ขอบคุณที่ติดตามเรื่องราวความรักของชาร์ปคิวนะคะ :)

OMG ผมท้องกับเจ้านาย 15

ชื่อตอน : OMG ผมท้องกับเจ้านาย 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 76.8k

ความคิดเห็น : 96

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2560 13:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
OMG ผมท้องกับเจ้านาย 15
แบบอักษร

OMG ผมท้องกับเจ้านาย 15

 

By : กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

 

 

 

 

 “แล้วคุณจะพาผมไปไหน” คิวถามหลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วและมานั่งทานอาหารเช้าง่ายๆที่ชาร์ปเป็นคนเตรียมให้

 

 

 

“ทะเลดีไหม”  ชาร์ปเอ่ยปากถามคิว

 

 

 

“แต่..มันไกลไปไหม” คิวถามเพราะเกรงใจชาร์ปที่พาไปเดทไกล 

 

 

 

 

“ไม่เป็นไร  แค่เราได้อยู่ด้วยกันก็พอแล้ว” ชาร์ปเองก็ยิ้มอบอุ่นมาให้คิว

 

 

 

“แล้วเราจะไปกันนานแค่ไหนครับ” คิวถามถึงรายละเอียดเพราะไม่รู้อะไรเลย

 

 

 

“ซักอาทิตย์หนึ่งเป็นไง” ชาร์ปเองก็ถามกลับไป

 

 

 

“แต่ว่าผมยังไม่ได้เตรียมของใช้แล้วก็เสื้อผ้าอะไรเลยนะ  มันจะไม่ดูเร็วไปหน่อยหรอ” คิวถามเพราะชาร์ปทำอะไรปุ้บปั้บเกินไป

 

 

 

“ผมเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับคนดี...” ชาร์ปเองบอกเพราะเขาตื่นมาเตรียมของพวกนี้ไว้ตั้งแต่เช้าค่ำ และแพลนทุกอย่าไว้เรียบร้อยแล้ว  แต่ที่ถามคิวก็เผื่อคิวอยากมีที่จะอยากไป

 

 

 

“งั้นหรอ” คิวเองก็ถามออกมาด้วยความแปลกใจเพราะคิดว่าชาร์ปจะทำอะไรอย่างนี้ได้

 

 

“งั้นเราไปกันเลยไหมครับ”  ชาร์ปถามหลังจากท่เห็นว่าคิวทานอาหารเช้าหมดแล้ว

 

 

 

“ไปสิ” คิวก็ตอบรับและเดินออกจากห้องไปพร้อมกับชาร์ป

 

 

 

และที่ๆชาร์ปจะพาคิวไปเดทในครั้งนี้ก็คือ เกาะนางยวนจังหวัดสุราษฏร์ธานี เพราะถือว่าเป็นเกาะที่สวยติดอันดับของโลกด้วย และหาดทรายก็สวยและขาวสะอาดเหมาะแก่การไปเดทครั้งนี้เป็นอย่างมาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ถ้าง่วงก็นอนไปเลยนะครับ” ชาร์ปพูดบอกคิวเมื่อนั่งรถมาได้สักพักคิวก็ทำตาปรือๆเหมือนกับว่าง่วงแต่ก็ฝืนเอาไว้ไม่ยอมหลับ

 

 

 

“อือ” คิวตอบรับและหลับไปในทันที 

 

 

 

 

 

ในการเที่ยวครั้งนี้ชาร์ปอยากที่จะขับรถไปเองมากกว่าเพราะจะได้ชมวิวระหว่างทางที่­ขับรถไป  และเมื่อถึงที่เที่ยวยังสามารถที่จะขับรถไปเที่ยวจุดต่างๆได้เองอีกด้วย

 

 

 

 

ชาร์ปขับรถไปประมาณ 8 ชม.ก็ถึงที่หาดนางยวน  ระหว่างทางคิวก็หลับๆตื่นๆ ตามประสาคนท้อง  แต่คิวก็พยายามที่จะตื่นขึ้นมาคุยกับชาร์ปมากกว่าที่จะนอนอย่างเดียว  เพราะคิวเองก็ไม่อยากให้ชาร์ปขับรถเพียงคนเดียว

 

 

 

“เย้  ถึงแล้ววว” เมื่อรถจอดที่ริมหาดคิวก็ร้องด้วยความดีใจและเดินลงไปจากรถทันที

 

