ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 30 (แกไขคำผิด) (จบแล้ว)

ชื่อตอน : ตอนที่ 30 (แกไขคำผิด) (จบแล้ว)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.6k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2562 19:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30 (แกไขคำผิด) (จบแล้ว)
แบบอักษร

ตอนที่ 30

ผมออกแบบให้ลูกค้าจนเสร็จ นั่งคิดเป็นอาทิตย์กว่าจะเอาอะไรจัดว่างไว้ตรงไหน ทั้งต้นไม้ที่ลูกค้าขอมากับพวกต้นไม้มงคล ให้ร่มเงาที่ผมเสริมเข้าไป พรุ่งนี้ผมจะเข้าไปดูสถานที่จริง เอาแบบไปให้ลูกค้าดูเผื่อมีอะไรปรับเปลี่ยนตรงไหนอีก และจะเริ่มสั่งต้นไม้มาลงจะได้เริ่มจัดสวนทันที คงใช่เวลา ซักอาทิตย์ก็คงเสร็จ ผมเก็บแบบลงให้ลิ้นชักก่อนจะเดินออกไปที่ระเบียงห้อง สามอาทิตย์ที่คินหายไปจากชีวิตผม ไม่โทรหา ไม่ติดต่อกลับ ผมไม่รู้ว่ามันคิดจะทำอะไรกันแน่ ช่วงแรกผมทั้งไปหา ทั้งโทรหาแต่ก็ติดต่อไม่ได้จนผมเลิกคิดจะตามมัน


ผมถอนหายใจยาวๆก่อนจะมองออกไปบนท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย แต่ผมรู้สึกเหมือนมีใครแอบมองจากพุ่มไม้ด้านล่าง พยายามมองหาแต่ก็ไม่มีใคร นี่ไม่ใช่ครั้งแรกเป็นแบบนี้มาเป็นอาทิตย์แล้วด้วย จะว่าคิดไปเองก็รู้สึกบ่อยเกินไป แต่ผมก็ระวังตัวเองเหมือนกันครับ


เสียงเคาะประตูดังขึ้นจนผมสะดุ้งรีบหันกลับไปมองประตูทันที ก่อนจะได้ยินเสียงแม่เรียกให้ไปกินข้าว ผมเปิดประตูไปบอกแม่ว่าจะตามลงไปก่อนจะเดินเข้ามาปิดประตูระเบียงแล้วไม่ลืมที่จะล็อคประตู


“พรุ่งจะเอาแบบเข้าไปให้ลูกค้าดูใช่มั้ย” พ่อถามขณะที่ผมนั่งลงที่เก้าอี้


“สายๆจะเข้าไปครับ”


“วันนี้แม่ทำเขียวหวานของโปรดไนซ์ด้วยนะ กินเยอะๆนะลูก แม่ว่าเราผอมลงไปเยอะเลยนะ” แม่บอกแล้วยกกับข้าวมาว่าบนโต๊ะ ผมตักข้าวใส่จานให้พ่อกับแม่


“ครับ” ผมพยักหน้ารับยิ้ม ช่วงนี้ผมไม่ค่อยอยากกินอะไรจริงๆ เห็นอะไรก็เบื่อไปหมด บางครั้งก็ทำงานจนลืมเวลากินข้าวบ้าง


วันนี้ผมรีบตื่นแต่เช้าลงมาดูต้นไม้ที่ลูกค้าสั่งไว้เพื่อจะขนขึ้นรถไปไว้ที่บ้านลูกค้า ผมเช็ครายการต้นไม้ พวกไม้ดอกไม้ประดับต่างๆ ขาดเหลือยังไงจะได้สั่งจากร้านใหญ่มาเพิ่ม ผมตรวจดูอีกนิดหน่อย ยังมีไม้ประดับไม่ได้ยกขึ้นรถอีก ผมมองหาคนงานเพื่อจะให้ช่วยยก จนเห็นผู้ชายร่างสูงคนนึงยื่นอยู่ไม่ไกล รูปร่างคุ้นตาชอบกล


“นี่นายตรงนั้นน่ะ” ผมตะโกนเรียกแต่เหมือนเขาจะไม่ได้ยินแล้วเดินไปทางอื่น จนมีคนงานอีกคนเดินมาอาสาช่วยผมแทน ขนต้นไม้ขึ้นรถเสร็จ ก็ตรงไปบ้านลูกค้าทันที


ผมให้ลูกค้าดูแบบเขาก็พอใจมากจึงไม่ต้องปรับเปลี่ยนอะไร ผมเลยสั่งคนงานให้ปรับที่ทันที ตรงโซนหลังบ้านมุมสุดผมตั้งใจทำเป็นน้ำตกจำลองเสริมด้วยต้นเฟิร์นและพืชน้ำต่างๆ มีต้นไผ่อยู่ข้างกำแพงบ้านตามที่ลูกค้ารีเควส อีกฝั่งก็จะลงต้นแก้วเวลาออกดอกคงจะหอมน่าดูแถมยังให้ร่มเงาได้อีกด้วย


ผมกลับมาบ้านในช่วงเย็นแม่ก็กำลังทำมื้อเย็นพอดี วันนี้ผมเหนื่อยสุดๆเหนียวตัวด้วยเลยขอตัวไปอาบน้ำก่อนจะลงมากินข้าว พ่อก็ถามถึงงานบ้าง ผมบอกกลับไปว่าทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี พรุ่งนี้ก็จะเอาต้นไม้ไปเพิ่ม แล้วก็จะขอคนงานไปเพิ่มด้วยงานจะได้เสร็จทันกำหนด พ่อเองก็ไม่ได้ว่าอะไรให้ผมจัดการเองเลย ผมกินข้าวอิ่มก็ออกมาเดินย่อยตรงสวนที่เป็นส่วนของรีสอร์ท


ผมนั่งที่เก้าอี้ตัวยาวมองดูดาวบนท้องฟ้า มือยัคงลูบแหวนที่นิ้วนางข้างขวา นึกถึงตอนที่ไปกางเต้นท์ที่เชียงใหม่กับคินท้องฟ้าที่นั้นมีดาวเต็มไปหมด ไปๆมาๆก็เอนหลังนอนมันซะเลย นอนหลับตารับลมเพลินๆไม่รู้เผลอหลับไปตอนไหน จนรู้สึกถึงสัมผัสอบอุ่นที่คุ้นเคย สัมผัสนุ่มแผ่วเบาที่ริมปาก คงคิดถึงมันมากใช่มั้ยถึงเก็บมาฝันแบบนี้ ผมสะดุ้งตื่นก่อนจะมองไปรอบๆแต่ก็ไม่มีใคร ผมยกมือแตะปากตัวเองเบาๆยังรู้สึกอยู่เลย มึงไปอยู่ไหนคินกูคิดถึงมึง มึงจะรู้มั้ย


“มึงหายไปไหนวะ กูคิดถึงมึงนะเว้ย” ผมตะโกนออกไป อยากระบายความอึดอัดในใจออกมาบ้าง อยากได้ยินเสียง อยากกอดจะแย่อยู่แล้ว


แกร๊บ!!!

“ใครวะ” ผมหันมองไปตามเสียงก่อนจะตะโกนถามออกไป แต่ก็ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมา คนหรือผีวะเนี่ย รู้สึกกลัวขึ้นมาทันทีบ้านตัวเองแท้ๆ ผมหันไปมองรอบๆตัวก็ไม่เห็นใครจึงสินใจรีบเดินเข้าบ้านดีกว่า เจอพ่อกับแม่ยังดูทีวีอยู่ที่โซฟา ผมเลยขอตัวขึ้นไปห้องนอน


อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็นั่งแชทนอนแชทกับเพื่อนๆจนดึกไอ้บอลมันเล่าว่าพี่มันมีแฟนเป็นผู้ชาย พอแม่รู้เท่านั้นละบ้านแทบแตก ผมยังดีที่แม่เข้าใจ แต่พ่อดูเหมือนไม่ว่าอะไรแต่ก็ยังไม่ยอมรับซะที นึกแล้วเพลียไปนอนดีกว่า


+++++++++++++++++++++++++++++++


วันนี้ตื่นเช้าเช่นเคยครับ มีงานค่อยอยู่ครับ ผมเดินมาสั่งงานกับพี่วิทที่เป็นหัวหน้าคนงานให้ขนต้นที่ใส่รถ ส่วนผมจะขับรถไปก่อน ยังไงวันนี้งานก็ต้องเสร็จ พรุ่งนี้ก็แค่เก็บรายละเอียดนิดหน่อย ผมขับรถมาจอดหน้าบ้านเจอคุณลุงกับคุณป้าเจ้าของบ้าน ท่านทั้งใจดีมากหาน้ำกับขนมมาให้ผมกับคนงานด้วย ผมบอกคุณป้าว่าวันนี้ก็น่าจะจัดสวนเสร็จ พรุ่งนี้ก็จะเข้ามาเก็บรายละเอียดให้


“พี่วิท เดี๋ยวให้คนงานขนต้นไม้มาไว้ตรงนี้ด้วยนะครับ” พี่วินเดินเขามาพอดีพร้อมกับรถที่ขนต้นไม้มาถึง พี่แกก็พยักหน้ารับก่อนจะเดินไปสั่งงาน


พอดีขนพวกไม้ประดับมาตรงมุมน้ำตกแล้วผมก็เริ่มปลูกลงไปในดินทันที ก็ช่วยๆกันครับงานจะได้เสร็จเร็วๆ ช่วยกันทำงานมาจนถึงเที่ยง ก็ให้พี่วิทพาคนงานไปกินข้าวก่อนตอนบ่ายค่อยมาลุยกันต่อ ผมลุกขึ้นมองภาพรวมของสวน อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้วไปหาข้าวกินก่อนแล้วกัน ชวนพวกไอ้เฟิร์สออกมาด้วยดีกว่าไม่ได้เจอนานละ ผมเดินมาขึ้นรถแต่ก็เห็นผู้ชายร่างสูงมองข้างหลังแล้วคุ้นมากเหมือนกับ... จะเป็นไปได้ยังไงนั้นมันคนงานจัดสวน ผมกำลังเดินเข้าไปหาแต่พี่วิทก็ขับรถออกไปก่อน


ผมเก็บเรื่องคาใจไว้ก่อน ไปกินข้าวก่อนดีกว่า ตอนบ่ายค่อยว่ากัน ผมนัดไอ้เฟิร์สมากินข้าวที่ร้านประจำ สมัยมัธยมร้านนี้อร่อยมากราคาก็ไม่แพงด้วย เจอหน้ากันก็คุยกันไปเรื่อยจนกินอิ่มผมก็ขอตัวไปทำงานต่อ


ผมกลับมาที่บ้านของลูกค้าที่จัดสวนอีกครั้งในช่วงบ่ายกว่าๆ สายตาก็มองหาคนงานที่เห็นเมื่อตอนเที่ยง จนเจอพี่วิทกำลังสั่งงานอยู่


“พี่วิทครับ เรามีคนงานมาใหม่หรือเปล่า” ผมถาม พี่แกก็ทำท่าคิด


“ก็มีนะครับ แต่มาทำงานได้เกือบเดือนแล้วนะครับ”


“แล้วเขาอยู่ไหนหรอครับ” ผมถามด้วยความรู้สึกที่ตื่นเต้น แต่ก็แอบเจ็บหน่วงในใจ


“เอ่อ น่าจะไปขนต้นไม้ที่รถน่ะครับ” ผมพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินไปที่รถ ก็เห็นร่างสูงหยิบต้นไม้ลงมาจากรถ ผมมองด้านหลังของร่างสูง ใส่เสื้อผ้าเหมือนคนงานทั่วไป แต่รูปร่างมันไม่ใช่ ผมหยุดยืนมองด้านหลังด้วยหัวใจที่เต้นระรั่ว จะใช่คนที่ผมคิดถึงมั้ย แล้วถ้าใช่มันมาทำอะไรตรงนี้ มีคำถามมากมายอยู่ในหัว อกด้านซ้ายก็บีบรัดจนรู้สึกอึดอัด ก่อนที่จะทักร่างสูงตรงหน้าก็หันมาพอดี มันยิ่งทำให้หัวใจผมทำงานหนักขึ้นเป็นหลายเท่า จะดีใจก็ไม่ใช่จะโกรธก็ไม่เชิง


“คิน....”


“........” เราต่างจ้องหน้ากัน คนตรงหน้าก็มองผมนิ่งๆ ไม่ยอมพูดอะไรซักคำ หายตัวไปเกิบเดือนจะไม่ว่าอะไรเลยหรือไง ไม่คิดถึงกันเลยหรือไง


“พูดอะไรหน่อยซิวะ” ผมถามแต่มันก็ไม่ยอมพูด แต่สายตามันเหมือนอยากจะบอกอะไรผม


“ไม่พูด ก็ไม่ต้องมาคุยกันอีก” ผมบอกแล้วหันหลังกลับ แต่มันก็กลับดึงผมเข้าไปกอดไว้


“คิดถึง” มันพูดแค่นั้นผมก็รู้สึกร้อนผ่าวที่ตา ก่อนที่น้ำใสจะไหลออกมา จะหาว่าผมขี้แยก็ได้ครับ ก็มันดีใจที่ได้ยินเสียงที่ผมไม่ยินมาเกือบเดือน คิดถึงจะแย่แต่ผมก็ยังเคืองมันอยู่นะ


“ทำไมมึงมางานที่นี่” ผมถามก่อนจะผละจากมัน มันมองหน้าผมก่อนจะถอนหายใจออกมา


“พ่อมึงให้มา” มันบอกผมก็มองหน้ามันงงๆ พ่อหรอ??


“แล้วที่กูติดต่อมึงไม่ได้ก็เพราะพ่อกูใช่มั้ย” คินพยักหน้าเบาๆ


“ถ้าอยากรู้อะไร มึงถามพ่อมึงเองแล้วกัน” คินพูดขึ้น ผมเลยดึงมึงมันขึ้นรถทันที แล้วโทรไปฝากกับพี่วิทให้ดูแทน


 ผมขับมาถึงบ้าน ระหว่างทางก็ยังไม่ได้คุยอะไรกับคิน ได้แต่จับมือของมันไว้ กลัวว่ามันจะหายไปอีก ผมกับคินเดินเข้ามาในบ้าน พ่อกับแม่ก็นั่งอยู่ที่โซฟา


“มาแล้วหรอ” พ่อพูดขึ้น ผมพาคินมานั่งที่โซฟาอีกฝั่ง


“พ่อ..คือ...”


“จะถามว่าทำไมเจ้าคินมาอยู่ที่นี่ซินะ” พ่อถามขึ้น ผมก็พนักหน้านิดๆ


“พ่อก็แค่อยากทำความรู้จักกับว่าที่ลูกเขย อยากรู้ว่าเขาจะมาช่วยงานเราได้มั้ยก็เท่านั้น” ห๊ะ!!! ว่าที่ลูกเขย มองพ่ออย่างงงๆปนตกใจ แม่ผมก็ถึงกับหัวเราะออกมา


“แล้วทำไมพ่อไม่บอกผมละ”


“พ่อก็อยากรู้ด้วยว่าไนซ์จะรักคินจริงหรือเปล่า กลัวจะเป็นแค่ว่ารู้สึกฉาบฉวย พ่อเลยลองไม่ให้คินติดต่อไนซ์ อยากดูปฏิกิริยาเราน่ะ”  พ่อบอกเสียงนิ่ง ผมนี่อึ้งไปเลยครับ


“แต่พ่อก็รู้แล้วนะว่าเราสองคนรักกันจริง” พ่อบอกยิ้มๆ


“คินกับไนซ์มาตรงนี้ซิลูก” แม่เรียกผมสองคนให้เข้าไปใกล้ๆ


“ไนซ์ขอบคุณ พ่อกับแม่นะครับที่ยอมรับเรา” ผมบอกก่อนจะยกมือกราบที่ตักพ่อกับแม่ แล้วเข้าไปกอดแม่


“ผมสัญญาครับว่าจะดูแลไนซ์ให้ดีที่สุด” คินพูดขึ้น พ่อก็ตบไหล่คินเบาๆ ผมรู้สึงโล่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งดีใจและสบายใจ


ผมกับคินนั่งมองทะเลกันที่ชายหาดในช่วงเย็น พระอาทิตย์กำลังจะหายไปในท้องทะเล ผมเอนตัวไปพิงไหล่คินเบาๆมันก็ยกมือขึ้นมาโอบเอวผมไว้


“กูคิดถึงมากรู้มั้ย หลายครั้งที่กูเห็นมึงทำหน้าเศร้าแต่กูก็เข้าไปหามึงไม่ได้ ทั้งที่ใจกูมันอยากเข้าไปปลอบเข้าไปกอดมึงไว้” คินพูดขึ้น มือก็ลูบเอวผมไปมา


“กูรักมึงนะไนซ์ อยู่กับกูตลอดไปนะ”


“อืม ไนซ์ก็รักคิน” บอกคำว่ารักด้วยความรู้สึกที่ผมมี คินก้มลงมาหอมแก้ม ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากมางับปากผมเบาๆ จูบเบาแต่โคตรตื่นเต้นก็กลัวคนอื่นจะเห็นนี่ครับ แต่อารมณ์คงไม่แคร์ใครแล้วก็ความรู้สึกโหยหาสัมผัสนี้ เป็นผมเองที่โน้มคอมันลงมาจูบไม่สนใจอะไรอีกแล้วใครจะเห็นก็ชั่ง ก่อนที่ลิ้นร้อนของเราจะเกี่ยวพันลึกซึ้ง แลกเปลี่ยนความรู้สึกทั้งหมดให้แก่กันและกัน ไม่ว่าจะสุขจะทุกข์เราก็ผ่านมันไปด้วยกัน


“เอาไว้แค่นี้ก่อนละกัน คืนนี้ค่อยมาต่อ” คินบอกแล้วยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ผมนี่หน้าร้อนวูบเหมือนรู้ชะตากรรมด้วยเองเลย แต่คงไม่ใช่แค่มันที่ต้องการผมเองก็ต้องการมันเหมือนกัน เราสองคนมองหน้ากันยิ้มๆ ตอนนี้ผมมีความสุขที่สุด และไม่ว่าปลายทางความรักของเราจะเป็นเช่นไร ขอแค่เราสองคนยังจับมือกันไว้แค่นั้นก็พอ

THE END…



จบแล้ว เย้!!! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและค่อยติดตามกันนะคะ

และต้องขอโทษด้วยที่อัพช้าน้าาาา

ตอนนี้กำลังคิดอยู่ว่าเอาตอนพิเศษคินไนซ์ หรือมาร์คมิกซ์ดี 

ยังไงก็ค่อยติดตามกันด้วยนะ

ความคิดเห็น