ความรักน่ะ อันตรายมากหรอ? ยังไง?

ชื่อตอน : Risk : 11(Rewrite)

คำค้น : ลูคัส , ลิน risk , YAOI

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.5k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2563 15:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Risk : 11(Rewrite)
แบบอักษร

`น้องอยากย้ายคณะอะพี่ซีน` 

`น้องเหนื่อยหรอ... น้องน่าจะเลือกคณะที่ตัวเองชอบ` 

`ก็ตอนนั้นมัน....` 

`พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร    แล้วแต่น้องเลย  เลือกที่น้องคิดว่ามันสบายใจที่สุด  อย่าลืมบอกพ่อกับแม่ด้วยล่ะ  พี่อะ   อยากให้เราเรียนในสิ่งที่เราสบายใจนะ` 

`อะไรเนี่ยมึงจะย้ายไปไหนอะไอ้ลิน` 

`นั่นสิ   เรียนไม่ไหวหรอ` 

`อื้อ  มันหนักอะ  ไม่ชอบด้วย` 

`แล้วคิดได้แล้วยังว่าจะเรียนคณะอะไร` 

`สถาปัตยมั้ง  ไม่ก็เรียนภาษาฝรั่งเศษ` 

`แต่สถาปัตยมันต้องมีฝีมือในการวาดด้วยนะ  วาดรูปได้ไหมอะลูกสาว มีคำนวนอีก แม้จะไม่เท่าวิศวะก็เถอะ` 

`ไม่ต้องห่วงหรอกทิ  น้องวาดรูปเก่ง` 

`แล้วถ้าเรียนภาษาไม่ใช่ไม่หนักนะ เพื่อนกูที่เรียนอิ้งทุกวันนี้แทบจะเป็นศพทุกวัน แน่ใจนะว่าจะโอเค` 

`ลองกลับไปคิดให้ดีกว่านี้นะเว้ยไอ้ลิน` 

 

ควานลินกำลังนึกถึงบทสนทนาที่เพิ่งผ่านไปไม่นานกับเพื่อนในกลุ่มขณะที่ทานอาหารมื้อเที่ยง คณะวิศวะดูเหมือนจะหนักเกินไปสำหรับเขา  ควานลินยอมรับว่าเมื่อตอนอยู่มัธยมเขาแค่อยากเรียนกับพี่  ตอนนั้นเขาเองก็ไม่รู้ว่าชอบหรือไม่ชอบอะไร   อะไรที่ซีไนน์ทำ  เขาก็อยากทำบ้าง 

  เมื่อซีไนน์บอกครอบครัวว่าอยากเรียนวิศวะเขาก็เลือกตาม  แต่มาถึงตอนนี้   ทุกอย่างดูหนักไปสำหรับเขา  ถึงจะเอาตัวรอดได้ในการสอบทุกๆทั้ง  แต่ถ้าต้องอยู่กันไปตลอดชีวิต  เขาคงคิดว่าอยู่ไม่ได้แน่ๆ     แค่เมื่อต้องเรียนหนักเกินไปในบางวันเขาก็เหมือนจะเหนื่อยง่ายมากขึ้น เมื่อต้องอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบ  การเจอปัญหาแม้จะไม่หนัก  ทุกอย่างก็ดูแย่ไปหมด 

ทั้งๆที่เมื่อก่อน  ต่อให้ต้องไปเรียนแต่เช้าแล้วต่อด้วยการเรียนพิเศษ แต่ควานลินก็สนุกด้วย ตอนที่เรียนวาดรูป  แม้ครูจะเข้มงวดแต่ควานลินก็กลับสนุก ต่อให้ครูสั่งให้แก้งานเป็นสิบๆรอบ  เขาก็ยังไม่เหนื่อย  แต่กลับอยากจะทำให้ดีขึ้นไปอีก แม้แต่ตอนที่เรียนภาษาจีน  ต่อให้ครูให้ท่องคำศัพท์เป็นร้อยๆคำเขาก็ทำมันได้ดี  และมักจะดีกว่าวิชาอื่นเสมอ แต่มาถึงตอนนี้ ทุกอย่างดูน่าเบื่อไปหมด การทำงานไม่ได้แม้จะแค่ชิ้นเดียว  เขาก็รู้สึกเหนื่อยที่จะอยู่กับมัน รู้สึกท้อ  จนพาลทำให้เหนื่อยหน่ายกับทุกอย่างที่เข้าในชีวิต 

จากที่ไม่เคยต้องรู้สึกอยากร้องไห้แม้จะโดนแกล้งหรือโดนดุหรือโดนกระทำ แต่พอเรียนหนักขึ้น  รู้สึกล้ามากขึ้น  รู้สึกเหนื่อย  แค่มีอะไรมาสะกิดนิดหน่อย  ทุกอย่างก็แย่ไปหมด เห้อ ชีวิตมหาลัยนี่ไม่ง่ายจริงๆสิน่า อยากลาออกแล้วไปเที่ยวเล่นสักปีสองปี 

ควานลินถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจจะนับได้ในวันนี้สองขาเดินไปช้าๆ  ในขณะที่สมองก็แล่นไปด้วยความที่ต้องตัดสินใจเลือก 

อื้มมมม   จ๊วบ  อื้อออ  จ๊วบ  จ๊วบบ  อื้อ 

"อย่าบีบแรงเกินสิคะ"แต่แล้วจู่ๆควานลินก็ต้องชะงักฝีเท้าก่อนจะพยายามตั้งใจฟังในสิ่งที่ได้ยินอีกครั้ง 

"อื้มมมม  จ๊วบ"เสียงนี่มัน.... 

ควานลินแน่ใจว่าเขากำลังเดินขึ้นบันไดที่ไม่มีใครในตอนนี้ ปกติไม่ค่อยมีใครเดินขึ้นลงบันไดนี้ แต่ที่เขาเลือกเดินบันไดฝั่งนี้ของตึกวิศวะก็เพื่อขึ้นไปนั่งบนดาดฟ้า  ที่ๆเขาชอบไปนั่งตากลมเล่น  หากวันไหนที่ต้องรอเรียนคลาสต่อไปที่ติดกัน 

ควานลินเดินไปตามเสียงที่ได้ยิน แล้วชะงึกกึกเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ที่ทำให้หน้าของเขาต้องเห่อร้อนออกมาจนต้องเบือนหน้าภาพที่ชายหญิงสองคนจูบกันอย่างดูดดื่ม มือของผู้ชายก็ยกขยำอกโตของผู้หญิงอย่างเมามันควานลินกำลังจะหันหลังกลับ  แต่ปรากฎว่าผู้หญิงที่กำลังยืนจูบเมื่อครู่กลับเดินชนไหล่ตัวเองอย่างแรงจนเซ 

ไม่พอ  ยังหันมาทำหน้าเหมือนโกรธเขามาตั้งแต่ปางก่อน ควานลินที่กำลังจะก้าวเท้าเดินต่อก็ต้องชะงักอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงทัก 

"ไง"ควานลินหันไปที่ต้นเสียง   ลูคัสหยิบบุหรี่ราคาแพงในกระเป๋าขึ้นมาจุดก่อนจะสูบเข้าปอดแล้วปล่อยควันสีเทาออกมา 

"แค่กๆ "ควานลินสำลักควันจนต้องยกมือปิดจมูก  มืออีกข้างก็ปัดควันเบาๆตาก็จ้องเขม็งคนตรงหน้า 

"ก็ดี  ยังไม่ตาย"ว่าจบก็หันหลังเดินไป  แต่ไม่วายได้ยินเสียงดังตะโกนขึ้นตามหลัง 

"ยังไม่ตายก็ดี  มึงจ่ายหนี้กูยังไม่หมดไอ้เตี้ย! " ควานลินกำหมัดแน่นเมื่อได้ยินประโยคตามหลังแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร  รีบสาวเท้าเดินออกจากที่ตรงนั้น 

ลูคัสมองร่างบางที่เดินออกไป ยอมรับว่าตกใจและแปลกใจนิดหน่อยที่จู่ๆก็เห็นควานลินปรากฎตัว ปกติไม่ค่อยมีคนมาเดินทางนี่ แต่เขาที่ชอบมาทางเดินนี้เพราะไม่มีคนนี่แหละ เวลาที่มีคลาสเรียนติดกันก็มักจะมานั่งฆ่าเวลาเงียบๆที่บนดาดฟ้า 

พอเห็นคนตัวเล็กลูคัสก็ไล่ผู้หญิงที่กำลังจูบให้ออกไป  เขามีเรื่องจะคุยกับคนตัวเล็กสักหน่อย แต่พอเรียกแล้วเห็นคนตัวเล็กหันมายืนมองนิ่งๆเขาเองก็กลับทำตัวไม่ถูก  ก็เลยหยิบบุหรี่ขึ้นมาแต่ดูเหมือนคนตัวเล็กจะไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ ลูคัสยืนนิ่งมองดูตามแผ่นหลังของคนตัวเล็กที่เดินห่างออกไป ก่อนจะเหยียบบุหรี่ที่ยังไม่หมดม้วนจนดับ แล้วก็หยิบไปทิ้งลงถังขยะใกล้ๆ 

 

"นายทิวา  เดี่ยวไปพบอาจารย์ที่ห้องด้วย"เสียงอาจารย์ที่ปรึกษาและเป็นอาจารย์ประจำวิชาฟิสิกส์ 1 กล่าวกับควานลินเมื่อเรียนเสร็จ 

"ครับ"  ควานลินกล่าวรับคำ 

"น้อง..."ซีไนน์เอ่ยเสียงเบา  เรียกควานลินที่กำลังก้มหน้าเก็บของใส่กระเป๋า  มองไปที่เพื่อนทั้งสามที่มองไปที่ควานลินเช่นเดียวกันอย่างเห็นใจแต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง 

"น้องไม่เป็นไรครับ  กูไหวน่า"พูดกับพี่เสร็จก็หันไปบอกไม่เป็นไรกับเพื่อนๆ ช่วงนี้เขาชินกับการถูกเรียกไปหาอาจารย์แล้วล่ะ 

"งั้นพี่จะรอกลับกับน้องนะ"ซีไนน์เอ่ย 

"ไม่ต้องหรอกครับ  ลืมไปแล้วหรอครับว่าวันนี้น้องขับรถมาเอง"ควานลินค้าน 

"แต่ว่า...."ซีไนน์ทำท่าท้วงแต่ก็ถูกดักซะก่อน 

"น้องไม่เป็นไรครับ  พี่ซีนกลับไปก่อนเถอะครับ   นะครับ" 

"อื้อออ"  ซีไนน์พยักหน้าอย่างจำใจก่อนจะเดินเข้าไปกอดน้องชายด้วยความเป็นห่วง เนิ่นนานกว่าจะปล่อย 

"อ่ะ  นี่ข้อสอบเก่า  เอาไปทำซะ  อาจารย์ไม่เข้าใจว่าทำไมคะแนนสอบย่อยเธอยิ่งตกๆ  แล้วถ้าเป็นอย่างนี้ไฟนอลเธอจะทำยังไง  เธอจะเรียนตามคนอื่นทันไหม"เสียงอาจารย์กล่าวเมื่อควานลินมาหาที่โต๊ะ 

"ผม...."ควานลินเองก็ไม่รู้จะตอบยังไง  นับวันการเรียนก็ยิ่งแย่ๆ  ฟิสิกส์มหาลัยช่างต่างลิบลับกับฟิสิกส์มัธยม 

"อาจารย์เป็นห่วงเธอนะ  เวลาเรียนอาจารย์เห็นว่าเธอตั้งใจเรียน  แต่...." อาจารย์พูดแค่นั้นก็ส่ายหน้าแล้วเงียบไป 

"เธอแน่ใจไหมว่าเธอจะรอดในคณะนี้ ระดับมหาลัยไม่มีใครมาสนใจแล้วนะว่าเธอจะเรียนไหวหรือเรียนไม่ไหว   ทุกคนต่างก็ต้องเอาตัวเองให้รอดกันทั้งนั้น"อาจารย์พูดต่อ 

"ถ้าเธอคิดว่าไหว  ก็พยายามเข้าหน่อยนะ  อาจารย์เอาใจช่วย  มีอะไรก็เข้ามาหาอาจารย์ได้เสมอ" 

"ครับ  ขอบคุณครับ"  ควานลินยกมือไหว้ก่อนจะเดินออกมาจากห้อง ทั้งเหนื่อย  ทั้งเครียด ทำไมมันรู้สึกแย่ขนาดนี้นะ อยากลาออกโว้ยยยยยยย 

 

 

ลูคัสกำลังนั่งดูหนังอยู่ในห้องเป็นต้องชะงักเมื่อจู่ๆก็ได้ยินเสียงกริ่งหน้าห้อง มองนาฬิกาเห็นเป็นเวลาสามทุ่มกว่า ทิ้งบุหรี่ที่หมดม้วนลงไปที่แก้วทิ้งบุหรี่แล้วเดินไปดูจอแล้วยิ่งแปลกใจเมื่อเห็นหน้าแขกที่มาหา 

ลูคัสเปิดประตูจ้องแขกที่มานิ่งๆ ควานลินแทรกตัวเข้ามาในห้องแล้วเดินไปกระแทกก้นนั่งบนโซฟาตัวเล็กข้างโซฟาตัวใหญ่ ยกมือปัดไปมาเมื่อได้กลิ่นของบุหรี่ที่เคล้าห้อง 

ลูคัสมองตามร่างเล็กแม้จะไม่เข้าใจถึงการมาของคนร่างเล็ก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เดินไปหยิบเสปรย์มาฉีดบางๆไล่กลิ่น  จนคนตัวเล็กยอมลดมือที่ปัดกลิ่นไปมาลูคัสเดินไปนั่งโซฟาอีกตัวแล้วมองหน้าควานลินนิ่งๆ  ดูว่าคนตัวเล็กจะทำอะไรต่อ 

ผ่านไปเกือบสิบนาทีต่างคนต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงจากจอทีวี ลูคัสจึงเดินไปที่ตู้เย็นแล้วหยิบนมรสสตรอเบอรรี่มารินใส่แก้ว 

อ่าห์  ดูเหมือนตู้เย็นห้องเขาจะมีแต่นมรสสตรอเบอรรี่แล้วสินะ 

ลูคัสวางนมไว้หน้าคนเล็กที่กำลังกำสมุดเล็กๆในมือแน่นแล้วไปนั่งที่เดิม   จ้องไปที่คนตัวเล็กเหมือนเดิม ผ่านไปอีกห้าหน้าทีที่ต่างคนต่างก็เงียบ  จนน่าอึดอัดจนลูคัสคิดว่าถ้ายังปล่อยให้เงียบแบบนี้เขาคงอึดอัดตาย 

"กูข...."  

"ผมมีเรื่...."  แต่จู่ๆคนตัวเล็กก็พูดขึ้นมาจนเขาต้องหยุด 

"มึงพูดก่อน"ลูคัสบอกเมื่อคนตัวเล็กก็เงียบเหมือนกัน 

"คุณพูดก่อนเถอะ"คนตัวเล็กกล่าว  ก้มหน้ามองไปที่เท้าของตัวเอง 

"ไม่อะ  มึงพูดก่อนแล้วกัน"ลูคัสส่ายหน้าตอบ ร่างเล็กมองลูคัสแล้วยกแก้มดื่มนมอึกใหญ่ก่อนจะพูด 

"ผมมีเรื่องจะพูดกับคุณ  เรื่องหนี้ที่ผมติดคุณอยู่  ผมคิดว่าเราต้องเคลียร์เรื่องนี้ให้เสร็จเรียบร้อยสักที ผมอึดอัด"ร่างเล็กพูดยาวเหยียดไม่ยอมหยุดก่อนจะหายใจเข้าออกหนักๆ ลูคัสพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ แล้วมองหน้าบอกให้พูดต่อ 

"ผมลิสต์หนี้ที่ผมติดคุณอยู่ไว้ในสมุดเล่มนี้แล้ว  วันนี้ผมจะมาจ่ายหนี้คุณให้หมด  เมื่อผมจ่ายหมดแล้วช่วยคุณเซ็นต์ยืนยันด้วยว่าผมจ่ายให้คุณไปหมดแล้ว"  ควานลินพูดต่อ  ตาก็มองไปที่ลูคัส 

"ผมติดหนี้คุณอยู่คือค่าห้อง ค่ารถ ค่านม ค่าข้าวต้ม  ค่าเสื้อผ้า"ลูคัสเอนหลังพิงพนักโซฟาดูหน้าเล็กๆที่ง้ำงอ  ปากเล็กๆที่ขยับไปมา 

"คุณอยากได้อะไรเป็นการใช้หนี้"ควานลินถาม 

"กู....."ลูคัสนิ่งไป  เขาคิดไม่ออกว่าอยากได้อะไร  จริงๆของแค่นั้นเขาแทบไม่ติดใจทวงคืนเลยด้วยซ้ำ ที่พูดไปแบบนั้นเขาแค่..... เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องคอยแต่ทวงหนี้ไม่มีราคาจากคนตัวเล็กด้วย 

"จูบใช่ไหมที่คุณต้องการ  คุณต้องการให้ผมใช้หนี้ด้วยการจูบคุณใช่ไหม"ควานลินถามเสียงแข็ง  ลูคัสอึ้งกับคำถามที่ได้ยิน เขาตอบไม่ถูก คิดไปถึงวันที่เขาจูบเจ้าตัวเล็กจนร้องไห้ที่ผ่านมา 

"กู..."ไม่ทันที่ลูคัสจะตอบ  ควานลินก็เดินมานั่งคร่อมตักคนตัวใหญ่  แล้วยกมือโอบคอของลูคัสไว้ จนลูคัสตัวเกร็งอยู่ครู่หนึ่งกับการกระทำของคนตัวเล็ก   ก่อนจะมองไปที่หน้าหวาานด้วยความอึ้ง แต่ก็ต้องอึ้งจนต้องเบิกตากว้าง  เมื่อจู่ๆควานลินก็โน้มตัวเข้ามาจูบเขา 

จูบเบาๆที่เหมือนการแตะปากก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นจูบหนักๆ   แต่กลับไม่ประสีประสาเอาเสียเลย ลูคัสยอมรับว่าตั้งตัวไม่ทัน  แต่พอตั้งตัวทัน  คนตัวเล็กก็ถอนจูบจากเขาไปแล้ว ลูคัสก้มมองคนบนตักที่ก้มหน้างุด  แต่มือก็ยังคล้องคอเขาอยู่ 

"จูบนี้ผมจ่ายเป็นค่าห้อง"ควานลินพูด  แต่หน้าหวานยังคงก้มหน้าไม่ยอมเงยมองเขา 

"กู...."เป็นอีกครั้งที่ลูคัสไม่ทันจะพูดแต่คนตัวเล็กก็ยกสะโพกโน้มหน้ามาจูบปิดปากของเขาซะก่อน  

จูบที่ไม่มีการสอดแทรกลิ้นเข้ามา จูบที่แค่เหมือนการแตะปากอยู่อย่างนั้น   

 

แต่กลับหวาบหวามนักสำหรับลูคัส เนิ่นนานที่ปากบางแตะอยู่อย่างนั้นก่อนจะผลักออกมาแล้วเอ่ย 

"จูบนี้ค่ารถ" พูดจบก็ยกสะโพกแล้วโน้มหน้ามาจูบคนร่างใหญ่อีกครั้ง แต่คราวนี้ลูคัสคงไม่ปล่อยให้เป็นแค่การแตะปากหรอก ลูคัสยกมือจับท้ายทอยคนเล็กแล้วเปิดปากดูดปากเล็กๆแรงๆ 

"อ้ะ"ร่างเล็กที่ทำท่าตื่นตกใจ  แต่จะผละหน้าออกไปไม่ได้เมื่อถูกจับท้ายทอยเอาไว้ 

จูบหนักๆหากแต่อ่อนโยน  จนคนตัวเล็กค่อยๆหลับตา  เผยอปากออกมาเล็กน้อยรับรสจูบ และให้ลิ้นหนาได้เข้ามากวาดความหวานในปาก 

จูบรสเดิม รสที่เคยสัมผัสไม่กี่วันก่อน 

หากแต่วันนี้เคล้าไปด้วยความหวานของรสสรตอเบอรรี่กับความขมของบุหรี่ 

ดูเหมือนจะเข้ากันไม่ได้ แต่กลับดึงดูดให้คนทั้งสองอยู่ในภวังค์จนแทบไม่อยากผละจูบออกมา 

"อื้มมมม"  ลูคัสครางออกมาด้วยความพอใจ ลิ้นเล็กที่ไม่ประสีประสาจูบเหมือนเดิม  แต่กลับทำให้เขาพอใจจนชักจะติดใจ ลูคัสจูบลิ้นเล็กๆ  ย้ำจูบหนักๆ  ปรับองศาใบหน้าเพื่อให้ถนัดมากขึ้น 

ดูเหมือนคนตัวเล็กเองก็ไม่ได้ค้าน 

น้ำลายที่ไหลออกมาเล็กน้อยที่มุมปากเล็ก  ถูกกดดูดย้ำๆอย่างหนักหน่วง 

"อื้มมม   อื้มมม"เสียงครางหวานของคนตัวเล็กดังขึ้น เสียงจูบหนักๆดังขึ้นมา ลูคัสเหมือนหลงจนไม่สามารถถอนตัวออกมาได้ 

จูบที่เริ่มหนักหน่วงขึ้น  จนร่างเล็กต้องทุบอกกว้างสองสามทีเมื่อเริ่มหายใจไม่ออก 

ลูคัสดูดลิ้นเล็กแรงๆหนึ่งทีก่อนจะผละออก จ้องไปที่ปากชมพูที่ตอนนี้ทั้งแดงและบวมเจ่อแต่กลับน่าดึงดูดเสียมากกว่า 

ควานลินเมื่อได้ปล่อยจูบจากคนร่างใหญ่แล้วก็เอาแต่ก้มหน้างุดก่อนที่จะเอาหัวไปซบกับอกกว้าง 

 

อาย... อายจนไม่รู้จะเงยหน้าไปมองคนร่างใหญ่ยังไง 

"จูบนี้ค่าข้าวต้ม"แล้วเอ่ยออกมาเสียงแผ่ว  ก่อนจะยกสะโพกเพื่อโน้มหน้าไปจูบคนร่างใหญ่อีกครั้งแต่กลับต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงคนตัวใหญ่พูด 

"กูบอกมึงแล้วไม่ใช่รึไง...." ควานลินนิ่งเพื่อตั้งใจฟัง 

"ว่ากูจะทวงหนี้เอง  กูจะบอกเองว่าให้จ่ายเมื่อไหร่"ลูคัสเอ่ยเสียงราบเรียบจับเอวผอมยกคนตัวเล็กที่จ้องเขานิ่งให้นั่งบนโซฟา 

ตอนนี้ควานลินรู้สึกว่าหูอื้อจนฟังอะไรไม่รู้เรื่องแล้ว 

"กูไม่เซ็นสัญญาอะไรของมึงทั้งนั้นแหละ"ลูคัสเอ่ยต่อ  มองไปที่คนตัวเล็กที่นั่งนิ่ง  แต่หน้าตาเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบ 

 

เขาไม่ชอบหน้าหวานที่อมทุกข์นี้เลย 

เป็นอะไรรึเปล่า 

คำถามที่ไม่เคยคิดจะถามใคร  แต่กับคนข้างๆตอนนี้  อยากถามแต่กลับไม่กล้าเอ่ยปาก 

"แล้วคุณจะเอายังไง  ผมไม่อยากติดหนี้คุณอีกแล้วนะ  ผมเบื่อ!!"  ประโยคหลังหันไปพูดเสียงดังกับคนร่างใหญ่ 

"ก็ไม่ยังไง  กูพอใจที่จะทวงเมื่อไหร่  กูก็จะไปทวงเมื่อนั้น"  ลูคัสพูด  เขาตั้งใจยั่วโมโหคนตัวเล็ก ไม่ยิ้มก็ไม่เป็นไร  แต่อย่าทำหน้าอมทุกข์เขาไม่ชอบ จะแสดงออกมายังไงก็ได้ โกรธ งอน โมโห แค่อย่าทำหน้านิ่งจนเขาเดาอารมณ์ไม่ถูก และไม่ร้องไห้ก็พอ 

"คุณนี่มัน....."  ควานลินชี้หน้าพูดแค่นั้นก่อนจะเงียบไป 

"ทีหลังจะทำอะไรก็คิดให้รอบคอบก่อน  อย่าสักแต่ว่าจะจบปัญหาแล้วทำทุกอย่างโดยไม่คิด  อ้อ  อีกอย่างอย่าไปทำตัวง่ายอย่างนี้ใส่ใครเขาล่ะ  เข้าห้องมาจูบกับผู้ชายสองต่อสองอย่างนี้  คนเขาจะพูดได้ว่าใจง่าย" โหยยย  แร๊ปเป็นพี่หมื่นแห่งกรุงศรีเลยวุ้ย!  

ควานลินจิ๊ปากใส่นึกเจ็บใจแต่ก็เถียงอะไรไม่ออก แล้วลุกขึ้นเดินไปปิดประตูดังปัง!  

เมื่อพ้นจากห้องใหญ่ควานลินก็ยืนนิ่งๆ ยกมือเขกหัวตัวเองแรงๆ  ไม่น่าทำอะไรโง่ๆลงไปเลย แต่เพราะวันนี้เหนื่อยเกินไป   เขาแค่อยากจะจบทุกอย่างให้มันพ้นๆตัวโดยไม่ทันคิดอะไรให้ดีเสียก่อน ก็เลยเป็นอีกครั้งที่ต้องเสียจูบไป  แถมยังเสียงจูบฟรีอีก  ไอ้บ้าเอ้ยยยยยยย!  

ก่อนที่จะก้าวออกไป  ประตูก็เปิดออกควานลินหันไปมองคนร่างสูงอีกครั้ง  ทำหน้านึกเจ็บใจ ลูคัสเดินเข้าไปจับข้อมือเล็ก  เล็กจนนึกว่ามีแต่กระดูก แล้วดึงให้เดินเข้ามาในห้อง ควานลินไม่เข้าในใจการกระทำนี้นัก แต่กลับไม่เข้าใจตัวเองมากกว่าทำไมถึงเดินตามร่างสูงเข้าห้องมาง่ายๆ 

ลูคัสกดบ่าเล็กให้นั่งลงบนโซฟา  ควานลินเงยหน้ามองอย่างงๆ ลูคัสดึงสมุดเล็กๆในมือควานลินแล้วเดินไปหยิบปากกา  ก้มหน้าเขียนยุกยิกๆอยู่พักใหญ่แล้วยื่นมาให้คนตัวเล็ก ควานลินรับสมุดขึ้นมาดู 

ผมนายลูคัสเป็นเจ้าหนี้ของนายควานลิน 

วันนี้นายควานลินได้ทำการจ่ายหนี้ค่าห้องแล้วโดยการ 

จูบ และ ดูหนัง  

ยังคงมีหนี้ที่ติดค้างอยู่ ค่ารถ  ค่านม ค่าข้าวต้ม  ค่าเสื้อ  และค่ากางเกง 

date  03 12 2560 

ลงชื่อ  lucas 

"อะไรอีกล่ะคุณ  แล้วทำไมต้องเขียนจูบคำใหญ่ขนาดนี้ด้วย"ควานลินถาม  ประโยคหลังพูดเสียงเบาจบแทบไม่ได้ยินพร้อมทำปากขมุบขมิบ 

"จะได้รู้ไงว่าเราจูบกันแล้วอะ"ลูคัสตอบพร้อมยักคิ้ว 

"ไม่ได้ถาม"  แหนะ   หน้าแดง 

"แล้วดูหนังอะไรอีกล่ะคุณ  ค่าหนี้อย่างเดียวแล้วทำไมถึงต้องทำสองอย่าง"ควานลินถามต่อ 

"ก็ทุกอย่างของกู มัน แพง!"  ​ลูคัสเน้นย้ำ 

"อะ... ยังอ่านไม่หมดนะ"ว่าแล้วก็เอื้อมมือมาเปิดอีกหน้าให้คนตัวเล็ก ควานลินก้มหน้ามองก่อนที่จะกรอกตามองบนด้วยความเซ็ง 

กฎระหว่างการใช้หนี้ 

หนึ่ง  ลูกหนี้จะต้องทำตามที่เจ้าหนี้บอกทุกอย่าง 

สอง  ระหว่างนี้ลูกหนี้ห้ามมีคนรักที่หมายถึงคู่รัก 

สาม  ห้ามลูกหนี้ไปจูบหรือไปจับมือหรือกระทำที่ส่อให้เห็นเชิงชู้สาวกับบุคคลอื่นนอกจากครอบครัว 

สี่  หากลูกหนี้มีการขัดข้องให้ย้อนกลับไปดูข้อหนึ่ง 

"คุณ!!  นี่มันไม่แฟร์กับผมเลยนะ"ควานลินเหว อะไรกันเนี่ย   มีคู่รักไม่ได้  แล้วเขาจะมีแฟนกับคนอื่นไหมเนี่ย 

ห้ามจูบกับคนอื่น  แล้วทีตัวเองล่ะ นึกถึงตอนนี้ควานลินก็เบ้หน้าด้วยความหมั่นไส้ 

"แต่มันแฟร์กับเจ้าหนี้นี่"ลูคัสยักไหล่ตอบ 

"ผมค้านอะไรได้บ้างไหม"ควานลินถาม  ลูคัสส่ายหน้า 

"งั้นก็ควรมีกฎของลูกหนี้บ้าง"ควานลินตอบ 

"ไม่"ลูคัสไม่ยอม 

"มันก็ไม่แฟร์สิคุณ"ควานลินท้วง 

"แต่กูเป็นเจ้าหนี้"ลูคัสเถียงอย่างเหนือกว่า  เขาชอบหน้ายุ่งๆนี่มากกว่าหน้าอมทุกข์จนเดาทางไม่ถูกของเจ้าตัวเล็ก 

"สามข้อ  ผมขอแค่สามข้อ"ควานลินต่อรอง  

เอาวะ!  

"ไม่ได้"ลูคัสยังคงส่ายหน้าปฏิเสธ 

"งั้น สองข้อ" เอาวะ! สองข้อก็ยังดี 

ลูคัสนิ่งมองหน้าที่ส่งอ้อนๆมาให้ 

 

น่ารัก! มีแต่คำว่าน่ารักเต็มไปหมดเลย 

"นะๆๆ  นะคุณ  นะนะ" 

"ก.. กะ...ก็ได้  แต่..." 

"เย่"  ยังไม่ทันจะฟังจนจบควานลินก็ยกมือทั้งสองข้างเย่ขึ้นมาพร้อมยิ้มกว้างด้วยความดีใจอย่างลืมตัว ลูคัสกระตุกยิ้มออกมาอย่างเผลอตัวเมื่อเห็นดวงตาสดใสคู่นั้น 

 

ยิ้มแล้ว! 

ยิ้มออกมาแล้ว! 

น่ารัก! 

น่ารักเต็มไปหมดเลย 

"อ่ะนี่กฎของผม"ลูคัสหลุดออกจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงใส คนตัวเล็กยืนสมุดเล่มเล็กมาให้เขา ลูคัสรับไปอ่าน 

 

กฏของลูกหนี้ 

หนึ่ง   เมื่อหมดหนี้แล้ว ถือว่าทั้งสองคนไม่มีพันธะใดๆผักพันกันให้ยุ่งเกี่ยวกันอีก 

สอง   ระหว่างที่มีการใช้หนี้ใดๆ  หากมีการใช้จ่ายเพิ่มเติมจะไม่ถือว่าค่าใช้จ่ายนั้นเป็นหนี้ 

 

ลูคัสขมวดคิ้วเมื่ออ่านข้อตกลง 

"กูไม่ตกลง"ก่อนจะเอ่ยออกมาแล้วโยนสมุดลงไป 

"อ้าวอะไรของคุณล่ะ  คุณยังออกกฏโดยไม่ถามความเห็นผมเลยนี่"ควานลินท้วง 

"ก็กูเป็นเจ้าหนี้อะ"ลูคัสตอบ 

"งั้นก็ผมเป็นลูกหนี้อะ  มีกฏหมายคุ้มครองลูกหนี้นะ  ไม่รู้รึไง  หากมีการกระทำที่ไม่เป็นธรรมจากเจ้าหนี้ลูกหนี้สามารถฟ้องร้องได้  ไม่รู้รึไง"เออ.... กฎหมายข้อไหนวะ 

"กฏหมายข้อไหนของมึง"ลูคัสถาม แหนะ  รู้ด้วยว่าคิดอะไร 

"จะข้อไหนก็ช่างเหอะคุณ    แต่....แต่คนเราก็ไม่ควรถูกเอาเปรียบถูกปะ  แล้วเนี่ย ผมได้สองข้อแต่คุณได้ตั้งสี่ข้อ  ได้เยอะกว่าผมตั้งเท่าหนึ่งนะ  คุณได้เปรียบเห็นๆอะ"ควานลินเถียง 

เอาวะ! ถึงตอนนี้แล้วอะไรที่มันเรียกร้องได้ก็ต้องเรียก 

ลูคัสทำถ้าครุ่นคิดสักพักแล้วตอบ 

"ก็ได้   แต่ต่อไปนี้เวลาพูดกับกูมึงต้องเรียกกูว่าพี่ลุคส์  แล้วแทนตัวเองว่าน้องลิน  ตามนี้นะ" 

"เอ๊ะคุณ  แต่มันไม่มีในกฎนี่"ควานลินเถียง 

"มีมึงไม่อ่านเอง" 

"ห้ะ! " 

"นี่ไง"  ลูคัสยื่นสมุดมาให้   เออ  เมื่อกี้โยนมาไม่ใช่หรอ 

ห้า เวลาที่ลูกหนี้พูดกับเจ้าหนี้ต้องแทนสรรพนามตัวเองตามที่เจ้าหนี้ต้องการ 

​มันมาเมื่อไหร่วะ!  

"อะทีนี้มาชดใช้หนี้กันเถอะ  ดูหนังเป็นเพื่อนกู"ลูคัสตอบแล้วเดินมานั่งเบียดข้างๆคนตัวเล็ก 

ที่ตั้งเยอะ  ยังจะมาเบียดอีก 

"อยากดูเรื่องอะไร"ลูคัสถาม 

"อืม...screem"  ควานลินตอบ 

"ไม่ดู"แล้ว?  

"orphan" 

"ไม่เอา  ไม่ชอบเด็กนรก" เฮ้อ!  

 

"บุปผาราตรี" 

"หนังเก่าไป  ไม่ดู"ว้อท เดอะ   ฟ....... 

 

 

"แบล็ก แพนเตอร์" 

"เขายังไม่ฉาย" เออ  แฮะ!  

 

 

"ชัตเตอร์ ถ่ายติดวิญญาณ" 

"ไม่อยากดูอนันดา  เพราะกูหล่อกว่า"อะไรวะ? ถามแต่ไม่เอาสักเรื่อง ถามหาหอกอะไรมิทราบพ่อคุณ 

"คุณอยากดูเรื่องอะไรเลือกเหอะ  ผมดูได้หมดทุกแนวนั่นแหละ"ควานลินบอกปัดไปที ก็เลือกหนังอะไรก็เอาแต่ไม่ๆๆ  เขาก็ขี้เกียจเลือกแล้วเหมือนกัน 

"พี่ลุคส์!  น้องลิน!"ลูคัสบอกแล้วหันมาจ้องคนตัวเล็กนิ่ง ควานลินทำท่างงก่อนจะเข้าใจเมื่อคนร่างใหญ่บุ้ยหน้าไปที่สมุดเล่มเล็กๆ แล้วยิ้มแหยๆออกมา 

"พี่ลุคส์อยากดูเรื่องอะไรตามใจเลยครับ  น้องลินดูได้หมด"ว่าพลางส่งยิ้มกว้าง ควานลินหันไปมองอีกข้างแล้วแลบลิ้นออกมาทำหน้ากวนๆแล้วหันไปมองคนร่างใหญ่ที่พูดขึ้น 

"งั้นดู  ก็อบลิน"ว่าแล้วก็พิมพ์คำว่าก็อบลินลงไป 

"นั่นมันซี่รี่ย์นะค....พี่ลุคส์"ไม่ทันจะเอ่ยออกมาด้วยความเคยชินก็ต้องเปลี่ยนสรพพนามเมื่อเห็นสายตาดุๆส่งมา 

"ก็อยากดู"ลูคัสตอบ  ลุกขึ้นไปที่ห้องครัวแล้วกลับออกมาพร้อมนมรสสตรอเบอรี่ขวดใหญ่กับขนมถุงเต็มมือ 

ควานลินยิ้มกว้างเมื่อเห็นเหล่าบรรดาขนมมากมายตรงหน้าที่มาพร้อมนมรสโปรด แล้วยกสมุดที่เขียนกฏของตัวเองให้คนร่างใหญ่ดูแล้วชี้ไปที่ข้อที่ต้องการ 

สอง   ระหว่างการที่มีการใช้หนี้ใดๆ  หากมีการใช้จ่ายเพิ่มเติมจะไม่ถือว่าค่าใช้จ่ายนั้นเป็นหนี้ 

​"กูรู้แล้ว  อ้อ  แล้วสมุดนี่กูจะเก็บไว้ เดี่ยวมึงเล่นตุกติก" 

ผมมากกว่าไหมที่ต้องกลัวว่าคุณเล่นตุกติก  ควานลินได้แต่คิด 

ควานลินยกนมขึ้นมากอดไว้   เปิดฝาแล้วกระดกขึ้นมาดื่ม   ยกขาขึ้นนั่งขัดสมาธิ ลูคัสหันไปมองกิริยาของคนตัวเล็กก่อนกระตุกยิ้มอย่างนึกขำ 

เออ  น่ารัก!  

น่ารักไปหมดแหละ 

 

 

สายตาทั้งสองคนที่จ้องไปที่จอใหญ่มีแค่เสียงจากจอ ไม่มีบทสนทนาระหว่างทั้งสอง ผ่านไปราวๆสองชั่วโมง  ลูคัสหยิบขนมซองแล้วซองเล่ายกขึ้นมากิน  ก่อนจะนึกได้ว่าคืนนี้ไม่ได้นั่งดูซีรีย์คนเดียวหันไปมองอีกคนข้างๆที่หลับไปแล้ว  มีเพียงลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอ เข่าที่ยกชัน  หัวก็เอียงไปอีกข้าง  ในมือก็กอดขวดนมไว้แน่น ลูคัสค่อยๆขยับหน้ามาพินิจตั้งใจมองใบหน้าเล็ก 

ใบหน้าใสกลมเล็กน้อย ขนตายาวไม่งอนนักเรียงหนา จมูกรั้นเชิดเล็กๆแสดงถึงคนที่เอาแต่ใจ ปากที่ไม่บางมากนักแต่ก็ไม่ใหญ่  ตอนนี้บวมและแดงเจ่อจากการจูบเมื่อหัวค่ำ 

อ่าห์ รอยจูบนั้นมัน.... ลูคัสค่อยๆโน้มหน้าเข้าใกล้อย่างเผลอไผลก่อนที่จะสะดุ้งขึ้นเมื่อจู่ๆเจ้าตัวเล็กก็ร้องขึ้น 

"คุณ!!!!!!"  พูดแค่นั้นก่อนจะเงียบ  ตาก็ไม่ได้ลืมขึ้นมา 

"หืมม  ละเมอหรอเนี่ย"ลูคัสพึมพำ แล้วก็สะดุ้งอีกครั้ง 

"คุณมันคนบ้าอำนาจ  ไอ้คนบ้า!"ลูคัสมองคนตัวเล็กที่นั่งตัวตรง  ยกนิ้วชี้ไปอีกทาง  มืออีกข้างก็กอดขวดนมไม่ปล่อย 

"พี่ลุคส์   น้องลิน  หึ!"  ลูคัสมองตัวเล็กนิ่งๆ  เริ่มเข้าใจแล้วว่าคนบ้า  คนบ้าอำนาจที่เจ้าตัวเล็กหมายถึงคือใคร 

"ผมน่ะ  ไม่ได้อยากจูบกับคุณสักนิด ถึงแม้ว่า   ว่าจูบของคุณจะรู้สึกดีขนาดนี้ก็ตาม"เสียงที่ค่อยๆแผ่วลงแต่กับรู้สึกดังก้องอยู่สมองของลูคัสลูคัสยกยิ้มขึ้นมาเมื่อได้ยินประโยคที่เจ้าตัวเล็กเอ่ยออกมาไม่รู้ตัว มองคนตกเล็กที่ยกมือขึ้นจับปากตัวเอง 

ลูคัสเม้มปากของตัวเองเป็นการกลั้นยิ้มยกมือลูบต้นคอตัวเองไปมา บิดตัวไปมาจนตัวม้วน ก่อนจะนึกได้ว่าเขาอยู่ห้องตัวเอง 

แล้วจะกลั้นยิ้มไปเพื่ออะไรวะ 

นึกได้ก็ยิ้มออกมาก่อนจะยื่นมือไปเพื่อจะเอาขวดนมออกจากมือเล็ก 

"คุณน่ะ....."ก่อนจะสะดุ้งอีกครั้งเมื่อคนที่ทำท่าคอพับไปแล้วยกนิ้วขึ้นมาชี้แล้วพูดอีกครั้ง 

"คุณน่ะ  บอกไม่ให้ผมไปจูบกับคนอื่น"เสียงค่อยๆเงียบลงไปอีกครั้ง 

"แต่คุณกลับไปจูบกับคนอื่นเนี่ยนะ" 

 

"คุณก็ห้ามไปจูบกับคนอื่นสิ  มันไม่แฟร์นะ"เสียงที่หลุดจากปากคนที่หลับไม่ได้สติดังขึ้นมาอีกครั้ง ลูคัสได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างนึกขำกับคำพูดของคนตรงหน้า 

น่ารัก!  

น่ารัก! มีแต่คำว่าน่ารักเต็มไปหมด 

ทำไมน่ารัก!  

ลูคัสยื่นมือไปเอาขวดนมออกจากมือเล็กเมื่อดูว่าอีกคนหลับสนิทไปแล้ว จัดการขยะตรงหน้าเรียบร้อย เดินออกมาค่อยๆอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาแนบอก พาเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง วางร่างเล็กลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา สายตาก็ไปมองเห็นมือถือในกระเป๋ากางเกงก่อนที่จะนึกอะไรออก แล้วจัดการห่มผ้าให้คนตัวเล็ก แล้วเดินไปเข้าห้องน้ำทจากนั้นก็ออกมา   ทิ้งตัวลงข้างๆเบาๆมองหน้าหวานๆที่หลับตาพริ้มอยู่ข้างๆก่อนจะหลับตามไป 

______________________________________________ 

จบตอนแย้ววววว 

งื้ออ  เมื่อวานขอโทษที่ไม่ได้มาต่อ  โปรดไข้ขึ้นสูงง่ะ 

ยังไงก็...  

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะงับ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว