email-icon

จบไปสำหรับเรื่องแรกของเรา กระแสตอบรับดีมากเกินคาด ต้องขอบคุณทุกคนด้วยนะคะ ที่เสียสละเวลาเข้ามาอ่านนิยายของเรา♡

ชื่อตอน : Chapter Five

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 62.1k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2564 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter Five
แบบอักษร

Chapter 5 

 

  

“คุณจัดการเอกสารยังไงให้เละเทะขนาดนี้” 

“คุณก็รู้ว่าจัดเอกสารปนกันแบบนี้มีผลเสียยังไง ถึงแม้มันจะเป็นข้อผิดพลาดเล็กๆ แต่มันสร้างปัญหาใหญ่โตได้คุณก็รู้เรื่องนี้ดีไม่ใช่หรอ” 

“ขอโทษแล้วก็เรียนรู้มันซะ อย่าให้มีครั้งหน้า” ติ้ด 

คนตัวสูงถอนหายใจออกมาหลังจากวางสายจากฝ่าย HR เรื่องการปะปนของเอกสาร วิวจากหน้าห้องนั่งเล่นช่วยให้เขาได้ผ่อนคลายมากขึ้น อารมณ์โมโหเรื่องงานก็เริ่มลดลง  

คีย์หันกลับหวังจะไปนั่งที่โซฟาตัวยาวแต่เขากลับเจอคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ระเบียงด้านบนเสียก่อน น้องกำลังเดินลงมา เรานัดกันไว้เมื่อคืนว่าจะไปซื้อของเข้าห้องกันในวันนี้  

คนตัวเล็กในชุดเอี๊ยมยีนส์ขายาว เสื้อด้านในเป็นเสื้อยืดสีเหลืองอ่อนมันทำหน้าที่ขับผิวขาวของเจ้าของได้ดี ไม่รู้ว่าจ้องน้องนานไปหรือเปล่าถึงได้รู้สึกตัวอีกทีก็เห็นมือเล็กๆ โบกไปมาอยู่ข้างหน้า 

“เป็นอะไรไปครับ” คนตัวเล็กมองเขาตาแป๋ว 

“เอ่อ...เปล่าครับ น่ารัก” 

“ครับ?” 

“พี่บอกว่าน่ารักครับ วันนี้น้องแต่งตัวน่ารัก” 

“...เค้าก็...ก็แต่งปกติ” 

“แต่น่ารักสำหรับพี่ครับ” 

“เอ่อ...เค้าว่าเราไปกันดีกว่า...มั้ย” น้ำแข็งหลบสายตาคนพี่ เขาเอ่ยถามแผ่วเบา ได้ยินเสียงหัวเราะหึเบาๆ จากคนตัวสูง จากนั้นมือของเขาก็โดนคว้าไปจับเหมือนทุกครั้ง 

“ครับ งั้นเราไปกันดีกว่า” 

เราหยุดใส่ลองเท้ากันก่อนที่จะออกจากห้อง พอใส่รองเท้าเสร็จน้ำแข็งก็ออกมารอคีย์ที่หน้าห้องเพราะคีย์เข้าไปหยิบกุญแจรถ เขาเลยเลือกที่จะออกมารออีกคนที่หน้าห้องแทน รออยู่ไม่ถึงสามนาทีก็ปรากฏร่างของคนที่เขารอ 

มือเล็กของน้ำแข็งถูกคว้าไปกุมเหมือนอย่างเดิม คีย์จูงมือคนน้องเดินมารอลิฟต์ไม่นานลิฟต์ก็มาถึงที่ชั้นสิบสี่ พวกเขาเดินเข้าไปที่ลิฟต์ ภายในลิฟต์เงียบจนได้ยินเสียงหายใจ น้ำแข็งเลยเลือกที่จะถามคำถามที่ตัวเองคาใจออกไป 

“ทำไมพี่ต้องจับมือเค้าตลอดด้วย” 

“กลัวหลงครับ” คนตัวโตตอบกลับเขาพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ เหมือนตั้งใจกวนกัน เพนเฮาส์ก็แค่นี้จะหลงกันยังไง... 

