facebook-icon

ความรักวายๆ ในรูปเเบบของเทพนิยายเหนือธรรมชาติ มาดูบทสรุปความรักของเรื่องนี้ได้ที่ The Moon รักนี้จมเขี้ยว

รักจมเขี้ยว...บทที่ 11

ชื่อตอน : รักจมเขี้ยว...บทที่ 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2564 20:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักจมเขี้ยว...บทที่ 11
แบบอักษร

 

 

รักจมเขี้ยว...บทที่ 11 

 

ฮืออออออ..ออ...ออออออออ.ออ 

 

“เงียบเถอะน่า” 

“ฮึก...มึงลองเป็นกู..ฮึก...ไหม!” 

“เงียบๆ  ร้องเป็นเด็กไปได้ ไม่อายหรือไง"มันว่าเเบบนั้นเเล้วยกมือลูบหลังผมเบาๆ 

“ไม่อาย...ฮึก..มึงนะมึง!” 

 

ผมซุกหน้าอยู่กับอกของมันอยู่เเบบนั้น รับรู้ได้ถึงความชุ่มชื้นจากเสื้อที่มันใส่อยู่เลยล่ะ....กูร้องเยอะมากอะบอกเลย..เเต่เพราะมันนั้นเเหละ...ทำเอาตกใจไปหมด....ฮืออ.อ.อออ...อออ 

 

“ถ้าเรียบร้อยแล้วก็พาลงไปข้างล่างด้วยละกัน” 

“..ท่านพ่อ..แต่ว่า..” 

“เดี๋ยวข้าจัดการเรื่องนั้นเอง” 

 

พูดเรื่องอะไรกันวะ?? 

 

“ได้ครับ”มันตอบคนที่มันเรียกว่าท่านพ่อ ก่อนที่เขาจะเดินออกไป 

 

เเหนะ!! เข้าใจกันอยู่สองคนเนี่ย-*- 

 

เเต่ก่อนที่เขาจะเดินออกไป ลุงคนนั้นเหลือบตามามองผมนิดๆ จนผมต้องรีบหลบหลังไอ้ฟีบีโดยเร็ว แค่สบตาก็เสียวหลังแล้ว ดีนะเนี่ยที่เตี่ยของผมไม่ได้ดูน่ากลัวขนาดนี้ ไม่งั้นผมอกแตกตายแน่-*- 

 

“ดีขึ้นหรือยัง” 

“มึงนั้นแหละ ความผิดมึงเลย!”ปึก! ผมทุบมือลงบนอกแกร่งของมันเต็มแรงแต่เหมือนแม่งจะไม่รู้สึกอะไร 

 

เจ็บใจฉิบ...ดันมาร้องไห้ให้มันเห็นซ่ะได้ 

 

“หึหึ  ขอโทษ...ไม่คิดว่าจะตื่นขึ้นมาเร็ว” 

“แล้วที่นี่มันที่ไหน..มึงพากูมาที่ไหน?” 

“….บ้าน ....พามาที่บ้าน” 

“บ้านใคร?” 

"ก็ต้องบ้านกูสิ จะพาไปบ้านใครได้" 

"!!!" 

 

แน่ใจเหรอว่ะว่านี่บ้านอ่ะ...แค่ห้องนอนนี้ก็ใหญ่กว่าห้องนอนผมกับเตี่ยกับม๊ารวมกันแล้วมั้ง--!! 

 

“ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดซ่ะ...เดี๋ยวจะพาลงไปข้างล่าง....อาบให้สะอาดน่ะอย่างให้มีกลิ่นเหงื่อสักนิดเดียว” 

 

ทำไมต้องขนาดนั้น..เห็นกูเป็นประเภทวิ่งผ่านน้ำหรือไง-*- 

. 

. 

. 

แต่นั้นแหละครับอย่างที่มันบอกว่าห้ามมีกลิ่นเหงื่อสักนิดเดียว เลยเป็นเหตุให้ผมต้องวิ่งเข้าวิ่งออกห้องน้ำของมันอยู่แบบนั้น เพราะพอผมเดินออกจากห้องน้ำมามันก็จะส่ายหน้าเเล้วบอกให้ผมไปอาบใหม่ ผมทำซ้ำอยู่หลายครั้งจนตัวจะเปี่อย 

 

“โว๊ย! กูว่าสะอาดแล้วนะ..มึงจะให้กูแต่งตัวได้หรือยัง- - “ 

“อีกสักเที่ยวได้ไหม” 

“มึงจะบ้าเหรอฟีบี  แค่นี้ตัวกูก็จะเปื่อยไปหมดแล้ว!” 

“งั้น...มานี้!” 

“โอ๊ยๆ! เบาดิวะ”  

 

มันดึงลากพาผมมาที่โต๊ะเครื่องแป้งขนาดใหญ่...ใหญ่แบบขนของมาทั้งหมู่บ้านก็แบ่งที่กันได้อะ อะไรจะใหญ่ขนาดนี้...ฟูดๆ...เฮ้ยๆ! ฉีดอะไรใส่กูเนี่ย!! 

 

อืออ..เเต่กลิ่นหอมดี 

 

"ค่อยดีขึ้นหน่อย" 

"อะไรๆ! กูไม่ได้เหม็นสักหน่อย เเถมพึ่งอาบน้ำนะเว้ย" 

"ก็ไม่ได้บอกว่าเหม็น" 

"ก็เเล้วที่มึงพูดเมื่อกี้มันหมายความว่าไง?!" 

"...กลิ่นตัวมึง...มันน่า...." 

"น่า..น่าอะไรของมึง!" 

"ช่างเถอะ...ไปลงข้างล่าง" 

 

มันพาผมเดินลงมาตามทางที่เป็นบันไดวนๆ...ฉิบหายกว่าจะถึงมึนหัวฉิบ...พอลงมาถึงข้างล่างมันก็เป็นโถงกว้างๆ ตกเเต่งเเบบโคตรหรู การตกเเต่งส่วนใหญ่เป็นการตกเเต่งเเนววิคตอเรีย… 

 

ฮื้อ! มึงรวยมากๆ เลยนี้หว่าไอ้ฟีบี...เเล้วมาขอเเบ่งหอกับกูทำไม-*-? 

 

"มากันเเล้วขอรับ" 

 

อือฮืออ..ที่สุดของการเป็นเป้าสายตา  

 

พอเดินเข้ามาตรงโถงใหญ่ๆ ที่น่าจะเป็นที่รับเเขกหรืออะไรทำนองนั้น สายตาของคนที่อยู่ห้องนั้นอยู่ก่อนเเล้วก็หันมามองผม...เอ่อ..ไม่สิ มองมันน้อยไป..เรียกว่าจ้องเลยดีกว่า...กูทำอะไรผิดครับ-*- 

 

"นั่งก่อนสิ"คุณลุงที่เป็นพ่อของมันบอกผม  

"นั่งลงสิ"เเต่ผมก็ยังนิ่งค้าง เพราะมัวเเต่เพลิดเพลินกับความสวยงามที่ได้เห็น จนไอ้ฟีบีหันมาบอกผม เมื่อเห็นว่าผมยังคงยืนงงอยู่ที่เดิม 

 

ฮื้ออ  นุ่มตูดมาก 

 

ในขณะที่ผมกำลังซึมซับสัมผัสเเสนสบายนี้อยู่ ตรงบริเวณนี้ก็เงียบไปหมด ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักนิด..ซึ่งมันกดดันไง...ฮื้อออ....หรือกูควรน็อคตัวเองเเล้วล้มลงไปเลยดี...เอาไงดีว่ะเนี่ย! 

 

"ได้ครับ...ไปกันเถอะ"หลังจากที่เงียบไปนาน ไอ้ฟีบีก็พูดขึ้น ประโยคเเรกดูเหมือนมันจะพูดกับผู้ใหญ่สองคนตรงหน้าพวกเรา ส่วนประโยคหลังมันหันมาพูดกับผม  เเต่ที่ทำผมงงเป็นไก่คือ ผมยังไม่เห็นใครขยับปากพูดอะไรเลยด้วยซ้ำ 

"??" 

 

ยังไม่ทันที่ผมจะหายสงสัยอะไร ไอ้ฟีบีมันก็จับมือของผมเเล้วออกเเรงดึงให้เดินตามมันออกมาจากตรงนั้น  มันไม่ได้พาผมกลับไปทางเก่าที่เคยพามา เเต่พามาอีกด้านเเทน  ตลอดทางที่ผมเดินผ่านทุกๆ คนที่อยู่บริเวณนั้นจะหันมามองผมเหมือนตัวประหลาด บางก็ตกใจ  บางก็จ้องเหมือนจะพุ่งเข้ามายังไงยังงัน  เเต่เเน่นอนว่าไม่มีใครเข้ามาซึ่งมันทำให้ผมโล่งใจมากกกก 

 

....เเต่ที่นี่คนเยอะจังวะ?? 

 

ผมเดินตามมันมาเรื่อยๆ จนเจอกับประตูบานใหญ่ที่อยู่สุดทางเดิน ลักษณะของประตูเเบบสองบานเปิดพร้อมกันทรงสูงติดเพดาน 

 

"นี้ห้องกูเอง เข้าไปสิ"มันพูดบอกขณะช่วยเปิดประตูห้องให้ผมเดินเข้าไป 

"โห!!!"ผมร้องออกมาอย่างไม่อาย ผมว่าห้องที่ผมตื่นมาเจอตอนเเรกสวยเเล้วนะ ห้องนี้ก็สวยไม่เเพ้กัน ที่ต่างจากห้องเเรกหน่อยก็คง ห้องนี้มันมืดกว่าเนี่ยเเหละ..เเต่ก็ไม่ได้มืดมากถึงขนาดจะมองอะไรไม่เห็นหรอกน่ะ 

"มึงอยู่ที่นี่ก่อน  อีกสักพักเขาถึงจะตั้งโต๊ะอาหารเเล้วค่อยลงไป" 

"เเล้วมึงจะไปไหน!"ผมรีบถลาไปดึงมันเอาไว้ก่อน เพราะกลัวมันจะทิ้งผมเอาไว้ในห้องนี้คนเดียว 

"จะไปอาบน้ำ...หรือว่าจะไปอาบด้วย??" 

"บ้า! กูอาบเเล้ว" 

"งั้นก็นั่งรอตรงนี้"มันว่าพร้อมกับกดผมให้นั่งลงบนเตียงนอนของมัน 

"เออๆ"ผมขานรับไปเเบบนั้น สายตาก็เริ่มสอดส่องไปทั่ว 

“จะหยิบจะจับอะไรก็ตามสบาย..กูอาบน้ำก่อน” 

“..อ..เออ” 

 

ผมทิ้งตัวลงนอนที่เตียงนอนสีดำขนาดใหญ่  ผ้าห่มผืนสีดำที่น่าจะทำมาจากผ้าเนื้อดีนี้มันชั่ง...น่าหลับใส่เสียจริง...อ่าาา....ดีจัง...นี้ถ้าม๊ากับเตี่ยมาด้วยคงชอบ...ม๊ากับเตี่ย..? 

 

ม๊ากับเตี่ย!!! 

 

ตายห่าเเล้วออกมาโดยไม่ได้บอกก่อนนี้หว่า  เเถมไม่ทันได้ล็อคบ้านด้วย...ตายห่าเเล้วววว!!! 

 

#ออลติน 

 

"นั่งก่อนสิ"ผมนั่งลงตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อทันที  สายตาก็มองสอดส่องท่าทางของพวกผู้ติดตามท่านพ่อไปด้วย  ซึ่งเเน่นอนว่าพวกเขายังคงนิ่งอยู่ เเต่ก็ใช่ว่าจะไว้ใจได้ ที่พวกเขายังนิ่งทั้งๆ ที่กลิ่นของกอไผ่เเผ่ออกมามากมายขนาดนี้ทั้งๆ ที่ผมใช้น้ำหอมช่วยกลบไปเเล้วเเท้ๆ ผมคิดว่าที่พวกเขายังนิ่งเพราะมีท่านพ่อกับท่านเเม่อยู่นั้นเเหละ 

 

//บอกให้คนของเจ้านั่งลงซ่ะออลติน// 

//ครับ// ผมตอบรับท่านเเม่ออกไป ก่อนจะหันไปบอกกอไผ่ที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ 

 

"...นั่งลงสิ"  

 

//เขาเป็นใคร?//ท่านเเม่เริ่มถามออกมา สายตาคู่สวยของท่านที่ผมได้มาเต็มๆ มองจ้องมาที่กอไผ่ 

//เขาเป็นคนที่ข้า..//พวกเราสามารถสื่อสารกันผ่านกระเเสจิตได้เเละมันสามารถกำหนดได้ด้วยว่าใครบางที่จะได้ยิน ซึ่งเเน่นอนว่ามนุษย์ธรรมดาอย่างกอไผ่ไม่มีทางได้ยินพวกเราอยู่เเล้ว 

//รักงั้นรึ//ท่านพ่อพูดเสริมออกมา ผมทำได้เพียงพยักหน้ารับเบาๆ เท่านั้น 

//เเต่เขาเป็นมนุษย์ เจ้าจะรักกับมนุษย์ได้อย่างไร เเละถึงรักได้ เขาก็อยู่ที่นี่ไม่ได้!// 

//หม่อมฉันรู้ท่านเเม่...// 

//เเต่เจ้าก็ยังพาเขามาที่นี่..ทั้งๆ ที่รู้ว่าจะพาเขามาตายนะรึ// 

//ไม่! หม่อมฉันจะไม่ยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับกอไผ่// 

//เจ้าคิดว่าจะดูเเลเขาได้ตลอดรึ// 

//....หม่อมฉัน...// 

//บางที่อาจจะเป็นตัวเจ้าเองก็ได้ที่เป็นอันตรายต่อเขา//ท่านเเม่พูดออกมา ก่อนจะเบื้อนหน้าหนีไปอีกทาง 

//เเล้วเจ้าคิดจะทำอย่างไร...ไม่นานคงรู้กันทั่วว่าเจ้าพามนุษย์มาที่นี่ เเล้วนั้นเเหละอันตรายก็จะยิ่งมากขึ้น// 

//หม่อมฉัน...อยากให้ท่านพ่อเเละท่านเเม่ช่วย จนกว่าหม่อมฉันจะเปลี่ยนกอไผ่ให้เป็นนิรันดร์เหมือนพวกเราสำเร็จ// 

//เเล้วมันเมื่อไร??// 

//อีกไม่กี่คืนจันทราเต็มดวงครับ// 

//....พาคนของเจ้ากลับห้องของเจ้าไปก่อน ถ้าเป็นที่นั้นคงไม่มีใครกล้าไปยุ่ง// 

 

"ได้ครับ...ไปกันเถอะ" 

 

//เดี๋ยว//ผมชะงักขาที่กำลังจะกล่าวเดินเมื่อเสียงของท่านพ่อเอ่ยทักขึ้น 

//..ครับ// 

//เจ้ารู้ใช่ไหมออลตินว่าจะต้องระวังใครมากที่สุด// 

//ครับท่านพ่อ// 

 

ขณะเดียวกัน...ที่คฤหาสน์หลังหนึ่งของนครจันทรา 

 

"ว่าอย่างไรน่ะ!!" 

 

โครม! เสียงข้าวของมากมายถูกขวางลงสู่พื้นอย่างไม่ใยดี...หญิงสาวตัวสั่นไปหมดด้วยความเเค้นเคืองเเละน้อยใจในตัวคู่หมั้นของตน... 

 

ในเมื่อเจ้ากล้าพามันมาถึงนี้...ข้าก็จะไปฆ่ามันถึงที่เลยออลติน!!! 

 

BY : LUN_LA 

 

ความคิดเห็น