สวัสดีค่ะทุกคน ยินดีต้อนรับสู่โลกนิยายของไรท์นะคะ ไรท์เป็นนักเขียนมือใหม่ที่อาจจะไม่ได้เก่งเท่าไร ยังไงก็ฝากนิยายของไรท์ด้วยนะคะ

ชื่อตอน : JUST IMITATION #5

คำค้น : bad boy Badboy รักสามเศร้า เลว โลเล แบดบอย รักฝังใจ แฟนเก่า

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.6k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2561 21:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
JUST IMITATION #5
แบบอักษร

JUST IMITATION #5

คำเตือน !! นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาค่อนข้างหน่วง

'เค้าทำเหมือนเธอคือคน สำคัญ​ 

ทั้งๆที่เธอเป็นแค่คน สำรอง'

ถ้าไม่ใช่แนวใครกด X ออกได้เลยนะคะ

________________________________


@คณะวิศวกรรมศาสตร์

- จีซัส -

ผมพึ่งเดินทางมาถึงมหาวิทยาลัยหลังจากไปรับสายไหมที่คอนโดมาเพราะเธอมีเรียนช่วงบ่าย 1  แต่ผมมีเรียนอีกทีก็บ่าย 3 เลย ที่ผมต้องไปรับเธอก็เพราะช่วงนี้รถของเธอเข้าอู่ผมจึงต้องไปรับไปส่งในช่วงนี้...

แต่แล้วเพื่อนของเธอก็ไลน์มาบอกเธอว่าอาจารย์ยกเลิกคลาส...แล้วเธอก็มีเรียนอีกทีก็บ่าย 3 พร้อมกับผม เธอจึงขอผมไปนั่งเล่นที่คณะกับผมก่อนและผมก็ตกลง...

จะว่าไปวันนี้ผมยังไม่ได้ทักไลน์ไปหามิลินเลยนิหว่า...เอาไว้แยกจากสายไหมก่อนค่อยทักเธอไปละกัน 

ผมพาสายไหมเข้าไปนั่งที่ใต้ถุนคณะของผมตรงโต๊ะว่างใกล้บันไดทางขึ้น และนั่งคุยเล่นกับเธอไปพลางๆ...แต่แล้วสายตาของผมก็ต้องหยุดชะงักผู้ที่กำลังเดินผ่านคือมิลินที่มองมาที่ผมด้วยสายตาที่ผิดหวังก่อนจะเลื่อนสายตาของเธอไปที่อื่นและเดินผ่านไป

ผมรู้สึกผิดกับมิลินนะแต่จะให้ผมลุกไปอธิบายกับเธอตอนนี้ก็ไม่ได้เพราะสายไหมก็นั่งอยู่ข้างๆ...

ในขณะที่สายไหมก้มหน้าเล่นมือถือของเธอไปยิ้มไปซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเธอเล่นอะไร....ผมจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาและไลน์หามิลินเพื่อชวนไปทานข้าวเย็นนี้ ผมตั้งใจจะง้อเธอน่ะ...

...เลิกเรียน...

ตอนนี้ผมเลิกเรียนแล้วมิลินยังไม่ตอบไลน์ผมเลยทั้งๆที่ตารางเรียนของเธอเลิกก่อนผมตั้ง 1 ชั่วโมง...ผมกำลังจะโทรศัพท์ไปหาเธอแต่...

ครืดด ครืดด~

'My dear 💕​' 

เบอร์ของสายไหมโชว์ขึ้นที่หน้าจอโทรศัพท์ของผมก่อนที่ผมจะกดโทรหามิลิน...ผมจึงตัดสินใจรับเบอร์ของสายไหมก่อน

'ฮัลโหล...ไหมเรียนเสร็จแล้ว มารับหน่อยรอหน้าคณะนะ...เร็วๆนะไหมหิวแล้ว' เมื่อผมรับเธอก็พูดรัวๆมาและวางสายไปทั้งๆที่ผมไม่ทันได้พูดอะไรเลย...ไม่ต้องแปลกใจหรอกครับเธอเป็นแบบนี้แหละ...

ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะไลน์ไปบอกมิลินว่าวันนี้คงไม่ได้ไปทานข้าวด้วย...เธอจะโกรธผมอีกมั้ยนะ

แต่ถึงยังไงผมก็เลือกที่จะไปรับสายไหมก่อน...ตอนนี้ที่ยืนรอหน้าคณะกับผู้ชายคนหนึ่ง เธอยืนคุยกับมันอย่างยิ้มแย้มแต่เมื่อเห็นรถของผมเธอก็หันไปบอกลามันและเดินมาขึ้นรถผมทันที

"ใครอะไหม ?​" ผมถามเมื่อไหมขึ้นมาบนรถแล้ว

"เพื่อนต่างสาขาอ่ะ ไม่ต้องสนใจหรอกไปกินข้าวกันดีกว่าไหมหิว..." เธอตอบโดยที่ไม่ได้มองหน้าผมเลยสักนิด ผมจึงขับรถพาเธอไปทานข้าวก่อนจะพาไปส่งคอนโด...

เมื่อสายไหมลงไปแล้ว ผมจึงเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์และกดโทรออกเบอร์มิลินทันที..

ตู๊ดด ตู๊ดด~

มิลินไม่รับสายแรก...ผมจึงโทรไปใหม่อีกครั้งและอีกครั้งแต่เธอก็ไม่รับสายของผม...สงสัยจะโกรธผมมากสินะ

ผมไม่รอช้าขับรถไปที่คอนโดของมิลินทันที 

ติ้ดด~

ผมสแกนคีย์การ์ดเข้าห้องไปปรากฏว่าห้องทั้งห้องมืดสนิท...มิลินยังไม่กลับห้อง ถ้าอย่างนั้นแล้วเธอไปไหน

- จบจีซัส -

.

- มิลิน -

21.35 น.

ตอนนี้ฉันมาถึงคอนโดแล้ว หลังจากเดินเล่นอยู่ที่ห้างใกล้คอนโดเป็นเวลานานจนห้างปิดเพื่อฆ่าเวลาและไม่อยากคิดมากเรื่องพี่จีซัส...

พี่จีซัสเค้าทั้งไลน์ทั้งโทรมาหาฉันแต่ฉันเลือกที่จะไม่ตอบอะไรเค้าไปเลยสักอย่าง...ถ้าถามว่าฉันโกรธเค้ามั้ย ไม่หรอกฉันไม่มีสิทธิไปโกรธเค้าหรอก...ไม่มีสิทธิอะไรเลย

ตอนนี้ฉันแค่เหนื่อยกับการรอเค้า เหนื่อยใจที่จะต้องมาเห็นภาพบาดตาแบบนี้...แต่ถ้าถามว่าฉันยังรอเค้าตามที่เค้าเคยพูดกับฉันต่อไปมั้ยคำตอบคือ...ใช่! ฉันยังคงเลือกที่จะรอเค้าเหมือนคนโง่ต่อไปจนกว่าฉันจะไม่ไหวแล้วจริงๆ

ติ้ดด~

ฉันสแกนคีย์การ์ดเข้าห้องไปก็พบว่าไฟทั้งห้องสว่างจ้า และไม่ต้องสงสัยว่าใครที่มีคีย์การ์ดฉันนะ...

"ไปไหนมา...พี่โทรหาก็ไม่รับไลน์ไปก็ไม่ตอบ" พี่จีซัสเมื่อเห็นฉันสแกนคีย์การ์ดเข้าไป เค้าก็วิ่งเข้ามาหาฉันทันทีอย่างร้อนรน...

"ลินปิดเสียงไว้เลยไม่ได้ยิน" ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบออกไปและไม่ได้มองหน้าเค้า...พี่จีซัสจึงเอื้อมมือมาจับที่คางของฉันให้ไปสบตากับเค้า

"ลินโกหก...โกรธพี่ใช่มั้ย เรื่องวันนี้...พี่อธิบายได้นะ" พี่จีซัสพูดขึ้นมาและสบตากับฉัน แต่ฉันก็เลือกที่จะเงียบ 

"พี่ขอเว..." ฉันเอื้อมมือไปเอื้อมมือไปปากเค้าทันทีที่รู้ว่าเค้ากำลังจะพูดอะไรออกมา...ฉันเบื่อที่จะฟังคำนี้เต็มทีแล้ว ยิ่งฟังน้ำตาฉันที่พยายามกลั้นไว้มันก็จ้องจะไหลออกมา..

"ลินไม่โกรธหรอก...เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" ฉันพูดปนประชดใช่เค้า และฝืนยิ้มบางๆออกไป

"ลิน..." ฉันกับเค้าจ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้นราวกับรู้สึกผิด...ก่อนใบหน้าของเค้าจะค่อยๆเลื่อนลงมาจนปากของเราสองคนประกบเค้าด้วยกัน...เราจูบกันสักพักก่อนเค้าจะผละออก

"พี่ขอโทษนะ.." ขอโทษแล้วทำทำไม นี่คือคำถามในหัวของฉันแต่ฉันเลือกที่จะไม่พูดออกไป...

พี่จีซัสพูดแค่นั้นก่อนจะลงมาจูบฉันอีกรอบก่อนจะอุ้มและพาฉันเข้าไปที่ห้องนอนของฉัน....

.

00.45 น.

ปั่ก ปั่ก ปั่ก 

เสียงเตียงกระทบผนังห้องตามแรงกระแทกของคนข้างบนอีกสองสามครั้ง...เค้าก็ปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้ามาในร่างกายของฉันอีกครั้ง...ซึ่งมันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

เค้าทิ้งตัวของเค้าลงข้างๆฉันอย่างหมดแรงพร้อมกับดึงฉันเข้าไปกอดราวกับหวงแหน...

ไลนนนนนน์

เสียงแจ้งเตือนพร้อมกับแสงจากหน้าจอโทรศัพท์ของเค้าสว่างขึ้นท่ามกลางความมืดที่ปรากฏข้อความจากแฟนของเค้า

Line

My dear 💕​: จี

My dear 💕​: พรุ่งนี้ 9 โมงอย่าลืมมารับไหมนะ

My dear 💕​: ฝันดีนะคะ

My dear 💕​: ไหมรักจีนะ

ฉันนอนมองข้อความนั้นด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นดวงตาและกำลังไหลออกมาช้าๆ.....

- จบมิลิน -


________________________________​

อย่าเป็นนักอ่านเงาเลยนะ

......รัก......


ความคิดเห็น