facebook-icon

ความรักวายๆ ในรูปเเบบของเทพนิยายเหนือธรรมชาติ มาดูบทสรุปความรักของเรื่องนี้ได้ที่ The Moon รักนี้จมเขี้ยว

รักจมเขี้ยว...บทที่ 10

ชื่อตอน : รักจมเขี้ยว...บทที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.3k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2564 22:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักจมเขี้ยว...บทที่ 10
แบบอักษร

 

รักจมเขี้ยว...บทที่ 10 

 

"น่าเเปลกนะเพคะ  เหตุใดถึงได้มีการเปลี่ยนเเปลงไปเเบบนี้ได้" 

"นั้นนะสิ....จู่ๆ คืนจันทราสีเลือดก็เลื่อนออกไปเเบบนั้น" 

"เหตุการณ์เเบบนี้ จะไม่เป็นอันใดเเน่เหรอเพคะ" 

"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน"  

"เเล้วจะทำอย่างไรดีเพคะ" 

"คงต้องพึ่งพ่อของเจ้าเเล้วละ"ราชาหันไปพูดบอกหญิงสาวผู้เป็นดั่งหัวใจของตน  

 

เหตุการณ์เเบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน...จึงทำให้ผู้เป็นราชาเเละเป็นพ่อของบุรุษผู้นั้นอดเป็นกังวลไม่ได้...เพราะการที่จันทราเต็มดวงเเล้วกลายเป็นสีเลือดนั้นเปรียบเสมือนการเกิดใหม่ของสรรพสิ่งในนครจันทรา..เเต่ใคราวนี้มันกลับเลื่อนออกไปเเบบนั้น... 

 

"ข้าจะไปตามท่านพ่อมาพบกับพระองค์น่ะเพคะ"ราชินีเอ่ย ก่อนจะหายออกไปเพื่อตามพ่อของตนที่เป็นโหรหลวง 

 

........... 

 

อีกด้านหนึ่ง 

 

"กูนึกว่ามึงจะกลับพร้อมกูวันพรุ่งนี้ซ่ะอีก" 

"ไม่ได้เอาชุดมา" 

"เเน่เหรอ....ไม่ใช่ว่าจะรีบกลับไปหาใครเหรอวะ"ผมเเอบเห็นเเม่งคุยโทรศัพท์กับใครสักคนเนี่ยเเหละ...พอวางสายเสร็จเเม่งก็เดินมาหาบอกว่าจะกลับเลย...หึ...รีบไปหาคนในสายละสิ! 

"...ทำไม??" 

"ก็ไม่ทำไม...เออๆ มึงไปเหอะ เดี๋ยวออกช้ากว่านี้รถติดพอดี" 

 

ผมพูดไล่มันออกไป...ก็น่ะ วันนี้มันวันจันทร์นี้หว่า ถึงผมกับมันจะไม่ได้ไปมอ เเต่คนอื่นเข้าก็ออกไปเรียน ออกไปทำงานกันนิ ถ้าถึงเวลาที่คนทยอยกลับบ้านรถก็ติดเหมือนเดิมนั้นเเหละ.... 

 

"เอ้า! ไปดิวะ ที่เมื่อกี้ละรีบจะกลับเชียว" 

"เป็นอะไร"มันถามผมนิ่งๆ....เป็นอะไร??  ผมเนี่ยนะเป็นอะไร  เป็นอะไรที่ไหนละ โว๊ะ!!!! 

"ไม่ได้เป็น มึงจะไปก็รีบไป เดี๋ยวเขารอนานเหรอไอ้สัส" 

"ด่าทำไม...เเล้วใครจะรอ?" 

"ก็คนที่มึงจะไปหาไง  ไม่ต้องปิดกูหรอก กูไม่ได้อะไร"เอ่อ..เเล้วกูมีสิทธิจะอะไรวะ...เออนั้นเเหละ-*- 

"...คิดไปถึงไหน" 

 

หมับ! 

 

"ปล่อยกู...จะจับทำไมวะ!!" 

"งั้นก็ไปด้วยกัน  จะได้ไม่ต้องคิดเองเออเองเเบบนี้" 

"ใครจะไปกับมึง กูไม่ไปกูไม่อยากเป็น กขค. ไอ้บ้า!!" 

"...." 

"มึงจะไปก็ไปได้ล่ะ" 

"...." 

"อะไร! ไม่ต้องมามองจ้องกูเเบบนั้นเลย" 

. 

. 

. 

ผมโดนไอ้บ้าฟีบีมันจับลากขึ้นมาบนรถ ก่อนที่มันจะขับรถออกมาจากบ้านของผม นี่ก็ขับออกมาไกลพอควรเเล้วด้วย....ยังไม่ได้บอกม๊ากะเตี่ยเลย  เเถมออกมาก็ไม่ได้ล็อคบ้าน ม๊ากะเตี่ยกลับมาผมโดนบ่นหูชาเเน่ๆ-*- 

 

"จะพากูไปไหน?!" 

"บ้าน" 

"บ้านใคร?!" 

"...."มันเหลือบมามองผม เเต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา  

 

ผมนั่งมองไปตามทางที่มันขับกูรับรู้ได้ว่าเเม่งกำลังขับออกจากกรุงเทพ เเล้วเเม่งจะไปไหนว่ะ?!  เเต่ก็ทำได้เพียงเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจคนเดียว....ผมนั่งมองโน่นมองนี่ไปเลยๆ ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะถึงที่หมายสักที... 

 

"นั่งจนปวดตูดเเล้วห่า...จะไปไหนว่ะ!!" 

"เบื่อก็นอนไปก่อน" 

"อะไรของมึง...กูถามว่าเมื่อไรจะถึง" 

"กอไผ่...นอนไปก่อน" 

 

ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน...พอไอ้ฟีบีมันพูดออกมาเเบบนั้น รู้ตัวอีกที่ผมก็ทำตามที่มันบอกอย่างว่าง่าย...อะไรว่ะเเม่ง..ไม่เห็นเข้าใจเลย??! 

 

เอาว่ะ..นอนก็นอน! 

 

#ออลติน (ฟีบี) 

 

ผมเหลือบไปมองร่างบางที่หลับใหลอยู่ข้างๆ ซึ่งเเน่นอนว่าที่เขายอมทำตามง่ายๆ ก็คงเพราะผมสะกดจิตนั้นเเหละ  มันยังไม่ถึงเวลาที่เขาจะได้รู้ความจริง....ผมจะให้เขารู้เรื่องของผมได้ก็ต่อเมื่อเขาเป็นนิรันดร์เเล้ว  เเละเเน่นอนว่าที่ผมต้องรอตอนนั้นก็เพื่อ...กอไผ่จะได้หนีผมไปไหนไม่ได้เพราะเขาก็เป็นเเบบผมไปเเล้ว... 

 

"หลับไปอีกสักพักน่ะ...คนดี" 

 

ผมอุ้มพาเจ้าของร่างบางๆ นั้นลงจากรถที่ขับออกมาจากตัวกรุงเทพไกลพอสมควร อันที่จริงมันก็ไม่ได้ต้องไปไกลขนาดนี้หรอก จากตอนเเรกที่กะจะรอให้เจ้าตัวหลับเอง เเต่ในเมื่อเขาไม่ยอมหลับเสียที ผมถึงต้องใช้วิธีนี้  ผมจอดรถเอาไว้ที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งก็ไม่รู้หรอกว่าของใคร ก่อนจะใช้มนต์บังตารถคันนั้นเอาไว้.... 

 

....... 

 

"องค์ชาย....เอ๊ะ!...นั้นมันมนุษย์!!"เสียงของพวกข้ารับใช้ดังจนวุ่นวายไปเสียหมด 

"เงียบ!!"ผมตวาดเสียงสั่งพวกเขา เพราะกลัวว่าเสียงของพวกเขาจะทำให้ร่างบางในอุ้มเเขนของผมตื่นขึ้นมา 

"องค์ชายพามนุษย์มาที่นี่ทำไมเพคะ!?" 

"เจ้าเเน่ใจรึ ว่าเขาคือมนุษย์" 

"เพคะ  หม่อมฉันเเน่ใจ ถึงกลิ่นของชาวนครจันทราจะมีอยู่ที่ตัวของเขา เเต่กลิ่นสาบของมนุษย์ก็ยังมีอยู่...มีอยู่มากเสียด้วย" 

 

นั้นสิน่ะ...ถ้าเป็นเเบบนี้ ชาวนครจันทราได้เเห่กันมาที่นี่เเน่! 

 

"ให้คนไปทำความสะอาด  หอเวทมนต์ให้ข้าที" 

"...เพคะ"ข้ารับใช้คนดังกล่าวมีสีหน้าวิตกกังวล เเต่ก็ไม่สามารถขัดคำสั่งของเจ้านายได้ 

 

ถ้าเป็นที่นั้นก็คงจะไม่เป็นอะไร 

 

 

#กอไผ่ 

 

อือออ....หาวววว 

 

ปิ๊บๆ ผมกระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสภาพสายตาของตัวเอง...อือ...นุ่มดีจัง...เดี๋ยวๆ สัมผัสนุ่มสบายนี้มาจากไหนวะ??? 

 

"ที่ไหนวะเนี่ย?!!"ผมลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนนุ่มที่ไม่รู้ว่าเป็เตียงของใคร เเถมห้องนี้มัน… 

 

เหี้ย!! ที่ไหนว่ะเนี่ย...เเต่เเม่งหรูโคตร!! 

 

"ตื่นเเล้วตื่นเเล้วหรือขอรับ" 

"เฮ้ย!..คะ...ใครวะ มึงเป็นใครวะ!!" 

"องค์ชาย...เอ่อ...คุณชายสั่งว่าถ้าท่านตื่นเเล้ว ให้อาบน้ำเเต่งตัวเเล้วรอคุณชายอยู่ที่นี่ขอรับ"มันพูดพร้อมๆ กับดึงเลื่อนราวเสื้อผ้าที่มีเสื้อผ้าเเขวนอยู่มากมายมาทางผม 

"ท่านอยากจะใส่ชุดไหนขอรับ...เชิญเลือกได้เลยขอรับ" 

"อะไรวะ...มึงอธิบายก่อนได้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน เเล้วกูมานี้ได้ไง!!"....ผมจำได้ว่า...ผมโดนไอ้ห่าฟีบีบังคับให้ขึ้นรถมากับมัน จากนั้นก็หลับไป  เเล้ว...มาที่นี่ได้ไงวะ...หรือว่า!!! 

 

มันเอาผมมาขายที่นี่งั้นเหรอ!!!! 

 

"ท่านครับ กรุณาเลือกชุดด้วยขอรับ" 

"ไม่..ไม่เลือก...กู..กูไม่เลือก!!" 

 

ผลัก...เเเคว๊กก...โครม!!! 

 

"ออกไป อย่ามายุ่งกับกู!!  ออกไป!!!"ผมลุกขึ้นจากเตียงนอน ผลักตัวมันออกห่างพร้อมทั้งผลักราวเสื้อผ้าไปหามันด้วย 

"หยุด! นี้มันเรื่องบ้าอะไร"  

 

สิ้นเสียงตวาดนั้น ทุกอย่างในห้องก็หยุดนิ่งทันที รวมถึงผมด้วย...ชายที่ดูจะมีอายุมากพอสมควรเเต่ก็ยังดูดี ผิวขาวสะอาด ดวงตาคมเข้มดูทรงพลังเเละมีอำนาจมองจ้องมาที่ผม... 

 

"นี้มันอะไรกัน ใครบอกข้าได้บ้าง!!"ยะ..อยู่เเค่นี้ ตะโกนทำไมเนี่ย!! 

"องค์ชายสั่งให้กระหม่อมค่อยดูเเลท่านผู้นี้ขอรับ เเล้วยังสั่งอีกว่าถ้าท่านผู้นี้ตื่นเเล้วให้อาบน้ำเเล้วรอองค์ชายกลับมา"องค์ชาย?? นี้มันบ้าอะไรวะ!! 

"เเล้วออลตินไปไหน" 

"ไม่ทราบขอรับ บอกเพียงให้กระหม่อมค่อยดูเเลท่านผู้นี้เพียงเท่านั้น" 

"กลิ่นเเบบนี้มัน...."กลิ่น? กลิ่นไรวะ 

"เจ้าออกไปก่อน"ชายที่พึ่งจะเข้ามาใหม่หันไปสั่งไอ้คนที่อยู่กับผมตั้งเเต่เเรก  มันก้มหัวให้เเล้วเดินออกไปเเต่โดยดี...ส่วนผมน่ะเหรอ  เด้งตัวมาอยู่ติดมุมห้องนี่ไง เเถมไม่ลืมดึงราวเสื้อผ้ามาบังตัวเองเอาไว้ -*- 

 

อย่าให้กูเจอน่ะ ไอ้ฟีบี ไอ้บ้าพากูมาที่ไหนว่ะเนี่ย!! 

 

"เจ้าเป็นอะไรกับออลติน" 

"....."ออลตินไหนวะ?! 

"ข้าถาม ไม่ได้ยินรึ!!" 

"ก็เเล้วมันออลตินไหนเล่า!! ไม่เคยรู้จักคนชื่อออลตินเว้ย!!" 

 

เเม่งเอ้ย!! ออลตินไหนใครจะไปรู้จัก....เเต่ที่รู้ๆ เเน่ๆ ตอนนี้คือ..กูกลัวฉิบหาย! ใครก็ได้ช่วยไผ่ด้วย!!! 

 

"ก็คนที่พาเจ้ามายังไงเล่า" 

"ไอ้ฟีบีต่างหากที่พามา..ออลตินไหน..ฮึก...ไม่รู้จัก!"ฮึ้บ! ห้ามร้องไอ้ไผ่ ห้ามทำให้มันรู้ว่ามึงกลัว...ห้ามร้องง!!! 

"ฟีบี??" 

"ใช่! มันนั้นเเหละที่เป็นพามา เเล้วมันไปไหน..มัน..มันขายผมให้ลุงใช่ไหม มันขายเท่าไร...ฮึก...มันขายเท่าไร..เดี๋ยวผมขายตับขายไต เอาเงินมาคืนให้ เเต่ปล่อยผมไป..ฮึก...ปล่อยผมไปเถอะนะ"ผมรีบยกมือท่วมหัว พูดออกมารัวๆ 

"เจ้าพูดอะไร ข้าไม่เข้าใจ" 

"ท่านพ่อ!!" 

"ฮึก..ไอ้เหี้ยฟีบี!!..ไอ้คุณชายย.....ฮืออออ" 

 

ผมไม่สนอะไรทั้งนั้น รีบพุ่งเข้าไปหาไอ้ฟีบี ที่พึ่งจะโผล่หัวมาให้เจอ...จะพูดยังไงดี..คือกูดีใจที่ได้เจอเเม่ง..อย่างน้อยก็รู้ได้ว่ามันไม่ได้ทิ้งผม...มันไม่ได้ขายผม... 

 

ฮืออออออ...อออ..ออ 

 

BY : LUN_LA 

 

 

งื้ออออออออออ 

เค้าขอโทดน่าาา 

หายไปตั้งนาน ไม่รู้จะยังจำกันได้หรือเปล่า...เเต่ที่เเน่ๆเค้าไม่ได้จะเทนิยายเรื่องนี้เเน่นอน... 

ขอโทษทีหายไป...ปัญหามันเยอะเกินจะจัดการ ท้อเเท้มากกกกก  เเต่ตอนนี้ดีขึ้นเเล้วว 

เลยกลับมาาาาาาาาาาาาาาาา 

เอาเป็นว่าขอโทษเด้อ  เเล้วก็ขอบคุณที่ยังมีคนเข้ามาอ่านนิยายอยู่ 

เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ 

 

ความคิดเห็น