 

 

 

“คิวรอผมด้วย”  ชาร์ปเองเมื่อเห็นคิวเดินลงไปก็เดินตามลงมา

 

 

 

ในการพักครั้งนี้ชาร์ปจองบ้านที่ติดกับริมหาดเอาไว้  และค่อนข้างที่จะส่วนตัวอยู่มากในการมาพักครั้งนี้  บ้านพักที่ชาร์ปพักก็มีเจ้าของแต่เหมือนว่าเขาจะเปิดไว้ให้เช่าสำหรับนั่งท่องเที่ยว  และจะมาดูแลความสะดวกให้ในทุกๆวันอีกด้วย  ซึ่งชารNปเห็นว่าดีก็เลยเลือกที่จะพักที่นี้

 

 

 

 

“น้ำเย็นมากเลยชาร์ป” คิวเองก็พูดบอกเมื่อนำมือไปสัมผัสกับน้ำทะเล

 

 

 

“อย่าเพิ่งลงเล่นนะคิว  ค่อยมาเล่นพรุ่งนี้” ชาร์ปพูดเตือนเมื่อเห็นว่าคิวทำท่าเหมือนว่าอยากจะเล่นเสียเต็มที  เพราะตอนนี้เริ่มที่จะเย็นแล้ว

 

 

 

“ก็ได้” คิวพูดเสียงหง่อยๆและเดินมาหาชาร์ปที่ยืนคอยอยู่ที่ชายหาด

 

 

 

“อย่าเป็นแบบนี้สิครับ  เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาเล่นก็ได้”ชาร์ปพูดพร้อมกับลูบหัวคิวอย่างอ่อนโยน

 

 

 

“อื้อ  พามาด้วยนะ” คิวพูดเมื่อเห็นว่าชาร์ปบอกให้มาเล่นพรุ่งนี้

 

 

 

“แน่นอนอยู่แล้ว  ป่ะ  เข้าบ้านกันก่อน”  ชาร์ปพูดพร้อมกับจูงมือคิวเข้ามาในบ้านพักที่อยู่ไม่ห่างจากทะเลมากนัก

 

 

 

“หูวว   สวยจังเลย” คิวพูดเมื่อเข้ามาในบ้านที่ถูกใจคิวเป็นอย่างมาก เพราะตัวบ้านทำเลือนแบบธรรมชาติ เน้นให้มีต้นไม่ร่มรื่น 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ชอบใช่ไหมครับ” ชาร์ปเดินมากอดด้านหลังของคิว

 

 

“ชอบสิ  ชอบมากๆด้วย  ขอบคุณนะครับ”  คิวพูดบอกและเอียวตัวไปขอบคุณชาร์ป

 

 

 

“ไม่เป็นไร  แคคุณชอบผมก็ดีใจ” ชาร์ปพูดพร้อมกับกดจูบลงไปบนแก้มนุ่มนิ่มของคิว

 

 

 

“งื้อออออ”  คิวร้องแก้เขินออกมา

 

 

 

หลังจากนั้นทั้งสองก็ช่วยกับจัดเสื้อผ้าเข้าตู้และไปหาอาหารทะเลทานกัน  กว่าจะกลับเข้าบ้านอีกทีก็มืดเสียแล้ว

 

 

 

“ผมง่วงนอนแล้วอ่า”  คิวพูดบ่นเมื่อมาถึงยานและทิ้งตัวลงบนโซฟา

 

 

 

“อย่างนั้นก็ไปอาบน้ำแล้วเข้านอนนะครับ  เดี๋ยวผมตามขึ้นไป” ชาร์ปพูดบอกคิว  คิวจึงเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่ออาบน้ำเตรียมเข้านอนทันที           ชาร์ปเมื่อดูความเรียบอยข้างล่างเสร็จก็รีบขึ้นไปหาคิวข้างบนทันที

 

 

 

เช้า....

 

 

 

ตอนเช้าชาร์ปปลุกคิวขึ้นมาเพื่อดูพระอาทิตย์ขึ้นที่เจ้าตัวเป็นคนบอกชาร์ปปลุกเพราะว่าต้องการที่จะดูพระอาทิตย์ขึ้นในยามเช้า

 

 

เมื่อนั่งดูจนพระอาทิตย์ขึ้นจนเต็มดวงแล้วทั้งสองก็มานั่งจิบกาแฟยามเช้าที่หน้าบ้านต่อและพูดคุยกันอย่างเป็นกันเองมากกว่าเมื่อก่อนเป็นอย่างมาก

 

 

 

“ขอโทษนะคะ  ไม่ทราบว่าตอนเช้าจะรับประทานอาหารแบบไหนดีคะ”  เสียงพนักงานที่ดังมาจากข้างหลังชาร์ปที่ถามถึงอาหารเช้าดังขึ้นมาที่เป็นบริการของห้องพักนี้  ชาร์ปจึงหันไปมองทันที

 

 

 

“อ้าว...ขิม” ชาร์ปที่เรียกชื่อของหญิงสาวอย่างสนิทสนมก็ทำให้คิวเกิดความสงสัยมาทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(ขิม)

 

 

 

 

 

 

 

“อ้าวชาร์ป...มาทำอะไรหรอ”  หญิงสาวที่ชื่อขิมตอนแรกที่มีท่าทีตื่นเล็กน้อยและสักพักก็ปรับสีหน้าและเอ่ยปากถามชาร์ปออกไปทันที

 

 

 

“อ๋อ  เราพาแฟนมาเที่ยวน่ะ  ขิมทำงานที่นี้หรอ” ชาร์ปเองก็พูดออกไปอย่างเต็มเสียง

 

 

 

“เรามาช่วยอาน่ะ  อาเราเป็นเจ้าของที่นี่แหละ ว่าแต่ ..  ผู้ชาย?” ขิมมีท่าทีงงงวยเล็กน้อยเพราะชาร์ปบอกว่ามาเที่ยวกับแฟนแต่ว่าคนที่นั่งอยู่ด้วยกับเป็นคิวที่เป็นผู้ชาย

 

 

 

“ใช่ .. นี่คิวว่าที่ภรรยาน่ะ คิวนี่ ขิม..คือเพื่อนน่ะ” ชาร์ปบอกว่าคิวเป็นว่าที่ภรรยาอย่างเต็มเสียงแต่เมื่อแนะนำว่าขิมเป็นเพื่อนกลับมีน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมั่นใจยิ่งเพิ่มความฉงนให้คิวมากขึ้นไปอีก

 

 

 

“สวัสดีค่ะ  ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” ขิมพูดออกมาอย่างอ่อนหวาน

 

 

“เช่นกันครับ” คิวเองก็ตอบรับออกไปย่างสุภาพ 

 

 

 

 

“แล้วเช้านี่จะทานอะไรรึเปล่า  เราจะได้แจ้งให้เชฟทราบน่ะ” ขิมพูดกลับเข้ามาเรื่องอาหารเช้าอีกครั้ง

 

 

 

“คิวอยากทานอะไรรึเปล่าครับ”  ชาร์ปหันไปพูดถามคิว

 

 

 

“ไม่รู้”  คิวตอบออกมาเสียงแผ่ว  ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองรึเปล่าแต่ในใจของเขานั้นคิดว่าสองคนนี้ไม่ได้เป็นแค่เพื่อนธรรมดาอย่าแน่นอน

 

 

 

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ” ชาร์ปเองก็สังเกตอาการได้ทันที

 

 

 

“เปล่าน่ะ  คุณทานอะไรผมก็ทานอันนั้นแหละ”  คิวพูดเลี่ยง

 

 

 

“งั้นเอาเชตอาหารเช้ามาสองชุดนะขิม  เอาน้ำส้มมาแก้วหนึ่งด้วย” ชาร์ปรีบพูดบอกออกไปและหันมาดูอาการของคิวทันที

 

 

 

“เป็นอะไรรึเปล่าคิว”  ชาร์ปหันมาถามคิวอีก

 

 

 

“....”  แต่คิวเองก็ไม่ได้พูดอะไรเอาแต่มองหน้าชาร์ปอย่างเดียว

 

 

 

“มองหน้าผมมีอะไรรึเปล่า หืมม..”  ชาร์ปพูดถามเสียงนุ่มอย่างเอาใจ  และขยับตัวไปกอดคิว

 

 

 

“ขิมน่ะ...ไม่ได้เป็นแค่เพื่อนใช่ไหมครับ”  คิวทนต่อไปไม่ไหวจึงเอ่ยปากถามออกมาทันที

 

 

 

“เอ่ออ...คือ” ชาร์ปผละกอดคิวและมีท่าทีที่อึ่กอัก

 

 

 

“อย่าโกหกผม...”  คิวเองเมื่อเห็นอาการชาร์ปตอนนี้เริ่มทำให้รู้สึกหงุดหงิดเพิ่มขึ้นไปอีก

 

 

 

“ใช่  เขาเป็นแฟนเก่าผมเอง” ชาร์ปยอมจำนนตอบออกมา

 

 

 

“....”  คิวเองก็นิ่งเงียบเพราะว่าคิวเอาอย่างนั้นจริงๆแต่ไม่ได้ต้องการให้เป็นอย่างที่ตัวเองคิด..แต่ตอนนี้ก็เป็นไปเสียแล้ว

 

 

 

“แต่ว่าเรื่องของผมกับขิมมันจบลงไปแล้วนะครับ  เราไม่ได้มีอะไรต่อกัน  และตอนนี้ก็เป็นเพียงแค่เพื่อนที่ดีเท่านั้น”  ชาร์ปรีบแก้ตัวเมื่อเห็นว่าคิวเงียบไป

 

 

 

ผ่านไปสักพักขิมก็เอาอาหารเช้ามาเสริฟและมีท่าทีสบายกว่าเดิมขึ้นมาก  พูดคุยกับชาร์ปอย่างเฮฮา ทำเอาคิวทำตัวไม่ถูก  เหมื่อนเป็นส่วนเกินเลยแฮะ  และเมื่อขิมเสริฟเสร็จทั้งสองก็นั่งทานอาหารไปเงียบโดยที่ชาร์ปก็ยังเทคแคร์คิวอยู่ไม่ห่าง

 

 

 

“ไม่คิดมากสิครับ” ชาร์ปพูดเมื่อเห็นว่าคิวเงียบเกินไป

 

 

 

“ไม่ได้คิดซะหน่อย”  คิวพูดออกไปอย่างปากไม่ตรงกับใจ  ทำไมเขาจะไม่รู้วาขิมนั้นยังคิดเกินเลยกับชาร์ปมากกว่าคำว่าเพื่อน 

 

 

 

 

“นั้นก็ยิ้มให้ผมดูหน่อยสิครับ”  ชาร์ปพูดและหันไปยิ้มให้คิว  ก็เล่นเอาคิวอดที่จะยิ้มตามไม่ได้

 

 

 

“ยิ้มเยอะๆนะครับ  ผมไม่ชอบเวลาที่คุณทำหน้ายึ้งเลย” ชาร์ปพูดออกมาอีก

 

 

 

22.00น.

 

 

 

ตอนนี้คิวหลับไปแล้วเหือเพียงชาร์ปที่ยังนอนอ่านหนังสืออยู่

 

 

 

Rrrrr

 

 

เสียงโทรศัพท์ของชาร์ปดังขึ้นจนชาร์ปต้องรีบที่จะตะครุบเพราะว่ากลัวคิวจะตื่นขึ้นมา

 

 

“ฮัลโหลครับ  ผมชาร์ปครับ” ชาร์ปกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์

 

 

 

[ชาร์ปหรอ...เราขิมนะ]  เสียงของขิมดังตอบกลับเข้ามา

 

 

 

“อ้าวขิม  มีอะไรหรอ” ชาร์ปเองก็พูดออกไปอย่างไม่คิดอะไร  โดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้คิวได้ตื่นขึ้นมาแล้วแต่ก็ยังหลับตาเอาไว้ไม่ได้ตื่นขึ้นมาเพราะอยากรู้ว่าชาร์ปและขิมจะพูดถึงเรื่องอะไรกัน

 

 

 

 

[ชาร์ปทำอะไรอยู่หรอ]  ขิมถามคำถามเบสิคออกมา

 

 

 

“อ๋อ  กำลังอ่านหนังสือน่ะ  แต่คิดว่าอีกนิดจะนอนแล้วแหละ”  ชาร์ปเองก็ตอบออกไปอย่างเป็นกันเอง

 

 

 

[แล้วคุณคิวล่ะขิมถามออกมา

 

 

 

“อ๋อ ก็นอนอยู่ข้างเราเนี่ย  มีอะไรรึเปล่า”  ชาร์ปเอ่ยปากถามออกไปอย่างสงสัย  เขาไม่เข้าใจว่าทำไมขิมจึงต้องถามถึงคิวด้วย

 

 

 

[ชาร์ปน่ะ  เป็นแฟนกับคุณคิวจริงๆหรอ]  ขิมถามเกียวกับขิมออกมาอีก

 

 

 

“ใช่สิ  ทำไมหรอ”  ชาร์ปถามออกไปทันทีเพราะเริ่มงงกับคำถามของหญิงสาวมากขึ้นเรื่อยๆ

 

 

 

[แต่ว่าคิวเป็นผู้ชายนะ!] ขิมเริ่มพูดเสียงแข็ง

 

 

 

“แล้วไง”  ชาร์ปเองก็เริ่มโมโหที่ขิเริ่มที่จะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของตนเองเกินไป

 

 

 

[อ๋อ  เปล่าหรอก  คือเราไม่เคยเห็นน่ะ  เลยสงสัย] ขิมรีบเปลี่ยนเสียงทันทีเมื่อเห็นว่าชาร์ปเองก็เริ่มที่จะโมโหขึ้นมาเหมือนกันแล้ว

 

 

 

“ถ้าไม่มีอะไรก็แค่นี้นะ เราจะนอนกับเมีย” ชาร์ปพูดเน้นเสียงและตัดสายทิ้งไปทันที

 

 

 

 

ทางด้านของขิม

 

 

 

“ฮึ๋ยย..มันมีอะไรดีนักหนาห้ะ”  หญิงสาวตะโกนใส่โทรศัพท์หลังจากที่ชาร์ปวางไปแล้ว

 

 

 

“ทำไมไม่เลือกฉัน  ออกจะสวยขนาดนี้  ไปเอาผู้ชายด้วยกันเอง  แหวะ .. สมเพช  คอยดูเถอะชาร์ป  ฉันจะทำให้นายต้องคลานมาขอความรักกับฉันให้ได้”  ขิมพูดออกมาอย่างกับนางมารร้ายผิดจากเมื่อตอนกลางวันเป็นอย่างมาก

 

 

 

ทางด้านของชาร์ป

 

 

 

เมื่อวางสายจากขิมทั้งอารมณ์ที่หงุดหงิดก็ทำให้คิวที่แกล้งหลับอยู่ลืมตาขึ้นมามองอย่างสงสัยไม่ได้

 

 

 

“เป็นอะไรหรอ”  คิวถามอย่างสงสัย  เพราะถึงจะแอบฟังแต่ก็ได้ยินเพียงเสียงของชาร์ปเท่านั้น

 

 

 

“ผมทำให้คุณตื่นหรอ”  ชาร์ปรีบเปลี่ยนอารมณ์ทันทีเมื่อคิวถาม

 

 

 

“เปล่าหรอก  มีอะไรรึเปล่า”  คิวถามพร้อมกับเอามือไปลูบที่กรอบหน้าคมของชาร์ป

 

 

 

“ไม่มีหรอกครับ  นอนเถอะ” ชาร์ปพูดพร้อมกับล้มตัวนอนและกอดคิวไป  จนคิวหลับไปในที่สุดถึงแม้ว่าจะสงสัยมากก็เต็มที  แต่เพียงแค่อ้อมกอดอบอุ่นนี้ก็กล่อมให้เขาหลับได้ไม่ยาก  และชาร์ปเองก็เช่นกัน  เพียงแค่ได้กอดร่างกายอันนุ่มนิ่มของคิวก็ง่วงขึ้นมาทันที  เพียงไม่นานก็หลับตามคิวไปในที่สุดเช่นกัน

 

 

To be con

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

มาต่อให้อย่างรวดเร็วเพราะไรท์ไม่ต่อตอนนี้คงจะรอกันอีกนาน  เลยมาต่อก่อน   อ่านให้สนุกจ้าาา

 

อย่าลืมให้กำลังใจไรท์ด้วยการ  โหวตตต  เม้นนนนน   ถูกใจนิยายเรื่องนี้ด้วยยยยย

 

 ปล.  บางคนคิดว่าไรท์หายไปเฉยๆก็มีอ่ะ  ถ้าใครอยากติดตามความเคลื่อนไหวให้ไปไลค์เพจนะจ้ะ  แล้วจะรู้ความเคลื่อนไหวของไรท์เนาะะะะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว