ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP4] กักขัง

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP4] กักขัง

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, เอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2561 20:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP4] กักขัง
แบบอักษร

​บทที่ ๔


“อาว พี่นุยังไม่กลับอีกหรือคะ?” เอ็มมาเอ่ยทักทายภานุมาศที่มีท่าทีเหมือนกำลังยืนรอใครบางคนอยู่ เมื่อเดินเข้ามาในรานจอดรถกับทรงริทและลูกน้องอีกหลายคน เพราะกำลังจะกลับบ้านเช่นกัน

“พี่รอดาหลาอยู่น่ะ” เจ้าของชื่อหันมาตอบหญิงสาว จากนั้นก็ประนมมือขึ้นไหว้ทริงริท ซึ่งเขาก็รับไหว้ตามมารยาท

“แต่ดาหลาแยกออกมาได้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนะคะ” เอ็มมาขมวดคิ้วยุ่ง

“พี่ก็ว่ามันแปลกไปนะ เพราะติดต่อก็ไม่ได้ แถมให้ลูกน้องไปตามก็ไม่เจอ” 

ครืด~ ครืด~ 

พูดจบเสียงมือถือก็ขึ้น ภานุมาศรีบล้วงสมาร์ตโฟนเครื่องหรูออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้วกดรับสายทันที

ติ่ง! 

“เจอไหม” 

(ไม่เจอครับคุณนุ พวกเราหาจนทั่วแล้ว แต่ไม่มีวี่แววคุณดาหลาเลยครับ) ลูกน้องคนปลายสายเอ่ยรายงานผู้เป็นนายน้ำเสียงกล้าๆกลัวๆ

“เป็นไปได้ไงว่ะ! ไม่ได้เรื่อง!” เมื่อไม่ได้คำตอบที่หน้าพึงพอใจภานุมาศเลยกระแทกเสียงใส่คนปลายสายแล้วกดว่าสายทันทีทันใด

ติ่ง! 

“หรือจะเกิดเรื่องไม่ดีไม่ร้ายกับดาหลาคะ” เอ็มมาโพล่งขึ้นด้วยความเป็นห่วงเพื่อนรักไม่ต่างกัน

“ไม่หรอกมั้ง อาว่ากลับไปรอที่บ้านเถอะ ดาหลาเก่งการเอาตัวรอดจะตาย คงไม่มีอะไรมากหรอก” เป็นทรงริทที่เอ่ยขึ้น 

“แต่...” 

“หรือว่า...” ยังไม่ทันที่ภานุมาศจะเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา

เอ็มมาก็โพล่งขึ้นอีกครั้งเมื่อมีความคิดบางอย่างผุดขึ้นในหัว ทำให้ทั้งทรงริทและภานุมาศหันมามองเธอเป็นตาเดียวกัน

“หรือว่าอะไรลูก” ทรงริทเอ่ยถามคนตัวเล็กข้างๆพลางขมวดคิ้วเป็นปมเช่นเดียวกับภานุมาศ

“ปะ เปล่าคะ” คงไม่ใช่หรอก...หรือว่าใช่? หวังว่าจะไม่เป็นเหมือนที่คิดนะ ดาหลาต้องไม่ลงมือวันนี้แน่ เพราะพึ่งพลาดไปเมื่อตอนกลางวัน อีกอย่างเธอก็สัญญาแล้วด้วยว่าจะไม่ลงมือวันนี้ แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น...พี่ธามของเธอคงไม่...

๐๐๐๐๐

-เวลาต่อมา ณ คฤหาสน์ กาย-

แอดดดดดดด~ 

ธาวินเปิดประตูห้องนอนเข้ามาอย่างเชี่ยวช้า รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นประดับมุมปากหนาเมื่อเดินเข้ามาใกล้เตียงนอนใหญ่ห้าฟุต และพบว่ามัจจุราชสาวเมื่อตอนกลางวัน บัดนี้ถูกมัดมือมัดเท้านอนสลบอยู่บนเตียง 

“หึ ยังไงผู้หญิงก็คงเป็นหญิงอยู่วันยังค่ำสินะ” ชายหนุ่มพำพึมออกมาเบาๆก่อนจะค่อยๆถอดเสื้อสูทของตัวเองออก เพราะยังรู้สึกเจ็บแผลตรงบริเวณเอวสอบ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวสวยสีขาวออกสองสามเม็ดและพับแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้รู้สึกสบายตัว หลังจากนั้นก็เดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวเล็กตรงปลายเตียงเพื่อรอให้หญิงสาวตื่นจากฤทธิ์ยานอนหลับ

“อื้อ~” เป็นเวลาเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดดาหลาก็เริ่มรู้สึกตัวหญิงสาวพยายามขมับตัวไปมา แต่ก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อพบว่าตัวเองถูกจับมัดมือมัดเท้าเอาไว้บนเตียงนอนนุ่มขนาดห้าฟุต

“ตื่นแล้วหรอ?” ธาวินเอ่ยถามเสียงเรียบ และตอนนี้มือข้างหนึ่งก็กำลังควงมีดสั้นคุไนที่เคยปักอยู่เอวสอบของเขาเล่นอย่างชำนิชำนาญ

ดาหลาขยับตัวลุกขึ้นอย่างทุรักทุเร ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเจ้าของคำถาม เธอไม่ได้ตกใจหรือแปลกใจเลยแม้แต่น้อย แต่ก็แสร้งตีหน้ามึนออกไป

“คุณเป็นใคร แล้วที่นี่ที่ไหน” ธาวินแค่นหัวเราะเบาๆให้กับคำถามของอีกคน ก่อนจะผุดลุกขึ้นจากโซฟาตัวเล็ก เดินเข้ามาประชิดกับขอบเตียงแล้วค่อยๆขยับตัวขึ้นไปบนนั้น

“จำกันไม่ได้หรือครับที่รัก” ไม่ว่าเปล่าแต่เขายังคลานเข่าเข้าไปประชิดกับหญิงสาว และโน้มใบหน้าคมคายเข้าไปใกล้ๆกับดวงหน้าสวยคม

“คะ คุณจะทำอะไรฉัน” ทำไมหัวใจของเธอต้องเต้นแรงขนาดนี้ด้วยเนี่ย? 

“ก็เค้นเอาความจริงไง” เสียงกระซิบเบาๆตรงกกหูทำเอาดาหลาแทบจะหยุดหายใจเพราะความเสียวซ่าน

“คะ ความจริงอะไร” เธอพยายามข่มเสียงให้เป็นปกติ พร้อมพยายามบิดข้อมือที่ถูกมัดไหข้หลังไว้ให้เป็นอิสระ แต่มีหรือว่าคนอย่างธาวินจะไม่รู้ทัน 

“ถ้าอยากให้แก้มัดให้ก็บอกมาว่าใครเป็นคนส่งเธอมากำจัดฉัน เอาความจริงนะ...ไม่งั้น...” ว่าพลางค่อยๆเลื่อนมีดสั้นคุไนในมือขึ้นไปจ่อที่คอระหง

“ฉันไม่รู้เรื่อง” 

“เหอะ! ฉันไม่โง่นะที่รัก...จะบอกดีๆ หรือต้อง...” 

 มับ!

พรึบ!

“อ๊ากกกกกกกก!” ยังไม่ทันจะกล่าวจบประโยค ก็โดนดาหลาจับล็อกไว้กับพื้นเตียงหนานุ่มซะแล้ว

“ฉันก็ไม่โง่เหมือนกันค่ะ” มีดสั้นคุไนที่เคยอยู่ในมือมาเฟียหนุ่ม บัดนี้มันอยู่ในมือของมัจจุราชสาว ทว่าเธอกลับเขวี้ยงมันทิ้งในเวลาต่อมา

“ทำไมไม่ฆ่าฉันเลยล่ะ” ถามด้วยน้ำเสียงรอดไรฟันเพราะกำลังข่มกับความเจ็บปวดตรงเอวสอบ

“มันง่ายไป เดี๋ยวไม่สนุก” 

พรึบ! 

“อ่า!” ทันทีที่พูดจบก็กายเป็นเธอที่ถูกจับล็อกไว้กับพื้นเตียงหนานุ่ม

“ริอ่านจะเป็นมัจจุราชก็ห้ามลังเลที่จะปลิดชีวิต เพราะถ้ามันไม่ตาย...เราตาย” ว่าแล้วก็ปล่อยให้หญิงสาวเป็นอิสระ ก่อนจะพยุงตัวเองลงจากเตียง โดยมีมือข้างหนึ่งกุมอยู่บริเวณแผลถูกแทง ซึ่งตอนนี้สามารถมองเห็นหยาดเลือดที่ใหลซึมออกมาผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวได้อย่างชัดเจน 

“ฉันจะไม่เซ้าซี้เธอตอนนี้ก็ได้ แต่กรุณาเตรียมคำตอบไว้ด้วย เพราะเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าฉันจะมาใหม่” จบประโยคก็เดินเลี่ยงออกจากห้องไป โดยไม่ลืมเก็บเอามีดสั้นคุไนไปด้วย 

แกร็ง! 

ทันทีที่ประตูห้องนอนถูกปิดลง ดาหลาก็ไม่รอช้าที่จะรีบแก้มัดขาให้กับตัวเองเสร็จสรรพ จากนั้นก็ตวัดขาเรียวยาวราวกับนางแบบลงจากเตียงแล้วตรงติ่งไปยังประตู

แกร็ง! 

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฎขึ้นบนใบหน้าสวยคม เมื่อเอื้อมมือไปสัมผัสกลอนประตูและพบว่ามันไม่ได้ล็อก ทว่าทันทีที่กระชากประตูให้เปิดออก รอยยิ้มนั้นก็หุบลงกระทันหัน 

“จะไปไหนครับ” หนึ่งในชายฉกรรจ์นับสิบกว่าคน ที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูเอ่ยถาม

ให้ตายเถอะ จะออกไปยังไงเนี่ย! หญิงสาวสบถในใจ

“...” ทว่าเธอกลับเลือกที่จะเงียบ ไม่ตอบคำถามของเจ้าของคำถาม

“นายสั่งไว้ว่าถ้าคุณต้องการอะไรก็ให้บอกพวกเรา เดี๋ยวจะหามาให้” ชายฉกรรจ์คนเดิมเอ่ยกับเธออีกครั้ง 

“แล้วตอนนี้นายของพวกแกไปไหน?” ดาหลาตัดสินใจเดินออกมาประจัญหน้ากับเหล่าชายฉกรรจ์

“อยู่ที่ห้องทำงานครับ” เป็นเรียวที่กำลังเดินเข้ามาตอบคำถามของเธอ ทำให้หญิงสาวสละสายตาจากเหล่าชายฉกรรจ์ไปมองเขาแทน

นายหญิง มีอะไรจะคุยกับนายหรือเปล่าครับ?” นะ...นายหญิง?! ดาหลาถึงกับชะงักไปชั่วขณะกับสรรพนามที่เรียวใช้เรียกเธอ ก่อนจะเอ่ยถามเขากลับไปด้วยนำ้เสียงที่ไม่พอใจ

“ใครนายหญิงของพวกแกมิทราบ?” เรียวตอบคำถามของเธอด้วยการยักไหล่ยียวน และนั้นยิ่งทำให้ดาหลาไม่พอใจมากขึ้นกว่าเติม

หญิงสาวปลายตามองเรียวอย่างดุดัน อยากจะปลิดชีพเขาไปซะตอนนี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะรอบๆตัวเธอมีเหล่าชายฉกรรจ์ยืนคุมอยู่ แม้ว่าจะเก่งกว่าผู้ชายบางคน แต่ถ้าต้องรับมือทีเดียวเป็นสิบๆคน ดาหลาก็ไม่ไหวเหมือนกัน=_= และเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เธอเลยตัดสินใจกลับเข้าห้องไป...

ปึง! 

เสียงประตูถูกปิดลงอย่างแรง

“เฝ้าไว้ให้ดี อย่าให้หนีไปได้ ส่งคนลงไปเฝ้าข้างล้างไว้ด้วย เพราะเธอไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา” เรียวออกคำสั่งลูกน้องเสียงเรียบ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปเช่นกัน

“บ้าเอ้ย!” ดาหลาสบถกับตัวเองทันทีที่กลับเข้ามาในห้องนอน สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆห้อง แล้วหยุดโฟกัสไว้ที่ลิ้นชักหัวเตียง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนดวงหน้าสวยคมอีกครั้ง

..................................................................

ขออภัยสำหรับคำผิด

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว