ความรักน่ะ อันตรายมากหรอ? ยังไง?

ชื่อตอน : Risk : 9 (Rewrite​)

คำค้น : ลูคัส , ลิน risk , YAOI

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ส.ค. 2563 23:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Risk : 9 (Rewrite​)
แบบอักษร

วันนี้วันสุดท้ายของวีค จากการนั่งเรียนตลอดทั้งวัน ส่งผลให้ควานลิน  ทั้งเหนื่อย  ทั้งล้าไปทั้งตัว   แต่ดีที่ไม่ต้องขับรถกลับมาเองหลังจากที่ลงจากรถที่ซีไนน์ขับมาส่งควานลินก็แทบจากคลานขึ้นห้อง ไหนจะเรียน ไหนจะงาน หนักจนร่างกายแทบพัง นี่ไปเรียนหรือไปเป็นกรรมกรนักศึกษา รู้งี้หยุดเรียนสักหนึ่งปีแล้วไปเที่ยวก่อนดีกว่า 

“คิดถึงไหม??” ขณะที่กำลังจะเปิดประตูห้อง จู่ๆก็มีเสียงพร้อมลมหายใจรดต้นคอจนควานลินต้องรีบหันไปประจันหน้า 

“.....”สายตากลมโตเงยมองเจ้าของเสียงที่ถามคำถามทำให้เจ้าตัวงุนงง ร่างสูงที่ไม่ได้เจอกันเลยตั้งแต่ออกจากห้อง เมื่อสัปดาห์ก่อน 

“ไม่ตอบแสดงว่าคิดถึง  และอาจจะคิดถึงมากด้วย” ลูคัสพูดพร้อมส่งยิ้มตาหยี  นึกอยากแกล้งเจ้าตัวเล็กที่เงยหน้ามองเขาแล้วทำหน้าตาตาโต 

"...."ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียกในขณะนี้ 

“สงสัยจะคิดถึงมากจริงๆถึงได้เอาแต่มองหน้ากันอย่างนี้  สนใจไปนั่งจ้องหน้าสองต่อสองที่ห้องกูไหม”ว่าแล้วก็ยักคิ้วกวนประสาท  ก่อนที่ควานลินจะเอ่ยคำถามให้คนตัวใหญ่เป็นฝ่ายเงียบบ้าง 

“เหงาหรอ??”ควานลินถาม  พร้อมถอยหลังออกมาสองก้าว 

“.....”ลูคัสไม่ตอบ  แต่ยกยิ้มมุมปากเมื่อได้ยินเสียงของตรงหน้า 

“สงสัยเหงามากถึงได้มาทักคนสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้”เหมือนจะเป็นคำด่ากลายๆ  แต่ลูคัสก็ทำเพียงยืนกอดอกมองคนตัวเล็กที่ทำหน้าเง้างอ 

"...." กรุณาติดต่อใหม่อีกสักครู่ค่ะ 

“ไม่ตอบอย่างนี้ สงสัยเหงามากจริงๆด้วย  ถ้าเหงาขนาดนี้  ไปหาคนมาคบเป็นเพื่อนเถอะ  จะได้หายเหงา ผมบอกด้วยความเป็นห่วงนะเนี่ย  เดี่ยวเป็นโรคซึมเศร้าเอาได้นะคุณ  เหอะ! ” ปากบอกเป็นห่วง  แต่หน้าตานี่จิกกัดเหลือเกิน 

“เอ๊ะคุณ ดึงผมทำไมเนี่ย”จากหน้าจิกกัดเปลี่ยนเป็นตกใจทันทีที่ลูคัสกระชากแขนเล็กจนร่างบางๆปลิวเข้าหาอกแกร่งทั้งตัวลูคัสใช้มืออีกข้างประคองเอวบางเอาไว้  ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปแล้วเอ่ย 

“เป็นห่วงกูจริงหรอ  งั้นเรามาคบกันเถอะ” อึ้ง!  

อึ้งล่ะสิ!  

“ห้ะ!!!" งงเลยครับ!  

"คะ...คุณ   คุณ.......มีปัญหากับเอ่อ....”ควานลินพูดแค่นั้นก่อนจะทำหน้าเบ้ปาก 

“นี่หรอ??”แล้วยกนิ้วหมุนๆชี้ไปที่หัว 

“ก็บอกให้ไปหาคนมาคบจะได้หายเหงา  ก็นี่ไง  ขอคบอยู่  แต่ไม่ได้ขอคบเป็นเพื่อนนะ  แต่ขอคบเป็น.....”ไม่ทันจะพูดจบ  คนในอกก็ร้องโวยวายพร้อมดิ้นขลุกขลัก 

“ใครเขาจะไปคบกับคุณ  จะให้เป็นเพื่อนหรือเป็นอะไร  ผมก็ไม่อยากคบกับคุณ” 

“คบเป็นเจ้าหนี้กับลูกหนี้”ลูคัสเอียงคอตอบ 

“ห้ะ!!"งงอีกแล้ว!  

"เออ....   คุณไปโดนตัวไหนมาหรอ?” ควานลินทำหน้าทำตาถาม       ทำปากย่นจมูกย่นใส่ 

“ตัวน่ารัก”ลูคัสยื่นหน้ามาตอบ  หน้าที่ใกล้อยู่แล้ว  ทำให้ใกล้ขึ้นไปอีกจนจมูกเกือบชิดกัน 

"คุณโอเคใช่ไหม?" 

"อ่าห์.........  ไม่สิ  หมายถึง  สมองคุณมันโอเคใช่ไหม?”ทำหน้าทำตาน่ารัก  จากที่น่ารักอยู่แล้วก็น่ารักไปอีก 

“ก็มึงติดหนี้กูอยู่อะ  มึงก็ต้องเป็นลูกหนี้ กูก็เป็นเจ้าหนี้มึงไง  อะทีนี้เราคบกันแล้วนะ  ในฐานะลูกหนี้กับเจ้าหนี้”ลูคัสท้วง 

“หา?”ควานลินทำตาโตก่อนจะนึกออกว่าหนี้อะไรที่ลูคัสหมายถึง ลูกหนี้กับเจ้าหนี้? นี่นึกว่าเล่นพ่อ แม่ ลูกหรอ? 

“หาอะไรอีก  ไม่ต้องหาแล้ว”ว่าแล้วก็ยิ้มกว้าง 

“ลูกหนี้กับเจ้าหนี้  บ้าอะไรของคุณ  ผมไม่เล่นด้วย  อ้อ  เรื่องหนี้  รอแป้บ  เดี่ยวไปหยิบเงินมาให้ อะ.....แล้วอยู่นี่แหละอย่าเข้ามา”ว่าแล้วรีบดีดออกจากคนตัวโตอย่างรวดเร็ว ไม่เข้าใจว่าไปยืนให้กอดตั้งนานได้อย่างไร?เข้าห้องได้ปุ๊บก็รีบล็อคห้องทันที แต่ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงคนตัวโตอีกครั้ง 

“มึงเดินเพ่นพ่านไปมาห้องกูได้เลย  ทำไมกูเข้าห้องมึงบ้างไม่ได้"ลูคัสกอดอกพูด 

“อ้ะ  คุณ  คุณเข้ามาได้ไงเนี่ย?”ควานลินตกใจที่จู่ๆแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามาในห้องของตัวเอง ลูคัสยกสิ่งที่อยู่ในมือให้ดู 

“นั่นมันคีย์การ์ดห้องผมนี่  คุณไปเอามาจากไหน?”ควานลินถามตาโต  คีย์การ์ดที่เขาทำหายไป  ไปอยู่ในมือลูคัสได้อย่างไร?แต่ลูคัสไม่ได้สนใจคำถาม  กลับมองไปรอบๆห้อง เสื้อผ้าที่อยู่บนโซฟาบ้าง  แขวนไว้ที่เก้าอี้บ้าง บนโต๊ะตัวเล็กกลางห้องที่มีขวดนม  และเศษขนมวางไว้เกลื่อนชั้นวางหนังสือที่มีขวดน้ำไปวางไว้? 

“นี่ห้องคนหรือรังหนู?”ลูคัสถาม  พลางหยิบของที่ตัวเองเหยียบอยู่ขึ้นมาดู  พร้อมเบือนหน้าหนี 

“จะห้องคนหรือรังหนูแล้วมันเกี่ยวไรกับคุณด้วย”ควานลินว่าก่อนจะเข้าไปแย่งของหวงในมือ 

“นี่คุณ  อย่ายุ่งกับของๆผมนะ  นี่มันรุ่นลิมิเต็ดเลยนะคุณ ไม่รู้รึไง” เอามากำแน่น กางเกงในสีชมพู ลายคิดตี้  รุ่นลิมิเต็ด!  

“อ้าวก็เห็นวางไว้เกะกะก็นึกว่าตั้งไว้ให้แขกได้ชม”ลูคัสลอยหน้าลอยตาตอบ 

“ก็นี่มันห้องผม  ผมจะวางตรงไหนก็เรื่องผมไหมล่ะ ทีนี้บอกแล้วยังว่าได้คีย์การ์ดห้องผมจากไหน  ระ...หรือว่าคุณขโมยไป  คุณขโมยไปใช่ไหม?  เอามานี่นะคุณ”  มืออีกข้างก็กำของหวงไว้แน่น  อีกข้างก็ยื่นสุดแขนพยายามคว้าคีย์การ์ดในมือลูคัสที่ยกขึ้นสูง 

“ไม่ให้”ว่าพลางดันหัวคนตัวเล็กพลางไว้ 

“นี่คุณ  อย่ามากวนผมนะ”  ควานลินร้องตะโกนราวกับถูกขัดใจ 

“ให้จูบหน้าผากก่อนหนึ่งครั้งแล้วจะตอบ”  ลูคัสไม่สนใจหน้าแดงหน้างอของคนตรงหน้า แต่กลับชี้ไปที่หน้าผากขาว 

“อะไรของคุณเนี่ย! ”ควานลินปัดมืออย่างแรง 

“เร็วๆสิ  โปรโมชั่นนี้ใครๆก็อยากได้นะ  นี่กูจะจูบหน้าผากมึงเป็นคนแรกเลยนะ”ลูคัสตอบ 

“ผมไม่อยากได้ ผมต้องการคีย์การ์ดผมคืน ถ้าคุณไม่ให้ ผมจะโทรแจ้งความจริงๆนะ”ยกมือถือทำท่าจะกดหมายเลข  แต่ตาก็จ้องคนร่างสูงไม่คิดยอมแพ้ 

“ถ้าตำรวจมา  กูก็จะบอกว่าเมียน้อยใจเลยจะเอาคีย์การ์ดคืน”แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะสะทกสะท้านคนตัวใหญ่ 

“ใครเมียคุณ  ผมเป็นผู้ชายที่ ชอบผู้หญิง รู้ไว้ด้วย!! ”ควานลินยังคงทำหน้าง้ำหน้างอโดยที่ไม่รู้เลยว่ามันช่างน่ารักสำหรับลูคัส 

“แล้วกูจะให้พนักงานที่ยกของขึ้นมาเป็นพยานว่า  มึงคือเมียกู  เพราะวันนั้นกูอุ้มมึงเข้าห้อง”ว่าแล้วก็เดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างสบายใ 

“ไอ้คนบ้า!  ไม่มีหลักฐานที่ผมเป็นเมียคุณ  แค่คุณอุ้มผมขึ้นห้องไม่ได้หมายความว่าผมต้องเป็นอะไรกับคุณสักหน่อย”ควานลินเดินตามมา  ยืนเถียงคนตรงหน้าที่ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้จนนึกหมั่นไส้ 

“อ่าห์  สงสัยต้องสร้างหลักฐานขึ้นมาตอนนี้แล้วล่ะ”ว่าแล้วก็ลุกขึ้นค่อยๆเดินเข้าไปหาควานลิน 

“หลักฐานอะไรของคุณ  อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นผมจะ....จะชกคุณจริงๆด้วย  ผมบอกอย่าเข้ามาไงล่ะ”คนตัวใหญ่ค่อยๆเดินเข้าไป  คนตัวเล็กค่อยๆถอยหลัง ยกแขนขึ้นตั้งฉากพร้อมชก พร้อมของหวงรุ่นลิมิเต็ดตัวนั้นที่กำแน่น 

“กลัวหรอ?” ลูคัสยื่นหน้าไปถามจับข้อมือข้อมือเล็กไว้ 

“ผมไม่กลัวคุณหรอก  ไม่คิดจะกลัวเลยสักนิด  ถ...ถึงคุณจะสูงกว่าก็เหอะ  แล้วไง  ผ..ผมก็ผู้ชาย  มีแรงชกคุณก็แล้วกัน” 

“หืมมม  แน่ใจหรอว่ามีแรงชกกูอะ”  ลูคัสถามในขณะที่คนตัวเล็กที่บอกว่ามีแรงชกแต่กลับสะบัดข้อมือออกจากมือใหญ่ยังไม่สำเร็จ 

“ผ...ผมบอกว่าอย่าเข้ามาไงล่ะ  อ๊ากกกส์ คุณ!!! ”ควานลินเป็นต้องร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อจู่ๆลูคัสก็ดึงตัวเขาเข้าหาแล้วหมุนตัวผลักให้ควานลินล้มบนโซฟาก่อนที่ตัวเองจะคร่อมตัวเล็กไว้ 

“คุณทำบ้าอะไรเนี่ย? ปล่อยผมนะ! ”การดิ้นขลุกขลักๆที่ดูเหมือนจะใช้แรงเต็มที่ที่สุดแล้วไม่ได้ทำให้ลูคัสสะเทือนแม้แต่น้อย 

“ไง??  ทีนี้เลือกได้ยัง  จะให้กูจูบหน้าผากหรือว่าจะให้กูทำเมีย”ลูคัสถาม ในขณะที่มือปลาหมึกก็อยู่ไม่นิ่งค่อยๆลูบเอวบางๆ 

“จ้องอย่างนี้  แสดงว่าอยากเป็นเมียกู”ว่าแล้วก็ค่อยๆโน้มใบหน้าไปยังริมฝีปากสีหวาน 

“จ...จะ....จูบ  จูบหน้าผาก”ควานลินหลับตาปี๋ 

ม๊วฟ!!! สิ้นคำตอบ จูบหนักๆจากคนตัวโต กดลงบนหน้าผากบางๆของคนตัวเล็ก ริมฝีปากที่ค่อยๆไล้ตามสันจมูกลม พร้อมหายใจที่เหมือนจะหยุดไปแล้วของควานลิน ปากหยักค่อยๆไล้ไปที่ปลายจมูก พร้อมๆกับหัวใจเกือบหยุดเต้นของคนใต้ร่าง 

“ค...คะ คุณ  มากเกินไปแล้ว  ถ้าคุณยังไม่หยุด  ผมเอาเกงในยัดปากคุณจริงๆนะ”ใบหน้าเล็กๆรีบหันข้างจนคนตัวใหญ่ได้สติ   ก่อนที่จะมากไปกว่านี้ลูคัสผละออกหน้าเล็ก  มองมือเล็กๆที่กำของสำคัญไว้แน่น 

“ทีนี้เอาคีย์การ์ดผมมาได้แล้ว”ควานลินรีบลุกจากโซฟาในขณะที่เว้นระยะห่างไว้จนลูคัสนึกขำจะยืนห่างขนาดนั้น  ออกไปยืนนอกห้องไหมลูคัสวางคีย์การ์ดไว้บนโต๊ะพร้อมยักไหล่ให้ควานลินอย่างกวน 

“อะแล้วนี่  หนี้ที่ผมติดคุณอยู่ ผมคำนวณราคาค่าเสื้อค่ากางเกงค่านม ค่าข้าว ค่าน้ำ ค่าห้องคุณหมดแล้ว” ว่าพลางก็เดินมาวางเงินบนโต๊ะเล็กหน้าชายหนุ่ม หยิบคีย์การ์ด แล้วกลับไปยืนอยู่ที่เดิม 

“กูไม่อยากได้”ลูคัสตอบ  ยกขาไขว่ห้าง   มองไปที่หน้าเล็กๆที่ตอนนี้ทำหน้าโกรธเขาเหมือนพร้อมจะไล่ฆ่าได้ทุกเมื่อถ้ามีโอกาส 

“อะไรของคุณอีก”เสียงใสแสดงถึงความเกรี้ยวกราดเบอร์สิบ 

“กูไม่ได้บอกมึงว่ากูให้มึงจ่ายหนี้กูด้วยเงิน”ลูคัสลอยหน้าลอยตาตอบ 

“คุณหมายความว่าไง” ไม่ไหวแล้ววววววว   อยากปรี๊ดดดด   ควานลินทำได้เพียงหายใจเข้าออกลึกๆข่มอารมณ์ 

“แล้วกูอยากให้มึงจ่ายหนี้กูค่าอะไรตอนไหน กูจะบอกเอง”ลูคัสว่าต่อ 

“แล้วคุณอยากได้อะไร"ร่างเล็กเท้าสะเอว  มองอย่างเอาเรื่อง 

“นม” 

“ห้ะ”ควานลินได้แต่อ้าปากค้างกับคำตอบ 

“กูอยากได้นมของมึง”ลูคัสว่า  นั่งพิงโซฟา  เสมองไปรอบๆห้อง  แต่ใบหน้ากลั้นยิ้มจนปวดกรามไปหมด 

“ผมไม่ให้”ว่าแล้วก็ยกมือปิดหน้าอกตัวเองไว้  มองไปยังคนร่างสูงอย่างระหวาดระแวง จะทำอะไรพิเรณท์ๆอีกไหมวะ!  

“กูหมายถึงนมในขวดนู้นอะ   คิดอะไรลามกนะมึงเนี่ย”ลูคัสว่าแล้วชี้ไปที่ขวดนมสตรอเบอรี่บนเคาน์เตอร์ห้องครัว 

“ละก็ไม่บอกดีๆล่ะ”พูดจบก็สะบัดหน้าเดินไปหอบนมมาหกขวดใหญ่ 

ปัง !!  วางกระแทกโต๊ะอย่างแรง 

“อะ  หกขวด อันนี้คุณคิดค่าอะไร  ค่านมใช่ไหม  จะได้จดไว้ว่าจ่ายแล้ว”น้ำเสียงที่กระแทกกระทั้น 

“มานั่ง”ลูคัสตบโซฟาข้างตัวเองเพื่อให้คนร่างเล็กที่ทำหน้ามุ่ยตอนนี้มานั่ง 

“อะไรของคุณอีกล่ะ” น้ำเสียงไร้ซึ่งความไว้วางใจต่อผู้ชายร่างสูงนามลูคัสคนนี้ 

“มานั่งดื่มนมเป็นเพื่อนกู”ลูคัสบอกเสียงอ่อน 

“ห้ะ”เป็นอีกครั้งที่ต้องทำหน้างงอะไรอีกล่ะ   วันนี้เหนื่อยจะตายอยู่แล้วนะ อยากพักโว้ยยยยยยยยยยยยยย 

“เร็วสิ  ไม่งั้นการจ่ายหนี้ถือว่าเป็นโมฆะนะ”แหนะ  มีเร่ง!  

เร่งจริง! เร่งจัง! บังคับจริง!  บังคับจัง!  

“พอใจยัง”แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดีควานลินเดินกระแทกเท้า ปังๆๆ  แล้วกระแทกก้นลงไปบนโซฟาอย่างแรง ยกขวดนมแล้วกระดกดื่มเข้าไปอึกใหญ่ วางขวดกระแทกลงกับโต๊ะอย่างจังอีกครั้ง หันไปมองคนร่างใหญ่ข้างๆตาขวาง 

"พอใจยัง?" กระแทกน้ำเสียง 

“อึก  อื้อออ อุน  อ่อย อะ(อึก  อื้อออ  คุณ  ปล่อย  นะ)”แต่ควานลินก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆลูคัสก็จับท้ายทอยตนแล้วดึงเข้าไปจูบอย่างรวดเร็วควานลินเม้มปากอัตโนมัติ พยายามทั้งเบี่ยงหน้าหนี  ทั้งทุบอกคนตัวใหญ่รัวๆ แต่ก็ไม่ปรากฏว่าลูคัสจะปล่อย แถมยังกัดริมปากเล็กจนต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ 

"อ้ะ"เมื่อเปิดปากสำเร็จ  ลูคัสก็ส่งลิ้นเข้าไปกวาดรสหวานในปากเล็กทันทีจนควานลินต้องทุบอกเข้าไปหนักๆอีกหลายทีลิ้นเล็กๆที่ไม่รู้วิธีการบังคับถูกลิ้นหนาไล่กวาดต้อนจนกลายเป็นผู้ถูกคุมเกมบ่งบอกถึงประสบการณ์ที่มีน้อยกว่าหรือเรียกว่าแทบไม่มี 

“ไอ้อ้า  อ่อยอ๋มอะ (ไอ้บ้า  ปล่อย ผม นะ)” 

การจูบที่เหมือนจะกระชากลมหายใจขงสำหรับควานลิน 

การจูบที่แทบจะหายใจไม่ทันของคนตัวเล็ก  

จูบรสนมสตรอเบอร์ที่หวานจนไม่หยุดไม่ได้ 

จูบที่อยากกดปากหนักๆให้ปากอีกคนแหลกละเอียด 

จูบที่ไม่อยากปล่อยให้ไปเป็นของคนอื่น 

 

 

หลังจากที่กวาดความหวานจนพอใจแล้ว  ลูคัสดูดลิ้นเล็กหนักๆหนึ่งทีก่อนที่จะปล่อยให้คนตัวเล็กได้หายใจมองหน้าที่แดงก่ำ  ปากที่แดงและบวมเจ่อ 

“แฮ่กๆๆ  ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย”ควานลินตะโกนถามสุดเสียงหอบหายใจแรงๆเข้าไปจากอารมณ์โกรธที่มีมากอยู่แล้ว  ยิ่งมากขึ้นไปอีก 

“อันนี้หนี้ค่าน้ำ”แต่ดูเหมือนคนกระทำจะไม่รู้สึกอะไร  ยังคงส่งยิ้มหวานมาให้ 

“อื้อออออ   อุ๋นนน(อื้อ  คุณ)"ตอบเสร็จก็ก้มลงมาดูดปากเล็กหนักๆอีกทีเมื่อคนตัวเล็กเผลอ 

“อันนี้แทนคำขอบคุณค่าคีย์การ์ดที่กูเอามาให้มึง”พูดจบก็ทำท่าจะก้มลงมาจูบอีกครั้งแต่ครั้งนี้คงไม่ได้ง่ายๆ...... 

“ถ้าคุณจูบอีกที  เอาสิ  กางเกงในได้เข้าไปอยู่ในปากคุณแน่ๆ” ควานลินยกกางเกงในในมือมากางขวางระหว่างหน้าเขากับลูคัสไว้   จนลูคัสต้องถอยหน้าออกห่างไป 

“ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย   ออกไปจากห้องผมซะ”ควานลินรีบลุกขึ้นมองคนแขกไม่ได้รับเชิญที่ทำหน้าชวนกวนตีนอย่างนึกโกรธ 

ใช่!  เขาโกรธ! โกรธมากที่สุด!  

 

“ผมบอกให้คุณออกไปไง! ”ควานลินตะโกนบอก  ใบหน้าแดงก่ำ รู้สึกหน้าร้อนผ่าวน้ำตาเหมือนจะไหล แต่ไม่! น้ำตาจะไหลตอนนี้ไม่ได้ แต่ยิ่งกลั้นไว้ ขอบตาก็ยิ่งปวด! ตอนนี้ควานลินรู้แค่ว่าอยากให้ผู้ชายตรงหน้าไปให้พ้นหน้าให้เร็วที่สุดแค่นั้น 

“ก็แค่จูบ  ทำอย่างกับว่าไม่เคย”ลูคัสเงยหน้ามองคนตัวเล็กที่ตอนนี้มีน้ำตาปริ่มออกมาที่ขอบตา หัวใจเขากระตุกนิดหน่อย ก็แค่อยากแกล้งนิดหน่อยเอง 

ไม่เห็นต้องร้องไห้เลยนี่!  

“จะเคยไม่เคยมันก็เรื่องของผม แต่คุณออกไปจากห้องผมได้แล้ว  ไปสิ  ออกไป๊!!!”ไม่ไหวแล้วนะ! ควานลินยกเสื้อผ้าที่อยู่เกะกะรอบๆปาตัวไปที่ชายหนุ่มโดนเข้าไปที่หน้าหล่ออย่างแรง 

“เหอะ ไว้วันหลังเดี่ยวกูจะสอนมึงจูบเอง”ลูคัสเองก็ตั้งใจจะออกไปดีๆแล้ว  แต่ก็อดกล่าวคำกวนประสาทชวนปรี๊ดต่อร่างเล็กไม่ได้เมื่อได้ยินคำที่มีแต่ไล่ให้เขาออกจากห้อง 

“ไม่ต้อง  ออกไปจากห้องผมได้แล้ว  ออกไปสิ"อยากให้เขาออกไปให้พ้นคือสิ่งที่ควานลินต้องการมากที่สุด 

“เหอะ”ลูคัสยกยิ้มริมปาก มองด้วยสายตาท้าทายไปที่ควานลินที่จ้องเขาเขม็ง เมื่อลูคัสก้าวเท้าพ้นออกจากรัศมีห้อง ควานลินก็รีบวิ่งมาจับลูกบิดประตูแล้วปิดใส่หน้าชายหนุ่มอย่างแรง 

ปัง!!!! ก่อนจะทรุดตัวลงพิงประตูอย่าหมดแรง น้ำตาที่ไกลั้นไว้เมื่อครู่ไหลออกมาเต็มแก้ม ไม่รู้ทำไม! ถึงรู้สึกเจ็บที่กล้ามเนื้อข้างซ้ายเหลือเกิน 

ทำไมต้องรังแกกันด้วย ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหล 

ตลอดทั้งอาทิตย์ทุกครั้งที่ได้ยินใครต่อใครเอ่ยชื่อเขา ควานลินก็คอยแต่พยายามนึกถึงสิ่งดีๆที่ได้รับ แต่วันนี้ทำไมต้องรังแกกัน ทำไมต้องมาขโมยจูบแรกของเขาด้วย เสียจูบแรกทั้งที  ก็เสียให้กับผู้ชายที่ไม่อยากรู้จัก 

วันนี้ทั้งเหนื่อยทั้งล้าอาจารย์ป้าก็ให้แก้โจทย์ข้อสามนั่นแหละเป็นสิบๆรอบกลับมาก็เจอคนบ้ารังแกอีก เหนื่อยนะ!!  

หิวด้วยรู้ไหม  ฮรึก!!  

 

ร่างสูงที่ถูกประตูปิดใส่หน้าได้แต่ยืนมองประตูอยู่อย่างนั้นนานนับนาที เขาเห็นน้ำตานั่น! กล้ามเนื้อข้างซ้ายที่ไม่เคยรู้สึกอย่างนี้รู้สึกเหมือนถูกมือใครสักคนมาบีบเต็มแรง 

เจ็บ! เจ็บจนต้องยกมือมากุมไว้! ทำไมรู้สึกอย่างนี้นะ!  

ขอโทษได้ไหม ไม่อยากให้ร้องไห้ 

ลูคัสเองไม่เข้าใจตัวเองนัก     เขาแค่อยากเห็นหน้ายุ่งๆที่ดูน่ารักนั่น ไม่ได้อยากเห็นน้ำตา ไม่ได้อยากแกล้งแรงขนาดนั้น 

แค่ปากมันน่าจูบ 

แค่จูบมันหวานจนไม่อยากปล่อย 

แค่รู้สึกอยากจูบอีกหลายๆรอบ ไม่ได้อยากให้ร้องไห้เลย 

ตลอดทั้งสัปดาห์ตั้งแต่กลับมา  เขาเองก็มีแต่เรียน มีสอบ  ไหนจะทำงานส่งอาจารย์จนแทบไม่มีเวลาไม่มีเวลาได้เข้าไปคุยกับคนตัวเล็ก เวลาสั้นๆที่มีก็ตามไปดูที่โรงอาหารทุกเที่ยง แอบสืบตารางเรียน  แอบไปดักมองที่ร้านโปรดของคนตัวเล็ก ไปค้นตารางเรียน ตามไปดูที่ห้อง แค่เดินผ่านหน้าห้องดูคนตัวเล็กนั่งสัปหงกก็ทำวันนั้นอารมณ์ดีทั้งวัน 

ทั้งๆที่ไม่เคยรู้สึกเสียความเป็นตัวเองมากขนาดนี้ แต่กลับควบคุมตัวเองแทบไม่ไหวเมื่อเห็นหน้าเล็กๆกลมๆนั้นทั้งๆที่ไม่เคยคิดถึงใครขนาดนี้ แต่กลับเห็นหน้าน่ารักๆลอยมาให้คิดถึงตลอดเวลา 

ทั้งๆที่มีแต่คนอยากเข้าหาเขา แต่เขากลับอยากเป็นฝ่ายเข้าหาคนตัวเล็ก 

พอเจอแล้วก็อยากเข้าไปทัก  ก็ไม่รู้ว่าถ้าจะไปแล้วจะเข้าไปคุยในฐานะอะไร 

รุ่นพี่! คนรู้จัก! คนที่เคยให้ความช่วยเหลือ! หรือฐานะรุ่นพี่สุดโหดที่สั่งลงโทษจนป่วย 

จนวันนี้ตอนเช้าพนักงานบอกว่ามีพัสดุส่งมาให้คนห้อง3203 ฝากช่วยไปส่งให้หน่อย เพราะบอกว่าคลาดกับเจ้าของห้องตลอดมีโอกาสเข้ามาแล้วแท้ๆแต่กลับมาทำให้ร้องไห้จนได้ ทั้งๆที่เคยทำให้คนอื่นเสียน้ำตามานักต่อนัก แต่กลับมาแพ้น้ำตาคนที่รู้จักกันไม่นาน 

ทั้งๆที่ไม่เคยคิดอยากขอโทษใครมากขนาดนี้ 

แต่... ขอโทษได้ไหมล่ะ 

อยากขอโทษ จะไม่แกล้งแรงๆแบบนี้อีกแล้วล่ะ 

_______________________________________________ 

แฮร่   อิพี่แกล้งน้องแรงไปแล้ววว  ไปโขมยจูบน้องตะม้ายยยย 

ตีสามแล้ววววว  ไปนอนก่อมน๊าาาาา 

พน...อาจจะมาช้าหน่อยยยย 

โปรดอาจจะมาไม่ตรงเวลานะบางวันมาค่ำ  บางวันมาเช้า บางวันมาบ่าย555555 

แต่ยังไงจะพยายามมาทุกวันนะ 

อีกแปดวันจะสอบกสพทแล้ว  แต่สมองจะกลายเป็นศพแล้วววววว  แง้งงงงง 

ถ้ามาช้าอะไรยังไงอย่าโกรธโปรดกันเลยน๊าาาา 

หนังสือก็ต้องอ่าน  นิยายก็อยากเขียน   แง้งงงง  5555  มางอแงในนี้ก็ได้หรอม55555555 

ยังไงก็ฝากแนะนำต่อๆกันด้วยนะงับ 

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์เลยนะงับ 

รักนะ 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านงับ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว