ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP4] กักขัง 2

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP4] กักขัง 2

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, แอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2561 20:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP4] กักขัง 2
แบบอักษร

​บทที่ ๔

“บ้าเอ้ย!” ดาหลาสบถกับตัวเองทันทีที่กลับเข้ามาในห้องนอน สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆห้อง แล้วหยุดโฟกัสไว้ที่ลิ้นชักหัวเตียง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนดวงหน้าสวยคมอีกครั้ง

แกร๊ก! 

จากรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แปลเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันภายในพริบตาเดียว เมื่อหญิงสาวตรงติ่งเข้ามากระชากลิ้นชักหัวเตียงให้เปิดออก และพบว่าในนั้นมีปืนสั่นอยู่กระบอกหนึ่ง 

“หึ ไม่ฉลาดเลยนะ” เธอแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันให้กับความฉลาดน้อยของธาวิน(?) พร้อมเลื่อนมือข้างหนึ่งไปยิบปืนกระบอกนั้น แล้ว...

“ไม่มีกระสุน!?” รอยยิ้มเหล่านั้นกลับหายไปทันควัน หลังจากที่ยิบปืนออกมา ให้ตายเถอะ หญิงสาวสบถในใจ​อย่างไม่สมอารมณ์ ก่อนจะเหวี่ยงปืนในมือทิ้งในเวลาต่อมา

๐๐๐๐๐

-คฤหาสน์ ยุติธรรม-

ตุ่ด~ ตุ่ด~ ตุ่ด~

‘หมายเลขที่ท่านเรียกมะ...’

ติ่ง! 

“โธ่เอ้ย!” ภานุมาศตวาดเสียงดั่งลั่น ทำเอาลูกน้องหลายคนที่ยืนอยู่บริเวณห้องโถงใหญ่สะดุ้งเฮือก เป็นเวลาเกือบสองชั่วโมงแล้วที่ชายหนุ่มกลับมารอดาหลาที่บ้านตามที่ทรงริทแนะนำ เขานั่งๆเดินๆรอเธออยู่ ณ ห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ ทว่ากลับไม่มีวี่แววของเธอเลยแม้แต่น้อย

“หายไปไหนของเราเนี่ยดาหลา?” หากสามารถติดต่อเธอได้ เขาจะไม่รู้สึกกระวนกระวายเช่นนี้ แต่นี้เขาโทร.หาเธอเกือบจะร้อยรอบได้แล้วมั้ง โทร.ไปทีไรก็มีแต่เสียงรอสาย รอสาย แล้วก็ ‘หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...’ 

น้องสาวของเขาคนนี้เป็นคนเข้มแข็ง ดูแลตัวเองได้เขาทราบดี แต่ถึงยังไงซะภานุมาศก็อดเป็นห่วงดาหลาไม่ได้ ยิ่งอยู่ดีๆก็หายตัวไปโดยไม่บอกกล่าว ทั้งที่บอกกับเขาเอาไว้ว่าจะกลับบ้านพร้อมกันหลังเสร็จงานประมูลเพชรคืนนี้

“พี่นุเป็นอะไรคะ? โวยวายทำไม? ได้ยินไปถึงข้างบนบ้านแน่ะ” เป็นคำถามของ ‘ภาคินี’ น้องสาวรวมสายเลือด ที่กำลังเดินจูงมือ ‘คุณหญิงเภตรา’ ผู้เป็นแม่ของทั้งสองคนเข้ามาในห้องโถง

“ดาหลาหายตัวไป” ชายหนุ่มตอบออกไปด้วยน้ำเสียงไม่สมอารมณ์นัก

“มันจะหายหัวไปไหนมาไหน หรือตายหรือยัง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก?” ส่วนนี้เป็นคำถามของคุณหญิงเภตรา เธอไม่เข้าใจลูกชายตัวเอง ว่าทำไมถึงรักถึงห่วงใยลูกเมียน้อยนั้นนักหนา 

“ทำไมแม่พูดแบบนี้ครับ ดาหลาเป็นยุติธรรมเหมือนกันกับผมกับยัยภา เธอเป็นน้องสาวอีกคนของผม ผมก็ต้องเป็นห่วงสิครับ” เขารู้ว่าผู้เป็นแม่และภาคินีเกลียดดาหลาเข้าใส้ แต่ถึงยังไงดาหลาก็เป็นน้องสาวของเขา ที่เขารักและห่วงใยมากพอพอกันกับภาคินี

“แล้วทีภาละคะ ทำไมพี่นุถึงไม่เห็นเป็นห่วงเป็นใยแบบนี้บางเลย” ภาคินีโพล่งขึ้น ด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ เพราะตั้งแต่เกิดมาภานุมาศไม่เคยแสดงท่าทีเป็นห่วงเป็นใยเช่นนั้นกับเธอเลย 

“เหอะ! ก่อนจะเรียกร้องความห่วงใยจากใคร ช่วยหัดดูตัวเองก่อนนะ ว่าเคยห่วงใยใครบ้างหรือเปล่านอกจากตัวเอง อายุสิบแปดแล้วนะ ทำไมไม่มีหัวคิด” ใช่ว่าไม่ห่วงใย เขาห่วงใยเธอมากเหมือนกัน แต่ภาคินีเองต่างหากที่ไม่เคยทำตัวให้หน้าเป็นห่วงเป็นใยเลย

“กรี๊ดดดดดดดด! พี่นุ!?” เด็กสาวกรีดร้องเสียงลั่นให้กับประโยคจี้ใจดำของพี่ชายรวมสายเลือด เธอสิบแปดแล้วไง!? ไม่มีหัวคิดงั้นเหรอ!? ถ้าเป็นอย่างที่ว่าเธอไม่เรียนได้เกรดเอตลอดหรอกนะ!?

“หึ ทำไมจี้ใจดำมากเหรอ ทีแกยังไม่เคยเป็นห่วงฉันเลย ฉันถูกยิงนอนป่วยอยู่โรงพยาบาลเป็นอาทิตย์ เงาแกครั้งเดียวฉันก็ไม่เคยเห็น มีแต่ดาหลาที่คอยดูแลฉันตลอด” 

“กรี๊ดดดดดดด! พี่นุ!?” 

“พอได้แล้ว! จะทะเลาะกันไปถึงไหน!” เมื่อทนกับสงครามนำ้ลายระหว่างลูกๆทั้งสองไม่ได้ คุณหญิงเภตราจึงแทรกขึ้นเพื่อดักพอ

“ฝากไว้ก่อนเถอะ!” เมื่อไม่อยากต่อกลอนกับพี่ชายอย่างภานุมาศอีกต่อไป ภาคินีจึงกล่าวทิ้งท้ายไว้เท่านี้ ก่อนจะเดินกระทืบเท้าปึงปังออกไปจากห้องโถง ส่วนคุณหญิงเภตราก็ตวัดสายตามองลูกชายตัวดีอย่างคาดโทษ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปอีกทางเหมือนกัน

ภานุมาศได้แต่มองตามแผ่นหลังของผู้เป็นแม่ เบื่อจริงๆกับชีวิตทุกวันนี้

๐๐๐๐๐

-เช้าวันต่อมา-

“อื้อ~” ดาหลาหลุดเสียงครางอื้อในลำคอพร้อมกับขยับตัวพริกไปมาบนเตียงนอนหนานุ่มห้าฟุตเพื่อหลบเลี่ยงแสงแดดยามเช้าอ่อนๆ ที่สาดเข้ามาในห้องนอนหรูขนาดใหญ่ผ่านทางหน้าต่างที่มีผ้าม่านสีขาวปิดบังเอาไว้ โดยไม่รู้เลยว่าเจ้าของห้องนอนอย่างธาวิน กำลังจับตาดูการกระทำของเธออยู่

“ตื่นแล้วก็ลุก” น้ำเสียงที่คุ้นเคย ทำให้หญิงสาวรีบดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ตวัดสายตาดุดันมองเจ้าของเสียงที่นอนตะแคงข้างอยู่ข้างๆ โดยหันมาทางเธอ

“เข้ามาตั้งแต่เมื่อไร่?” ถามพลางขยับตัวออกห่างจนเกือบจะหงายหลังตกเตียงอยู่ร่ำล่อ เธอไม่รู้ว่าผล็อยหลับไปตอนไหนเลยไม่รู้ว่าเขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร่

“เมื่อคืน...ได้ยินเสียงใครบางคนละเมอหาแม่ด้วยนะ” ธาวินยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ซึ่งนั้นสร้างความไม่พอใจนักให้กับดาหลา

“แล้วไง?” 

“ก็ถ้าอยากกลับไปหาท่าน ก็บอกมาซะว่าใครส่งเธอมาให้กำจัดฉัน” 

“...” แน่นอนเธออยากออกไปจากที่นี่ แต่ถึงยังไงเธอก็ไม่มีวันทำตามในสิ่งที่เขาต้องการ

“เกือบแบบนี้แสดงว่าอยากอยู่ที่นี่ แต่แอ๊...จะอยู่ในฐานะอะไรดี” ว่าพลางหยัดกายลุกขึ้น ก่อนจะกระชากตัวหญิงสาวให้กลับมานอนลงที่เดิม โดยจับล็อกท่อนแขนเรียวของเธอไว้เหนือศรีษะ

“อ่า!”

“ไหนบอกมาสิว่าเธออยากอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร” ไม่ว่าเปล่า แต่มาเฟียหนุ่มยังค่อยๆเลื่อนใบหน้าคมคายเข้ามาประชิดกับดวงหน้าสวยคมจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดปลายจมูกของกันและกัน

ดาหลาสบสายตากับคนที่กำลังคร่อมเธออยู่ด้วยแววตาดุดัน ในขณะที่หัวใจดวงน้อยเต้นแรงแทบจะหลุดออกมานอกเบ้า สมองมันสั่งการให้เธอจัดการเขาให้รู้แล้วรู้รอดไปซะ ทว่าร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับว่าถูกสาปเอาไว้ก็ไม่ปาน

มับ!

“อื้อ!” หญิงสาวเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เมื่อธาวินประกบจูบลงมาอย่างอุกอาจ ดาหลาพยายามดีดดิ้นเพื่อให้หลุดจากพันธนาการหลังจากตั่งสติได้ ทว่ายิ่งดีดดิ้นมากเท่าไหร่ปากบางก็ยิ่งถูกบดขยี้หนักหน่วงมากขึ้นเท่านั้น

“อ่า~ หวานจัง” นานพอสมควรกว่ามาเฟียหนุ่มจะผละริมฝีปากออกมาสบตาด้วยกับคนใต้ร่าง พร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ในขณะที่ดาหลาหอมหายใจหนักๆพลางขบกรามแน่น สบสายตากราดเกรี้ยวกลับไปให้ เพื่อบ่งบอกว่าเธอกำลังไม่พอใจมาก

“หึ ฉันไม่ชอบขืนใจใคร...ถ้าไม่จำเป็น เธอไม่ต้องบอกฉันตอนนี้ก็ได้ว่าใครส่งเธอมา...เรายังมีเวลาอีกเยอะ” เสร็จแล้วก็ค่อยๆโน้มหน้าลงไปกระซิบกกหูบอกประโยคถัดมาว่า “เพราะฉันจะกักขังเธอไว้จนกว่าเธอยอม” จบประโยคนั้นชายหนุ่มก็ปล่อยให้หญิงสาวเป็นอิสระ 

“ไปอาบน้ำจะได้ลงไปทานข้าว เสื้อผ้าของเธอฉันให้คนจัดเตรียมไว้ให้แล้ว” ว่าพลางตวัดขาเรียวยาวราวกับนายแบบลงจากเตียง 

“...”

“อ้อจริงสิ...ต้องขอโทษด้วยนะที่เมื่อคืนไม่ได้บอกก่อนว่าปืนไม่มีกระสุน” ทิ้งท้ายไว้เท่านั้น แล้วก็เดินเลี่ยงออกจากห้องเพื่อให้ดาหลาสะสางธุระส่วนตัว

​..............................................................

ขออภัยสำหรับคำผิดด้วยนะ 

​และก็ขอขอบคุณที่ติดตามอริสคาาา






ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว