facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่18 เฮียเมาแล้วคิดมาก

ชื่อตอน : ตอนที่18 เฮียเมาแล้วคิดมาก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 77

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2564 20:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่18 เฮียเมาแล้วคิดมาก
แบบอักษร

"เฮียจ๋า นะโมกลับมาแล้ว~" 

หนูพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงพร้อมกับเดินเข้าไปหาเฮียเสือที่กำลังทำหน้าโหดมองมาที่หนูอยู่ หรือจะเรียกว่าแสร้งทำท่าทางร่าเริงเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวก็ได้ 

เมื่อกี้เฮียแค่ทำหน้าบึ้งไม่พอใจ แต่ตอนนี้มันกลายเป็นว่าเฮียทำหน้าโหดใส่จนหนูแทบจะยิ้มไม่ออกแล้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมเฮียถึงดูโกรธหนูขนาดนี้ด้วย 

"มึงไปเถลไถลที่ไหนมา ทำงานเสร็จแล้วทำไมไม่กลับบ้าน!! " 

ทันทีที่หนูหย่อนก้นนั่งลงข้างกายคนตัวโต เฮียก็หันมาตวาดถามหนูจนหนูตกใจแทบหงายหลัง ใครเอารังแตนมาให้เฮียของหนูกินอีกแล้วเนี่ย 

"นะโมไปอยากกินก๋วยเตี๋ยวก็เลยไปซื้อมาจ้ะเฮีย ตอนแรกว่าจะนั่งกินที่ร้านแต่พอเฮียโทรตามหนูก็รีบกลับมาเลย หนูซื้อมาฝากเฮียด้วยนะจ๊ะ" 

หนูตอบเฮียเสือพร้อมกับยกถุงก๋วยเตี๋ยวขึ้นมาให้เฮียดูเพื่อเป็นหลักฐานแล้วยิ้มกว้างให้เฮีย แต่เฮียกลับทำหน้าโหดไม่ยิ้มตอบ หนูเลยค่อยๆ หุบยิ้มแล้วลดมือที่ชูถุงก๋วยเตี๋ยวลงมาไว้ข้างตัว 

"ข้าวที่บ้านไม่มีให้กินรึไงถึงต้องไปซื้อก๋วยเตี๋ยวมากิน? " 

คำถามของเฮียทำให้หนูมึนงงเพราะไม่เคยเห็นเฮียมาเจ้าจี้จุกจิกกับชีวิตหนูแบบนี้เลยสักครั้ง ไม่รู้วันนี้เฮียมาอารมณ์ไหนของเฮีย หนูงงไปหมดแล้ว 

"มีจ้ะเฮีย พี่หนุนก็ทำกับข้าวอร่อยมาก แต่ว่า… วันนี้หนูแค่อยากกินก๋วยเตี๋ยว หนูก็เลยซื้อมากินแค่นั้นเอง" 

หนูยิ้มตอบเฮียเสือไปอย่างใจเย็นเหมือนเดิมเพราะถ้าสามีอารมณ์ร้อน คนเป็นภรรยาอย่างหนู(?)ก็ต้องใจเย็นคอยเป็นน้ำเย็นปลอบประโลม 

"แล้วที่ร้านก๋วยเตี๋ยวมีผู้ชายกินเยอะไหม? " 

"ห๊ะ? " 

หนูเงี่ยหูถามเฮียอีกครั้งเพราะแทบจะไม่เชื่อหูตัวเองกับคำถามของเฮียเสือ ทำไมต้องถามว่าผู้ชายเยอะมั้ยด้วย ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรเลย 

"กูถาม!! " เฮียเสือตะคอกเสียงถามหนูอีกครั้งจนหนูสะดุ้งรีบตอบเฮียกลับไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก 

"ก็ต้องมีอยู่แล้วสิจ๊ะ แต่ไม่ใช่พวกวัยรุ่นหรอก ส่วนใหญ่เป็นพวกคนวัยทำงานน่ะจ้ะ" 

หนูตอบเฮียเสือไปเฮียก็จ้องหน้าหนูจนแทบพรุนก่อนจะพยักหน้าเบาๆ หนูก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนเพราะไม่รู้ว่าเฮียคิดอะไรอยู่กันแน่ 

"อย่าให้กูรู้ว่าแอบไปแรดที่ไหนนะมึง" 

เฮียเสือยกนิ้วขึ้นชี้หน้าหนูและพูดด้วยน้ำเสียงกับแววตาที่จริงจังจนหนูต้องจับท่อนแขนล่ำๆ ของเฮียมากอดไว้แล้วขยับเข้าไปซบ 

"นะโมขอโทษที่ไม่ได้บอกเฮียก่อน หนูจะไปแรดกับใครได้ล่ะ หนูรักแค่เฮียคนเดียวนะ" 

หนูเอาคางเกยแขนของเฮียแล้วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนพร้อมกับทำท่ากะพริบตาเพื่อให้เฮียใจอ่อนหายโกรธหนู กระทั่งเห็นเฮียพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่หนูถึงยิ้มกว้างออกมาได้ เพราะอาการแบบนี้แปลว่าอารมณ์ของเฮียดีขึ้นในระดับนึงแล้ว 

"เฮียกินก๋วยเตี๋ยวกับนะโมนะจ๊ะ ร้านนี้อร่อยมาก" หนูกอดแขนเฮียแน่นแล้วเงยหน้าพูดกับเฮียเสือ เฮียก็พยักหน้าแล้วตอบหนู 

"เออ แต่มึงต้องป้อนกูนะ" 

คำพูดของเฮียทำให้หนูชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับด้วยความเต็มใจ ที่แท้อยากให้เมียป้อนตั้งแต่แรกก็ไม่บอก คิกๆ ๆ (แอบก้มหน้าหัวเราะคนเดียว) 

"ได้สิจ๊ะเฮีย นะโมว่าเรารีบไปกเนกันเถอะ เดี๋ยวหายร้อนแล้วมันจะไม่อร่อย" 

หนูยิ้มกว้างตอบเฮียเสือไปด้วยความเต็มใจสุดฤทธิ์จนเฮียกระตุกยิ้มออกมา ซึ่งมันทำให้เฮียเสือของหนูดูหล่อขึ้นไปอีก เฮียคนหล่อ พ่อแบดบอยของหนู~ 

 

... 

หลังจากที่หนูเคลียร์กับเฮียเสือเสร็จเราสองคนก็พากันเดินมานั่งที่โต๊ะกินข้าวที่มีอาหารจัดเตรียมไว้อยู่แล้ว ส่วนก๋วยเตี๋ยวที่หนูซื้อมาเฮียก็ให้ลูกน้องเอาไปแกะใส่ถ้วย 

ไม่นานก๋วยเตี๋ยวสองถ้วยก็ถูกยกออกมาวางตรงหน้าเราสองคน หนูก็จะกินทั้งก๋วยเตี๋ยวทั้งกับข้าวที่พี่หนุนเตรียมไว้ให้นี่แหละ ถ้าหนูไม่กินคนทำอย่างพี่หนุนคงน้อยใจแย่เลย 

"ป้อนกูด้วยสิ" 

เฮียเสือพูดออกมาหลังจากที่เห็นหนูคีบลูกชิ้นเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ หนูก็เลยขยับเก้าอี้ไปใกล้แล้วใช้ตะเกียบคีบเส้นเล็กในถ้วยของเฮียใส่ช้อนก่อนจะยื่นไปจ่อที่ปากเฮีย 

"กินสิจ๊ะเฮีย" หนูพูดพร้อมกับยื่นให้เฮียกินแต่เฮียก็ไม่อ้าปากงับสักทีจนหนูชักเมื่อยแขน 

"นั่งตรงนั้นมันจะไปป้อนถนัดได้ไงล่ะ มานั่งตักกูนี่สิ" 

เฮียเสือพูดแล้วใช้มือตบที่ตักของตัวเองจนหนูเริ่มอึกอักทำอะไรไม่ถูก เฮียจะบ้ารึไงที่ให้หนูไปนั่งตรงนั้น หนูไม่เอาหรอก… พี่หนุนกับพวกพี่ลูกน้องของเฮียก็อยู่กันตั้งเยอะแยะ 

"หนูนั่งตรงนี้ก็ป้อนได้" 

"แต่กูกินไม่ถนัด เร็วสินะโม เดี๋ยวนี้มึงดื้อกับกูเหรอ? " 

หนูตอบเฮียไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ แต่เฮียกลับไม่ยอมจะให้หนูย้ายไปนั่งตักตัวเองให้ได้ พอเฮียถามแบบนี้ออกมาหนูจึงรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที 

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะจ๊ะเฮีย นะโมไปนั่งตักเฮียก็ได้" 

เมื่อพูดจบหนูก็ลุกขึ้นยกถ้วยก๋วยเตี๋ยวของหนูมาวางข้างถ้วยของเฮียก่อนจะค่อยๆ นั่งลงบนตักเฮีย พวกพี่ลูกน้องของเฮียเสือก็มองกันใหญ่ทำให้หนูอายจนแก้มทั้งสองข้างเริ่มเห่อร้อน พี่หนุนก็หรี่ตามองแซวผ่านทางสายตา (?) ทำให้หนูเขินเข้าไปใหญ่ 

เมื่อก่อนตอนที่หนูยังไม่ได้เป็นเมียเฮีย หนูทั้งนั่งตักทั้งบดเบียดสะโพกเข้าหาเพื่ออ่อยเฮียเสือ แต่ว่าตอนนี้หนูกลับนั่งตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับอะไรซะงั้น หนูเขิน… ความรู้สึกตอนนี้กับตอนนั้นไม่เหมือนกันเลยสักนิด 

"พวกมึงออกไปกันให้หมดเลย!! " พอได้ยินคำสั่งจากคนตัวโตพวกพี่ลูกน้องของเฮียก็ก้มหัวให้แล้วเริ่มทยอยเดินกันออกไป ส่วนพี่หนุนก่อนจะเดินออกไปก็ไม่วายหันมาแซวก่อน 

"กินข้าวนะเฮีย อย่าไปทำอย่างอื่นกันล่ะ" พี่หนุนพูดและมองมาที่หนูกับเฮียเสือจนหนูต้องก้มหน้างุดเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความอาย 

"กูจะทำอะไรก็เรื่องของกูไอ้สัสหนุน มึงรีบออกไปเลยก่อนที่มึงจะได้กินตีนกูแทน!! " เฮียเสือตะคอกใส่พี่หนุนจนหนูสะดุ้ง ส่วนพี่หนุนก็หัวเราะออกมาแล้วตอบเฮียแบบกวนๆ ก่อนจะรีบเดินออกไป 

"คร้าบเฮีย แซวนิดแซวหน่อยทำเป็นโกรธ" 

หลังจากที่ทุกคนออกไปหมดแล้วทุกอย่างก็เงียบเมื่อเหลือหนูอยู่กับเฮียเสือแค่สองคน เฮียก็ใช้วงแขนโอบรัดเอวหนูแล้วขยับให้นั่งตักเฮียดีๆ พร้อมกับก้มลงมาหอมแก้มหนูฟอดใหญ่จนหนูต้องหันไปมองเฮียด้วยแววตาสั่นไหว แต่เฮียกลับทำหน้าตายทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ราวกับเมื่อกี้ไม่อะไรเกิดขึ้น 

"ป้อนกูสิ ก๋วยเตี๋ยวมึงเย็นหมดแล้วนั่น" 

"จ้ะเฮีย" 

หนูพยักหน้ารับแล้วจัดการคีบเส้นมาใส่ช้อนแล้วตักน้ำซุปใส่นิดๆ ก่อนจะยื่นไปจ่อตรงริมฝีปากหยัก เฮียก็อ้าปากรับกินที่หนูป้อนอย่างน่ารัก ทั้งที่ตัวเองเป็นผู้ใหญ่แถมยังตัวโตมาก แต่วันนี้เฮียกลับทำตัวเหมือนเด็กเลย น่ารักจริงๆ 

"มึงก็กินบ้างสิ" เฮียเสือพูดกับหนูเมื่อหนูเอาแต่ตักป้อนเฮียเพลินจนตัวเองลืมกิน เห็นสามีเจริญอาหารแบบนี้หนูก็ป้อนเพลินเลย 

"อร่อยไหมจ๊ะเฮีย? " 

หนูถามเฮียหลังจากที่ป้อนตัวเองบ้าง เอวของหนูก็ยังถูกเฮียใช้แขนโอบไว้หลวมๆ บางครั้งมือหนาก็ลูบตรงหน้าท้องและข้างเอวของหนูเล่นจนรู้สึกจั๊กจี้ 

"ก็ดี..." 

เฮียตอบว่าก็ดีเหมือนไม่ค่อยอร่อยทั้งที่ตอนนี้ก๋วยเตี๋ยวในถ้วยของเฮียหมดเกลี้ยงแล้วจนลามมากินของหนูต่อ อร่อยก็แค่บอกว่าอร่อยมันยากนักรึไง ฟอร์มเยอะจังเลยเนอะสามีหนูเนี่ย 

"แหม ก็ดี แต่กินซะเกลี้ยงเลยนะจ๊ะเฮีย" หนูหันไปพูดเหน็บแนมเฮียเสือแล้วยิ้มหวานให้จนโดนเฮียชักสีหน้าใส่ หนูจึงเอาใจโดยการป้อนก๋วยเตี๋ยวให้เฮียกินต่อสลับกับป้อนตัวเองบ้าง 

"กูอยากกินลูกชิ้น" เฮียพูดแล้วใช้นิ้วชี้ลูกชิ้นในถ้วยที่เหลือเพียงแค่ลูกเดียวจนหนูต้องหันไปพูดกับเฮียตาละห้อยเพราะตัวเองก็อยากกิน 

"แต่มันเหลือลูกเดียวนะเฮีย" 

"ให้กูไม่ได้เหรอ? กูอยากกิน" 

เฮียเสือถามพร้อมกับกระชับวงแขนกอดเอวหนูแน่นขึ้น พอเฮียพูดแบบนี้หนูก็ต้องยอมตัดใจคีบลูกชิ้นแสนอร่อยมาป้อนเฮีย คนตัวโตก็อ้าปากงับกินแล้วเคี้ยวอวดหนูแถมยังยักคิ้วกวนๆ ให้อีก นิสัยไม่ดี! แบบนี้ไม่น่ารักแล้ว แย่งลูกชิ้นเด็กกิน 

"อย่าทำหน้าแบบนั้นได้ไหมวะ เดี๋ยวกูก็อ้วกออกมาหรอก" 

"น่าเกลียด! อย่าพูดแบบนั้นสิจ๊ะ" 

หนูแหวใส่เฮียเสือก่อนจะเลื่อนถ้วยก๋วยเตี๋ยวที่กินหมดแล้วทั้งสองถ้วยออกไปแล้วเริ่มลงมือทานข้าวที่พี่หนุนทำไว้ให้บ้าง หนูกินน่องไก่ทอดก็ได้ ชิ!! 

"อย่ามัวแต่กินคนเดียว ป้อนกูด้วยสิ" เฮียเสือพูดพร้อมกับใช้แขนรัดเอวหนูแน่นขึ้นเมื่อหนูเอาแต่แทะน่องไก่กินคนเดียว หนูก็เลยยื่นน่องไก่ที่ตัวเองกำลังแทะอยู่ไปจ่อปากเฮียเป็นการประชด 

"อ่ะ" 

ตอนแรกหนูนึกว่าจะโดนเฮียด่าที่หนูทำแบบนี้ แต่เฮียกับอ้าปากกัดน่องไก่ในมือหนูแล้วกระตุกยิ้มหล่อให้หนูใจสั่นเล่นก่อนจะเริ่มเคี้ยว ส่วนหนูก็ได้แต่มองและกพพริบตาปริบๆ กับการกระทำของเฮีย 

"มองอะไร กินกับเมียไม่เห็นจะแปลก" เฮียเสือพูดหน้าตายจนหัวใจหนูเต้นแรงกับคำพูดของคนตัวใหญ่ หน้าก็เริ่มเห่อร้อนขึ้นมาด้วยความเขิน 

"งื้อ~ เฮียก็…" 

 

... 

สุดท้ายการกินข้าวเย็นของเฮียเสือกับหนูก็ผ่านไปด้วยดี ถึงแม้ว่าหนูมักจะเขินและหัวใจเต้นแรงเวลาที่สบตากับเฮียก็เถอะ และหลังจากที่เราสองคนกินข้าวจนอิ่มเฮียก็ออกไปกินนั่งกินเหล้ากับพวกลูกน้องของเฮียข้างนอก 

ส่วนหนูก็ขึ้นมาอาบน้ำแล้วออกมาทำการบ้านอยู่ในห้องของตัวเองโดยมีเจ้าเมี๊ยวอ้วนนอนเฝ้าอยู่ข้างๆ 

พอทำการบ้านเสร็จหนูก็หยิบโทรศัพท์มาทักไปคุยกับขุนพลเล่นแก้เบื่อและเราสองคนก็คุยกันเพลินจนหนูเริ่มง่วง ดูนาฬิกาก็เกือบจะสี่ทุ่มแล้วแต่ว่าเฮียเสือยังไม่ขึ้นมาเลยเพราะหนูไม่ได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง 

จะลงไปตามเหมือนก็ไม่กล้า กลัวว่าเฮียจะมองว่าหนูเป็นเด็กนิสัยงี่เง่า หนูกลัวเฮียจะรำคาญ อีกอย่างเฮียก็กินที่บ้าน กินกับพวกพี่หนุนคงไม่มีอะไรน่าห่วงหรอก 

ที่จริงหนูไม่อยากให้เฮียกินเหล้าเลยสักนิดเพราะว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมากเพราะหนูเป็นเด็ก จะให้ไปสั่งสอนเฮียก็ไม่ได้ เดี๋ยวโดนด่าอีก หนูก็ทำได้แค่นอนรอเฮียขึ้นมาแค่นั้นแหละ 

แกร็ก! 

หนูนอนรอเฮียเสืออยู่นานจนจังหวะที่จะเคลิ้มหลับก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องตัวเองหนูก็เลยลุกเดินมาช่วยพยุงตัวเฮียเสือที่ยืนโงนเงนอยู่ที่ประตู กลิ่นเหล้าที่ติดร่างกายของเฮียทำให้หนูเผลอย่นจมูกด้วยความไม่ชอบใจ แต่ก็ต้องช่วยพยุงคนตัวใหญ่ให้เดินมาที่เตียงเพราะหนูกลัวว่าเฮียจะล้มคะมำไปจูบพื้น 

ไม่รู้ว่าสภาพเมาหนักขนาดนี้เดินขึ้นบันไดมาเองได้ยังไง 

ตุบ!! 

ทันทีที่ร่างของตัวล้มลงบนเตียงของหนูเจ้าเมี๊ยวก็สะดุ้งกระโดดหนีลงจากเตียงทันที แต่เฮียนี่สิ จะล้มไปนอนก็ไม่ไปคนเดียว ดันใช้แขนรวบเอวหนูไว้ด้วยจนหนูล้มลงมาทับร่างเฮีย 

ฮื่อ! เหม็นกลิ่นเหล้าติดตัวเฮียโคตรๆ 

"เฮียปล่อยหนู" หนูกลั้นหายใจพูดพร้อมขยับตัวยุกยิกให้เฮียปล่อย แต่เฮียเสือก็ไม่ยอมปล่อยแถมยังเลิกคิ้วถามหนูด้วยแววตาหาเรื่องอีก 

"ทำไม? ผัวกอดแค่นี้ไม่ได้รึไง? " 

"ไม่ใช่อย่างนั้น หนูเหม็นเหล้าอ่ะ" หนูพูดพร้อมกับย่นจมูกใส่เฮียเสือ เฮียก็ขยับจมูกดมฟุดฟิดก่อนจะพูดออกมาแบบมึนๆ 

"เออ เหม็นจริงด้วยว่ะ" 

"เฮียก็ไปอาบน้ำก่อนสิจ๊ะ จะได้สบายตัว" 

"เดี๋ยวค่อยไป กูขี้เกียจลุก" 

คำตอบของคนตัวใหญ่ทำให้หนูต้องย่นจมูกพร้อมกับขยับตัวให้เฮียปล่อย เฮียเสือก็ยอมปล่อยแล้วเปลี่ยนมาพลิกตัวนอนตะแคงกอดเอวหนูไว้แทน 

หนูก็หันมาสบตากับแววตาดุดันที่กำลังจ้องมองหน้าหนูด้วยหัวใจที่เต้นรัวเร็ว ถ้าไม่นับว่าเหม็นเหล้าหนูคงจะฟินมากกว่านี้ที่ได้สบตาคนที่ตัวเองใกล้ๆ 

คนอะไรยิ่งมองก็ยิ่งหล่อ ยิ่งดูก็ยิ่งมีเสน่ห์ สุดท้ายหนูก็อดใจไม่ไหวขยับตัวหันหน้าเข้าหาเฮียแล้วใช้มือลูบแก้มสากอย่างแผ่วเบาจนโดนเฮียเสือใช้มือตะครุบจับรวบมือของหนูเอาไว้ 

"นี่… ที่บอกว่ารักกูอยู่ทุกวัน กูเชื่อคำพูดเด็กอย่างมึงได้มากแค่ไหน? " 

อยู่ๆ เฮียก็ถามหนูแบบนี้ออกมาจนหนูทำตัวไม่ถูก แววตาของเฮียก็ยังคงจับจ้องมองที่หนูเหมือนรอคำตอบ 

"ทำไมถึงถามนะโมแบบนี้ล่ะจ๊ะ" หนูถามกลับเฮียเสือด้วยน้ำเสียงสั่นด้วยความประหม่าเพราะไม่รู้ว่าเฮียจะมาไม้ไหนกันแน่ 

"กูถามก็ตอบสิ" เฮียเสือพูดเสียงดุจนหนูต้องรีบตอบไปตามความรู้สึกจริงๆ ของตัวเองที่รู้สึกแบบนี้มาตลอด 

"เชื่อได้ล้านเปอร์เซ็นเลยจ้ะเพราะหนูรักเฮียมาก รักมากที่สุดในชีวิตเลย" หนูตอบเฮียเสือพร้อมกับยิ้มกว้างส่งไปให้ เฮียก็มองแล้วกระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะพูดตัดพ้อออกมา 

"เด็กอย่างมึงจะเชื่อได้มากแค่ไหนกันเชียว เดี๋ยวมึงโตขึ้นอีกหน่อยมึงก็คงจะไปรักคนอื่นแล้วทิ้งกูไปหาผัวใหม่!! " 

สิ่งที่เฮียพูดออกมาทำให้คิ้วหนูขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อโดนคนตัวใหญ่หน้าโหดมาพูดแบบนี้ใส่ ลุคของเฮียมันไม่ได้ดูเป็นคนชอบพูดประชดประชันในเรื่องพวกนี้เลยสักนิด  

พอเมาแล้วกลายเป็นคนขี้น้อยใจ พูดแดกดันเก่งซะงั้น... 

"นะโมรักเฮียคนเดียวจริงๆ นะจ๊ะ เฮียเชื่อใจหนูได้ หนูรักของหนูมาตั้งนานแล้ว และจะรักตลอดไปไม่เปลี่ยนใจด้วย" 

หนูขยับเข้าไปกอดเฮียเสือใช้คางเกยกับอกกว้าง เงยหน้าพูดด้วยแววตาออดอ้อนอย่างเอาใจคนแก่กว่าที่อารมณ์แปรปรวนราวกับคนวัยทองทั้งที่ยังหนุ่มยังแน่น 

"ให้มันจริงอย่างที่พูดเถอะ มึงยังเด็กยังมีคนเข้ามาในชีวิตอีกเยอะ" 

เฮียเสือก้มหน้ามาพูดกับหนูจนหนูต้องกลั้นหายใจเพราะเหม็นกลิ่นเหล้า ถึงเฮียจะพูดประชดใส่แบบนี้แต่ว่าแขนของเฮียเสือกลับเลื่อนมากอดเอวหนูไว้แน่น 

"แต่หนูไม่สนใจทั้งนั้น นะโมสนใจแค่เฮียคนเดียว ใครเข้ามาหาหนูก็จะบอกว่ามีสามีแล้ว" 

หนูยิ้มให้เฮียแล้วพูดอย่างเอาใจอีกครั้งจนคิ้วของเฮียเสือที่ขมวดยุ่งอยู่เริ่มคลายปม แววตาขุ่นมัวก็เริ่มอ่อนลงด้วย สงสัยที่เขาว่ากันว่าคนเมาชอบคิดไปเรื่อยมันท่าจะจริงแฮะ 

"ดี จำไว้ว่ากูคนเดียวที่เป็นผัวมึง อย่าคิดริที่จะไปแรดไปอ่อยใครเด็ดขาด!! " 

เฮียเสือพูดด้วยน้ำเสียงดุดันจนหนูเริ่มกลัว นอกจากที่เฮียเมาแล้วจะคิดมากยังแสดงอาการหึงหวงแรงอีกด้วย แขนของเฮียกอดเอวหนูแน่นจนร่างกายเราแนบชิดกันแทบจะไม่เหลือที่ให้อากาศแทรกผ่านแล้ว 

"เฮียอย่าคิดมากสิจ๊ะ นะโมเป็นแบบนี้กับเฮียคนเดียวเท่านั้น ไม่เคยคิดที่จะไปทำแบบนี้กับใครเลยนะ" 

หนูใช้แขนสวมกอดเฮียเสือตอบแล้วใช้มือลูบหลังเฮียเบาๆ พร้อมกับพูดให้คนเมาใจเย็น เพราะยิ่งเมาแบบนี้หนูกลัวว่าเฮียจะอารมณ์ร้อนขึ้นไปอีกถ้าพูดอะไรไม่ถูกหู 

"ก็กูหวง! หวงไปหมด ตั้งแต่เอามึงเป็นเมีย กูก็กลัวว่าวันนึงมึงจะไปเจอกับคนที่ดีกว่ากูเพราะว่ามึงยังเด็ก มึงมีสิทธิ์เลือกได้เยอะ" 

เฮียเสือพูดออกมาด้วยความไม่พอใจ แต่กลับทำให้หัวใจคนฟังอย่างหนูเต้นแรงอย่างไม่อาจควบคุมได้ คำว่า 'หวง' ของเฮียมันมีอิทธิพลต่อใจของหนูมาก 

หนูชอบที่เฮียแสดงอาการหึงและหวงเพราะมันทำให้รู้ว่าเฮียก็รู้สึกแบบเดียวกับหนู ไม่ใช่หนูมโนรู้สึกไปกับความสัมพันธ์ของเราสองคนอยู่เพียงฝ่ายเดียว 

"ใจเย็นสิจ๊ะ เฮียรู้ตัวไหมว่ากำลังเมาอยู่ เฮียไม่ต้องกลัวว่าหนูจะไปเลือกคนอื่นหรอกเพราะว่าหนูไม่เคยสนใจคนอื่นนอกจากเฮียเลย หัวใจดวงน้อยๆ ของหนูมีเฮียเสือคนเดียวที่เป็นเจ้าของ แล้วก็เป็นมากนานแล้วด้วย..." 

หนูพูดกับเฮียเสือพร้อมกับจับมือหนามาวางทาบตรงอกข้างซ้ายที่หัวใจกำลังเต้นแรงอยู่ตอนนี้ เฮียเสือก็เริ่มมีท่าทางโอนอ่อนลง จากนั้นเฮียก็จับมือของหนูไปวางทาบกับหน้าอกข้างซ้ายล่ำบึ่กของตัวเองบ้าง 

"หัวใจกูก็เต้นแรงฉิบหายเลยว่ะ" 

เฮียสบถออกมาให้หนูฟังเสียงขุ่นจนหนูต้องหัวเราะออกมากับการกระทำของคนเมา จะว่าน่ารักก็น่ารัก จะว่าก็ตลกก็ตลก 

"เฮียไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยมานอนนะจ๊ะ จะได้สบายตัว นะโมก็จะได้ไม่ต้องคอยกลั้นหายใจด้วย" 

"เออๆ ห้ามหลับก่อนกูนะมึง" 

พอหนูพูดออกไปแบบนั้นเฮียเสือก็พยักหน้ารับคำหนูแล้วลุกเดินเซๆ ไปเอาผ้าเช็ดตัว ก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ หนูก็นอนเล่นโทรศัพท์รอเฮีย 

ไม่นานเฮียก็ออกมาพร้อมกับผ้าเช็ดตัวที่พันร่างกายท่อนล่างอย่างหมิ่นเหม่ พอโดนเฮียจ้องหน้าหนูก็รีบเบือนหน้าหนีทันทีด้วยความอายเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองไปมองเฮียเสือแบบนั้น เฮียก็หัวเราะออกมาเบาๆ แล้วเดินไปใส่บ็อกเซอร์ตัวเดียวแล้วกลับขึ้นมานอนบนเตียงกับหนู 

ฟอด~ 

"อื้อ! เฮียอย่า…" 

หนูร้องห้ามออกมาเมื่อเฮียรั้งตัวหนูเข้ากอดแล้วกดจมูกหอมตรงซอกคอของหนูจนทำให้หนูจั๊กจี้ แค่นั้นไม่พอยังแกล้งใช้ปลายจมูกไล่ดมไปตามลำคอของหนูเหมือนคนโรคจิตด้วย 

"ทำไมตัวมึงหอมจังวะ หอมเหมือนรถขนแป้งเด็กมาคว่ำใส่เลย" เฮียเสือพูดพลางใช้จมูกดมฟุดฟิดแถวซอกคอของหนูทำเอาหนูหลุดหัวเราะออกมา ทั้งจั๊กจี้ทั้งตลกกับคำเปรียบเทียบมั่วซั่วของคนเมา 

"ก็นะโมทาแป้งเด็กนี่จ๊ะ เฮียพอได้แล้ว ถอยไปนอนดีๆ เลย" 

หนูแหวใส่เฮียแล้วดันใบหน้าเฮียเสือออกจนเฮียหัวเราะออกมาแล้วผละออกจากแถวซอกคอของหนู พอมองตาเฮียดีๆ ก็จะเห็นว่าตาของเฮียยังปรือเหมือนคนเมาอยู่ แต่ก็ดูพูดรู้เรื่องและอารมณ์ปกติกว่าเมื่อกี้เยอะ 

"เดี๋ยวนี้เป็นเมียแล้วกล้าสั่งกูเหรอ? " เฮียเสือใช้แขนกอดรัดเอวหนูแน่นแล้วออกแรงเขย่าด้วยความมันเขี้ยวจนหนูแทบหายใจไม่ออก 

"ก็เฮียชอบแกล้งนะโม" หนูพูดอุบอิบก่อนจะต้องสะดุ้งเมื่อโดนเฮียเสือก้มมาหอมแก้มฟอดใหญ่ไปอีกหนึ่งที 

ฟอด~ 

"อ่า~ ชื่นใจชะมัด" 

"ฮะ เฮีย..."  

"นอนได้แล้ว กูง่วง" 

ความคิดเห็น