email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่4 - กำลังใจ

ชื่อตอน : ตอนที่4 - กำลังใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.9k

ความคิดเห็น : 70

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2561 20:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4 - กำลังใจ
แบบอักษร

ตอนที่4 - กำลังใจ


ฉันกำลังถุงยางอนามัยไว้ในมือแน่น พลางลอบกลืนน้ำลายลงคอดังอึก ตอนนี้รู้สึกว่าเหงื่อมันจะออกเต็มไปหมด แถมคอก็ดันมาแห้ง หัวใจก็เต้มไม่เป็นส่ำพลางมองตัวเลขของชั้นที่ลิฟต์กำลังพาขึ้นไปสูงเรื่อยๆ


น...นี่ ฉันคิดดีแล้วใช่มั้ย? ที่จะไปคอนโดของพี่โปรดอ่ะ ฮื่ออออออ


"อะ...เอ่อ พี่โปรดคะ" ฉันเรียกพี่โปรดด้วยสีหน้าเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก จู่ๆ ก็นึกกลัวขึ้นมา ความกลัวมันทำลายความอยากรู้อยากลองของฉันไปหมดเลยอ่ะ 


"หื้ม? ว่าไง?" 


"คือ...หอมว่า เอ่ออ หอมกลับก่อนดีกว่า" ในที่สุดฉันก็พูดออกไป พลางลุ้นสีหน้าของพี่โปรดว่ามันจะเป็นอย่างไง แต่มันก็ปกติ...แถมพี่โปรดเขายังยิ้มขำอีกด้วย


"อะไรกัน? ยังไปไม่ถึงห้องพี่เลยนะ เรากลัวแล้วเหรอ" พี่โปรดถามติดจะขำๆ ก่อนจะยกมือขึ้นโอบไหล่ของฉัน


"ปะ....เปล่านะคะ หอม...หอมแค่นึกขึ้นได้ว่ามีการบ้าน..." ฉันรีบหาข้ออ้างทันที คือ...จู่ๆ ก็กลัวอ่าา อยากกลับหอจะแย่แล้ว ฮื่อออออ


"เหรอครับ...แน่ใจนะว่ามีการบ้าน" พี่โปรดถามซ้ำ พลางยื่นใบหน้ามาใกล้ๆ ฉัน แล้วจ้องมาแบบตรงๆ เลย แววตาพี่เขาเจ้าเล่ห์สุดๆ จนฉันแทบจะสารภาพออกไปว่าเมื่อกี้ฉันโกหกจ้าา


"น...แน่ใจค่ะ" โอ๊ยยย!! เบื่อตัวเองจัง แน่ใจแล้วทำไมเสียงต้องสั่น


"เหรอ? ทำไมดูไม่น่าเชื่อถือเลยล่ะ หื้ม?" คราวนี้พี่โปรดถามจี้มาอีกครั้ง เอาไงดีอ่ะ เพราะฉันทำตัวมีพิรุธอ่ะ พี่โปรดเลยไม่เชื่อ ฮื่ออออออ


"ห...หอม..."


"หอมกลัว?" 


"...." อ่า....พี่เขาจับความรู้สึกฉันได้แฮะ


"กลัวอะไรครับ? เด็กน้อยของพี่" คราวนี้พี่โปรดผละตัวออกไป แล้วยกมือขึ้นมายีหัวของฉันเบาๆ


"ป...เปล่าค่ะ" ฉันตอบเสียงอ้อมแอ้ม แต่ก็โกหกออกไปอีกแล้วอ่ะ ใครจะไปกล้าตอบไปเล่าว่าจู่ๆ ก็กลัวโดนพี่เขาจับกินอ่ะ ฮื่อออออ


"แน่ใจนะ ไม่ใช่ว่ากลัว....พี่" พี่โปรดถามเสียงเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือข้างที่ฉันกำ...ซองถุงยางเอาไว้


"พะ...พี่โปรด" ฉันทำท่าเงอะงะ ยามที่พี่โปรดแกะมือของฉันออกจนเผยให้เห็นซองถุงยาง พี่โปรดงี้ยิ้มหน้าบานเลย ยิ้มแบบล้อๆ ฉีนอ่ะ


"หรือเพราะว่าไอ้นี่ เลยทำให้หอมกลัว..." พี่โปรดใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้คีบซองถุงยางขึ้นมาตรงหน้าฉัน 


"....." ฉันไม่ตอบแต่ก้มหน้างุดเลย ฮื่อออออ อายวะ


"กลัวพี่ขอให้แกะวันนี้เหรอ?" 


"มะ...ไม่" 


"ถ้ากลัวก็บอกว่ากลัว...มีอะไรก็พูดกัน" พี่โปรดพูดเสียงนุ่มทุ้ม ก่อนจะเก็บซองถุงยางเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง


"มัน...มันไม่รู้อ่ะ จู่ๆ หอมก็อยากกลับหอ" ฉันพูดไปตามตรง แต่ก็ยังไม่ได้บอกว่ากลัวนะ โอ๊ยยย!! สับสนในตัวเองเหลือเกิน


"หึหึ เดี๋ยวค่อยดิ พี่อุตส่าห์ไปรับมา...ส่วนถุงยางนี่ วางใจได้เลย พี่ไม่ขอให้หอมแกะให้วันนี้แน่ๆ" พี่โปรดพูดแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะก้มหน้ามากระซิบที่ข้างใบหูของฉันว่า... "วันนี้พี่ขอแค่กำลังใจพอ เพื่อนๆ นั่งทำงานอยู่ในห้องเต็มไปหมด ไม่กล้าขอให้แกะถุงยางให้หรอกครับ หึหึหึ" 


"อ่าา.... >///<" โอ๊ยยยย~~ ทำไมฉันถึงคิดไปไกล แล้วทำไมพี่โปรดแม่งไม่พูดตั้งแต่ทีแรกหว่ะ ฮืออออ เขินง้ะ


"แค่นั่งข้างๆ พี่ก็พอ ในห้องมีแต่ผู้ชาย รู้สึกทำงานไม่คล่องมือเลย พี่เลยต้องไปรับกำลังใจมานั่งเป็นกำลังใจให้พี่ไงครับ"


งื้ออออออ 


กำลังใจ = ฉัน

ฉัน = กำลังใจของพี่โปรด


ฮื่อออออ เขาทำให้ฉันใจสั่นอีกแล้ว สายตาเขาฉันก็แพ้ คำพูดเขาฉันก็แพ้ พี่โปรดแม่ง....เป็นผู้ชายที่มีพลังทำลายล้างสูงมากกกกก 


"คราวนี้คงไม่กลัวแล้วเนอะ หึหึ"


"มะ...ไม่กลัวแล้วค่ะ แฮร่ๆ" ฉันหัวเราะแห้ง พอดีกับที่ประตูลิฟต์เปิดออกพอดี ฉันเลยชิ่งเดินหนีออกไปทันที แต่ก็โดนเขาจับมือไว้ก่อนไง


"จะไปไหนหอม ห้องพี่อยู่ทางนี้" 


"กะ...ก็นึกว่าทางนี้" ฉันนี่อายจนแทบจะมุดแผ่นดินหนีเลย ฮื่อออออ


"หึหึ มาเร็ว จับมือพี่ไว้ จะได้ไม่หลงทาง" พี่โปรดพูดขำๆ ก่อนยื่นมือมาให้ฉันจับ ฉันก็ทำท่าอิดออดเล็กน้อย แต่ก็ยอมยื่นมือไปจับมือพี่โปรดในที่สุด


พี่โปรดพาฉันเดินมาสุดมุมก็เจอกับประตูห้องเลข 2210 พี่โปรดแตะคีย์การ์ดเพื่อเปิดประตู พอประตูเปิดอ้ากว้าง เสียงเอะอะโวยวายก็ดังลั่นออกมาเลย


"เชี่ยแล้ว!! ไอ้สัส มึงรันเลขหน้าผิด ทำไม่เป็นแล้วนะทำหาพ่อง" 


"อ้าว กูก็ทำตามที่มึงบอกมั้ย?"


"พวกมึงจะโวยวายทำเหี้ยไรเนี่ย รีบแก้ดิวะ จะได้เสร็จๆ" 


"เสร็จเหี้ยไรล่ะ ส่วนของไอ้โปรดยังไม่ได้เลย แล้วแม่งก็หายหัวไปไหนก็ไม่รู้!!"


"กูอยู่นี่..."


"....."

"...."


พอพี่โปรดแสดงตัวเท่านั้นแหละ ทุกคนในห้องก็เงียบลงทันที แล้วหันมามองหน้าพี่โปรด ก่อนจะเปลี่ยนมามองหน้าฉัน ก่อนจะเลื่อนสายตามามองที่มือของเราสอง ก่อนจะหันไปส่งซิกอะไรกันก็ไม่รู้ มีการหันมายิ่มล้อเลียนอีก


"โห่~~ ไอ้สาสสสส ทิ้งงานไปหาหญิงเหรอวะ"


"เออ! ชั่วมาก ไม่มีชวนกันอ่ะ"


"โอวววว~~ ไปรับสาวน้อยที่ไหนมาวะ ฮิ้ววว~~"


"เอาแล้วๆๆๆ คนนี้เพื่อนกูบุกเว้ยเห้ย หึหึหึ"


เสียงโห่ร้องดังระงมกันเต็มไปหมด แถมยังโห่แซ็วกันอีก ฮื่ออออออ รู้สึกว่าฉันจะร้อนหน้าหน่อยๆ นะ


"หุบปากไปเลยไอ้พวกเหี้ย อย่าแซ็วน้องกู" เฮียยิมพูดขึ้นบ้าง แต่ยิ่งพูดเหมือนยิ่งโดนแซ็วอ่ะ


"โอ๊ยยยย น้องงงงงงง มันบอกว่าน้องเว้ย ฮ่าๆๆๆ"


"เฮ้ย! อย่าแซ็วมากดิวะ หลานรหัสกูเขินหน้าแดงเลย" 


"ฮิ้ววววว~~"


ฮื่อออออ แล้วดูดิ พี่เตอร์ก็ร่วมด้วยอ่ะ พี่โปรดก็ปล่อยให้โดนแซ็วอยู่ได้


"พอๆๆๆ เว้ย กูแค่อยากได้กำลังใจ เลยไปรับน้องมันมาไง ไม่มีอะไรจริงๆ"


จ้ะ! ไม่มีอะไรจริงๆ แต่ทำไมต้องดึงฉันไปโอบเอวด้วยอ่าาาา งื้อออออ >////<







--------------------------------------


มาแล้ววววววววววววว


สนุกไม่สนุกบอกน้าาาา ความจริงคือพระเอกเป้นคนขี้แกล้งนาจาาา 


อ่านแล้วคอมเม้นท์แล้วก็กดถูกใจให้ด้วยนะคะ จุ้บๆ

ความคิดเห็น