตุผลของร่างสูงทำให้คนใบหน้าสวยครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่เขาไม่รู้หรอกว่ามหาลัยนั้นเป็นยังไงเพราะเขาเรียนน้อยแต่เก่งเลข...แต่ถ้ามันทำให้เก่งตั้งใจเรียนได้มันก็อาจจะดี

เก่งจะได้เรียนจบและออกไปจากชีวิตเขาชะที!!


"เออดูก่อน"พูดแล้วหันหน้าเข้าหากระดาษเพื่อเกร็งตัวเลขต่อยังไงวันนี้ก็ไปไหนไม่ได้อยู่ดี นอนเรียนเลขมันทั้งวันนี้แหละดีที่สุดแล้ว


ไม่ใช่ว่าใครจะโชคดีเหมือนอีหมอนได้ง่ายๆเพราะอีหมอนคนนี้ถึงปากจะร้ายแต่ก็เป็นคนดีถึงแม้ว่าคนที่ตัวเองต้องดูนั้นมันจะเหี้ยยยย....ขนาดไหนก็ตาม 


เงินที่ถูกหวยก็จะแบ่งไปทำบุญให้ยายพรและแบ่งเก็บของตัวเองครึ่งหนึ่ง เก่งครึ่งหนึ่งแล้วส่วนที่เหลือคือใช้ไปกับการประกันตัวของเก่ง!


มีเรื่องชกต่อยกันได้แทบทุกวันเดินเข้าไปเล่นในโรงพักอย่างกะโรงแรมจนทำให้ชาวบ้านเคียงข้างเขาเอือมระอาแต่มันก็ไม่ได้ทำให้หมอนจะตัดใจทิ้งเด็กหนุ่มไว้เพียงลำพัง


เขาจึงอดทนดูแลจนกว่าเก่งจะโตและมีความเป็นผู้ใหญ่ดูแลตัวเองได้....


แล้วอีกอย่างเขาต้องขอบคุณเก่งที่ทำให้เขาได้พบผู้ชายดีๆอย่างผู้กองเหน่งอีกด้วย...


_____________________________________________

ด่าจนทำให้คนอื่นหลับแบบนี้ ธรรมาชะที่ไหน ฮ่ะ...หุหุ



ความคิดเห็น