“รู้มั้ยว่าเค้าไม่เชื่อพี่หรอก แต่วันไหนที่พร้อมก็บอกเค้านะ” เขาตอบกลับไปก่อนจะส่งยิ้มไปให้อีกคนเช่นเดิม 

ภายในลิฟต์กลับมาเงียบเหมือนเดิมเมื่อน้ำแข็งพูดจบ เขาทิ้งประโยคที่ทำให้คนตัวโตกว่าใจเต้นแรงไม่น้อยเลยหลังจากฟังจบ 

มันแปลว่าน้องคิดเหมือนกันกับเขาได้มั้ย...  

  

#BLMB 

  

  

I really, really, really, really, really, really like you 

And I want you, do you want me, do you want me, too? 

I really, really, really, really, really, really like you 

And I want you, do you want me, do you want me, too? 

Oh, did I say too much? 

I’m so in my head 

When we’re out of touch 

I really, really, really, really, really, really like you 

And I want you, do you want me, do you want me, too? 

 

ฉันชอบคุณมาก ๆ  

และอยากได้คุณมาครอบครอง แล้วคุณละอยากครอบครองฉันไหม ? 

ฉันชอบคุณมาก ๆ  

และอยากได้คุณมาครอบครอง แล้วคุณละอยากครอบครองฉันไหม ?                   

ฉันพูดมากเกินไปไหม 

มันอยู่ในหัวฉันตลอดเวลา 

เมื่อฉันไม่ได้อยู่ใกล้กับคุณ 

ฉันชอบคุณมาก ๆ 

และอยากได้คุณมาครอบครอง แล้วคุณละอยากครอบครองฉันไหม ? 

  

  

เพลงใน รถที่คีย์เปิดวันนี้ดูเหมือนจะมาถูกอารมณ์ในระหว่างที่ติดไฟแดง เขาอมยิ้มกับตัวเองน้อยๆ หันไปมองคนที่เด็กกว่าตนก็เห็นว่าแก้มกลมๆ นั่นปรากฏสีชมพูจางๆ ให้ได้เห็น เขาเบิกตากว้างเมื่อคนที่เขาจ้องอยู่ก่อนนั้นหันมาทางเขา  

เราจ้องกันอยู่สักพักจากนั้นต่างคนต่างพากันหัวเราะออกมา ไม่รู้ว่าเราหัวเราะกันเรื่องอะไร อาจจะเป็นเพราะต่างคนต่างจับได้ว่าจ้องมองกัน แต่ไม่ว่าจะเรื่องอะไรในตอนนี้มันกลับดีไปเสียหมด ไม่มีบรรยากาศอึดอัดต่อกันนั้นดีแล้ว 

  

เราเดินเข้ามาในห้างสรรพสินค้าได้สักพักแล้ว ทั้งสองตกลงกันว่าจะไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตกันก่อนเพราะเราต้องไปซื้อของสดเข้าห้องก่อน คีย์ทำหน้าที่เข็นรถเข็นส่วนน้ำแข็งเป็นคนเลือกของสดพวกผักผลไม้ต่างๆ 

“พี่คีย์อยากทานขนมอะไรหรอครับ” 

“เอาที่น้ำแข็งชอบก็ได้ครับ” 

“พี่คีย์เคยกินบัวลอยน้ำขิงมั้ยครับ” 

“ไม่เคยครับ เคยกินแต่บัวลอยน้ำกะทิ” 

“ตอนเด็กๆ เค้าเป็นหวัดแล้วหม่าม้าทำบัวลอยน้ำขิงให้กิน พี่คีย์รู้มั้ยว่าเค้าหายจากหวัดเพราะบัวลอยน้ำขิงของหม่าม้าแหละ ทั้งอร่อยด้วยทั้งมีสรรพคุณหลายอย่างเลย” 

คีย์มองคนตัวเล็กขยับปากเล็กๆ ของตัวเองเอ่ยเล่าเรื่องในวัยเด็กให้ฟัง เขามองใบหน้าน่ารักพร้อมกับฟังเสียงเจื้อยแจ้วไปเรื่อยๆ ไม่เบื่อเลยพูดทั้งคืนเขาก็ฟังได้ 

“บัวลอยน้ำขิงของหม่าม้าทำให้เค้าต้องขอให้หม่าม้าสอนทำเลยนะ แล้วตอนนี้เค้าก็เป็นศิษย์เอกของหม่าม้าแล้วเรียบร้อย พูดแล้วก็อยากกินเลยอ่ะบัวลอยที่มีงาดำข้างในเป็นไส้นี่สุดยอดไปเลย” 

“เค้าพูดมากไปเปล่าอ่ะ แหะๆ” 

“ไม่เลยค่ะ-ครับ น้องพูดเยอะกว่านี้พี่คีย์ก็ฟังได้ครับ” 

คลั่งรักเกินไปป่ะวะ...ไม่หรอก 

“เค้าจะไปดูแป้งก่อนนะ แล้วค่อยไปดูผักกับผลไม้” น้ำแข็งพูดตัดบททออกไป เพราะเขาเขินเลยเลือกที่จะเลี่ยงไปบทสนทนาอื่น 

คีย์เข็นรถตามคนน้องไปติดๆ พลางคิดว่าในวันนี้ห้างแห่งนี้เปิดเพลงได้ถูกใจเขามากกว่าทุกวันที่มา เขาอมยิ้มเล็กๆ เมื่อเห็นว่าคนน้องกำลังเลือกซื้อของ มือเล็กๆ หยิบส่วนผสมของแป้งบัวลอยขึ้นมาเลือกดูว่าควรเลือกยี่ห้อไหน 

แค่คิดนะ แค่คิด... 

ถ้ามีคนตัวเล็กนี่มาเลือกของเข้าห้องด้วยกันในทุกวันที่ของในห้องหมดมันจะดีสักแค่ไหน  

แม่ง โคตรดีเลย 

I can’t describe the feeling you gave 

When you blew me away 

And I carry that every day 

My sunshine and my moon 

You’re all I wanna do 

Every night until we’re through 

These little moments that we’ve got (That we’ve got) 

You make me feel like something I’m not 

Green tea and honey, babe 

So warm and sweet 

You’re all I need 

Just you and me 

 

ฉันไม่สามารถบรรยายความรู้สึกที่เธอทำให้เกิดขึ้นกับฉัน 

กับตอนที่เธอทำให้ฉันประทับใจ 

และฉันก็เก็บความรู้สึกนั้นไว้ทุกวัน 

เธอเป็นทั้งดวงตะวัน เป็นทั้งดวงจันทร์ของฉัน 

เธอคือทุกอย่างที่ฉันต้องการ 

ทุกค่ำคืน จนกว่าเราจะผ่านไปด้วยกัน 

ห้วงความทรงจำเล็กน้อยเหล่านี้ที่เรามีกัน 

เธอทำให้ฉันเป็นในแบบที่ฉันไม่เคยเป็น 

เหมือนชาเขียวและน้ำผึ้งที่เข้ากันไงล่ะที่รัก 

ทั้งอบอุ่นและหวานละมุน 

เธอคือทุกอย่างที่ฉันต้องการ 

แค่เธอกับฉัน 

 

น้ำแข็งเลือกของทำขนมบัวลอยน้ำขิงเสร็จแล้ว เราเดินมากันที่ของสดพวกผักผลไม้ และเนื้อสัตว์ต่างๆ  

“หนึ่งอาทิตย์นี้พี่คีย์ลิสต์มาเลยได้มั้ยครับว่าอยากกินอะไร คือเค้าไม่รู้ว่าจะทำอะไรให้กินเค้าเลยหยิบมาเผื่อไปหมดเลย” 

“ไม่ต้องเผื่อเยอะขนาดนั้นก็ได้ครับ เอามาอย่างละสองก็โอเคแล้วครับ พี่ไม่ได้บอกจะให้น้องทำอาหารให้กินทุกวันซะหน่อย สั่งมากินก็ได้ครับ” 

“อ้าวหรอครับ เค้านึกว่าอยากกินอาหารฝีมือเค้าทุกวันซะอีก” 

“กลัวน้องเหนื่อยครับ ไม่ต้องทำอะไรทุกวันขนาดนั้นก็ได้ครับ เรามีเดลิเวอรี่นะน้องลืมหรอ หึๆ” 

“โอเคครับ งั้นของสดเราได้ครบหมดทุกอย่างที่ควรมีแล้วครับ can we go to the snack zone?” 

“sure, go ahead” 

น้ำแข็งเบิกยิ้มกว้าง เวลาที่รอคอยมาถึงแล้ว เขารีบวิ่งไปที่โซนของขนมแล้วไปในเชลฟ์ที่เป็นของโปรดของตัวเอง แน่นอนว่าอันดับแรกเป็นช็อกโกแลต อันดับสองของเยลลี่ และแน่นอนเลยว่ามีอันดับหนึ่งและสองแล้วอันดับสามสี่ต้องตามมา  

จวบจนเขาเลือกขนมของตัวเองเสร็จแล้ว เขาทำท่าปัดมือเหมือนสำเร็จภารกิจที่ตนหมายไว้ พอมองคนที่เข็นรถให้ตัวเองแล้วก็ได้แต่ยิ้มแหย่ส่งให้พี่เขา ประโยคที่พี่เขาพูดออกมาเหมือนเป็นหอกทิ่มไปกลางใจ กระบอกตาร้อนผ่าวความรู้สึกเหมือนโดนแย่งของเล่นในวัยเด็ก 

“พี่ให้อย่างละห่อเท่านั้นครับ” 

“แต่...แต่ว่า” 

“ไม่มีแต่ มันเยอะไปครับ น้องเล่นหยิบมาอย่างละสามสี่ห่ออย่างนี้” 

“ไม่ไง เค้า...เค้าซื้อไปฝากพี่นันท์ด้วย” 

“พี่นันท์ของน้องไม่กินขนมครับ แล้วอีกอย่างตอนนี้มันอยู่ต่างประเทศ” 

“สองได้มั้ย อย่างละสองห่อได้มั้ย นะ เค้าขอนะ” 

“ไม่มีต่อรองครับ กินเยอะๆ ไม่ดี” 

“เค้าขอเอาคิทแคทไว้สองห่อได้มั้ย” 

“อย่างละห่อครับ” 

“ก็ได้” 

คนตัวเล็กเดินคอตกกลับที่ไปเชลฟ์ขนมโดยมีคีย์ที่เข็นรถตามไป เขามองคนตัวเล็กด้วยความเอ็นดู ยามที่ต้องวางของโปรดกลับเชลฟ์ปากเล็กบึนขึ้น ยื่นของไปวางบนเชลฟ์อย่างอ้อยอิ่ง 

“น้องต้องเข้าใจนะครับ กินเยอะๆ มันไม่ดี เอาแค่พอประมาณ เห็นมั้ยว่าน้องไม่ได้เลือกมาแค่อย่างสองอย่าง เพราะฉะนั้นควรลดประมาณลง น้องบอกพี่เองด้วยว่าจะไปซื้อไอศกรีมอีก ถูกมั้ย”  

คนตัวเล็กพยักหน้าขึ้นลง แต่ก็ยังทำหน้าตาเศร้าใส่เขาอยู่ 

“งั้นพี่ให้เลือกระหว่างเอาขนมปริมาณตามใจน้องแต่ไม่ได้ซื้อไอศกรีมกับลดปริมาณของขนมลงแต่น้องได้ซื้อไอศกรีม น้องจะเลือกอันไหน” 

“...เค้าเลือกอย่างหลัง” คนตัวเล็กทำท่าคิดอยู่สักพักก็ตอบเขา 

คีย์ยื่นมือไปลูบหัวน้องเบาๆ เป็นการปลอบใจคนตัวเล็กไปในตัว เขาอมยิ้มเล็กๆ ก่อนจะบอก 

“เห็นมั้ยน้องได้ทั้งสองอย่างเลย เพราะงั้นเลิกทำหน้าเศร้าได้แล้วครับ” 

“เดี๋ยวน้องเข็นรถไปที่โซนไอศกรีม เลือกรอพี่ก่อนนะครับ กติกาเหมือนเดิม พี่ขอไปคุยโทรศัพท์แป๊บเดียว เดี๋ยวเดินไปหาครับ”  

  

#BLMB 

  

เสร็จจากซุปเปอร์มาร์เก็ตแล้วเขาถามคนตัวเล็กว่าต้องการที่จะไปที่ไหนอีกหรือเปล่า แต่น้องบอกปฏิเสธกลับมาพร้อมบอกเหตุผลว่า 

“ตอนนี้จะบ่ายโมงแล้วครับ เราต้องรีบกลับไปทำบัวลอยน้ำขิงนะ เค้ากลัวพี่จะไม่ได้กินบัวลอยน้ำขิงฝีมือเค้า” 

หลังจากที่ได้ยินก็คิดว่าตัวเองได้ตายจากโลกนี้ไปแล้ว เพียงแค่ได้ยินเหตุผลน่ารักๆ แบบนั้นแล้วก็รู้สึกว่าตัวลอยขึ้นได้เฉย อันตรายมาก จดชื่อน้ำแข็ง ธัญวภัทร จรัลพรไพศาล ขึ้นไว้ที่ Pink List เป็นคนอันตราย แล้วก็ต้องจดประโยคนี้ไว้ใน Pink Note “เค้ากลัวพี่จะไม่ได้กินบัวลอยน้ำขิงฝีมือเค้า”  

แม่ง คลั่งรักว่ะ 

เรากลับมาถึงเพนเฮาส์กันได้สักพักแล้ว หลังจากนั่งพักกันไปหลายนาทีน้ำแข็งก็เริ่มเอาของที่ซื้อมาออกมาจัดเข้าตู้เย็นให้เรียบร้อย คนตัวเล็กเอาของที่ใช้ทำบัวลอยน้ำขิงออกมาเตรียมส่วนผสมไว้ให้เรียบร้อย 

เขาลงมือทำไส้ของบัวลอยที่เป็นงาดำก่อน หลังจากนั้นจึงค่อยผสมแป้งบัวลอย คนตัวโตที่เห็นว่าในขั้นตอนนี้เขาช่วยได้มากเท่าไรเลยได้แต่นั่งดูคนตัวเล็กผสมแป้งข้าวเหนียวแล้วก็แป้งข้าวจ้าวและส่วนผสมอื่นๆ 

จนถึงขั้นตอนการปั้นเขาถึงได้เอ่ยปากขอช่วย 

“พี่อยากช่วยปั้น น้องสอนพี่ได้มั้ยครับ” 

“ได้เลย พี่ทำพร้อมกับเค้าเลยนะ พี่ใช้แป้งนวลโรยมือแบบนี้ก่อน แล้วค่อยปั้นเป็นก่อนกลมๆ อย่างนี้ กดให้เป็นแผ่นแบบนี้ เอาไส้ที่เค้าปั้นไว้มาวางตรงกลางแล้วค่อยๆ ปั้นแป้งให้หุ้มไส้อย่างนี้ แล้วก็เอาวางใส่จานนี้เขาโรยแป้งนวลไว้แล้ว” 

“พอได้มั้ยครับ” 

“ได้แล้ว สวยเลย เก่งมาก” คนตัวเล็กยกนิ้วหัวแม่มือให้พี่เขา คนโดนชมยิ้มกว้าง 

“งั้นพี่ปั้นแป้งแทนเค้าได้มั้ย เค้าจะไปทำน้ำขิง” 

“ได้ครับ” 

น้ำแข็งหันกลับไปล้างมือที่เปื้อนแป้งออก เขาไปทำในส่วนของน้ำขิงต่อ ต่างคนต่างช่วยกัน ในส่วนของน้ำขิงตอนนี้เรียบร้อยแล้ว เหลือแค่ต้มลูกบัวลอยน้ำแข็งหันไปหาคนพี่ก็พบว่าตอนนี้ลูกบัวลอยได้ถูกปั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว 

“เดี๋ยวรอน้ำร้อนอีกหน่อยก็เอาลูกบัวลอยลงได้เลยครับ พี่คีย์จะดูตอนลูกบัวลอยสุกด้วยมั้ยครับ” 

“ครับ อยู่จนจบขั้นตอนเลย” 

“โอเคครับ ถ้าลูกบัวลอยลอยตัวขึ้นมาก็คือน้องสุกแล้วนะครับ” 

 

กริ๊ง 

“สงสัยของที่พี่สั่งไว้มาส่ง ออกไปรับให้พี่หน่อยได้มั้ยครับ” 

“เอ่อ...จะดีหรอครับ” 

“ดีครับ วานหน่อยนะครับ” 

คนตัวเล็กถอดผ้ากั้นเปื้อนวางไว้ที่เคาน์เตอร์ก่อนจะเดินออกไปรับของแทนคนพี่  

“เอ่อ...ต้องเซ็นอะไรมั้ยครับ” น้ำแข็งเรียกรั้งผู้ดูแลไว้เมื่อสังเกตว่าไม่มีใบกำกับอะไรให้เซ็น 

“อ๋อ ไม่ต้องครับคุณคีตะแจ้งไว้ก่อนแล้วครับ” 

ผู้ดูแลโค้งตัวให้เขาแล้วเดินจากไป เขาเดินกลับเข้ามาในห้อง เดินไปที่ห้อครัวก็เห็นคนพี่ยืนตักลูกบัวลอยที่สุกแล้วใส่ภาชนะที่เตรียมไว้ 

“นี่ครับของ” 

“ของน้องครับ” 

“ครับ?” 

“พี่สั่งให้คนเอามาให้น้องครับ เปิดเลยก็ได้นะครับ” 

คนตัวเล็กบรรจงวางกล่องของขวัญใบใหญ่ทั้งสองใบลงอย่างระมัดระวัง กลัวว่าของในนั้นจะเป็นของมีค่า กล่องหนึ่งเป็นสี่เหลี่ยมทรงไม่สูงมาก อีกใบเป็นทรงกลมแบนแต่ขนาดก็ใหญ่เหมือนกัน ทั้งสองใบถูกห่อด้วยกระดาษห่อของขวัญเป็นอย่างดีอีกที 

“ฉีกออกเลยก็ได้ครับ ไม่ต้องระวังมากหรอก” 

เขาทำตามที่คนพี่บอกแต่ถึงอย่างนั้นก็ค่อยๆ ฉีกมันอยู่ดี พอฉีกออกมาก็ต้องตกใจ เขารีบแกะอีกใบออกก็พบว่ามันเป็นแบรนด์เดียวกัน มันคือ vosges haut-chocolat ช็อกโกแลตของชิคาโก ประเทศอเมริกา เขาได้ยินมาว่าอร่อยมากถึงขั้นถูกจัดอันดับในลิสต์ช็อกโกแลตที่ดีที่สุดในโลก แต่เจ้าช็อกโกแลตตัวนี้ก็อยู่ในอันดับที่สองรองจากสวิตเซอร์แลนด์ 

“พี่ให้เค้าจริงหรอ”  

“จริงครับ พอดีว่าคุณแม่ของพี่ท่านเพิ่งกลับมาจากอเมริกาเลยซื้อมาฝาก แต่ท่านคงลืมว่าลูกชายไม่ค่อยทานช็อกโกแลต เพราะงั้นพี่เลยยกให้น้องเป็นค่าตอบแทนที่ทำบัวลอยให้พี่ทานแล้วกันนะครับ” 

“ฮืออ พี่ดีที่สุดเลย!” 

คนตัวเล็กวิ่งอ้อมมากอดคีย์เข้าเต็มแรง น้องซุกหน้าร้องฮือเบาๆ ที่อกคนพี่ คำว่าดีที่สุดของน้องทำให้คีย์เหมือนได้ขึ้นสวรรค์จริงๆ 

 

ตั๋วไปอเมริกาเท่าไรวะ จะบินไปเหมาช็อกโกแลต 

 

 

 

Where there is Love, There is Life 

 

 

Thanks to :  

Green Tea & Honey- Dane Amar ft.Jareena Montemayor 

I Really Like You- Carly Rae Jepsen 

 

 

... 

 

นับวันพระเอกเดี้ยนยิ่งคลั่งรักคนน้องขึ้นทุกวัน มันเป็นต้องจดต้องขึ้นบัญชี ป้าดวะ 

น้องฉันก็น่ารักน่าบีบได้ทุกวัน 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว