ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2561 19:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4
แบบอักษร



4



"อะ...เอาออกได้รึยัง" ข้ากระซิบถามพรางหันกลับไปมองคุณสามีที่กำลังหันหน้ามาตอบข้าเช่นกัน

"ยัง" คุณสามีตอบเสียงแข็ง พรางก้าวขาออกไปด้านหน้าหนึ่งก้าว เพื่อเป็นเครื่องยืนยันคำพูด

"อ๊าาาาาาา~เจ็บนะ!!!!!" ข้าว่าเสียงแข็ง แค่พูดเฉยๆข้าก็เชื่อแล้วรึเปล่า!ไม่เห็นจะต้องเดินหนีโชว์เลย นี่คุณสามีลืมไปแล้วรึเปล่าว่าเรากำลังติวติดกันอย่างที่คุณสามีพึ่งบอกไปนะหา!

"ก็กลัวเจ้าไม่เชื่อ" คุณสามีตัวโตแสยะยิ้มอย่างน่าหมั่นใส้

...ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะเจ้าหื่นเองไม่ใช่เหรอฮะ!...

"ไม่ต้องด่าข้าในใจหรอกน่า อยากโดนทำโทษอีกรึไง?" คุณสามีกล่าวพรางหรี่ตาจ้องข้าเขม็ง เล่นเอาข้าต้องรีบเก็บความคิดตัวเองในทันที เพราะไอ้การทำโทษที่ว่านั่นก็คงไม่พ้นจะจับข้าผสมพันธุ์อีกหลายๆรอบนั่นแหละ เหอะ!

"แล้วแบบนี้เราจะไปถึงฝูงของท่านเมื่อไหร่" ข้ารีบเปลี่ยนเรื่อง

"ถ้าเจ้าไม่ขี้เซาจนโดนทำโทษป่านนี้เราก็อาจจะถึงกันแล้วก็ได้"  คุณสามีกล่าวพรางยกยิ้มทะเล้นๆเหมือนพี่สี่ข้าไม่มีผิด

"อย่ามาพูดเลย ถึงข้าไม่ขี้เซาแล้วรีบตื่นตามที่ท่านปลุก ท่านก็ต้องหาทางขี่ข้าจนได้นั่นแหละ" ข้าเถียง

"แล้วอยากให้ข้าขี่อีกรอบมั้ยละ?" คุณสามีว่าน้ำเสียงจริงจัง

"เรื่องอะไรเล่า!" ข้าแยกเขี้ยว

โบ๋ววววววววววว~

เฮือก!

ข้ากับคุณสามีสะดุ้งสุดตัวทันทีที่เสียงหอนของหมาป่าที่ไม่รู้ว่าเป็นพวกไหนดังขึ้นมาใกล้ๆนี้ คุณสามีหูตั้งหางชี้เตรียมตัวในทันที ข้าค่อยๆถดตัวเข้าหาคุณสามีอย่างตื่นกลัว

"คะ...คุณสามี" ข้ากล่าวเสียงสั่นๆด้วยความกลัว เพราะพี่ๆหรือคุณแม่หมาป่าก็ไม่อยู่ ตอนนี้เรามีกันแค่สองตัว คือข้ากับคุณสามีเท่านั้น หากหมาป่าที่กำลังตรงมาทางนี้มีจำนวนมากกว่าและเป็นศัตรูมันต้องไม่ดีแน่ ร้ายกว่านั้นเราทั้งคู่ยังตัวติดกันอยู่แบบนี้อีก ดูยังไงก็อันตรายสุดๆ

คุณสามีเหลือบตามองข้านิดๆ แต่แค่ดูก็รู้แล้วว่าคุณสามีเองก็กำลังกังวลอยู่เช่นกัน หากเกิดการต่อสู้ขึ้นจริงๆก็คงเป็นข้านี่ล่ะที่จะเป็นตัวถ่วงของคุณสามี

กรรซ์

โบ๋วววววว~

ยิ่งเสียงเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่ข้าก็ยิ่งกลัว แล้วยิ่งทวีความกลัวขึ้นไปอีกเมื่อหูไม่ได้จับเสียงได้เพียงแค่เสียงเดียว

"บิท" จู่ๆคุณสามีก็เอ่ยเรียกชื่อผมขึ้นมา "หากจวนตัว เจ้ารีบวิ่งหนีไปทันทีเข้าใจมั้ย"

"อะไรนะ" ข้าแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "ทะ...ทำไมล่ะ แล้วท่านล่ะ"

"ข้าเอาตัวรอดได้ แต่ข้าไม่อาจจะยืนยันได้ว่าจะปกป้องเจ้าได้รึเปล่า" คุณสามีหันมากล่าวเสียงเบาแต่หนักแน่นกับข้า

"..." ข้าเม้มปากแน่น

"พยายามหลบตัวเองอยู่ในป่า แต่จงยึดลำธารสายนี้เป็นหลัก เป้าหมายของเจ้าคือวิ่งไปเรื่อยๆเมื่อถึงเขตฝูงจะต้องมีหมาป่าสักตัวถามถึงที่มาเจ้าอย่างแน่นอน จงบอกเค้าว่าเจ้าคือคู่ครองข้า พวกเค้าจะต้องได้กลิ่นข้าจากเจ้า เข้าใจหรือไม่" คุณสามีกล่าว ดวงตาสีทองคมจับจ้องมาที่ข้าและเหลือบไปทางปากโพลงหินไปมาอย่างระแวดระวัง

"ตะ...แต่" ข้าพยายามจะแย้ง

"ไม่มีแต่ เข้าใจหรือไม่" คุณสามีย้ำอีกครั้ง เมื่อไม่มีทางเลือกข้าก็ได้แต่พยักหน้าเบาๆ

จุ๊บ!

"รอข้าที่ฝูง เดี๋ยวข้าก็กลับไปแล้ว" คุณสามีแนบจุมพิตมาที่หน้าผากข้าเบาๆ แต่มันกลับไม่สามารถทำให้ข้ารู้สึกดีขึ้นได้เลย

โบ๋ววววววว~

เสียงหอนใกล้เข้ามาเลื่อยๆแม้ว่าตอนนี้เสียงจะไม่ได้มุ่งตรงมาทางนี้แล้ว แต่มันก็ใกล้กับที่ที่เราอยู่ตอนนี้อยู่ดีจนข้านึกกลัว ข้าไม่อยากห่างคุณสามีนี่ ข้าพึ่งมีสามีตัวแรกตัวเดียวนะ แค่แป๊บเดียวก็จะได้แยกกันแล้วเหรอ? คล้ายคุณสามีรู้ว่าข้ากำลังกังวลอีกฝ่ายจึงใช้จมูกชื้นๆมาดุนๆที่แก้มข้าเบาๆ

"ไม่เป็นไรหรอกน่า" คุณสามีกล่าว

"อือ" ข้าครางรับในลำคอเสียงเบา

"หึ!" คล้ายได้ยินคุณสามีหัวเราะเบาๆก่อนที่เจ้าตัวใจะเลียหน้าข้าไปหนึ่งที "ยิ่งเจ้ากำลังกลัวหรือตื่นเต้นกลิ่นเจ้าก็ยิ่งหอม"

"อย่ามาหื่นตอนนี้สิ!อ๊ะ!" ข้าบ่นก่อนที่จะอุทานออกมาพร้อมๆกับคุณสามีที่ชะงักไปเช่นกัน

...กลิ่น!ของข้า!!!!!!...

"เดี๋ยว!" คล้ายได้ยินเสียงของผู้มาใหม่เอ่ยขึ้นดังมาตามลม

"คะ...คุณสามี" ข้าครางเรียกอีกฝ่ายเบาๆทั้งเสียงสั่นๆ

"นิ่งไว้" คุณสามีกล่าวเสียงเบา

...พวกนั้นรู้ตัวแล้ว!!!!...

"มีอะไร?"

"เหมือนข้าได้กลิ่น..."

สิ้นคำเสียงฝีเท้าจากที่ห่างออกไปก็ใกล้เข้ามาเลื่อยๆ คุณสามีหันมามองข้าหน่อยๆก่อนจะบอกให้ข้าช่วงดึงตัวเองออกจากแท่งสืบพันธุ์ที่โปร่งพองคุณสามีอีกแรง แต่ให้ตายแท่งสืบพันธุ์ของคุณสามีใหญ่จะตาย พอมันบวมก็ยิ่งใหญ่เข้าไปอีกแล้วแบบนี้จะให้ข้าเอาออกยังไง เจ็บจะตายอยู่แล้ว

"อึก...จะ...เจ็บ" ข้ากัดฟันแน่น พยายามจะดึงมันออกแต่มันดึงไม่ออกซักที ดึงไปดึงมาก็คล้ายจะได้กลิ่นคาวเลือด

"พอแล้วบิท เจ้าเลือดออก!" คุณสามีร้องบอกเสียงตื่นๆ นั่นไงข้าว่าแล้ว!

...โอ้ย!แสบอ๋าาาาาาาา~...

ข้าคร่ำครวญอยู่ในใจก่อนที่จะรีบหุบปากฉับ(ทั้งที่ไม่ได้เปิดปาก)เมื่อหูได้ยินเสียงพูดดังขึ้นไม่ไกล

"จริงๆด้วย"

"ใช่มั้ยล่ะ!"

คุณสามีรีบหันไปทางโพลงถ้ำแล้วรีบจังก้าเตรียมพร้อมทันที ก่อนที่ข้าจะโดนเอ็ดเมื่อ...

"อย่ารัดข้าสิ!"

...ข้าเผลอขมิบรัดแกนกายของคุณสามี...

...ก็ข้ากลัวนี่!!!!...

"มันจะเป็นไปได้รึ"

"ท่านไม่ได้กลิ่นรึไง"

"มันก็ใช่ แต่..."

เสียงสนทนาจากผู้มาเยือนที่ไม่รู้สถานะดังขึ้นมาเรื่อยๆ จากตอนแรกที่กลัวข้าก็เริ่มรู้สึกแปลกๆขึ้นมาแทนเมื่อเสียงแบบนั้นมันฟังดูคุ้นๆ?

กรรซ์

"พวกเจ้าเลิกเถียงกันซักที!" จริงๆด้วยเสียงตะคอกแบบนี้มัน

"อ๊ะ!" ข้าอุทานออกมาก่อนจะตะโกนเสียงดัง "พี่เกรย์!!!!!!!"

"บิท!!!!!!" คล้ายได้ยินเสียงคุณสามีตะคอกข้าดังๆพร้อมๆกับเสียงอีกสามเสียงที่อุทานอะไรออกมา

"อ๊ะ!"

พลันเสียงฝีเท้าที่อยู่ไม่ไกลก็เริ่มก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนที่เจ้าของเสียงปริศนาทั้งสามเสียงจะโผล่มาทางปากโพรงหินที่ข้ากับคุณสามีกำลังซ่อนตัวอยู่

กรรซ์

"บิท!!!!!"

คุณสามีที่ยืนเตรียมพร้อมอยู่แล้วขู่คำรามทันทีที่เงาปริศนาของผู้มาใหม่เข้ามาใกล้ แต่เมื่อเค้าเห็นว่าผู้มาใหม่เป็นพี่ๆของข้า เค้าก็ลดท่าทีลงแต่กับคงไว้ซึ่งความกดดัน

"พี่เกรย์ พี่กราย พี่กราฟ" ข้าเอ่ยทักอย่างโล่งใจ โล่งอกไปทีที่ผู้มาใหม่คือพี่ๆในคอกเดียวกันกับข้า เพราะถ้าหากพวกเค้าไม่ใช่พี่ๆของข้าแล้วเป็นศัตรู ข้าจะกลายเป็นตัวถ่วงเพราะเราแยกจากกันไม่ได้ เมื่อถึงคราสู้คุณสามีต้องแย่แน่ๆ โชคดีจริงๆที่มันไม่ได้เป็นไปตามอย่างที่กลัว แต่ทั้งๆที่คิดว่าเหตุการณ์มันปลอดภัยแล้ว มันดีแล้ว เหตุการณ์มันกลับยิ่งดูจะเลวร้ายขึ้นมาเสียอย่างนั้น

กรรซ์

"เจ้าทำอะไรน้องข้า!!!" พี่เกรย์แยกเขี้ยว ร่างกายเครียดเกร็งอย่างเวลาจะจู่โจมเหยื่อ

"อ๊ะ!พี่เกรย์?" ข้าครางในลำคออย่างไม่เข้าใจ

...ทำไมพี่เกรย์ถึงมีอาการแบบนั้นล่ะ? พี่ๆอีกสองตัวด้วย...

"ถอยออกมาห่างๆมันจะดีกว่านะบิท" พี่กรายที่จะยิ้มอยู่เสมอเอ่ยบอกข้าเสียงเรียบ แต่ถึงเจ้าตัวมุมปากจะยิ้มแต่ข้ากับรู้สึกกลัวขึ้นมาตะงิดๆ

"พี่กราย..." ข้าครางออกมาอย่างไม่เข้าใจ แต่ยังไม่ทันที่ข้าจะได้ถามอะไร คุณสามีก็พูดขัดขึ้นมาก่อน

"ถ้าไม่ถอยล่ะ?"

...ประโยคมันคุ้นๆหูนะว่ามั้ย?...

"ก็อย่าหาว่าไม่เตือน!!!!" พี่กราฟพูดเสียงดังก่อนจะกระโจนเข้าใส่คุณสามีทันที

"พี่กราฟ!!!!" ข้าร้องออกมาอย่างตกใจ เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมพวกพี่ๆถึงได้ทำเหมือนไม่ชอบคุณสามีนัก แต่ถึงจะไม่ชอบขนาดไหนแต่ก็ไม่ควรจะทำถึงขนาดนี้หนิ!

กรรซ์

ทางด้านคุณสามีก็ไม่น้อยหน้า กระโจนเข้าใส่พี่กราฟทันทีเช่นกัน แต่คุณสามีคงจะลืมไปว่าข้ากับเค้าเรากำลังตัวติดกันอยู่ ครั่นพอคุณสามีกระโจนออกไป เจ้าเครื่องเพศที่บวมเปร่งในร่างกายข้าก็ดูเหมือนจะถูกกระชากออกไปอย่างแรง

บล็อค!

"อึก!อ๊าาาาาาาาาาา~" ข้ากรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความเจ็บปวด ยามที่เจ้าสิ่งนั้นถูกกระชากออกไปจนหลุดออกจากก้นข้า ก่อนหน้านี้ที่คุณสามีบอกให้ช่วยกันดึงมันออก ข้าก็เจ็บจะแย่ แต่ครานี้คุณสามีดันลืมตัวกระโจนออกไปรับพี่กราฟที่กระโจนใส่สุดแรงเช่นกัน เจ้าลองคิดดูสิว่าข้าจะเจ็บขนาดไหน ขาข้าสั่นไปหมด มันเจ็บจนไร้แรงจะยืน ข้าทิ้งตัวลงนอนแหมบกับพื้นหินอย่างสิ้นท่า พรางกรีดร้องเอ็งๆด้วยความเจ็บปวด กลิ่นคาวเลือดลอยตลบอบอวนซอกหินในทันที

"บิท!!!!!!!!" พี่ๆและคุณสามีร้องออกมาเสียงดัง ก่อนจะรีบเข้ามามุงข้าที่นอนร้องเอ็งๆตัวสั่น ตรงก้นข้ารู้สึกแฉะๆคล้ายมีของเหลวบางอย่างอาบมันไปทั่ว แต่พอจมูกได้กลิ่นน้ำเชื้อของคุณสามีกับกลิ่นคาวเลือดข้าก็รู้แล้วว่า สัมผัสแฉะๆที่ว่ามันคืออะไร


...............................................................................................................


[~กราเซีย~]

ข้าอารมณ์เสียแบบสุดๆยามที่บรรดาพี่ๆของหมาประหลาดที่ข้าหมายตาเข้ามาขวางไม่ยอมให้ข้าจับคู่กับเจ้าหมาประหลาดแต่โดยดี ทั้งๆที่ตัวเจ้าหมาประหลาดเองตอบตกลงข้ามาแล้ว  แถมเจ้าพวกหมาป่าคอกเดียวกันกับว่าที่คู่ครองข้าก็ต่างพากันจับคู่กับนางหมาป่าได้จนหมดครบแล้วจักมาหวงทำไม แล้วนางหมาป่าที่ว่านั้นก็คือหมาป่าสาวจากฝูงข้าอีกต่างหาก เหอะ!ทำเป็นมาหวงก้าง พวกเจ้าไม่รู้เลยรึไงว่าหมาประหลาดที่ข้าหมายตาอยู่มันส่งกลิ่นพร้อมผสมพันธุ์คลุ้งขนาดไหนแล้ว

ชิ!ไม่สบอารมณ์จริงโว้ย!

"ถอยออกไป" หมาป่าหนุ่มตัวหนึ่งกล่าวเสียงเย็น

"แล้วถ้าข้าไม่ถอยล่ะ" ข้าเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาคมวาวโรจน์อย่างท้าทาย

"ก็จะได้เห็นดีกัน!" ว่าจบมันก็กระโจนใส่ข้าทันทีแต่มีหรือที่ข้าจะยืนอยู่เฉยๆยอมโดนมันจู่โจมง่ายๆอยู่ฝ่ายเดียว เราเข้าฟัดกันในทันที  ขนาดตัวและความสามารถของคู่ต่อสู่มันมีมากพอๆกับข้า ดูท่ามันคงจะมีตำแหน่งคล้ายจ่าฝูง เป็นหมาป่าที่คอยดูแลฝูงเล็กๆของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าข้าจะยอมแพ้ง่ายๆ ข้าจริงจังกับการต่อสู้ของตัวเองจนไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างและฝ่ายตรงข้ามก็คงเช่นกัน

แง่ง!

เอ๋ง!

จนกระทั่งทุกอย่างราวกับถูกหยุด เมื่อข้าได้ยินเสียงร้องของเจ้าหมาประหลาดดังมาจากด้านหลัง นางหมาป่าขนสีเทามันอาจกัดคู่ครองข้า!

กรร

แง่ง!

เอ๋ง เอ๋ง เอ๋ง

ข้ากัดนางหมาป่าตัวนั้นเข้าที่ลำคอจนจมเขี้ยวด้วยความโกรธ นางร้องเสียงหลงและดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด กลิ่นคาวเลือดคลุ้งจนแสบจมูก ข้าโกรธจนคุมตัวเองไม่อยู่ ในตอนนั้นข้าจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง พอรู้ตัวอีกทีก็เห็นพ่อกับตัวผู้ทั้งในฝูงข้าและนางเข้ามาดึงข้าออกห่างจากนาง

กรร

ข้ากะจะเข้าไปซ้ำแต่ถูกพ่อคาบที่หลังคอแล้วเหวี่ยงไปอีกทาง ก่อนจะตะโกนเรียกสติข้าเสียงดัง

"กราเซียหยุด!ข้าบอกให้หยุด!!!!"

ก๊าซ

"ถอยออกไป!!!" ข้าตะคอกกลับ ดวงตายังคงจ้องมองร่างของนางหมาป่าที่โชกไปด้วยเลือดและกำลังถูกหมาป่าในฝูงช่วยกันลากออกไป แต่ก็มีบ้างที่หมาป่าบางตัวจะยืนจ้องข้าอย่างโกรธแค้นก่อนจะถูกหมาป่าตัวอื่นเรียกกลับไป

...กล้าดียังไงมากัดคู่ครองข้า!!!!...

"ข้าสั่งให้หยุดไง!ถึงเจ้าจะกัดนางจนตาย มันก็ไม่ได้หมายความว่าคนของเจ้าจะหาย"  พ่อตะคอกข้าเสียงดัง

"..." ข้าชะงักไปก่อนจะหันไปมองคู่ครองตัวเองที่นอนแหมบอยู่บนพื้นที่ขาหน้าข้างหนึ่งมีแผลจากการถูกนางหมาป่าตัวเมื่อครู่นี้กัด เลือดที่บาดแผลหยุดไหลแล้วและกำลังโดนรุมล้อมจากหมาป่าในคอกเดียวกัน ข้าสูดหายใจเข้าลึกๆอย่างข่มอารมณ์ แล้วเริ่มไตร่ตรองถึงสิ่งที่พ่อว่าซึ่งมันก็จริง

"ข้าก็นึกว่าเจ้ามองนางหมาป่าตัวนั้นที่ไหนได้...หึ!" พ่อเหลือบมองร่างที่หลับไปแล้วนั้นของคู่ครองข้าก่อนจะส่งเสียงขึ้นจมูกใส่อย่างดูแคลน

...ถ้าไม่เห็นว่าเป็นพ่อตัวเองนี่ข้ากัดไปแล้วนะ โทษฐานมาบังอาจดูถูกคู่ครองข้า...

ข้าละความสนใจจากพ่อแล้วหันไปคู่ครองตัวน้อยของตัวเอง ตรงบริเวณบาดแผลที่ขาหน้ามีหมาป่าตัวเมียนางหนึ่งกำลังเลียแผลให้ แม้ว่าเลือดจะหยุดไหลแล้วแต่นางก็ยังคงไล้เลียบาดแผลให้ร่างนั้นอยู่อย่างอ่อนโยน นางคงจะหวังว่าตัวเองคงจะช่วยลูกได้ไม่มากก็น้อยซึ่งข้าเข้าใจ เพราะหัวอกคนเป็นแม่ใครเล่าจะไม่ห่วงลูกได้

กรร

ครั้นพอข้าเดินเข้าไปใกล้หมาป่าตัวผู้ในคอกนางก็ลุกขึ้นร้องขู่ทันที ส่วนตัวข้าเองก็หยุดยืนจ้องตากับพวกมันอย่างไม่ลดละเช่นกัน

"ถอยออกไป!" หมาป่าขนสีเทาที่พึ่งกัดกับข้าไปขู่เตือน

"แล้วทำไมข้าต้องถอย?" ข้าถามกลับไปความโกรธที่พึ่งทุเลาลงเริ่มตั้งเคล้าอีกครั้ง

"แล้วหมาป่าอย่างเจ้าเข้าหาบิททำไม"  หมาป่าอีกตัวเอ่ยถาม แต่เพราะอีกฝ่ายเอ่ยชื่อของใครบางคนออกมา ข้าจึงได้รู้ว่าคู่ครองของข้ามีชื่อแสนน่ารักว่า 'บิท'

"แล้วทำไมข้าจะเข้าหาบิทไม่ได้?"

"เจ้า!!!!" หมาป่าอีกตัวที่เป็นตัวเดียวกันกับตัวที่บิทนั่งมองตามตาละห้อยเมื่อครู่แยกเขี้ยวใส่และเตรียมจะกระโจนใส่ข้า

"เกรย์ กราย กราฟ หยุด!!!" นางหมาป่าที่กำลังเลียแผลให้บิทหันมาตะโกนห้ามพวกมันเสียงแข็ง

"แม่!"

"ข้าสั่งให้หยุด!" นางกล่าวก่อนจะยืนขึ้นแล้วก้าวเดินมาเผชิญหน้ากับข้าตรงๆ "ข้าเห็นเจ้ามองบิท" นางกล่าว

"..." ข้าพยักหน้ารับเบาๆ

"ทำไม" นางถามก่อนจะหรี่ตามองข้าอย่างจับผิด

"ข้าถูกใจเค้า"  ข้าตอบอย่างตรงไปตรงมา แล้วกล่าวต่อ "เจ้าไม่ได้กลิ่นพร้อมผสมพันธุ์ของเค้ารึ"

"ทำไมข้าจะไม่ได้กลิ่นล่ะ ข้าเลี้ยงเค้ามาข้าย่อมรู้ดี บิทพร้อมที่จะผสมพันธุ์แล้ว พร้อมมานานแล้ว..." นางกล่าวพรางหันกลับไปมองบิทที่นอนสลบไสลอยู่ที่เดิมด้วยใบหน้าเป็นกังวล

"พร้อมนานแล้ว?" ข้าเอ่ยทวนในสิ่งที่นางพูดออกมาอย่างไม่เข้าใจ

"ใช่!พร้อมนานแล้ว พร้อมตั้งแต่วันแรกที่ข้าเจอเค้า..." นางกล่าวด้วยความเสียงที่ข้าไม่อาจเข้าใจ  ดวงตาของนางวูบไหวมันเต็มไปด้วยความเศร้าและกังวลใจ




..................................................................................................................................................................................................................

8 ก.ค 61

สวัสดีค่ะ

ไรท์กลับมาแล้ว

ขอบคุณสำหรับกำลังใจดีๆนะ

การผ่าตัดของคุณตาผ่านไปได้ด้วยดี ตอนนี้ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณทุกคนมากๆที่ให้กำลังใจนะคะ



13 มี.ค 61

ตายแล้ว!หมดกันลูกสาว(?)ชั้น 555

สวัสดีทุกๆท่าน(อีกครั้ง)

ก่อนอื่นต้องขออภัยนักอ่านทุกท่านที่ติดตามหรือหลงเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ก่อนนะคะ พอดีว่าช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาไรท์ยุ่งมากกกกกกกกกกกกกกกก... งานเยอะมาก เสาร์-อาทิตย์ไม่มีเวลาว่างเลย ไรท์เลยไม่ได้อัพนิยายซ้ำยังไม่ได้เขียนต่อจากเดิมเลยแม้แต่บัันทัดเดียว การอัพนิยายจึงลำบากลำบนมากไปอี้กกกกกก อาทิตย์หน้าก็จะสอบแล้วด้วย เวลาก็จะไม่มีอีก ไม่รู้จะได้มาอัพอีกเมื่อไหร่ ต้องขอโทษจริงๆค่ะ แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้ว่างไรท์จะมาอัพต่อให้ไม่ต้องห่วง

ขอบคุณสำหรับการติดตาม

เมนท์ติชมแสดงความคิดเห็นได้นะคะ

แล้วเจอกันค่ะ

:)

ความคิดเห็น