ความรักน่ะ อันตรายมากหรอ? ยังไง?

ชื่อตอน : Risk : 13(Rewrit)

คำค้น : ลูคัส , ลิน risk , YAOI

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2563 21:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Risk : 13(Rewrit)
แบบอักษร

"ซีนน  มาทางนี้เร็ว" กะทิโบกมือเรียกซีไนน์อยู่หน้าประตูทางเข้าผับหรูที่นัดหมายกันไว้  ซีไนน์เห็นก็รีบสาวเท้าเข้าไปหาเพื่อน 

"โหยยย  ทิแต่งตัวสวยจังเลย"ซีไนน์พูดชมกะทิในชุดเสื้อเอวลอยกับกระโปรงสั้น 

"จริงหรอ ขอบคุณน๊าาา  เขินนนนน"ว่าแล้วก็บิดตัวไปมาจนถุงกับกอล์ฟทำหน้าเบ้ปากอย่างหมั่นไส้ 

"อย่าไปชมมันเยอะไอ้ซีน  ไอ้นี่มันพวกหลงตัวเอง"ถุงว่าพลางผลักหัวเพื่อนเบาๆ 

"โอ้ยไอ้ถุง  ไม่ผลักหัวกูสักวันจะตายไหม"กะทิลูบหัวตัวเองป้อยๆ  มองเพื่อนตาขวาง 

"แล้วนี่ลินอยู่ไหนล่ะ"ซีไนน์ถามถึงน้องชาย 

"ยังไม่มาเลย"กอล์ฟตอบ 

"แล้วเราจะเข้าผับกันได้จริงๆหรอ"ซีไนน์ตั้งคำถามอีกครั้ง  สีหน้าไม่ค่อยมีความมั่นใจนักเมื่อเห็นผับหรูตรงหน้า 

"จริงสิ ไม่ต้องห่วงน่า"กะทิว่าพลางยกแขนโอบบ่าเพื่อนไว้ 

"กูบอกแล้วนะไอ้ทิ ถ้าเข้าไม่ได้กูเตะมึงคนแรก"ถุงบอกเพื่อนแต่ตาก็ยังคงจ้องอยู่ที่จอสว่างในมือ 

"เหอะ  กูมีนี่"กะทิพูดพลางยกกระดาษแผ่นเล็กๆห้าใบโชว์ให้เพื่อนดู 

"อะไร"ถุงมองอย่างงงๆ 

"รับๆไปเหอะ  มันจะทำให้มึงเข้าผับนี่ได้ง่ายๆไง"กะทิพลางเอาบัตรยัดใส่ในมือเพื่อน 

"นามบัตรนี่"ซีไนน์เอ่ย  พลิกกระดาษในมืออย่างงุนงง 

"นามบัตรเจ้าของผับไง"กะทิว่าพลางยักคิ้วสองที 

"พี่เกลอะ"กอล์ฟเอ่ยชื่อ  เมื่อซีไนน์ทำท่างุนงง  ไม่คุ้นชื่อในนามบัตร 

"หืมม  นี่ผับพี่เกลหรอ"ซีไนน์ทำตาโตถามเพื่อน 

"อ่าห้ะ"กะทิพยักหน้าก่อนจะหันไปทางเสียงของคนมาใหม่ 

"กูมาแล้ววววว  แฮ่กๆ"ควานลินวิ่งเข้ามาหน้าตั้งพร้อมหอบหายใจอย่างหนัก 

"หอบเป็นหมาเลยนะมึงไอ้ลิน"ถุงว่า 

"เงียบเลยไอ้ถุง"ควานลินหันมาพูดกับเพื่อน 

"ทำไมถึงมาสายห้ะ"กะทิเท้าสะเอวถามคนมาใหม่ 

"ก็กูไม่รู้จะแต่งชุดยังไงนี่"ควานลินตอบ  ที่มาสายเนี่ยก็เพราะเลือกชุดไม่ถูก 

"หืมมม  มาสายเพราะแต่งตัวหรอเนี่ย  ไม่เป็นไร เป็นสาวเป็นนางการแต่งตัวเราก็ต้องเลือก  แม่ให้อภัย"ว่าแล้วก็จับมือเล็กยัดนามบัตรใส่มือ 

"เดี๋ยวมึงจะโดน"ควานลินว่า 

"อ่าจ้ะ  น่่ากลัวจังเลย"กะทิพยักหน้าอืออออย่างกวนๆ 

"แล้วนี่ทำไมมายืนเสล่ออยู่หน้าผับงี้อะ  เข้าไม่ได้หรอ"ควานลินถามด้วยความสงสัย 

"เข้าได้แต่รอแกไงลิน"กะทิว่า 

"กูมาแล้วก็ไปดิ"ว่าพลางก็ลากแขนเพื่อนเดินไปที่ประตู แต่ดูไม่ใช่งานง่ายอย่างที่เพื่อนบอก 

"น้อง  พี่ขอดูบัตรประชาชนด้วยครับ"ควานลินชะงักกึกมองผู้ชายร่างใหญ่สองคนตรงหน้า 

"เอ่อ..  คือ"อ้ำอึ้ง 

"บัตรประชาชนครับ"ชายอีกคนเดินเข้ามาพร้อมย้ำคำเดิม 

"แล้วถ้าเป็นนามบัตรนี่ล่ะคะ  พวกเราจะเข้าไปข้างในได้ไหมคะ"กะทิยกบัตรในมือขึ้นมาโชว์พลางยิ้มกว้างชายร่างใหญ่ในชุดสูทคนแรกหยิบบัตรจากมือกะทิยกขึ้นมาดูก่อนจะหันไปพยักหน้ากับอีกคนแล้วพายมือเชิญให้ทั้งหมดเข้าไปข้างใน 

"เชิญครับ" 

 

 

แสงสีที่สาดส่องให้ปวดตา  เสียงเพลงที่ดังจนแทบปวดหู  ผู้คนที่โยกย้ายส่ายสะโพก  ดีเจที่กำลังสนุกกับการเล่นเพลงบนเวที   แต่บางคนก็เลือกที่จะนั่งในมุมที่ค่อนข้างสงบกับพื้นที่ที่ออกจะไพรเวทเล็กน้อย ภายในที่กว้างขวางทำให้ทั้งห้าคนรู้สึกตื่นตาตื่นใจ 

"หู้วววววว"ควานลินร้องหู้ววขึ้นมาเมื่อเห็นความหรูของผับภายใน   มองข้ามผู้คนที่มากมาย 

"นี่มันสุดยอดดดด    ที่งานรับน้องจัดเทียบไม่ติดเลยนะเนี่ย"กอล์ฟพูดขึ้นบ้าง 

"จะเทียบติดได้ไงอีกอล์ฟ  ผับหรูซะขนาดนี้"กะทิว่า  ตาก็กวาดมองไปรอบๆ 

"แล้วอย่างงี้พวกเราจะจ่ายไหวหรอวะไอ้ทิ"ควานลินย่นจมูกพูด 

"นั่นสิทิ  เราจะผลาญเงินเล่นๆกับที่แบบนี้หรอ"ซีไนน์เห็นด้วย  ไม่ใช่ว่าไม่มีเงิน  แต่การเอาเงินมาผลาญทิ้งก็ไม่ใช่เรื่อง 

"ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก  คืนนี้กูมีป๋าเลี้ยง"กะทิว่าพลางยิ้มกริ่ม 

"เออ  กูเลี้ยงพวกมึงเอง"ถุงตะโกนบอก  นึกถึงคำสัญญาที่ให้ไว้กับเพื่อน 

"กูไม่ได้หมายถึงมึงไอ้ถุง"กะทิหันไปตะโกนบอกเพื่อนบ้าง  เพราะเพลงที่ดังเกินไปไม่สามารถพูดเสียงเบาได้ 

"อ้าวก็ไหนมึงว่าถ้าเข้ามาได้จะให้กูเลี้ยงไง  หรือ...  หรือว่ามึงมีเสี่ยเลี้ยง"ว่าพลางหรี่ตาเค้นความจริงจากเพื่อน 

"ไอ้บ้า  ถึงกูจะสวยมากถึงมากที่สุด  แต่กูก็ไม่ต้องให้เสี่ยมาเลี้ยงย่ะ  แต่ที่กูบอกว่าป๋าเลี้ยงนี่ หมายถึงคืนนี้มีคนจะออกค่าอาหารเครื่องดื่มทั้งหมดที่พวกเรากินที่นี่ไงล่ะ" 

"แล้วคนที่ว่าหมายถึงใคร"ควานลินถาม  มองเพื่อนเค้นความจริงบ้าง 

"ก็แล้วนามบัตรใครล่ะที่เราถืออยู่"กะทิว่าพลางยักไหล่ 

"พี่เกลหรอ   โหวววว  ใจดีจัง"ควานลินทำตาโต 

"ใช่ไหมล่าาา  นี่นะคุณลูกขา  ไม่ใช่แค่พี่เกลน๊าาที่ใจดี  คนอื่นๆในกลุ่มพี่เขาเนี่ยก็ใจดีนะ"กะทิพูดพลางขยิบตาอย่างมีเลศนัย  ควานลินมองเพื่อนด้วยความสงสัย  พูดด้วยหน้าตามีเลศนัยอย่างนี้คงไม่ใช่เรื่องงาม 

"มึงจะบอกอะไรกู"ควานลินถามไม่ไว้ใจ 

"ก็..  เปล๊าาาา  ไปเถอะ ไปหามุมส่องผัวดีกว่า  ไปกันน้องซีนคนสวยของแม่"ว่าแล้วก็ลากซีไนน์ที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับข้างในให้ไปนั่งที่มุมสงบๆ 

"ไอ้ซีนระวังหน่อย  เดี่ยวโดนไอ้ทิมันมอมเหล้าเอา"ถุงตะโกนบอกซีไนน์ที่โดนกะทิลากไป 

"ไอ้ถุง  หุบปากเลยมึง  ถ้ากูจะมอมนะ  กูไม่มอมเหล้าคนสวยแบบมันหรอก  อย่างกูนี่ต้องแซ่บๆ"ว่าแล้วก็สะบัดหน้าสะบัดตูดไม่สนใจคนข้างหลัง 

"กูกลัววววว"ถุงว่าพลางลูบแขนตัวเองไปมา 

"ไอ้ถุงงง"กะทิตะโกนหันมามองตาขวางยกมือทำท่าจะทุบ 

"ฮ่ะๆๆๆๆๆๆๆๆ"เสียงหัวเราะของอีกสามคนก็ดังขึ้น  นึกตลกที่ทั้งสองทะเลาะกันได้ทุกวัน 

"นี่ลิน เอาหน่อยไหม"กะทิยื่นแก้วเหล้ายกให้คนตัวเล็กที่เอาแต่นั่งกินขนม  ชวนไปเต้นก็ไม่ไป  เหล้าก็ไม่ดื่ม กะทิคนสวยเซ็ง 

"ไม่ล่ะ  จะไปสั่งนม เขาจะมีนมขายปะ"ว่าแล้วก็ลุกขึ้นออกจากที่นั่ง 

"นี่ลิน ที่แบบนี้ยังจะดื่มนมอีกหรอ คงมีหรอกมั้ง"กะทิถามพลางส่ายหน้า 

"ก็แล้วไงกูล่ะ"ควานลินตอบแบบโนสนโนแคร์  ว่าแล้วก็ดิ่งตรงไปที่เคาร์เตอร์ทันที 

"อ่ะๆๆ  ก็แล้วแต่"กะทิตะโกนไล่หลัง  ก่อนจะหันไปมองอีกคนข้างๆแล้วสะกิดเรียก 

"ซีน" 

"หืมม  ว่าไงทิ"ซีไนน์ที่ตอนนี้เริ่มรู้สึกมึนหัวกับแสงสีไฟตรงหน้าหันไปรับขานกับเพื่อนเบาๆ 

"คือ  คือ  คือว่า...  มึงพูดเหอะไอ้กอล์ฟ"กะทิอ้ำอึ้งก่อนจะโยนให้กอล์ฟพูด 

"อ้าว  ทำไมโยนมาให้กูงี้อะอีทิ"กอล์ฟที่กำลังยกแก้วเหล้าหันไปทางเพื่อนงงๆ 

"มึงพูดเหอะ"ว่าแล้วก็ทำคางยื่นให้เพื่อน 

"คืองี้ซีน  จริงๆแล้วเนี่ย  ที่กูกับไอ้ทิมันได้นามบัตรพี่เกลมาเนี่ย  จริงๆมันมีเรื่องต้องจัดการด้วย"กอล์ฟว่า  ขณะที่ตาก็จ้องสังเกตหน้าเพื่อนไปด้วย 

"เรื่องอะไรหรอ"ซีไนน์ถาม 

"เออ  เรื่องไรของพวกมึง  มีเรื่องไรที่มึงยังไม่บอกพวกกู"ถุงเหล่ตาไปมองทั้งสองคนที่ทำท่าอ้ำอึ้ง 

"ไอ้ถุง  มึงก็อย่ากดดันดิวะ"กะทิทุบไปที่ถุงหนึ่งที 

"ก็เล่ามา"ถุงว่า 

"คืองี้  คือกูสังเกตเว้ย  ว่าลินเนี่ย  มันไม่ค่อยชอบใจเวลาพวกเราพูดถึงพี่ลูคัสสักเท่าไหร่   มึงว่าจริงไหม"กอล์ฟบอก  แต่ขณะเดียวกันก็ตั้งคำถามโน้มน้าวใจ 

"ก็ไม่นะ"ถุงยักไหล่ 

"ก็นิดหน่อยนะ"ซีไนน์ออกความเห็นที่ต่างกัน 

"ใช่ไหมล่ะ  มึงนี่ไอ้ถุง  ไม่สังเกต  ไม่ใส่ใจเพื่อนเลยนะ"กะทิได้ทีก็หันไปแขวะเพื่อน 

"อ้าว  กูผิดเฉย  ขอโทษได้ไหมล่ะ" 

"แล้วยังไงต่อหรอ"ซีไนน์ถามต่อ   จับแก้วเหล้าในมือหมุนวนๆ 

"คืองี้ซีน ตอนที่เราไปหาพี่เกลอะ"กอล์ฟเล่าถึงเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายที่ผ่านมา 

 

 

หลังจากที่ถูกกะทิลากเข้ามาในในตัวอาคาร  ก็พาไปที่ห้องสโมสรนักศึกษาของคณะวิศวะ  ก็พบว่าโลแกนกับกาวิญญูนอนตากแอร์เล่น  จึงเข้าไปหา 

"เออ  พี่ๆคะ  สวัสดีค่ะ" 

"อ้าว  น้องคนเมื่อกี้นี่  ว่าไงครับ" 

"พี่ลูคัสไม่อยู่หรอคะ"กะทิกวาดสายตา 

"ไม่อยู่ครับ  มันกลับไปแล้ว  น้องมีธุระกับมันหรอ" 

"อ้อ  เปล่าค่ะเปล่า  คือ  หนูมีเรื่องอยากจะรบกวนกับพี่ๆหน่อยอะค่ะ" 

"รบกวน?พวกพี่?" 

"คือพี่รู้จักเพื่อนพวกเราที่ชื่อควานลินใช่ไหมคะ" 

"อ้ออ  น้องลินคนน่ารักๆใช่ไหม รู้จักสิ" 

"คือ  เพื่อนหนูคนนี้อะค่ะ  เคยโดนพี่ลูคัสลงโทษ  แล้ว  ..  แล้วดูเหมือนจะยังไม่หายโกรธพี่ลูคัสอะค่ะ  หนูก็ไม่อยากให้เพื่อนมีอคติกับรุ่นพี่อะไรอย่างงี้" 

"แล้วยังไงครับ" 

"ก็  พี่ๆพอจะมีทางให้สองคนนี้  มานั่งจับเข่าคุยกันดีๆไหมคะ  สักที่นึง  เช่น  ในผับอะไรทำนองนี้" 

"ทำไมต้องเป็นในผับครับ" 

"อีทิ  มึงก็บอกพี่ๆเขาไปตรงๆเหอะ  ว่ามึงและพวกเราอยากเข้าผับแต่อายุไม่ถึง" 

"เออ  อีกอล์ฟมึ้งงงง" 

"คืองี้ครับ   พวกเราเนี่ย  อยากไปเที่ยวผับครับ  แต่อายุยังไม่ถึง  แต่ก็อยากเข้าผับมากๆครับ  แล้วไอ้ทิมันรู้ว่าพี่เกลมีผับ  เลยอยากใช้เส้นพี่เนี่ยเข้าไปครับ   จริงๆไม่ใช่แค่มันหรอก  พวกเราทุกคนเลยครับ  แล้วอีกอย่าง  ถ้ามีทางที่พี่ๆพอจะให้ไอ้ลินกับพี่ลูคัสนั่งคุยกันดีๆได้เนี่ย  ก็จะดีมากครับ  มันไม่อยากให้เพื่อนมีอคติกับรุ่นพี่ครับ   แต่พูดง่ายๆคือ  มันอยากไปหาผัวที่ผับพวกพี่นั่นแหละครับแล้วก็อยากให้ไอ้ลินหายโกรธเพื่อนพี่ด้วย" 

"แหะๆ  มึงเว่อร์ไปอีกอล์ฟ" 

"อ้อ   อย่างนี้นี่เอง" 

"คือ  จะได้ไหมคะ" 

"แล้วอย่างนี้  น้อง...ชื่ออะไรนะ" 

"กะทิค่ะ  ชื่อกะทิ" 

"น้องกะทิคนสวยมีอะไรมาแลกเปลี่ยนกับพวกพี่รึเปล่าครับ" 

"อะ  เอ่อ...  คือ..." 

"ไอ้กาย  หยุดแกล้งน้องได้แล้วมึง" 

"ฮ่ะๆๆ   พี่ล้อเล่นครับ" 

"อ้อ  ค่ะ" 

"แล้วนี่น้องรู้ได้ยังไงว่าเพื่อนน้องมันยังโกรธเพื่อนพี่อยู่  เมื่อเช้าพี่เห็นเพื่อนน้องยังออกจา...." 

"พูดมากจริงมึงไอ้กาย" 

"เห็นเพื่อนหนูอะไรหรอคะ" 

"เปล่าๆ   ได้สิ  ถ้าอยากไปผับพี่ก็ได้  พี่ยินดีต้อนรับ  แล้วยังไงเรื่องที่เพื่อนเรายังมีอคติกับไอ้ลุคส์ก็..... เดี่ยวพี่จัดการเอง  แต่น้องต้องทำตามที่พี่บอกก็แล้วกัน" 

"จริงๆนะคะ " 

"จริงสิ  แต่ต้องไม่เกินเที่ยงคืนนะ  พวกน้องยังเด็ก  พี่ไม่อยากให้อยู่จนดึกเกินไป  ถึงแม้พรุ่งนี้จะวันเสาร์ก็เถอะ  ถ้ายังไงคืนนี้พี่เลี้ยงพวกเราเอง" 

"ขอบคุณค่าาา" 

"อะนี่ นามบัตรพี่นะ  ไปที่ผับแล้วใช้นี่   คนของพี่ก็จะให้น้องเข้าไปเอง" 

"หูยยยยย  เริ่ดที่สุดเลยค่ะ  ถ้ายังไง  พี่จะให้พวกหนูช่วยยังไงก็บอกนะคะ  หวังว่าเขาจะคืนดีกันนะคะ" 

"ครับ" 

"อ้อ ถามที่ผับพี่จะมีนมไว้ด้วยก็จะขอบคุณมากๆเลยค่ะ แหะๆ ลินมันไม่ดื่มเหล้าอะค่ะ" 

"........" 

 

"เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้แหละซีน  แต่ซีนไม่ต้องเป็นห่วงนะ  คงไม่มีอะไรรุนแรงหรอก"กะทิว่าเสียงอ่อนหลังจากที่กอล์ฟเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างให้ฟัง  ซีไนน์พยักหน้าช้าๆให้เพื่อน 

"แล้วพี่ๆเขาให้ทำยังไง  ก็ดีเหมือนกัน  ไม่อยากให้น้องอคติกับพี่ลูคัสนานๆ"แล้วกล่าวเห็นด้วย กะทิกำลังจะเอ่ยปาก  แต่ก็เห็นบุคคลที่สามเข้ามาพอดี 

"ก็...  อะนั่นไง  พี่เกลกับพี่กายมาแล้ว" 

"ว่าไง  อาหารที่นี่โอเคไหม"โลแกนเข้ามานั่งพร้อมถามกะทิที่ยิ้มกว้างมาให้ 

"อร่อยมากเลยค่ะ"กะทิตอบพลางยิ้มกว้างแล้วถามต่อในสิ่งที่รู้ๆกันอยู่ 

"แล้วนี่พี่ๆวางแผนยังไงคะ" 

"ก็  จะให้น้องลินกับลูคัสเข้าไปนั่งคุยสองคนในห้อง  ยังไงซะ  น้องช่วยพาเพื่อนไปห้องชั้นสี่ได้ไหม  ห้องห้า  ไอ้ลุคส์มันก็จะได้เคลียร์กับน้องด้วย"โลแกนพูดสบายๆ  ยกแก้วเหล้าที่ถือมาด้วยกระดกดื่ม 

"จะดีหรอครับ"ซีไนน์ถาม  เขารู้จักน้องชายดี  แม้จะโกรธคนยาก  แต่ถ้าโกรธแล้วก็ไม่ใช่จะหายโกรธง่ายๆ ยิ่งมีคนมายุ่งด้วยนี่ก็..... 

"ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก  ไอ้ลุคส์มันผู้ใหญ่พอ  ไม่ทำอะไรเพื่อนน้องหรอก"กาวิญญูว่า ซีไนน์รู้ว่าลูคัสเป็นผู้ใหญ่พอ  แต่น้องชายนี่สิ  แต่คิดอีกทีถ้าคุยกันให้รู้เรื่องก็จะดีมากกว่า 

"มึงโอเคไหมไอ้ซีน"ถุงถามพลางจ้องไปที่เพื่อน 

"ถ้าพี่ๆยืนยันอย่างนั้น  ผมก็ไม่มีอะไรห่วงครับ"ซีไนน์พยักหน้ายิ้มให้เพื่อนบางๆ 

"ยังไงก็ ...เร็วๆนะ"โลแกนว่าก่อนที่จะลุกขึ้นขอตัว 

 

"ลินมากับกูหน่อยยยย"กะทิเดินเข้ามาหาควานลินที่นั่งดื่มนมอยู่ก่อนจะดึงแก้วจากมือแล้วลากให้เดินตาม 

"มึงจะพากูไปไหนไอ้ทิ"ควานลินถามงงๆ 

"มาเหอะน่า"ไม่ตอบแต่ลากแขนเล็กไม่ปล่อย  ขึ้นบันไดกว้าง  จนถึงห้องที่ต้องการเปิดประตูห้องแล้วลากควานลินไปนั่งที่ปลายเตียง 

"อะไรเนี่ย  พากูมาห้องนี้ทำไม มึงจะทำอะไรกู"ควานลินถาม  มองเพื่อนหวั่นๆ  ยกมือปิดอก 

"โอ้ยยย  กูไม่ทำอะไรมึงหรอก  แต่  มึงรอแป๊บนะ  มีคนอยากจะคุยกับมึงด้วย  ถ้าเขาขอโทษอะไรมึง  มึงก็อย่าไปอคติกับเขามากนะเว้ย"  กะทิโวยวายเมื่อเห็นท่าทางของเพื่อน  รู้หรอกว่าเพื่อนทำท่าแบบนั้นคือหยอก พูดจบก็วิ่งออกจากห้องแล้วจัดการล็อคประตูข้างนอกตามแผน 

"อะไรของมึงวะ"ควานลินตะโกนถาม   พอเดินไปเปิดประตูก็ปรากฏว่าเปิดไม่ได้  จับเป๋าเสื้อจะหยิบมือถือแต่ก็นึกได้ว่าวางไว้ที่โต๊ะกับพี่ชาย  จึงไปนั่งที่เดิมอย่างงงๆ 

"อะไรของพวกมึงเนี่ย   ลากกูมานี่ทำไม"เสียงโวยวายคุ้นหูที่ดังหน้าประตูทำให้ควานลินหันไปมองขมวดคิ้วอย่างแปลกใจก่อนจะเห็นร่างที่คุ้นตาถูกผลักเข้ามา  ควานลินได้แต่ยืนงงทำอะไรไม่ถูก 

"เข้าไปเหอะน๊าาา"กาวิญญูว่าแล้วรีบปิดประตูล็อค 

"ปล่อยกูนะเว้ย  เล่นอะไรของพวกมึงเนี่ย"ลูคัสตะโกนพลางทุบประตูให้คนข้างนอกเปิด  เขางงนิดหน่อย ไม่นิดอะ งงมากๆ เขานั่งดื่มเหล้าอยู่ในห้องประจำ แต่จู่ๆเพื่อนทั้งสองก็ลากให้ออกมา บอกว่ามีคนอยากคุยด้วย แล้วมาขังเข้าไว้ในห้องนี้ 

"คุณ!!!"ควานลินตะโกนเรียกเมื่อได้สติแล้วเลิกยืนงง 

"มึงมาทำอะไรในนี้อะ"ลูคัสหันไปก็ยิ่งงงเมื่อเห็นคนตัวเล็กที่คุ้นตามาอยู่ในสถานที่แบบนี้ 

"แล้วคุณล่ะ  มาทำอะไร"ควานลินไม่ตอบ  แต่โยนคำถามแทน 

"นี่ผับเพื่อนกู   กูจะมาทำอะไรก็ได้  แต่มึงเหอะ  อายุถึงแล้วรึไง"ลูคัสจบด้วยคำถาม 

"ก็ไอ้ทิมันบอกว่ามีคนอยากคุยกับผมนี่"ควานลินบอกตามที่เพื่อนบอกมา 

"เออ   ไอ้เกลกับไอ้กายก็บอกกับกูอย่างนี้"ลูคัสบอกอย่างที่เพื่อนตนบอกเช่นกันก่อนจะสะบัดหัวไปมาอย่างงุนงง 

"อะไรของพวกมันวะ" 

 

นาฬิกาบอกเวลาราวๆเกือบห้าทุ่ม  แต่ดูไม่มีผู้คนสนใจเวลาที่เดินไปเรื่อยๆนัก 

"เอาล่ะ  เต็มที่นะเว้ยพวกมึง"กะทิที่ตอนนี้ร่างกายโยก  เริ่มไม่อยู่กับที่  บอกกับเพื่อน 

"ไอ้ทิ  มึงเป็นผู้หญิง  น้อยๆหน่อย"ถุงหันมาปรามเมื่อเห็นกะทิดื่มเหล้าราวกับดื่มน้ำ   แต่ก็ยอมรับว่ากะทิคอแข็งกว่าอีกคนที่ตอนนี้เหมือนจะไม่มีสติไปแล้ว 

"แล้วไง  เป็นผู้หญิงดื่มเยอะๆไม่ได้ไง๊"กะทิถามตาปรือ 

"กูเป็นห่วง  เนี่ยมึงเริ่มเมาแล้ว"ว่าแล้วก็แย่งแก้วในมือมาวางไว้ 

"ไอ้ถุง  มึงเป็นห่วงกูหรอ มึงอะไม่เคยพูดดีกับกูเลย"กะทิจับหน้าเพื่อนหันมาจ้องกับตัวเองตรงๆ 

"กูไม่ได้เป็นห่วง  กูดูสภาพมึงเมางี้ไม่ได้สงสารตาตัวเอง"ถุงพูดแกะมือเพื่อนที่จับหน้าตัวเองแน่น 

"เชอะ  ไม่คุยกับมึงแล้ว  ไปอีกอล์ฟ   ไปเต้นกับกู"ว่าแล้วก็ลากกอล์ฟออกไปกลางฟลอร์ 

"ปะ  กูก็จะไปล่าผัววว"กอล์ฟว่าลากเสียงยานตามสติที่มีอยู่ 

"เมาแล้วแรดนะมึง"กะทิกอดคอเพื่อนเดินเซๆ 

"มึงก็เหมือน" 

"ฮ่ะๆๆๆๆๆ"ว่าแล้วก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน 

 

 

"น้องซีนครับ"โลแกนสะกิดซีไนน์เบาๆเมื่อเห็นรุ่นน้องนั่งตาปรือ  ไม่มีสติอยู่บนโซฟา 

"คร๊าบบบบบ"ซีไนน์รับขาน  พร้อมยิ้มหวานมาให้ 

"ไอ้ซีน  มึงเมาแล้วนะ"ถุงพยายามเรียกสติเพื่อน  ส่ายหน้าให้กับเพื่อนที่ดื่มไปแค่สองแก้วก็ไม่ได้สติแล้ว 

"อึก  แบบนี้คือเมาหรอ  ไม่เห็นเมาเลย  ไม่ได้เมาา แหะๆ"ว่าแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ   ยกมือปลดกระดุมเสื้อตัวเอง   ทั้งหน้าทั้งตัวแดงเถือก 

"หูยย น้องซีนเมาแล้วเซ็กซี่นะเนี่ย"กาวิญญูมองรุ่นน้องแล้วได้แต่กลืนน้ำลายลงคอเอือกใหญ่ 

"ไอ้กาย  นี่น้องนี่นุ่ง"โลแกนหันไปเตือนสติเพื่อน 

"ก็....."กาวิญญูว่าพลางกวาดตามองร่างบาง  ก่อนจะมีแขกที่มาใหม่เข้ามา 

"ขอโทษครับ"เสียงปริศนาดังขึ้น  ทุกคนหันไปตามเสียง 

"คุณอา"ถุงเอ่ยเรียกคนมาใหม่  เขาจำได้ว่าเคยพบผู้ชายตรงหน้าบ่อยๆคอยไปรับไปส่งซีไนน์บ้างควานลินบ้างเมื่อทั้งสองไม่ได้ขับรถไปมหาลัยเอง 

"สวัสดีครับคุณถุง"แอลดีนกล่าวทักทาย  แล้วพูดต่อ 

"พอดีคุณหนูบอกว่าจะมาผับ  ผมเลยเป็นห่วงครับ" 

"คุณอามาก็ดีครับ  ไม่คิดว่าไอ้ซีนมันจะคออ่อนขนาดนี้"ถุงว่าพลางบุ้ยใบ้ไปทางซีไนน์ที่หลับคอพับไปแล้ว  ก่อนจะนึกได้ 

"นี่รุ่นพี่ผมครับ  พี่เกล  กับพี่กาย"  จึงแนะนำรุ่นพี่ทั้งสองที่มองแอลดีนด้วยความงงๆ 

"สวัสดีครับ  ผมเป็นคนดูแลคุณซีไนน์กับคุณควานลินครับ  คุณลินอยู่ไหนครับ"แอลดีนกล่าวทักทายก่อนจะถามถึงอีกคน 

"ไอ้ลิน  เอ่ออ"ถุงกล่าวอ้ำอึ้ง  นึกไม่แน่ใจว่าควรบอกไหม 

"น้องลินไปห้องน้ำครับ"กาวิญญูรีบตอบออกมาทันที 

"ครับ  ไอ้ลินไปห้องน้ำ  คุณอาพาซีนมันกลับบ้านก่อนเถอะครับ  มันเมามากแล้ว  เดี่ยวผมบอกไอ้ลินให้"ถุงบอกพลางลุกขึ้นเพื่อให้แอลดีนเข้าไปอุ้มคนตัวเล็กออกมา 

"โอเคครับ  ถ้าคุณลินเมาหนัก  รบกวนโทรหาผมด้วยนะครับ นี่ครับ"ว่าพลางก็หยิบนามบัตรออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ถุง 

"ได้ครับ"ถุงพยักหน้าหงึกหงัก 

"คุณหนูครับ  คุณหนู" แอลดีนเขย่าตัวคนเมาๆเบาๆ  เมื่อเห็นว่าไม่ได้ผล  จึงจัดการอุ้มแนบอกออกไป  ในขณะที่กาวิญญูกับโลแกนมองตามไปด้วยความงงๆ  ก่อนที่จะหันมาสนใจกับเครื่องดื่มตรงหน้า 

 

 

"มึงจะเอาแต่ดื่มน้ำไม่พูดอะไรเลยรึไง"ลูคัสที่นั่งอยู่ปลายเตียงข้างๆคนตัวเล็กเอ่ยขึ้น   เขานั่งอยู่ในความเงียบนี้มาตั้งนานสองนานจนทนไม่ไหวแล้ว  ไอ้คนตัวเล็กข้างๆก็เอาแต่ดื่มน้ำเปล่าจนจะหมดขวดแล้วแต่ก็ไม่ยอมพูดอะไร 

"ก็ผมไม่รู้จะพูดอะไรนี่  จะออกจากห้องก็ไม่ได้"ควานลินพูดอู้อี้ขณะที่ก้มหน้างุด  มือก็กำขวดในมือแน่น  มืออีกข้างก็กำผ้าปูเตียงแน่น  เมื่อรู้สึกไหววูบราวกับมีอะไรบินไปมาอยู่ในท้อง 

"กูบอกแล้วใช่ไหม  เวลาพูดกับกูให้แทนตัวเองว่าน้องลิน  เรียกกูว่าพี่ลุคส์"ลูคัสหันมาจ้องคนข้างๆที่เอาแต่ก้มหน้า  มองไปที่หูเล็กที่แดงจนผิดสังเกต  จึงเอื้อมมือไปจับไหล่เพื่อให้อีกคนหันมาเผชิญหน้ากับตัวเอง 

"อื้อ"ควานลินสะดุ้งเมื่อมีมือหนามาสะกิด  รู้สึกขนลุกซู่ 

"แล้วนี่มึงเป็นอะไร  เอาแต่ก้มหน้า"ลูคัสเอียงคอถาม  ยื่นมือไปจับไหล่อีกข้าง 

"อ้ะ"ควานลินสะดุ้งก่อนจะค่อยๆเงยหน้ามองลูคัสด้วยแววตาหวานเยิ้ม กัดปากตัวเองอย่างยั่วยวน 

"ม...มะ...มึงเป็นอะไร"ลูคัสถามเสียงสั่นเมื่อเห็นท่าทางแปลกๆของคนตรงหน้า 

"พี่..ลุคส์"ปากเล็กขยับเรียกเสียงกระเส่า จนลูคัสรู้สึกใจเต้นไม่เป็นจังหวะ 

"มึงอย่ามาทำเสียงอย่างนี้นะเว้ย"ลูคัสดีดตัวเองจากที่นั่งแล้วมองไปที่คนตัวเล็กอย่างไม่ไว้ใจ เริ่มรู้สึกแปลกมากขึ้นกับพฤติกรรมของคนตรงหน้า  ผิดสุดวิสัยที่คนตัวเล็กจะทำหน้าแบบนี้ใส่เขา   แม้มันจะดู.... เออ..  ดูเอ็กซ์ 

เหมือนแมวยั่วจนน่าจะจับมาขย้ำก็เถอะ แต่มันก็ไม่ปกติเอาซะเลย 

"น้องร้อน"ควานลินว่าเสียงสั่นทิ้งขวดน้ำในมือลงพื้นแล้วถลาเข้าไปกอดคนตัวโตที่ยืนอยู่ตรงหน้า 

"ร้อนก็ออกห่างจากตัวกูดิ"ลูคัสจับบ่าเล็กพยายามดันให้คนตัวเล็กที่ตอนนี้ถูหัวกับอกของเค้าออก 

"ช...ช่วยน้องด้วย  น้องร้อน"ควานลินที่ดูจะไม่ได้สติแล้วยิ่งกอดรัดแน่น 

"มึงเมารึไง  แต่มึงก็ดื่มแต่น้ำเปล่านี่"ลูคัสถาม  แต่ก็นึกได้ควานลินดื่มแต่น้ำเปล่า  จึงหันไปมองที่โต๊ะเล็กที่โซฟากลางห้อง  ก่อนจะเห็นขวดที่ทึบขนาดเล็ก  ค่อยๆขยับตัวที่มีคนตัวเล็กเกาะแน่นไม่ยอมปล่อย สบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่ออ่านข้อมูลที่มีบนขวดเล็ก 

"เวรแล้วไง  ไอ้เกล  มึงเล่นอะไรวะ" 

"ร้อน.... ช่วยด้วย    ร้อน..."ควานลินยังไม่ยอมออกจากอกกว้าง  ยกมือลูบไล้คนร่างใหญ่เงยหน้ามองด้วยตาหวานเยิ้ม 

"เห้ยๆ  ใจเย็นๆ  อื้อออ"ลูคัสพยายามดันหัวเล็กๆออกจากอกก่อนจะร้องครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน  เมื่อปากเล็กขบเข้าไปที่หน้าอกตัวเองเต็มๆ 

"โว้ยยยยยยยยยยย". ลูคัสทนไม่ไหวกับการโดนร่างเล็กลูบไล้ไปทั้งตัวอย่างนี้  จึงตะโกนออกมาก่อนจะยกร่างเล็กอุ้มขึ้นมา  ส่ายหน้าเบาๆมองหน้าแดงระเรื่อของควานลินที่กัดปากตัวเอง 

ยั่วเหลือเกินพ่อคุณ 

 

 

 

"ไม่เอาาาาาาาาาาาา   ไม่เอาน้ำ"ควานลินตะโกนปัดสายน้ำที่ไหลลงตัวอย่างทรมาน  แล้วพยายามตะเกียกตะกายออกจากอ่างกว้างด้วยตัวสั่นๆ 

"กูกำลังช่วยมึงอยู่นะเว้ยไอ้เตี้ย  รับสายดิวะไอ้เกล"ลูคัสตะโกนเรียกสติคนตัวเล็ก  คอก็หนีบมือถือไว้  มือข้างนึงก็จับฝักบัวราดไปที่ตัวเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า  มืออีกข้างก็จับบ่าเล็กที่พยายามสะบัดเพื่อที่จะออกจากอ่างให้สำเร็จ 

เขาก็สงสาร 

ลูคัสรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเล็กคนทรมาน  แต่เขาเองก็ทรมาน เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะไม่รู้สึกอะไรเมื่อมีคนมาส่งสายตาหวานเยิ้มแบบนี้  ยังไม่พอ   ยังลูบคลำไปทั้งตัว แต่เขาก็รังแกเจ้าตัวเล็กนี่ไม่ลง 

ปล่อยให้น้ำช่วยลดความอยากคือวิธีที่ดีที่สุดแล้ว 

 

เสียงที่ดังกระหึ่ม  แสงสีที่ยังคงไม่หยุดกวาดไปทั่วห้องกว้างของผับหรู  โลแกนเดินผ่านนักเต้นที่กำลังโยกย้ายสะโพกไม่นึกสนใจคนข้างๆอย่างเร่งรีบ 

"มีเรื่องโวยวายอะไรกัน"โลแกนถามพนักงานของตัวเองสองสามคนที่เอาแต่ก้มหน้า  มีคนไปรายงานว่าเกิดเรื่องจนเขาต้องรีบเดินมา 

"คุณเกล"เสียงพนักงานชายในชุดเสื้อเชิ้ตขาวเรียกชื่อเขาออกมาเสียงสั่น 

"มีอะไร"โลแกนถามด้วยความใจเย็นมองไปที่คนตรงหน้าที่เอาแต่ทำท่าอึกอัก 

"เออ  ห้องที่คุณเกลใช้คือ"พูดแค่นี้ก็หยุด  โลแกนได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ 

"อ้อ  มันเป็นเรื่องเหตุสุดวิสัย  โทษที  มีแขกจองไว้แล้วใช่ไหม  ไปเปิดห้องใหม่ให้แล้วก็ลดห้าสิบเปอร์เซ็นให้แขกคนนั้นด้วย"ว่าแล้วก็หันหลังกลับ  ส่ายหน้าเบาๆ  เรื่องเล็กแค่นี้ทำไมต้องเรียกให้ตนมาจัดการ 

"คือ  คือว่า..." แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงเดิม 

"มีอะไร  อ้ำอึ้งอยู่นั่นแหละ"โลแกนหันไปถามอีกครั้ง 

"คือ" 

"ถ้ามึงยังไม่พูด  มึงรู้ใช่ไหมว่าจะโดนอะไร"นึกรำคาญที่เอาแต่อ้ำอึ้งไม่ยอมพูดออกมาสักที 

"คือ  เครื่องดื่มในห้อง  คือ"พนักงานชายยังคงอ้ำอึ้งไม่เลิกราวกับรู้ดีว่าถ้าพูดออกไปตนคงได้รับโทษไม่น้อย 

"มึงกำลังจะบอกอะไร"โลแกนตวาดถามเสียงดัง  เริ่มหงุดหงิดมากขึ้น 

"คือ  แขกคนนั้น  เขา  เขาสั่งให้ผมใส่ยาปลุกเซ็กซ์ไว้ครับ"กล่าวจบก็ทรุดลงไปกับพื้น 

"มึงว่าอะไรนะ"โลแกนถามเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความกดดันจนร่างเล็กที่อยู่กับพื้นสั่น 

"คือ   คือผมขอโทษครับคุณเกล  ผม"พยายามหาข้อแก้ตัว  พยายามอธิบาย  แต่ก็ต้องสะดุ้ง 

"กูบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามเอายานรกนั่นมาใช้ในผับกู  แล้วผับกูไม่ใช่โรงแรมม่านรูด  เปิดห้องไว้ให้เฉพาะแขกที่เมาจนกลับไปไม่ไหวจริงๆ"โลแกนตะโกนพูดอย่างเหลืออด  กำหมัดแน่นมองคนที่นั่งตัวสั่นกับพื้น 

"ผม  ผมขอโทษครับ" 

"จับมันมัดไว้  เดี่ยวกูกลับมา  มึงอย่าคิดหนีล่ะ"ว่าแล้วก็หันไปสั่งกับคนที่เหลือก่อนจะหุนหันเดินออกไป 

"คุณ  คุณเกลครับ" 

 

 

 

"มีอะไรวะไอ้เกล"กาวิญญูที่เดินตามหาเพื่อนเห็นท่าทางรีบร้อนเดินออกไปก็ถามด้วยความแปลกใจ 

"ชิบหายแล้วว่ะ  เอากุญแจไปเปิดห้องที่ไอ้ลุคส์อยู่เดี่ยวนี้เลย"โลแกนหันมาพูดเสียงอ่อนกับเพื่อน 

"เกิดอะไรขึ้นวะ"กาวิญญูยังไม่เข้าใจในสถานการณ์ถามอีกครั้ง  ก่อนจะตกใจกับคำตอบที่ได้ 

"น้ำในห้องนั้นมียาปลุกเซ็กซ์"โลแกนตอบเสียงเครียด 

"ไอ้บ้าเอ้ย  เกิดเรื่องอย่างนี้ได้ยังไงวะ"กาวิญญูสบถก่อนที่จะนำหน้าเพื่อนวิ่งลิ่วไป 

"หวังว่าสองคนนั่นยังไม่ดื่มเข้าไปนะ"โลแกนที่วิ่งตามเพื่อนเอ่ยออกมา 

"ไอ้ลุคส์"โลแกนตะโกนเรียกเพื่อนเมื่อไขกุญแจเข้า 

"ไอ้เกล  มึงไปอยู่ไหนมาวะ  กูโทรไปทำไมไม่รับ"ลูคัสที่อยู่ในห้องน้ำตะโกนถามเพื่อน 

"โทษว่ะ โทรศัพท์กูอยู่บนห้อง"โลแกนวิ่งมาตามเสียงที่ได้ยิน  เบิกตาค้างกับภาพที่เห็น 

ร่างเล็กที่หน้าแดงตัวแดงไปหมดนอนพึมพำอยู่ในอ่างอาบน้ำที่มีน้ำสูงระดับอก  มือทั้งสองถูกมัดไว้ด้วยเข็มขัด  จนเห็นรอยแดง 

"เออ  ไม่ต้องพูด อะไรแล้ว  กูจัดการเรื่องนี้เสร็จเมื่อไหร่  กูกลับมาเฉาะไส้พวกมึงแน่  เล่นอะไรไม่เข้าท่า"ลูคัสหันไปมองเพื่อนตาขวาง คาดโทษไว้ 

"ไอ้ลุคส์"กาวิญญูเรียกเสียงอ่อน  รู้สึกผิดกับทั้งสอง 

"หุบปากมึงไม่ต้องพุูดไอ้กาย  ไปเอาเสื้อกู  กูจะพาไอ้เด็กนี่มันกลับหอ   อยู่อย่างนี้ได้ปอดบวมกันพอดี"ลูคัสว่าแล้วก็ยกร่างเล็กที่ไม่ได้สติและเปียกไปทั้งตัวไปวางไว้บนเตียง  หยิบผ้าห่มมาคลุมร่างที่มีเสื้อบางจนเห็นทะลุร่างอย่างนึกเป็นห่วง 

"พักที่นี่เหอะไอ้ลุคส์   พามันไปสภาพนี้ไม่ไหวหรอก"โลแกนมองการกระทำของเพื่อนที่ดูห่วงคนตัวเล็กจนผิดสังเกต  ปกติเพื่อนเขาไม่เคยเป็นห่วงใครมากขนาดนี้ แม้แต่กับแรมที่เหมือนลูคัสจะเป็นห่วงที่สุดก็ยังไม่มีสีหน้าเคร่งเครียดมากขนาดนี้ 

"มึงไม่ต้องมาห้ามกู ถ้าไม่ใช่เพราะพวกมึงเล่นพิเรนท์  ไอ้เด็กนี่ก็ไม่ต้องเป็นอย่างนี้"ลูคัสหันไปพูดเสียงดัง  หยิบเสื้อจากมือกาวิญญูที่ยื่นมาให้แล้วสวมอย่างเร่งรีบ  ก่อนจะเอาเสื้ออีกตัวใส่ให้คนตัวเล็กที่หลับไม่ได้สติแล้วอุ้มขึ้นมา 

"ถอย"สั่งคนตรงหน้าเสียงเข้ม 

"ไอลุคส์"กาวิญญูเรียกเพื่อนเสียงอ่อน  เห็นท่าทางแบบนี้  คงจะคุยดีๆตอนนี้ด้วยยาก   คงต้องปล่อยไป 

"ฟู่ววววว"  โลแกนถอนหายใจอย่างหนักหน่วง  ยกมือเท้าสะเอว  ก่อนจะเตะขวดน้ำบนพื้นอย่างแรงจนกาวิญญูสะดุ้งแม้จะทะเลาะกันบ่อยๆ  ดูท่าคราวนี้คงต้องอธิบายกันอีกยาว 

__________________________________ 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะงับ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว