email-icon

ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน ทุกคนทำให้เรามีกำลังใจขึ้นเยอะเลย : jk

ชื่อตอน : M : Z

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 936

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2561 00:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
M : Z
แบบอักษร

.

.

M : Z

.

.

Walker Constantino ชายผู้หน้าเกรงขามไม่ต่างจากผู้เป็นพ่อ Waller Constantino สายตา รูปร่าง โครงหน้าหรือแม้กระทั่งนิสัยถอดแบบออกมาจากผู้เป็นพ่อเกือบร้อยเปอร์เซ็น ชีวิตเขากับพ่อก็ไม่ต่างกัน อยู่ระหว่างเส้นด้ายที่ใกล้จะขาดได้ตลอดเวลาและจะขาดลงเมื่อไหร่ก็ได้

Constantino กลายเป็นสิ่งที่เรียกหาว่าอำนาจทั้งทางเงิน ทางอาวุธ ทางบุคลากรรวมถึงทางการเมืองแทรกแซงอยู่ทุกหนทุกแห่ง แต่อย่างเดียวที่คอนสเตนติโน่จะไม่ยุ่งเลยก็คือเรื่องยา เป็นกฎข้อห้ามเด็ดขาดของคอนสเตนติโน่ ผู้ใดฝ่าฝืนเท่ากับตาย

ความเป็นลูกเสี้ยวของเขากลับทำให้ใครบางคนนั้นไม่ชอบขี้หน้า ส่วนมากจะเป็นพวกตาแก่คลั่งไคล้ในชาติพันธุ์ของตัวเอง

ไร้สาระ 

วัฒนธรรมจากความเป็นลูกเสี้ยวของเขาไม่ได้มีมากอะไรเลย ความอ้อนน้อมต่อหน้าผู้ใหญ่ มารยาทการวางตัวและฟังพูดอ่านเขียนภาษาไทยได้ นั่นแหละความเป็นลูกเสี้ยวของเขา


"วอค"


"ครับแม่"เขาละสายตาจากกระดาษตรงหน้าเงยขึ้นมองใบหน้าผู้เป็นแม่ ผมสีดำขลับเขาได้มันมาจากแม่เพียงอย่างเดียว 

สองมือของแม่วางลงที่บ่าเขาพลางบีบเพื่อคลายความเมื่อยล้าให้เขา


"ไม่ต้องไปใส่ใจเรื่องไม่เป็นเรื่องหรอกนะวอค"


"ไม่ได้ครับ คอนสแตนติโน่ไม่ยอมให้ใครมาดูถูกได้แม่ก็รู้ ไม่งั้นแม่คงไม่ต้องพิสูจน์ตัวเองเพื่อมายืนอยู่ในจุดๆนี้หรอก"มือข้างซ้ายเอื้อมมือไปจับมือแม่เขาทางด้านขวา

การเป็นลูกคนเดียวมันก็แบบนี้แหละ ภาระความรับผิดชอบมันตกมาอยู่ที่เราเกือบทั้งหมด


"เราเครียดเกินไป"


"คนจะฆ่าผมได้ทุกเมื่อ ตอนนี้ผมยังไม่ใช่ผู้ที่มีอำนาจสูงสุดของคอนสแตนติโน่ ทุกคนเห็นผมเป็นสิ่งที่ต้องกำจัด"


"พ่อจะปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นเหรอ? เรารู้ว่าพ่อดักคนพวกนี้ไว้ทุกทาง"


"มันพลาดกันได้"


"มันทำให้ลูกไม่มีความสุข"


"เพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันบีบให้ผมต้องมีความสุขในสิ่งที่กำลังทำอยู่ในขณะนี้ เรียนต่อสู้ทุกสายแขนง การใช้อาวุธที่ไม่เป็นสองรองใครแม้แต่ยาพิษผมก็ต้องลองมาแล้ว มันกลายเป็นควาทสุขของผม"


"มาเรีย!"


"พ่อเรียกแล้วแม่ไปเถอะ อีกเดี๋ยวผมก็ต้องไปออกกำลังกายกับแอรีส"


"โอเค แม่รักลูกนะ"ริมฝีปากร้อนๆของแม่จูบลงที่หน้าผากของเขาก่อนจะเดินออกไปหาผู้เป็นสามีและเป็นผู้ที่เป็นผู้ให้กำเนิดเขา


"จะหนีก็ทำไม่ได้แล้วสิ ฮึ!"

.

.

.

ผมยาวสีดำสนิทถึงกลางหลังถูกมัดรวบไว้อย่างเป็นระเบียบ เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกกลัดกระดุมอย่างเรียบร้อยสองมือยังคงไล่ติดบริเวณข้อแขน กางเกงสเลคสีดำรัดรูปถูกสวมใส่อยู่บนขาเรียวกับ ไม่จัดอยู่มาเต็มยศและไม่จัดอยู่ว่าเรียบร้อยมาก

น้ำหอมอ่อนๆถูกฉีดพรมที่หลังหูทั้งสองข้าง แค่กลิ่นอ่อนๆที่ชายและหญิงสามารถใช้ได้ เขาไม่ชอบกลิ่นน้ำหอมที่ฉุนเกินไป

ถุงเท้าสีดำมียี่ห้อถูกสวมใส่เท้าทั้งสองข้างเพราะความเคยชินเวลาใส่รองเท้าหนังหรือผ้าใบ

กระเป๋าเป้สีดำใบกลางๆถูกสะพายไว้กลางหลังก่อนจะเดินออกจากห้องไป


"อะ แฮ่ม อายผีบ้านผีเรือนบ้างนะพี่ราม ถ้าไม่เห็นใจผีบ้านผีเรือนก็เห็นใจปิ่นบ้าง รู้ว่ารักแต่น้อยๆหน่อยเถอะหรือไม่ก็เอาในห้องให้อิ่มก่อนค่อยออกมา"พี่ชายที่กำลังจูบกับพี่สะใภ้เขาอย่างดูดดื่มไม่เกรงใจดินฟ้าหรือแม้กระทั่งคนใช้ภายในบ้านอยู่หน้าห้องนอนของพี่ชาย


"ราม!"น้ำหอมตีหน้าท้องของพี่ชายตนเองอย่างแรงก่อนจะเดินไปหลบด้านหลังแกร่งของพี่ชาย


"พื้นที่ส่วนตัว"


"อยู่หน้าห้องตรงทางเดินมันไม่ส่วนตัวพี่รามมันที่ส่วนรวม"


"ไม่เห็นน่ารักเหมือนตอนเด็กเลย"


"ก่อนแต่งไม่เห็นปัญญาอ่อนแบบนี้เลย"ปิ่นสวนกลับไปบ้างและรีบเดินลงไปข้างล่างเขาไม่อยากฟังพี่ชายบ่น


"อาปิ่นนนน"เสียงของหลานคนแรกของบ้านดังขึ้นและวิ่งโถมเข้ามาหาเขา เขาต้องกางแขนออกเพื่อรออุ้มหลานที่วิ่งเข้ามา มือเรียวบีบจมูกเล็กอย่างเอ็นดูเมื่อปกป้องอยู่ในอ้อมกอดเขา


"พ่อเปากับพ่อกวางล่ะครับ?"ปิ่นถามขึ้น


"พ่อกวางไม่สบายพ่อเปาเลยดูแลอยู่ฮะ ตัวร้อนจี๋เลย"


"แล้วป้องลงมากับใครครับ?"


"ป้องไปเคาะประตูห้องอานิลฮะ อานิลเลยต้องพาลงมา"ปกป้องชี้ไปที่พี่ชายเขาที่นอนฟุบอยู่บนโต๊ะ

"ผมชี้โด่ชี้เด่ด้วย"ปกป้องกับเส้นผมตัวเองปอยเล็กๆทั้งสองข้างขึ้นเพื่อให้ปิ่นนึกออก


"ร้ายนะเรา"ปิ่นลูบเส้นผมหลานรักอย่างเอ็นดู

ทั้งพี่เปากับกวางตัดสินใจมีลูกโดยการอุ้มบุญเพราะเชื้อทั้งสองคนแรงหรือเปล่าก็ไม่รู้ไม่มีเค้าโคร่งแม่อุ้มบุญเลยมีแต่ส่วนผสมที่ลงตัวของพี่เปากับกวาง


"พี่นิล"มือเรียวเขย่าตัวพี่ชายเบาๆเพื่อให้ตื่น


"ฮืม? พี่จะนอนปิ่น"


"ปิ่นต้องไปที่ร้าน หลานน่ะตื่นมาดูแลก่อน"


"..."นิลลูบใบหน้าตัวเองอย่างเพลียๆสายตาหันมองน้องชายอย่างเอือมๆ


"อานิลเน่า อากายไม่อยู่เป็นแบบนี้ตลอดเลย"


"อาแค่ยังไม่อาบน้ำตอนเช้าครับป้อง อายังไม่เน่า"นิลแก้ต่าง


"พ่อเปาบอกตื่นมาตอนเช้าต้องอาบน้ำไม่งั้นตัวเน่า"


"เฮ้อ! ครับ ครับ ครับ อายอมรับก็ได้"


"อาไปก่อนนะตัวแสบ"


"ไม่ทานข้าวก่อนเหรอครับ?"


"วันหลังนะครับ"


ปิ่นเดินออกจากบ้านด้วยรองเท้าคู่ใจผ้าใบสีดำที่กำลังเป็นที่นิยมในขณะนี้ รถที่ลูกน้องของพ่อรออยู่แล้วประตูถูกเปิดเขาเดินเข้าไปนั่งพร้อมดึงเข็มขัดนัรภัยมาคาดเพื่อความปลอดภัย


"หาอะไรทานระหว่างทางหรือแวะร้านประจำดีครับ"ริชาร์ทสารถีที่พาเขาไปในที่ที่เขาต้องการถามขึ้นอย่างรู้ใจ


"ร้านประจำ"


ปิ่น อชิรญาลูกชายคนสุดท้องของครอบครัวภายนอกดูเหมือนดอกไม้ที่น่าทะนุถนอม จับนิดเดียวเหมือนกลีบดอกจะร่วงโรยติดมือมา แต่ในความเป็นจริงมันมีหนามคมอยู่ไม่ว่าจะเป็นที่ลำต้น ใบหรือแม้กระทั่งดอก

เห็นแค่รูปร่างบอบบางอย่าคิดได้ใจ เผลอเมื่อไหร่ดอกไม้นี้จะทำให้คุณเจ็บตัวเจียนตาย


TBC.

×   ×   ×   ×   ×   ×   ×   ×   ×   ×

ขอสารภาพ ไม่รู้ว่ามีชื่อปิ่นอยู่ในเรื่องอื่นหรือเปล่า หาไม่เจอและจำไม่ได้ ไรท์เลยตั้งชื่อใหม่ซะเลย ใครอ่านเจอบอกไรท์ด้วยจะได้แก้ไข555 สมองเริ่มจัดข้อมูลไม่ค่อยเข้าระบบ

เรื่งนี้เกิดหลังจากที่ทั้งคู่เจอกันในตอนแรกนะคะ ห่างประมาณ 5 ปีทีเดียว

ฝากด้วยนะ(รัก)

ความคิดเห็น