ความรักน่ะ อันตรายมากหรอ? ยังไง?

ชื่อตอน : Risk : 10(Rewrite​)

คำค้น : ลูคัส , ลิน risk , YAOI

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2563 00:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Risk : 10(Rewrite​)
แบบอักษร

เสียงกดออดเรียกข้างนอก ทำให้ควานลินที่​นอนคว่ำหน้าบนเตียงค่อยๆลุกขึ้นนั่งลง เหนื่อยจากการร้องไห้นับชั่วโมง ตาบวมจนหน้าเป็นห่วง ควานลินเดินไปดูจอเพื่อดูว่าใครมา  เมื่อเห็นว่าเป็นแอลดีนจึงเปิดประตูรับ 

“คุณอา” 

“คุณหนูลิน”แอลดีนเรียกคุณหนูคนเล็กด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง  ทำไมเหมือนคนที่เพิ่งผ่านการร้องไห้มา ใครทำให้คนตรงหน้าร้องไห้ คือคำถามที่แอลดีนตั้งขึ้นเมื่อเห็นสภาพของคนตรงหน้า 

“คุณอามาหาน้องมีอะไรรึเปล่าครับ”ควานลินถามเสียงเบา คิ้วที่ขมวดเข้าหากันแปรเปลี่ยนเป็นการส่งยิ้มกว้างๆให้คุณหนูคนเล็ก 

“ผมเอาอาหารมาให้ครับ วันนี้เรียนหนักรึเปล่าครับ”ยกถุงอาหารในมือขึ้นมาโชว์ขณะที่เดินตามร่างเล็กเข้าห้อง เหมือนเดิมสินะ อีกหนึ่งความแตกต่างของคุณหนูทั้งสอง สำหรับคนโตทุกอย่างต้องเปะ แต่สำหรับคนเล็ก  ยังไงก็ได้ 

แอลดีนกวาดตามองรอบๆห้องที่มีของวางไว้ไม่เป็นระเบียบ เอิ่มบางทีความเละเทะนี้มันเกินคำว่าการไม่เป็นระเบียบ 

“ขอบคุณครับ เรียนหนักมากครับคุณอา”ควานลินพูดออกมาระบายยิ้มบางๆแสดงถึงความเหนื่อยล้า สำหรับเขาแล้วแอลดีนก็เหมือนคนในครอบครัว การแสดงออกต่อแอลดีน ทนายประจำตระกูลคนนี้  ก็เหมือนการแสดงออกต่อทุกคนในบ้าน 

“แต่คุณอากลับไปดูแลพี่ซีนเถอะครับ  วันนี้พี่ซีนเองก็เหนื่อยมาทั้งวัน  คุณอาก็รู้ถ้าพี่ซีนป่วยแล้วจะอาการหนักกว่าน้องอีกนะครับ”ควานลินพูดต่อ เมื่อเห็นว่าแอลดีนเอาแต่จ้องใบหน้าของตนควานลินเสยผมเบาๆ   เสมองไปทางอื่น 

“ครับ  ตาคุณหนูดูแดงๆนะครับ  ปากก็ดูบวมด้วย  คุณหนูลินเป็นอะไรรึเปล่าครับ”แอลดีนถามถึงสิ่งที่ตนสงสัย แต่กลับจี้ใจดำคนถูกถามอย่างแรง 

“น้องเดินชนตู้น่ะครับ แต่น้องไม่เป็นไรหรอก เดี่ยวทายาก็หาย”ว่าแล้วก็หลบสายตาก้มมองเท้าตัวเอง 

ขอโทษที่โกหกครับคุณอา 

“ไปคลินิกใกล้ๆนี้ดีไหมครับแอลดีนรู้ว่าร่างบางกำลังโกหก ท่าทางที่หลบสายตาขณะพูดแบบนี้   ไม่พ้นกำลังปิดบังความจริงบางอย่างอยู่แต่แอลดีนไม่อยากเซ้าซี้คนตรงหน้านัก แม้จะเป็นห่วงมากก็ตาม แต่ถ้าควานลินสบายใจเมื่อไหร่เดี่ยวก็คงจะพูดกับใครสักคนให้สบายใจ  อาจจะเป็นเขาหรือซีไนน์ หรือคนในบ้าน 

“น้องไม่เป็นไรจริงๆครับคุณอา” ควานลินส่งยิ้มกว้าง 

แต่ใครจะรู้ เหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่ลำคอของเขา จนอยากสะอื้นออกมา 

“โถ่ววว  คุณอา  น้องไม่เป็นไรจริงๆครับ อย่ามองอย่างนั้นสิครับ  น้องไม่ฟ้องคุณย่าเรื่องเจ็บตัวหรอกน่า  น้องรู้ว่าคุณอามาเพื่อดูแลพวกเรา  แต่คุณย่าไม่รู้คุณอาก็ไม่ต้องโดนดุ น้องไม่บอกหรอกครับ  แล้วน้องก็ไม่เป็นไรจริงๆครับ"ควานลินร้องโอดโอยออกมาเมื่อเห็นแอลดีนจ้องไม่ละสายตา แต่แอลดีนมองเพื่อให้แน่ใจว่าคนตัวเล็กไม่ได้เจ็บที่ไหนอีก  นอกจากที่เห็น 

“ผมไม่ได้ห่วงเรื่องโดนดุหรือไม่โดนดุหรอกครับ  แต่ผมเป็นห่วงคุณหนู”แอลดีนพูดเสียงหนักแน่น 

“ก็น้องไม่เป็นไรไงครับ  คุณอากลับไปเถอะครับ”ว่าแล้วก็ลุกขึ้นดึงแขนแอลดีน 

“ถ้าคุณหนูยืนยันอย่างนี้  ผมก็ขอตัวนะครับ” แอลดีนลุกขึ้นตามคำขอของคุณหนูคนเล็ก พร้อมส่งยิ้มอย่างเอ็นดู ยกมือขยี้หัวเล็กเบาๆ 

“คุณอา”ออกพ้นจากห้อง  แอลดีนกำลังจะปิดประตูห้อง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเสียงเรียกสั่นๆดังขึ้น 

“ครับ”หันไปยกยิ้มให้คนตัวเล็ก มองหน้าควานลินที่ก้มหน้างุด 

“ขอน้องกอดหน่อยสิครับ”ควานลินกางมือออกกว้างเดินเข้าไปหาอกกว้างแล้วสวมกอดแน่นแค่อยากกอดใครสักคน  ใครก็ได้ในเวลานี้ ให้รู้สึกได้มีที่พักพิง มีพลัง 

“ครับ”แอลดีนลูบหลังบางช้าๆเมื่อไหร่ที่ควานลินเหนื่อยหรือไม่สบาย ก็มักจะกอดอ้อนอย่างนี้เสมอแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่บ่อยนักที่จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แอลดีนได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ คุณหนูคนเล็กคงมีเรื่องไม่สบายใจ   พลอยทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจด้วย มาที่นี่เพื่อมาดูแลคนตัวเล็กแท้ๆ แต่กลับต้องปล่อยให้คนตัวเล็กฮีลตัวเอง 

“วันนี้เรียนหนักใช่ไหมครับ”แอลดีนถามเสียงอ่อน  มือก็ยังคงลูบแผ่นหลังขึ้นลงรู้สึกเหมือนเสื้อของเขาจะเปียกชุ่มด้วยน้ำตาของคนตัวเล็ก ควานลินพยักหน้าสองสามที เช็ดน้ำตาออกแล้วผละจากอกกว้างก่อนจะเอ่ยออกมา 

“ที่สุดเลยครับ  เฮ้อ  อยากกลับไปกอดคุณพ่อคุณแม่แล้วก็คุณย่าจังเลย” 

“พรุ่งนี้วันหยุด คุณหนูจะกลับไหมครับ  ผมจะได้จัดการจองตั๋วเครื่องบินให้”แอลดีนถามความคิดเห็น ตั้งแต่เปิดเรียนมา  ทั้งสองคนกลับบ้านไม่ถึงห้าครั้ง ทั้งๆที่เมื่อช่วงมัธยมแทบจะไม่ห่างออกจากอกครอบครัว มาอยู่ไกลบ้านสองคนแบบนี้  คงจะหนักเอาการ 

“คงไม่ได้ครับ ค่ำๆพรุ่งนี้น้องมีนัดทำงานกลุ่มกับเพื่อนด้วยสิครับ  กลับไปอีกทีคงจะไฟนอลเลย”พูดจบก็ส่งยิ้มกว้างเป็นเชิงบอกว่าตนไม่เป็นไร 

“ครับ”แอลดีนพยักหน้า 

“แต่ได้ชาร์ตพลังจากคุณอาอย่างนี้  น้องก็พร้อมสำหรับทุกสิ่งแล้วครับ” ควานลินว่าก่อนจะสูดหายใจเข้าแรงๆทีหนึ่งพยักหน้าให้คนตรงหน้าเพื่อบอกว่าตอนนี้โอเคขึ้นแล้ว 

“ครับ  พรุ่งนี้เช้าคุณหนูอยากทานเมนูอะไรครับผมจะซื้อมา”แอลดีนถาม 

คุณหนูคนเล็ก ทำอาหารไม่เก่ง  ไม่สิ เรียกว่าแทบจะไม่เคยทำอาหารเลยด้วยซ้ำ 

“ไม่เป็นไรครับ  น้องไปกินที่ร้านเองดีกว่า” แต่ชอบออกไปทานข้าวข้างนอก 

“ครับ  งั้นผมขอตัวนะครับ”แอลดีนก็ไม่ขัดข้อง  เขารู้ว่าคนตัวเล็กสบายใจที่จะทำแบบนี้ แอลดีนยิ้มให้ควานลินบางๆก่อนจะหันหลังแต่ก็ต้องหยุดชะงักอีกครั้ง 

“อ้อ  คุณอาครับ”หันไปมองควานลินอีกครั้ง 

“อย่าขัดใจพี่ซีนบ่อยนักนะครับ  ทีกับน้องคุณอาตามใจ แต่ทำไมกับพี่ซีนคุณอาชอบขัดใจนักล่ะครับ”ควานลินเกาะขอบประตูยื่นหน้าถาม 

“ก็คุณหนูซีน.....”พูดแค่นั้น  ก็ต้องชะงัก เขามักจะทำตามที่ควานลินขอได้เสมอ แต่กับอีกคน...  

“ชอบขออะไรแปลกๆใช่ไหมครับ” แปลกที่ชอบขอในสิ่งที่เขาให้ไม่ได้  หรือไม่สมควรทำให้ 

“แต่ทุกอย่างที่พี่ซีนขอที่พี่ซีนบอก  เพราะพี่ซีนเขารู้สึกอย่างนั้นจริงๆนะครับ”ควานลินส่งยิ้มอีกครั้ง 

“ครับ”และแอลดีนก็ยังคงแค่พยักหน้าเหมือนทุกครั้ง 

"พรุ่งนี้ผมจะส่งคนมาทำความสะอาดห้องให้นะครับ"แอลดีนพูดเรื่องสำคัญอีกเรื่อง 

"ไม่เป็นไรหรอกครับ  น้องไม่อยากให้คนนอกเข้ามาวุ่นวายในห้องน่ะครับ" 

"ครับ" 

“ขับรถดีๆนะครับ”ควานลินตะโกนบอกเบาๆเมื่อแอลดีนหันหลังเดินออกไปก่อนจะปิดประตูลง รู้สึกดีขึ้นแล้วเมื่อได้กอดเหมือนได้ปลดปล่อยสิ่งที่เหนื่อยล้าในวันนี้ไปสิ้น 

 

 

ที่พี่ซีนบอกที่พี่ซีนขอ  เพราะพี่ซีนรู้สึกอย่างนั้นจริงๆนะครับ 

​ประโยคเดิมๆเข้ามาวนในหัวของแอลดีนซ้ำๆไปมา แต่แล้วความคิดก็ชะงักกึกเมื่ออยู่ก็เหมือนมีใครมาขวางทางเดินไว้แอลดีนมองไปยังชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า 

 

ผมสีดำ เสื้อยืดที่สวมดูสบายๆแต่ประเมินดูราคาแล้วไม่ใช่คนธรรมดาๆจะใส่ได้ ในมือถือปิ่นโตสีดำ 

ต่างคนต่างจ้อง ก่อนที่แอลดีนจะยกยิ้มมุมปากนิดหน่อย ก้มหัวพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงทักทายแล้วเดินออกไปในขณะที่อีกคนยืนนิ่งกับที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์​มองตามหลังแอลดีนจนลับสายตาแล้วหันกลับไปมองห้องที่แอลดีนจากมาทห้อง3203 

ก่อนที่จะหันหลังเดินออกไป 

 

ลูคัสเดินเข้ามาในห้องในขณะที่สีหน้าแสดงความไม่พอใจดิ่งตรงไปที่ถังขยะข้างซิ้งค์ล้างจาน เปิดปิ่นโตสีดำในมือแล้วจัดการเทอาหารลงไปในถังขยะจนหมด 

หลังจากที่เดินออกจากห้องคนตัวเล็กเมื่อเย็นแล้วลูคัสก็กลับมาทำอาหารเขารู้ว่าวันนี้เจ้าตัวเล็กเหนื่อยกับการเรียนมาทั้งวันอีกทั้งโดนเขาแกล้งจนร้องไห้จึงทำอาหารญี่ปุ่นตั้งใจจะมาขอโทษแต่เมื่อเดินลงไปแล้ว... กลับเห็นผู้ชายที่เขายืนจ้องหน้าเมื่อครู่ยืนกอดอยู่กับเจ้าตัวเล็กโดยที่อีกคนก็ดูมีความสุขเหลือเกิน เหมือนถูกเมิน...  

เหมือนการกระทำของเขาไม่ได้ทำให้ควานลินรู้สึกอะไรเลย แล้วน้ำตานั่นมันหมายความว่าอะไรกัน.... ทีกอดกับผู้ชายอื่นดูยิ้มร่าเริงแต่เวลาอยู่กับเขาทำไมถึงคอยแต่ทำหน้าบึ้งตึง ต้องทำยังไงต้องจะยิ้มแบบนั้นบ้างเมื่ออยู่กับเขา 

ลูคัสได้แต่เดินไปมาในห้องในความคิดมีแต่เรื่องของควานลิน  จนนอนไม่หลับ หันซ้ายหันขวาแล้วผล็อยหลับอีกทีเมื่อเกือบเช้าของอีกวัน 

 

 

นาฬิกาบอกเวลาเกือบสองทุ่มแล้ว  ซีไนน์เงยหน้ามองนาฬิกาบนผนังแล้วหันมาตั้งใจจัดอาหารบนโต๊ะต่อไปได้ยินเสียงขับรถเข้ามาแอลดีนคงกลับมาถึงบ้านแล้ว  ซีไนน์ถอดผ้ากันเปื้อนไปแขวนไว้ก่อนจะไปเดินประตูทักทายคนร่างสูงที่กำลังถอดรองเท้าวางไว้บนชั้นอย่างเป็นระเบียบ 

“คุณอากลับมาแล้วหรอครับ”ซีไนน์เอ่ยทัก 

“คุณหนู”แอลดีนมองคนร่างเล็กที่ยืนอยู่ที่ประตู   รู้สึกดีใจที่คุณหนูทักทายเขาก่อน 

ตั้งแต่ปฏิเสธซีไนน์วันนั้น  แอลดีนก็แทบจะไม่ได้คุยกับคุณหนูของตนอีกเลย แอลดีนมีธุระให้ออกไปแต่เช้าเกือบทุกวัน   กลับมาก็ค่ำมากแล้ว   อีกคนก็เข้านอนแล้ว 

“ซีนทำอาหารเย็นเตรียมไว้  มาทานด้วยกันนะครับ”ซีไนน์ชี้ไปที่โต๊ะอาหาร 

“ครับ”แอลดีนพยักหน้าเดินตามร่างเล็กไปที่โต๊ะอาหาร 

“คุณหนูหายโกรธผมแล้วใช่ไหมครับ”แอลดีนถาม ร่างบางที่กำลังชะงักแล้วตักข้าวใส่จานอย่างเดิมก่อนจะตอบกลับชายหนุ่ม 

“ซีนขอโทษ  ต่อไปนี้  ซีนสัญญาว่าจะไม่บังคับคุณอาให้ลำบากใจแม้ว่าจะในเรื่องอะไรก็ตาม”เมื่ออีกฝ่ายเงียบซีไนน์ก็พูดต่อ 

“ถ้าคุณอาไม่สบายใจที่จะอยู่ที่นี่  คุณอาก็ไม่ต้องฝืนหรอกนะครับ”พูดจบก็วางจานข้าวให้คนตรงหน้า  แล้วส่งยิ้มบางๆให้ 

“คุณหนูจะไล่ผมแล้วหรอครับ”แอลดีนถาม  ยกช้อนตักกับใส่จานของอีกคน 

“ปะ....เปล่านะครับ  ซีนแค่...   ไม่อยากให้คุณอาอึดอัด” ซีไนน์ยกมือโบกปฏิเสธเขาไม่ได้จะไล่  แต่หากไม่อยากให้แอลดีนต้องอึดอัดกับการทำตามคำสั่งเพียงเท่านั้น 

“ผมอยากอยู่นี่ต่อครับ”แอลดีนตอบ  จ้องไปที่คนตัวเล็กที่ทำตาโตเมื่อได้ยินคำตอบจากเขา 

“จริงๆนะครับ”  ซีไนน์ถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้งแล้วก็ยิ้มกว้างออกมาเมื่อได้ยินคำรับอย่างหนักแน่นของอีกคน 

“ครับ”แอลดีนจ้องดวงตาของคนตรงหน้าแล้วยิ้มออกมา  ยืนยันในความต้องการของตนเองก่อนจะพุดคุยไถ่ถามเรื่องราวตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมาเพราะเขายุ่งๆ  จนแทบไม่ได้เจอ  แต่ต่อไปคงต้องอยู่ดูแลคุณหนูให้มากกว่านี้แล้วล่ะ 

 

 

“วันนี้วันหยุดน่ะครับ  ซีนว่าจะออกไปซื้อของที่ห้างใกล้ๆนี้หน่อยน่ะครับ  คุณอาอยากได้อะไรไหมครับ”ซีไนน์ตอบแอลดีนที่ถามเขาขณะที่กำลังเลือกรองเท้าเพื่อออกไปซื้อของในวันหยุด 

“ไปกับคุณหนูลินใช่ไหมครับ”แอลดีนถาม 

“เปล่าหรอกครับ  เห็นว่าจะทำความสะอาดห้อง”ซีไนน์ตอบ  แต่คำตอบกลับทำให้แอลดีนขมวดคิ้วราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน 

“คุณหนูลินนะหรอครับ  จะทำความสะอาดห้อง” 

“น่าแปลกใช่ไหมล่ะครับ”ซีไนน์เองก็แปลกใจ  เช้านี้โทรไปชวนน้องชายเพื่อไปซื้อของเข้าบ้านด้วยกันเหมือนทุกสัปดาห์ที่ผ่านมา  แต่วันนี้อีกคนกลับปฏิเสธบอกว่าจะจัดห้องทั้งๆที่ทุกครั้งซีไนน์จะเป็นคนที่ไปช่วยจัดห้องให้น้องชายหากอยู่บ้าน  แม่จะเป็นคนจัดห้องให้ 

แต่เมื่อมาอยู่คอนโด  ควานลินไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับห้องของตัวเองแต่ในขณะเดียวกันควานลินเองก็จัดห้องไม่เก่ง  ซีไนน์จึงมักจะทำหน้าที่จัดห้องแทนผู้เป็นแม่เมื่ออยู่ห่างไกลบ้าน 

“ก็..  นิดหน่อยครับ   ถ้าอย่างนั้น  ผมขับรถให้นะครับ”แอลดีนเสนอ  วันนี้เขาเองก็ว่าง  ไม่มีธุระต้องไปทำที่ไหน 

“วันนี้คุณอาไม่มีธุระต้องไปทำหรอครับ  ซีนเห็นหลายวันมานี้คุณอายุ่งๆทุกวันเลย” 

“ไม่มีครับ  ตกลงให้ผมขับรถให้นะครับ” 

“ครับ” 

 

เป็นครั้งแรกที่แอลดีนมาเดินห้างเพื่อจับจ่ายซื้อของจำเป็นเข้าบ้านกับซีไนน์  ชายหนุ่มเข็นรถขณะที่มองคนตัวเล็กที่ก้มหน้าขีดๆเขียนๆกับรายการที่อยู่ในมือ เลือกดูฉลากผลิตภัณฑ์อย่างตั้งใจก่อนจะตัดสินใจหยิบลงรถเข็น   บางครั้งก็หันมาถามเขาบ้างเมื่อตัดสินใจไม่ถูก   แอลดีนรู้สึกทึ่งกับคนตรงหน้า  คุณหนูของเขาดูโตขึ้นมากแล้ว   ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น 

“คุณอาชอบดื่มเหล้า เบียร์หรือว่าไวน์ครับ” เสียงที่ถามขึ้นทำให้แอลดีนหลุดจากภวังค์ 

“ดื่มได้หมดครับ  แต่ชอบเหล้ามากที่สุดครับ”แอลดีนตอบ  ตอนนี้ทั้งสองอยู่โซนเครื่องดื่ม 

“งั้นซื้อทั้งสามเลยนะครับ  ซื้อเหล้าเยอะๆเพราะคุณอาชอบ  ดึกๆจะได้ไม่ต้องออกไปข้างนอกบ่อยๆ  ซื้อเบียร์เยอะๆเพราะดื่มกับเนื้อย่างแล้วอร่อยสุดๆ”แอลดีนมองซีไนน์ด้วยความแปลกใจ 

“คุณหนูหัดดื่มเบียร์ตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ”ตั้งแต่รู้จักกันมา  แอลดีนยังไม่เคยเห็นคนตัวเล็กดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แม้แต่ครั้งเดียว 

“ก็ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ครับ”ซีไนน์ตอบ 

“โถ่ววว คุณอา  ซีนโตแล้วนะครับ  คนอื่นเอาบัตรผู้ปกครองไปเข้าผับเข้าบาร์ตั้งแต่อายุสิบห้าเยอะแยะ”เมื่อเห็นแอลดีนเอาแต่มองอยู่อย่างนั้นคนร่างเล็กก็รีบอธิบายความจริงในตู้เย็นที่บ้านก็มีเบียร์กระป๋องอยู่สองสามกระป๋อง  แต่แอลดีนคงไม่สังเกต 

“คุณหนูหัดเข้าผับเข้าบาร์ด้วยหรอครับ”แอลดีนถามต่อ 

“เปล่านะครับ”ซีไนน์ย่นจมูกตอบ 

“แล้วคุณหนูลินก็ดื่มเหล้าดื่มเบียร์ด้วยรึเปล่าครับ”แอลดีนถามถึงอีกคน 

“รายนั้นก็ยังดื่มนมเหมือนเดิมครับ” 

“คุณอาอยากได้อะไรเพิ่มอีกไหมครับ”ซีไนน์ถามต่อ  สายตาก็จับจ้องยี่ห้อเครื่องดื่มตรงหน้า แล้วหยิบใส่รถเข็นเมื่อเจอแบรนด์ที่ตนพอใจ 

“ผมทำอาหารไม่เก่งหรอกครับ  ปกติก็ไม่เคยซื้อของเข้าบ้านก็เลยไม่รู้ว่าต้องซื้ออะไรบ้างน่ะครับ”แอลดีนตอบ 

“ฮ่ะๆ  ซีนหมายถึงของใช้หรือของที่คุณอาอยากอยากกินเป็นพิเศษน่ะครับ  ถ้าวัตถุดิบเครื่องแกงหรือของใช้ในบ้านซีนออกรายการเองครับ” 

“อืม....ไม่รู้สิครับ  แล้วแต่คุณหนูเลยครับ” 

“งั้น  มื้อเที่ยงวันนี้คุณอาจะทานอะไรดีครับ” 

“แล้วแต่คุณหนูเลยครับ” 

“คุณอาก็เอาแต่พูดว่าแล้วแต่คุณหนูเลยครับ แล้วแต่คุณหนูเลยครับ ซีน....”ไม่ทันที่ซีไนน์จะพูดจบ 

“อะไรที่คุณหนูทำ  สำหรับผมอร่อยทุกอย่างเลยครับ”แอลดีนก็แทรกขึ้นมา 

“จริงๆนะครับ”ซีไนน์ถามพร้อมยิ้มกว้าง   แอลดีนพยักหน้า 

“งั้นเที่ยงนี้  ผมทำอาหารไทยชาววังที่คุณย่าสอนให้ดีกว่า  ดีไหมครับ”ว่าแล้วก็หันมาถามความคิดเห็นจากคนข้างๆอีกครั้ง  แอลดีนก็ยังพยักหน้าตอบเช่นเดิม 

“คุณหนูจะไปที่ไหนอีกไหมครับ”เมื่อเสร็จสิ้นจากการซื้อของแล้ว  แอลดีนก็หยิบทุกอย่างเข้าไปในรถแล้วหันมามองคนตัวเล็ก 

“ไม่แล้วล่ะครับ  กลับบ้านเลย” 

“งั้นผมขอแวะซื้ออะไรใกล้ๆนี้สักครู่นะครับ” 

“ครับ”ซีไนน์พยักหน้าไม่ขัดข้อง แล้วเดินไปขึ้นรถ 

 

เมื่อถึงที่ที่ต้องการมา  แอลดีนค่อยๆชะลอรถแล้วดับรถเมื่อจอดสนิท  ซีไนน์มองไปข้างๆอย่างแปลกใจ 

“คุณอาจะซื้อต้นไม้หรอครับ” 

“ครับ  ผมเห็นรอบๆบ้านมีแต่ต้นหญ้า  ถ้ามีต้นไม้ดอกไม้ผมว่าคุณหนูน่าจะชอบ  ผมจำได้ว่า  ตอนที่อยู่บ้านคุณหนูชอบไปนั่งคุยกับต้นไม้บ่อยๆ แต่พอถามชื่อต้นไม้คุณหนูก็ตอบไม่ได้สักที”แอลดีนตอบพร้อมอมยิ้มมองไปที่คนข้างๆ 

“คุณอายังจำได้หรอครับ  ฮ่ะๆๆ   จริงๆซีนก็ตั้งใจอยากปลูกอยู่เหมือนกันครับ  แต่ไม่รู้จะปลูกต้นอะไรดี  อีกอย่าง  ไม่ค่อยมีเวลาดูแลด้วยครับ  กลัวว่าปลูกแล้วจะปล่อยให้เหี่ยวเฉาซะก่อน”ทำปากน่ารักตอบ 

“งั้นต่อไปผมจะเป็นคนดูแลให้ละกันนะครับ  คุณหนูอยากได้ต้นไหนไหมครับ”แอลดีนตอบก่อนจะลงจากรถเพื่อเลือกต้นไม้ดอกไม้ที่ต้องการ 

“อืม...  ต้นนี้เรียกว่าต้นอะไรหรอครับ”ซีไนน์ยกรูปในมือถือให้ดูต้นไม้ใหญ่ที่ไม่ค่อยมีใบแต่กลับมีดอกสีชมพูเต็มต้น 

“ต้นกัลปพฤกษ์​   คุณหนูอยากปลูกหรอครับ”แอลดีนถาม 

“ครับ  ซีนเห็นดอกมันสวยดี  ซีนว่าถ้ามันโตขึ้น  คงจะมีที่ร่มๆ”ซีไนน์ตอบพร้อมยิ้มกว้าง 

“อ่าครับ”แอลดีนพยักหน้าเห็นด้วย   สีของดอกไม้เองก็เข้ากับสีขาวของบ้านด้วย 

 

“รบกวนจัดส่งไปตามที่อยู่นี้นะครับ”เมื่อเลือกต้นไม้จนพอใจแล้วแอลดีนรีบจัดการส่งที่อยู่ให้กับทางร้าน มองไปที่คนตัวเล็กๆที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มมีเหงื่อผุดออกมาตามอากาศที่ร้อนอบอ้าว 

“ได้ค่ะ  สถานที่ใกล้ขนาดนี้  เย็นนี้รอรับต้นไม้ที่บ้านได้เลยนะคะ"เจ้าของร้านพูดก่อนโปรยยิ้มให้ลูกค้าแล้วพูดต่อ 

"แหม น่ารักจังเลยนะคะ  มาเลือกดอกไม้ด้วยกัน  แฟนก็สวย  แถมยังยิ้มหวานอีก”แล้วหันไปมองซีไนน์ซีไนน์เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็กลั้นยิ้มแทบไม่ไหวจนต้องหัวเราะคิกออกมา  จนแอลดีนต้องรีบปฏิเสธ 

“ไม่ใช่แฟนหรอกครับ” 

“อ้าวหรอคะ ขอโทษด้วยจริงๆค่ะ”แม่ค้าหน้าเจื่อนลง 

“ไม่เป็นไรครับ”แอลดีนตอบ 

 

“แต่ หล่อๆอย่างคุณอาใครๆก็อยากเป็นแฟนด้วยนะครับ ซีนยังไม่เคยเห็นแฟนคุณอาเลย คุณอาไม่อยากมีแฟนหรอครับ"ซีไนน์ถามขณะเดินขึ้นรถ 

“ผมยังไม่คิดสนใจใครน่ะครับ”แอลดีนตอบ 

“ถ้าสนใจใครขึ้นมา  บอกซีนเลยนะครับ  ซีนจะเชียร์คุณอาขาดใจไปเลย  ว่าแต่สเปคคุณอาเป็นแบบไหนหรอครับ” 

“ผมชอบแบบ....”แอลดีนตอบแค่นั้นก็ชะงัก 

“ชอบแบบไหนหรอครับ”ซีไนน์จับแขนใหญ่แล้วเงยหน้ามองคล้ายๆเร่งคำตอบ 

“ชอบคนทำอาหารเก่ง  ขี้อ้อน แล้วก็เอาใจใส่คนอื่นครับ”แอลดีตอบ  แต่ดวงตากลับจ้องคนตัวเล็กไม่วางตา 

“โหววว  ซีนต้องฝากให้คุณย่าหาให้แล้วล่ะครับ”ว่าแล้วก็ส่งยิ้มกว้างให้คนร่างสูงก่อนจะรีบเดินขึ้นรถปล่อยให้คนร่างสูงมองคนตัวเล็กเดินขึ้นรถไปก่อนจะเดินตามไป 

 

เย็นวันนั้นเมื่อต้นไม้ไปถึงบ้านทั้งสองก็ลงมือปลูกต้นต้นไม้รอบๆบ้านทันที จากที่เป็นลานหญ้ากว้างโล่งๆ   ไม่มีอะไรให้ชมให้มอง ตอนนี้กลับมีต้นไม้เล็กใหญ่ประดับอยู่รอบๆบ้านเต็มไปหมด ดูเหมือนบ้านหลังใหญ่จะไม่เหงาอีกต่อไปแล้ว  เมื่อมีต้นไม้รายล้อมรอบให้รู้สึกสบายตาเมื่อได้มอง 

________________________________ 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน๊าาาา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว