email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่1 - ไปส่ง

ชื่อตอน : ตอนที่1 - ไปส่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.3k

ความคิดเห็น : 65

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2561 14:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1 - ไปส่ง
แบบอักษร

ตอนที่1 - ไปส่ง


"น้องหอมอยู่หอในใช่มั้ย งั้นให้ไอ้โชไปส่งดีกว่า" พี่เกดเอ่ยขึ้น ในขณะที่พวกเรากำลังแยกย้ายกันกลับ โดยมีพี่เตอร์ที่กำลังเคลียร์ค่าเหล้าแล้วก็ค่าอาหารอยู่


"แล้วพี่เกดล่ะคะ?" 


"อ้อ แฟนพี่มารอรับแล้วเนี่ย งั้นขอตัวเลยดีกว่า เจอกันที่มอเด้อออ~~" พี่เกดพูดจบก็โบกมือให้แล้ววิ่งไปทันที ตอนนี้เลยมีแค่ฉันกับพี่โชที่ยืนอยู่ แล้วก็มีพี่เตอร์ที่กำลังลุกขึ้น


"งั้นผมพาน้องกลับแล้วนะพี่เตอร์" พี่โชหันไปบอกพี่เตอร์ 


"ไปยังไง?"


"มอ'ไซค์ไงพี่" พี่โชตอบพลางยักไหล่ กอดจะยกแขนขึ้นโอบไหล่ฉันแล้วดึงเข้าหาตัว "หวังว่าน้องหอมจะนั่งได้นะ"


"นั่งได้ค่าา" ฉันรีบตอบ นั่งรถมอเตอร์ไซค์เป็นอะไรที่สบายมากๆ เห็นอย่างนี้ฉันนี่คือสก๊อยเกิร์ลเลยนะ หึหึ


"อ่า...โอเค งั้นลากันตรงนี้แหละ ขี่รถดีๆ ล่ะมึง" พี่โชพูดเตือน ก่อนที่จะเดินนำหน้าไปยังทางที่เพื่อนๆ ของพี่เตอร์นั่งอยู่ ฉันกับพี่โชก็เลยเดินตามไปด้วย โดยที่พี่โชยังคงไม่ปล่อยมือออกจากตัวฉัน แต่ฉันก็ไม่ถือเท่าไหร่น่ะ เลยปล่อยเลยตามเลย แต่ทว่า...


เพล้ง!!!


ฉันกับพี่โชสะดุ้งโหยง ผละออกกันไปคนละทาง เพราะอยู่ดีๆ ตอนที่กำลังเดินผ่านโต๊ะของเพื่อนๆ พี่เตอร์ ผู้ชายคนนั้น...ที่มองฉันแบบแทบจะไม่ละสายตา จู่ๆ เขาก็ปัดขวดเบียร์จนหล่นลงมาอยู่ตรงหน้าฉันกับพี่โช


"เห้ยๆ ไอ้เหี้ยโปรด ใจเย็น!" พี่คนหนึ่งในโต๊ะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ แต่หน้าตากลับไม่ได้แสดงออกว่ากำลังตกใจเลย แถมยังยิ้มระรื่น


....ว่าแต่ พี่คนนี้อ่ะเหรอที่ชื่อพี่โปรด คนที่ให้พี่เตอร์เอาเหล้ามาให้ฉัน ถึงว่า...ทำไมเขาถึงมองฉันไม่หยุดเลย


"โทษที มือมันกระตุกน่ะ" พี่โปรดพูดเสียงเนือย พลางทำหน้านิ่งหันมามองทางฉัน


"ไม่เป็นไรครับพี่ น้องหอม เรารีบไปกันเถอะ" พี่โชค้อมหัวให้พี่โปรด ก่อนจะรีบดึงมือฉันให้เดินออกจากร้านไปทันที แต่หูฉันก็ดันไปได้ยินเสียงจากด้านหลังที่กำลังพูดถึงเรื่องอะไรก็ไม่รู้


"เหอะ มึงรีบจัดการให้กูเลยนะไอ้สัสเตอร์" เสียงของพี่โปรดฟังดูแล้วเหมือนเด็กเอาแต่ใจกำลังงอแงอย่างไงก็ไม่รู้


"เออๆ แม่ง...แล้วเมื่อกี้ทำนั่งเก๊กทำเหี้ยอะไรก็ไม่รู้" แต่น้ำเสียงของพี่เตอร์แลดูหงุดหงิดสุดๆ ไปเลย 


"ไม่ต้องมาบ่น มึงรีบตามไปเลย เดี๋ยวกูตามไปที่หน้าปากซอย"


"เออ แล้วมึงเตรียมตอบแทนกูครั้งใหญ่ด้วยล่ะ"


หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้ยินพี่ๆ พวกนั้นคุยกันแล้ว แต่รางสังหรของฉันมันเหมือนจะบอกว่า..พี่ๆ เขากำลังคุยเกี่ยวกับฉัน...หรือเปล่านะ ฮื่อออออ~~


แต่พี่โปรดคนนั้น เขาเป็นคนที่ดูยากมาก ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเหมือนจะเป็นคนเฟรนด์ลี่ แต่กลับทำหน้านิ่ง ตาขวาง ทั้งๆ ที่สาวๆ ทั้งร้านกำลังมองดูเขาอยู่ตลอดเวลา หรือเขาคิดว่าเป็นหนุ่มฮอทแล้วจะหยิ่งอย่างไงก็ได้ แต่...ขนาดพี่เขามองฉันด้วยหน้านิ่งๆ แต่สายตาทำลายล้างแบบนั้น ฉันยังหวั่นไหวแปลกๆ เลยวะ 


"หอมใส่หมวกกะ..."


"เห้ยโช!" 


พี่โชยังพูดไม่ทันจบประโยคดี พี่เตอร์ที่เดินตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ก็ตะโกนเรียกจากด้านหลัง


"มีอะไรครับพี่เตอร์"


"เดี๋ยวกูไปส่งน้องหอมเอง มึงกลับไปก่อนเลย" อ่า...ทำไม?


"ไม่เป็นไร เดียวผะ..."


"เดี๋ยวกูไปส่งเอง!" คราวนี้น้ำเสียงของพี่เตอร์เปลี่ยนไป จากประโยคบอกเล่าก็กลับกลายมาเป็นประโยคคำสั่ง ที่เหมือนสั่งกลายๆ ว่าให้พี่โชกลับไปได้แล้ว เดี๋ยวเขาจะไปส่งฉันเอง


"เอ่อ...หอมกลับกับพี่โชดีกว่าค่ะ" ฉันรีบพูดขึ้นตอนที่เห็นพี่โชทำสีหน้าลำบากใจ


"ไม่ต้อง พี่บอกว่าจะไปส่งก็คือไปส่ง ส่วนมึงกลับไปได้แล้ว" 


เอ่อ...เพิ่งรู้ว่าพี่เตอร์เป็นพวกเผด็จการ แววตาพี่เตอร์ดูไม่สบอารมณ์สุดๆ เลย


"ก็ได้ครับ งั้นพี่ไปก่อนนะหอม" จนพี่โชต้องจำยอมในที่สุด ก็นะ....สายตาพี่เตอร์ดูน่ากลัวสุดๆ ไปเลย


"อือ ขี่รถดีๆ นะคะ" ฉันยิ้มแหยให้พี่โช ก่อนที่จะถูกดึงให้ไปขึ้นรถ แล้วพี่เตอร์ก็ขับกระชากออกไปทันที


"น้องหอมอยู่หอใช่มั้ย?" พี่เตอร์ถามขึ้น 


"ค่ะ อยู่หอในด้วย"


"อ่า....ถ้าไอ้โปรดรู้เข้ามันหัวเสียแน่ หึหึ" พี่โปรดพึมพำอะไรก็ไม่รู้อยู่คนเดียว ฉันได้ยินแค่ โปรดๆ อะไรเนี่ยแหละ


แต่อ่า....วันนี้ชื่อพี่โปรดดูจะมีอิทธิพลกับอัตราการเต้นของหัวใจฉันเหลือเกิน


"เดี๋ยวพี่แวะเซเว่นหน้าปากซอยแป๊บนะ" 


"ค่ะ" ฉันพยักหน้า พี่เตอร์ก็ลงจากรถไปทันที ฉันนั่งรอได้เพียงแค่แป๊บเดียวพี่เตอร์ก็เปิดประตูรถเข้ามา...


"ทำไมเร็วจะ...อ๊ะ!! พี่โปรด..." ฉันนึกว่าพี่เตอร์ แต่มันไม่ใช่ไง มันคือพี่โปรด ที่จู่ๆ ก็เปิดประตูเข้ามาแล้วนั่งที่คนขับเฉย แถมยังคาดเบลท์เรียบร้อยเลย


อ่า....ตกลงมันยังไงเนี่ย?


"เดี๋ยวไปส่ง"


"ห้ะ!!?" นี่ฉันงงไปหมดแล้วนะ ทำไมพี่โปรดถึงมาพูดหน้าตาเฉยแล้วสตาร์ทรถออกไปเลยล่ะเนี่ย


"ก็บอกว่าจะไปส่ง งงอะไร?" หน้าตาฉันคงแสดงออกชัดเจนน่ะนะ ว่ากำลังงงเว่อร์ๆ


"ละ...แล้วพี่เตอร์ล่ะคะ?"


"ถามถึงมันทำไม? ไม่ต้องสนใจมัน ตอนนี้นั่งอยู่กับใครก็สนใจคนนั้นดิวะ!"


อ่า...แล้วทำไมต้องทำเสียงหงุดหงิดใส่ด้วยล่ะ แต่...ที่พี่โปรดเขาพูด


สนใจคนที่อยู่ด้วย...


คนที่อยู่ด้วย = พี่โปรด


ฮื่ออออออ~~~ พี่โปรดเขาต้องการอะไรจากฉันเนี่ย หัวใจมันหวั่นไหวไม่หยุดแล้วนะ


"กลั้นยิ้มทำไม จะยิ้มก็ยิ้มดิวะ หึหึ" 


โอ๊ยยย!! ทำไมพี่เค้าถึงรู้ งั้นยิ้นก็ได้ เขินโว้ยยยยย




-----------------------------------------------


ตอนแรกมาแว้วววววววววว ถ้าชอบคอมเม้นบอกไรท์ด้วยน้าาาาา อยากรู้ว่ามันน่าเบื่อมั้ย ถ้าเม้นเยอะอาจมาเร็วเน้ออออ

ความคิดเห็น