email-icon

อาจจะดูคลั่งรักไปสักหน่อย ก็มาคลั่งรักด้วยกันสิ เอ้อ

ชื่อตอน : Chapter Seven

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 52.7k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2564 23:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter Seven
แบบอักษร

Chapter 7 

  

เวลาเก้าโมงครึ่งปรากฏร่างเล็กภายในห้องครัว วันนี้น้ำแข็งตื่นขึ้นมาตอนแปดโมงกว่าเมื่อจัดการอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วน้ำแข็งก็ลงมาข้างล่าง เขาตั้งใจว่าอาหารเช้าในวันนี้เขาจะทำข้าวต้มกุ้งสูตรหม่าม้า ไม่อยากจะโม้หรอกนะว่าเขาก็เป็นศิษย์ข้าวต้มกุ้งของหม่าม้าเหมือนกัน 

ร่างเล็กอยู่ในชุดของผ้ากันเปื้อนสีเหลืองอ่อน ในตอนแรกที่เห็นเจ้าผ้ากันเปื้อนก็คิดเหมือนกันว่าพี่คีย์เป็นคนเลือกสีเองหรือเปล่า 

น้ำแข็งหยิบช้อนมาตักข้าวต้มเพื่อชิมรสชาติ เขาพยักหน้าขึ้นลงเมื่อรับรู้ว่ารสชาติของข้าวต้มพอดีแล้ว ปิดเตาแก็สไฟฟ้าก่อนจะหยิบชามมาใส่ข้าวต้ม เขายกชามข้ามต้มทั้งสองชามออกมาจากในครัว ก่อนจะวางลงบนโต๊ะในตำแหน่งของตัวเองและคนตัวโตที่ยังอยู่ในชุดนอนกำลังนั่งเช็คเอกสารที่ห้องนั่งเล่น 

น้ำแข็งกวาดตามองเช็คความเรียบร้อยก่อนจะเดินออกไปเรียกคนตัวโตที่ห้องนั่งเล่น 

“ข้าวต้มเสร็จแล้วนะครับ”  

“อ่า...โอเคครับ” คีย์หันไปตอบรับคนตัวเล็ก 

เขามองน้องที่หันหลังเดินกลับไปที่ห้องอาหาร ให้ความรู้สึกเหมือนภรรยาที่ตื่นมาทำอาหารเช้าให้สามีเลย ตัวเล็กที่อยู่ในผ้ากันเปื้อนสีเหลืองอ่อนสีโปรดของเจ้าตัวยิ่งทำให้น่ารักขึ้นไปอีก 

คิดไม่ผิดที่เลือกสีนี้มาไว้ในห้อง 

  

“อร่อยจริงๆ ด้วย” 

“เห็นมั้ย เค้าบอกแล้วว่าสูตรของหม่าม้าอร่อยจริงๆ” 

“แล้วพอจะบอกสูตรของหม่าม้าเราให้พี่ฟังหน่อยได้มั้ยครับว่าใส่อะไรลงไปบ้าง” 

“...ใส่ใจครับ” คนตัวเล็กตอบกลับไปอย่างเขินอาย 

ให้ทายว่าตอนนี้คีย์กำลังทำหน้าแบบไหนอยู่ คีย์จ้องหน้าคนน้องพร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัว ถ้านี่เป็นมุกก็ใช้ได้ผลเลย อืม เขินใช้ได้ 

“เค้าไม่ได้เล่นมุกนะ คือสูตรที่ว่าคือหม่าม้าบอกเค้ามาแบบนี้จริงๆ” 

“หม่าม้าบอกว่าหม่าม้าไม่ได้เปลี่ยนหรือเพิ่มอะไรลงไปเลย ก็แค่ข้าวต้มธรรมดาแค่หม่าม้าใส่ใจในการทำเป็นพิเศษเพราะเค้าชอบ” คนตัวเล็กรีบพูดเสริมอีกเมื่อเห็นว่าพี่เขายังคงเงียบอยู่ ดวงตาสุกใสจ้องพี่เขาอย่างมีความหวังอยากให้เชื่อกันว่าไม่ได้เล่นมุกจริงๆ 

“ครับ พี่ยังไม่ได้ว่าอะไรเราเลย” 

“ก็พี่เงียบ เค้าใจเสีย” 

“ขอโทษทีครับ พี่แค่กำลังประมวลผลอยู่” 

น้ำแข็งพยักหน้าเข้าใจ ทั้งสองคนกลับมาสนใจชามข้าวต้มเหมือนเดิม ลงมือทานกันจนหมด คีย์รู้สึกว่าเช้านี้เป็นวันที่เขาเจริญอาหารมากๆ เพราะเขาขอเติมข้าวต้มเป็นถ้วยที่สองแล้ว 

“เดี๋ยวน้องไปรอที่ห้องนั่งเล่นก็ได้ครับ หมดชามนี้พี่ก็จะไปอาบน้ำแล้ว” 

“โอเคครับ แต่พี่คีย์ไม่ต้องรีบก็ได้นะครับ เหลืออีกตั้งสองชั่วโมงพี่คีย์นั่งรออาหารย่อยสักชั่วโมงก่อนไปอาบน้ำจะดีกว่านะครับ 

ตอนเที่ยงเกือบบ่ายโมงปรากฏร่างของทั้งสองคนที่ห้างชื่อดังที่คุณนายอรินนัดไว้ คีย์ยกโทรศัพท์โทรหาผู้เป็นมารดา เขาเอ่ยถามอีกฝ่ายว่าตอนนี้อยู่ไหนก็ได้คำตอบกลับมาว่ากำลังจะขึ้นไปที่ร้านทำเล็บร้านโปรดของเจ้าตัวให้ไปเจอกนที่นั่นเลย 

คีย์กับน้ำแข็งขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นสามของห้าง ชั้นนี้มีร้านเสริมสวยอยู่หลายร้านให้ได้เลือกเสริมความงามด้านต่างๆ กันได้ตามใจชอบ 

คีย์เห็นคุณแม่ของเขายืนรอที่หน้าร้าน คุณนายอรินหันมาก็เห็นลูกชายที่กำลังเดินมาตามหลังด้วยคนตัวเล็กที่เธอนัดในวันนี้ 

“สวัสดีครับคุณแม่” 

“สวัสดีค่ะ เราเข้าไปในร้านเลยดีมั้ยคะ” 

“เดี๋ยวคุณแม่เข้าไปรอข้างในก่อนเลยนะครับ ผมขอคุยกับน้องสักครู่” 

“ได้ค่ะดาร์ลิ่ง” 

คุณนายอรินเดินเข้าไปรอในร้านเสริมสวยก่อน เขาจับข้อมือเล็กขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ ดูเหมือนน้องก็ตกใจเขาอยู่ถึงได้เบิกตาโตอย่างนั้น 

“พี่คีย์?” 

“ขอโทรศัพท์ทีครับ เรายังไม่มีช่องทางติดต่อของพี่เลย” 

คนตัวเล็กทำเสียงอ๋อออกมาเบาๆ ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาให้คนพี่ คีย์รับโทรศัพท์มาก่อนจะกดเพิ่มทั้งไลน์และเบอร์โทรศัพท์ให้จนเรียบร้อย เขายื่นโทรศัพท์ให้เจ้าของดังเดิม ก่อนจะพูด 

“พี่ขออะไรหนึ่งอย่างได้มั้ยครับ” 

“ครับ?” 

“ถ้าคุณแม่ให้ทำอะไร น้องไม่ทำตามใจคุณแม่ได้มั้ยครับ” คุณแม่เห็นอะไรน่ารักๆ ไม่ได้ ยิ่งเห็นว่าน่ารักเท่าไรคุณนายเขาจะยิ่งทำให้น่ารักกว่าเดิม 

“คุณแม่จะทำอะไรหรอครับ” 

“รับปากพี่ได้มั้ยครับ นะครับ” คนตัวสูงลูบมือน้องเบาๆ เขาก้มหน้ามองมือเล็กๆ ที่ถูกตัวเองกุมเอาไว้อยู่ 

น้ำแข็งมองคนตัวสูงขอเขาเสียงอ่อน คล้ายจะอ้อนกันอย่างนั้นแหละ 

“ครับ เค้าจะพยายามนะ” พอได้ยินน้องตอบกลับมาถึงได้เงยหน้าขึ้นมามองกัน 

“ถ้าจะกลับให้โทรหาพี่นะครับ พี่อ่านหนังสืออยู่ที่ห้อง” 

“รับทราบ!” 

  

#BLMB 

  

โอเค ตอนนี้น้ำแข็งถึงได้เข้าใจว่าทำไมคีตะถึงได้ร้องขอเขาแบบนั้น เพราะตอนนี้กำลังโดนคุณนายอรินชวนให้เขาย้อมผม เธอเปิดหนังสือสีผมพร้อมกับจิ้มที่สีที่เธอบอกว่าถ้าหากเขาย้อมต้องน่ารักมากแน่ๆ 

“คุณแม่อยากทำสีผมด้วยจังค่ะ แต่คุณแม่เพิ่งย้อมไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว คุณแม่คิดว่าถ้าน้องย้อมสีนี้ต้องน่ารักขึ้นแม่ๆ เลยค่ะ” 

“เอ่อ...” 

“นะคะ คุณแม่คิดว่าถ้าน้องย้อมสีนี้ต้องน่ารักมากแน่ๆ เลยค่ะ” 

“จะดีหรอครับ แต่ว่า...” 

“หรือน้องไปฟังพี่คีย์เขามาหรอคะ พี่เขาขอให้น้องปฏิเสธคำชวนของคุณแม่ใช่มั้ยคะ...แล้วน้องก็จะทำตามที่พี่เขาบอกหรอคะ” 

“ไม่ใช่นะครับ คือ...เค้าก็อยากย้อมผมมานานแล้วเหมือนกัน แต่สีที่คุณแม่จิ้มอยู่มันสีทองเลยนะครับ คือเค้าไม่อยากย้อมสีนั้น...” 

เป็นเรื่องจริงที่เขาอยากจะย้อมผมมานานแล้ว จะไปย้อมกับเพื่อนๆ ทั้งสองคนนั้นก็ชิงย้อมก่อนเขาแล้ว เลยไม่มีเพื่อนไปสักที จนมากับคุณนายอรินเขาถึงได้รู้ว่าโอกาสมาถึงแล้ว! 

น้ำแข็งไม่ได้ยอมรับคำชวนของคุณนายอรินเสียหน่อย เป็นความต้องการของเขาเองทั้งนั้นเลย พี่คีย์คงไม่ว่าอะไร... 

“คุณแม่ว่าสีทองก็โอเคนะคะ คุณปูว่ายังไงคะ มีคำแนะนำให้น้องมั้ยคะ” 

คุณนายอรินหันไปถามช่างเสริมสวยคนสนิท คุณปูเป็นเจ้าของร้านเสริมสวยแห่งนี้เอง ด้วยฝีมือของเธอที่มีโอกาสได้ทำให้ดาราดังหลายคน อีกทั้งมีการรับประกันว่าร้านเสริมสวยแห่งนี้มีคุณภาพจริงๆ ทำให้คุณนายอรินที่ชื่นชอบการเสริมความงามอยู่แล้ว พอได้มาครั้งแรกก็ติดใจจนมีครั้งที่สองสามตามมา มาบ่อยจนสนิทกับเจ้าของร้าน... 

“ปูคิดว่าถ้าย้อมเอาเป็นสองสีดีมั้ยคะ สีทองขาวกับสีชมพูพาสเทลปูว่าเข้าน้องมากๆ เลยค่ะคุณอริน” 

“อืม...รินก็ว่าอย่างนั้นค่ะ น้องว่าไงคะเอาแบบที่คุณปูบอกมั้ยคะ” 

“เอ่อ...จะออกมาดีหรอครับ” 

“พี่ปูรับประกันเลยค่ะว่าออกมาดีมากๆ แน่ค่ะ” 

คุณปูมองหน้าคนตัวเล็กด้วยความแน่วแน่ เธอแน่ใจว่าถ้าหากคนตัวเล็กตรงหน้าตอบตกลงผลรับที่จะได้หลังจากย้อมเสร็จจะออกมาดีอย่างแน่นอน 

เธอมองคนตัวเล็กที่มากับคุณนายอรินมานานแล้ว ใบหน้าเล็กรูปไข่ กับผมหน้าม้าที่เริ่มยาวจนต้องปัดแสกกลาง ผมส่วนด้านหลังเริ่มยาวระต้นคอระหง ขนาดยังไม่ได้จับมาเปลี่ยนสีผมยังขับให้คนตรงหน้าเธอน่ารักขนาดนี้ ถ้าหากเปลี่ยนสีผมตามที่เธอแนะนำรับรองได้เลยว่าใบหน้าที่หวานอยู่แล้วจะยิ่งหวานขึ้นไปอีก 

ไม่รู้ว่าน้องตัวเล็กคนนี้มีเจ้าของหรือยัง ถ้าหากมีแล้ว และถ้าหากเจ้าของของน้องมาเห็นก็คงต้องมีหวงกันบ้าง เพราะว่าน้องจะน่ารักขึ้นมากเป็นกองเลย 

“เอางั้นก็ได้ครับ ฝากด้วยนะครับพี่ปู” 

“เชื่อฝีมือพี่ปูได้เลยค่ะ” 

“คุณแม่รับประกันอีกเสียงค่ะ ว่าฝีมือของคุณปูดีมากจริงๆ” 

“ขอบคุณค่ะคุณอริน ปูเขินเลย ฮ่าๆ...งั้นคุณอรินกับน้องย้อมผมก่อนดีมั้ยคะ ช่วงรอพักสีผมจะได้มาสปามือเท้าต่อ” 

“วันนี้รินมาสปามือเท้าแล้วก็เปลี่ยนสีเล็บค่ะ คงต้องส่งน้องให้ไปย้อมคนเดียวก่อน” 

“ได้เลยค่ะ รอสักครู่นะคะ คุณอรินกับน้องนั่งที่เก้าอี้ได้เลยนะคะ” 

คุณปูเดินไปที่ด้านหลังของร้านสักพักก็เดินออกมาพร้อมกับพนักงานที่มาเสริมอีกสองคน คุณปูเดินแยกมาทางน้ำแข็งที่นั่งรออยู่ที่เก้าอี้ทำผม เธอลงมือผสมสีที่ต้องใช้ย้อมหลังจากนั้นไม่นานก็ลงมือย้อมผมให้คนตัวเล็ก 

คุณนายอรินยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปคนตัวเล็กที่นั่งให้คุณปูทำผมอยู่โซนด้านหน้า เธอยิ้มก่อนจะส่งไปในห้องแชทของเธอกับลูกชาย รอไม่ถึงสองนาทีก็ขึ้นว่าอ่านแล้วแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา  

ทนได้ก็ทนไปนะคะดาร์ลิ่ง... 

คุณปูใช้ฟอยล์เป็นตัวช่วยเพื่อกันไม่ให้สีของน้ำยาย้อมผมผสมกัน พอลงสีเสร็จต้องรอพักสีไว้สีสิบห้านาที น้ำแข็งลุกจากเก้าอี้ทำผมไปที่เก้าอี้ทำสปามือเท้า 

สปามือเท้าของน้ำแข็งไปเวลาไปสี่สิบกว่านาที การทำเล็บของคุณนายอรินยังไม่เสร็จดี พี่พนักงานงานทยอยเก็บอุปกรณ์ออกไป คุณนายอรินหันมามองคนตัวเล็กก่อนจะเอ่ยถาม 

“ถ้าน้องเสร็จแล้ว ไปสระผมออกเลยนะคะ ปล่อยไว้นานไม่ดี คุณแม่เหลือแค่ทาเล็บเท้าเองค่ะ” 

น้ำแข็งพยักหน้ารับ เขาเดินไปที่หาคุณปูที่เตียงสระผม 

เสียงไดร์เป่าผมดังขึ้นไปทั่วร้านเสริมสวย ผมที่เริ่มแห้งเริ่มปรากฏผลลัพธ์ของมันออกมามากขึ้น คุณเจ้าของร้านเริ่มยิ้มให้กับผลงานของตนเอง การไดร์และรีดยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ  

“โอเคค่ะ เสร็จแล้วเรียบร้อย น่ารักมากๆ เลยค่ะ” 

“ขอบคุณครับ” น้ำแข็งรับไปอย่างเขินๆ 

“คุณแม่ก็เสร็จพอดีเหมือนกันค่ะ ไหนคะ น้องหันมาให้คุณแม่ดูเต็มๆ ตาบ้างสิคะ”  

น้ำแข็งค่อยๆ หันไปทางคุณนายอริน คนตัวเล็กเขินจนหน้าขึ้นเป็นปื้นสีชมพูอ่อน เขายกมือขึ้นมาเกี่ยวผมหน้าม้าที่เริ่มยาวขึ้นทัดหู 

“น่ารักมากจริงๆ ด้วยค่ะคุณปู” 

“ปูบอกแล้วค่ะว่าเชื่อฝีมือปูได้เลย” 

“ขอบคุณนะคะคุณปู เดี๋ยวคิดเงินเลยก็ได้ค่ะ รินมีที่ต้องไปต่อน่ะค่ะ” 

“ได้เลยค่ะคุณริน” 

คุณปูเดินนำไปที่แคชเชียร์มีพนักงานอยู่หนึ่งคนค่อยคิดค่าบริการ แต่เพราะคนนี้เป็นลูกค้าประจำเธอจึงต้องเดินมาส่ง 

คุณเจ้าของร้านและคุณนายอรินกล่าวลากันอยู่ครู่หนึ่งก็แยกกัน คุณนายอรินอยากไปช็อปปิ้งเพิ่มอีกเพราะเห็นว่าแบรนด์โปรดเพิ่งออกรองเท้าคอลเลคชั่นใหม่ 

“คุณแม่เลือกไม่นานค่ะ รอครู่เดียวนะคะ” 

“ไม่เป็นไรครับ คุณแม่เลือกเลยครับ” 

“น่ารักจริงเชียว” อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปบีบแก้มเจ้าตัวเล็กเบาๆ ให้หายมันเขี้ยว 

คุณนายอรินเดินไปเลือกดูรองเท้า น้ำแข็งนั่งรอที่เก้าอี้ที่เตรียมไว้ให้นั่งรอโดยเฉพาะของทางร้าน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความของเพื่อนๆ ในกลุ่ม 

บทสนทนาไม่มีอะไรมากนอกเหนือไปจากเรื่องของกินก็คงเป็นบ่นเรื่องงานของรุ่นพี่สาวคนสวย และเรื่องโปรเจกต์จบของเพื่อนๆ น้ำแข็งเข้าไปร่วมบทสนทนาด้วยนิดหน่อย 

เขายังคงโดนเพื่อนๆ แซวเรื่องวันนั้นเหมือนเดิม แม้ว่าจะแก้ตัวไปแล้วก็ตาม ในคืนนั้นมีคอลกลุ่ม พี่เจนถามเขาจนต้องเล่าให้ฟังตั้งแต่ต้น ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่หยุดแซวกันเสียที 

“ดาร์ลิ่งคะ น้องอยากได้อะไรอีกมั้ยคะ คุณแม่จ่ายเงินเรียบร้อยแล้วค่ะ” 

“เค้าอยากซื้อเสื้อเชิ้ตครับ เดี๋ยวเราลงไปที่ร้านประจำของเค้าดีกว่า” 

“โอเคค่ะ” 

ร้านเสื้อแบรนด์โปรดของเขาเป็นร้านที่ดีไซน์เสื้อออกมาให้ใส่ได้ทุกเพศ เป็นแนว Unisex ใส่ได้ทั้งชายและหญิง เป็นสไตล์มินิมอล เนื้อผ้าดีสมกับราคา น้ำแข็งเดินไปเลือกดูเสื้อโดยมีคุณนายอรินเดินคู่กันไปด้วย 

“ร้านนี้เสื้อมีแต่ตัวสวยๆ ทั้งนั้นเลยค่ะ” 

“ครับ เค้าชอบสไตล์เสื้อของแบรนด์นี้” 

“น้องจะซื้อตัวนี้หรอคะ” 

“ครับ คุณแม่ว่าโอเคมั้ยครับ” 

“สวยเลยค่ะ คุณแม่ติดตรงที่คอลึกไปนิดนึง แต่ถ้าน้องโอเคก็ซื้อเลยค่ะ” เธอยิ้มให้คนตัวเล็ก 

“งั้นเดี๋ยวเค้าไปจ่ายเงินก่อนนะครับ” 

“ค่ะ เดี๋ยวคุณแม่ไปรอที่หน้าร้านนะคะ” 

เมื่อจ่ายเงินเสร็จน้ำแข็งก็เดินออกมาหาคุณนายอรินที่หน้าร้าน 

“เดี๋ยวเรากลับกันเลยนะคะ คุณแม่มีดินเนอร์กับคุณพ่อเขาต่อค่ะ” 

“เดี๋ยวเค้าขอบอกพี่คีย์ก่อนนะครับว่าจะกลับแล้ว” 

“ฝากบอกพี่เขาด้วยนะคะว่าเดี๋ยวคุณแม่ไปส่งเองค่ะ” 

อยากเห็นหน้าลูกชายเวลาเห็นคนตัวเล็กน่ารักขึ้นเป็นสองเท่าจะแย่ 

  

#BLMB 

  

คนตัวสูงนั่งเท้าคางจ้องที่ห้องแชทของคุณแม่ ไม่รู้ว่าต้องตอบกลับไปว่าอะไร โอเคว่าน้องจะทำผมมันก็เรื่องของน้อง แต่ถ้าน้องน่ารักขึ้นมันก็เรื่องของน้องอีกนั่นแหละ แต่คนที่จะตายเพราะน้องมันเป็นเขาเอง เป็นคีตะคนนี้ 

คีย์ได้รับข้อความจากคนตัวเล็กผ่านไลน์บอกว่าคุณแม่จะเป็นคนมาส่งเอง ไม่ต้องไปรับ 

อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ 

เสียงกริ่งดังขึ้นมาให้เขาออกจากภวังค์ เดินออกจากห้องทำงานลงมาเปิดประตูก็พบว่าคนมาใหม่คือคุณแม่ของเขา พยายามไม่กวาดสายตามองหาใครอีกคน แต่คุณแม่กลับดันตัวน้องให้มาอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับพูดคำว่าเซอร์ไพรส์ออกมา 

“เซอร์ไพรส์! คุณแม่เอาน้องมาส่งแล้วค่ะ เดี๋ยวต้องกลับแล้วนะคะดาร์ลิ่งคุณแม่มีนัดกับสุดหล่ออีกคน ไว้เจอกันใหม่นะคะน้ำแข็ง” 

ในใจของคนตัวสูงอยากจะตะโกนออกไปว่า ไม่ให้เจอแล้ว! 

คุณนายอรินเดินจากไปแล้ว คีย์เดินกลับเข้าไปในห้องตามด้วยคนตัวเล็กที่กำลังถอดรองเท้าเปลี่ยนเป็นสลิปเปอร์แทน 

น้ำแข็งเริ่มใจคอไม่ดีเมื่อเห็นว่าคนพี่ดูเงียบไปตั้งแต่ตอนที่คุณนายอรินดันให้เขาไปอยู่ด้านหน้า แถมยังหลบสายตาไม่มองหน้ากัน น้ำแข็งเบะปากกับตัวเองเมื่อคิดไปว่าคนพี่โกรธกันหรือเปล่าที่ผิดสัญญา 

น้ำแข็งหยุดอยู่ที่ด้านหลังขอคนตัวโต เขาเว้นระยะห่างไว้ประมาณสองช่วงแขน ก่อนจะเอ่ยถาม 

“คือ...มันดูไม่ดีหรอครับ” คนตัวเล็กก้มหน้าลงเหมือนคนทำผิด 

“ครับ?” 

“ทำไมพี่ไม่มองหน้าเค้าเลยล่ะ สีผมที่เค้าทำมามันไม่สวยหรือว่าพี่โกรธเค้าที่ผิดสัญญาหรอ” 

คิดไปถึงไหนแล้ว 

“สวยครับแล้วก็ไม่ได้โกรธ” 

“แล้วทำไมไม่มองหน้าเค้าเลยล่ะ” คนตัวเล็กเงยหน้าคนมองคนตัวโตกว่า กระบอกตาร้อนผ่าว 

“อย่าร้องครับ พี่แค่กำลังจัดการตัวเองอยู่ ไม่ได้โกรธเราเลย เราจะทำสีผมพี่ก็ไม่ได้โกรธเลย” คีย์รีบอธิบายให้คนน้องเข้าใจว่าทำไมเขาไม่มีรีแอคชั่นอะไรยามที่เห็นอีกคนเปลี่ยนสีผม 

ที่บอกว่าจัดการตัวเองน่ะพูดจริงๆ เพราะน้องน่ารักเกินไป ใช่ เพราะเขาอยากบีบแก้มอูมๆ เป็นการลงโทษที่น่ารักเกินไปต่างหาก เห็นมั้ยว่าเหตุผลมันไม่มีน้ำหนัก และพูดกันตรงๆ น้องจะน่ารักก็ไม่ผิด ฉะนั้นเขาเลยต้องจัดการตัวเองไม่ให้พุ่งไปบีบแก้มด้วยความมันเขี้ยว 

แต่เหมือนว่าจะจัดการตัวเองนานเกินไปถึงได้ทำให้อีกคนคิดไปต่างๆ นาๆ จนเกือบน้ำตาล่วงเพราะเขา 

“แล้วพี่คิดว่ามันเป็นยังไงหรอ” เขาถามถึงเรื่องสีผม 

“น่ารักครับ น่ารักกว่าเดิม ถ้าไอ้นันท์มาเห็นคงหวงเราขึ้นเป็นสิบเท่า” 

“แล้วพี่ไม่คิดจะหวงเค้าบ้างหรอ”  

 

 

... 

 

ฉันว่าพี่เขาสลบไปแร้ว พ่กแกว่างัย ฉันวางเรย 10 บาท พี่เขาสลบไปแร้วหลังจากน้องเขาพ่ดปราหยกนี้ 

พี่คีย์ feel like : 

 

*ส่วนใครที่นึกทรงผมของน้องน้ำแข็งไม่ออก เราเอา ref มาจากน้องคนนี้นะคะ 

 

น้องชื่อ หวง เหรินจวิ้น (黄仁俊;Huang Renjun)เป็นสมาชิกวง NCT DREAM นะคะ น้องน่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ รู้เรยว่าฉันเป้รแม่ยัยแงวน้อย  

*ย้ำนะว่าเอามาเป็นเรฟทรงผมเฉยๆ นะคะ 

แต่ถามว่าจัยพี่มันเคยเผ้รของพี่มึ้ย ก้ตอบได้เรยค่ะว่ามั่ย จัยพี่มันเผ้รของเหรินจวิ้นไปนานแร้ว​​ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว