ขยายเวลาจองถึง 15 ม.ค. 2562 ส่งหนังสือ 25 ม.ค. 2562 สนใจติดต่อที่เพจสนพ.ตะวันเปรมปรีดิ์ค่ะ ปิดตอน5 ม.ค. 2562

ชื่อตอน : 22

คำค้น : หลิงหลง,อี้เทา,ปราบผี,วาย,อาจารย์ปีศาจ,ร้านสารพัดนึก,แฟนตาซี,Y,yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.6k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2561 13:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
22
แบบอักษร

พี่เลี้ยงน้องค่ะ 


2018-03-01

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พวกองค์ชายมาอยู่ที่บ้านหลินหลงครบสองเดือนแล้ว ฝีไม้ลายมือก็พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะการฝึกสุดโหดของหลิ่วอิน วันนี้พวกเขางดฝึกหนึ่งวันเพราะเป็นวันคล้ายวันเกิดครบสิบสี่ปีของหลิงหลงที่องค์ชายตั๋วลู่ดีใจกว่าใครเพราะอยากให้น้องน้อยโตเร็วๆ

ตอนนี้หลิงหลงร่างกายเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบสี่ตามอายุที่แท้จริง แต่คล้ายยังไม่คงที่นัก หลิ่วอินจึงให้นอนกับองค์ชายตั๋วลู่ต่อไปท่ามกลางอาการฮึดฮัดของอี้เทา 

หลิงหลงที่อารมณ์ดีที่ตัวเองโตเป็นหนุ่ม(?)เสียทีถึงกับเข้าครัวทำขนมด้วยตนเอง วันนี้วันดีเขาจะเป่าเค้ก

แน่นอนว่าเค้กเป็นของที่คนสมัยนี้ยังไม่รู้จัก ปีแรกที่หลิงหลงรู้ความหลังจากบรรยายรูปร่างของเค้กให้พี่ชายฟัง อี้เทาก็หาขนมเข่งยักษ์มาให้เขาเป่าเทียนเด็กน้อยแทบร้องไห้แต่เห็นสายตาของอี้เทากับมารดาแล้วก็กล้ำกลืนคำพูดเป่าเทียนที่ปักมาบนขนมเข่ง

จนมาอยู่กับหลิ่วอิน หลิงหลงที่ไม่เคยทำเค้กมาก่อนแต่ด้วยเงินทองที่มีมากขึ้นทำให้เขาลองผิดลองถูกมาเรื่อยๆเพราะมีเงินซื้อแป้งและส่วนผสมไม่อั้นถึงแม้จะไม่มีเนย จนในที่สุดหลิงหลงก็สามารถทำเค้กออกมาได้ใกล้เคียงกับที่เคยรับประทานในโลกเก่า ดังนั้นหลังจากช่วยกันแจกทานด้วยโจ๊กร้อนๆที่หน้าบ้านเสร็จแล้วหลิงหลงก็ปล่อยให้พวกองครักษ์เก็บล้าง ส่วนเขาก็ตีส่วนผสมเข้าด้วยกันซึ่งค่อนข้างจะกินแรงไม่น้อยเพราะปีนี้อยู่กันหลายคน หลิงหลงจึงคิดจะทำหลายก้อนหลายรสเสียหน่อย

องค์ชายตั๋วลู่ที่เฝ้าหลิงหลงไม่ห่างยืนดูหลิงหลงตีแป้งในครัว เขาเองก็ถูกใช้ให้คั้นน้ำผลส้มที่หลิงหลงจะเอามาแต่งหน้าเค้กส่วนวิลเบอร์ถูกใช้ให้ช่วยหยิบจับในครัว ทุกคนจึงได้เห็นสุกรยืนสองขาช่วยหลิงหลงตีไข่ ส่วนอี้เทากับองค์ชายจงซินออกไปจ่ายตลาดซื้อของสดเพิ่ม

หลังจากเคี่ยวน้ำส้มกับน้ำตาลและแป้งข้าวโพดราดลงบนหน้าเค้กแล้วประดับด้วยผลไม้เชื่อมก็เป็นอันเสร็จ กลิ่นหอมหวานของขนมโชยไปด้านนอกจนมีหลายคนมาเมียงมองจึงกลายเป็นผู้โชคร้ายถูกใช้เฝ้าอาหารระหว่างที่องค์ชายตั๋วลู่พาหลิงหลงไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

หลิงหลงที่อาบน้ำกับองค์ชายตั๋วลู่จนชินแล้วไม่รู้สึกอะไรกับการเปลื้องผ้าแช่อ่างน้ำด้วยกัน แต่อีกคนที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวเพราะหลิงหลงในร่างเด็กหนุ่มหน้าสวยที่เติบโตตามวัยไม่ใช่เด็กน้อยเมื่อตอนแรกๆ จนองค์ชายตั๋วลู่หาทางไม่อาบน้ำพร้อมหลิงหลงเพราะกลัวจะอดใจไม่ไหวจับน้องกดเข้าสักวัน ทั้งผิวขาวอมชมพู เม็ดทับทิมบนอกและเอวบางจนแทบกำได้รอบนั้นสร้างความร้อนรุ่มให้กับองค์ชายตั๋วลู่ไม่น้อย จนเขาแอบเมื่อยมืออยู่ตามลำพัง แต่หลิงหลงที่คิดว่าตัวเองเป็นบุรุษแสนองอาจผู้หนึ่งติดความสบายให้องค์ชายขัดถูร่างกายให้ก็ลากคนตัวโตมาอาบน้ำพร้อมกันจนได้

"พี่ลู่ขัดหลังให้ข้าหน่อย" หลิงหลงสั่งอย่างเอาแต่ใจ คนตามใจได้แต่รับผ้ามาขัดผิวขาวอมชมพูให้น้องพร้อมอาการปวดร้าวที่ด้านล่างของตนเอง กว่าจะอาบน้ำให้หลิงหลงเสร็จองค์ชายตั๋วลู่ก็โคจรลมปราณไปหลายรอบ

หลิงหลงขึ้นจากน้ำก่อน ไปเช็ดตัวและนวดร่างกายด้วยน้ำมันหอม หางตายิ้มเยาะองค์ชายตั๋วลู่ที่นั่งหลับตาโคจรลมปราณในอ่างน้ำ

"สมน้ำหน้า อยากจะรับประทานเด็กดีนัก อัดอั้นจนธาตุไฟเข้าแทรกไปเลยยิ่งดี" หลิงหลงแสยะยิ้มแล้วชวนวิลเบอร์เดินออกไปด้วยอารมณ์ดียิ่ง เด็กแสบอย่างหลิงหลงที่จริงทราบว่าองค์ชายตั๋วลู่รู้สึกเช่นไร แต่เพราะอยากกลั่นแกล้งจึงใช้คนตัวโตอาบน้ำให้ทุกวัน


เสียงคุยเฮฮาดังลั่นบ้าน สลับกับเสียงยกจอกสุรา หลิงหลงนั่งอยู่ข้างผู้เฒ่าเจิ้งขนาบด้วยอี้เทา เขาอ้าปากรับกุ้งที่พี่ชายป้อนให้อย่างมีความสุข โดยองค์ชายตั๋วลู่เป็นคนแกะ เด็กน้อยนั่งฉอเลาะผู้เฒ่าเจิ้งบ้าง หลิ่วอินบ้าง โดยมีจื่อยี่นั่งมองตาปริบๆ

"ข้าว่ามรดกของเจ้าคงไม่เหลือแล้วล่ะ ท่าทางท่านปู่ของเจ้าหลงพระคู่หมั้นไม่ลืมหูไม่ลืมตาขนาดนี้" จุ้นฮุยตบบ่าเจิงจื่อยี่

"ข้าก็ไม่คิดจะทำการค้าอยู่แล้ว ได้หลิงหลงมาดูแลกิจการอาจจะดีก็ได้" จื่อยี่พูดเซ็งๆ ไหนบอกว่าคิดถึงเขาไงเล่ามีหลานใหม่อยู่ข้างตัวแล้วท่านปู่ก็ไม่สนใจผู้ใดอีก

"เอาล่ะๆ ได้เวลาตัดเค้กแล้วก่อนที่พวกท่านจะเมากันเสียก่อน" หลิงหลงที่หายไปยกถาดเค้กออกมาตามด้วยองค์ชายตั๋วลู่และวิลเบอร์ที่มีเค้กอยู่ในมืออีกคนละสองถาด

หลิ่วอินโบกมือวูบหนึ่ง ตะเกียงทั้งหมดก็ดับลง อี้เทาจุดเทียนเล่มเล็กปักบนเค้กให้หลินหลง พวกองครักษ์ที่ตกใจในคราแรกตั้งสติได้มองการกระทำของคนบ้านนี้อย่างสนใจ

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยูฯลฯ" หลิงหลงร้องเพลงวันเกิดให้ตัวเอง พอร้องจบก็เป่าเทียนดับ เด็็กน้อยยิิ้ิ้มหน้าบาน หลิ่่่่่่่วอินโบกมืออีกครา ตะเกียงทุกดวงในบ้านก็ส่องสว่างอีกครั้ง 

หลิงหลงตัดเค้กแจกทุกคนที่วางจอกสุรามาสนใจขนมเพราะพวกเขาได้กลิ่นหอมหวนนี้ตั้งแต่ตอนเย็น

เมื่อนำเข้าปากก็พบว่ามันอร่อยมากกว่าขนมชนิดใดๆที่พวกเขาเคยรับประทาน "อร่อยมากเลยหลิงหลง ทั้งหวานทั้งหอม ข้าไม่เคยรับประทนนอะไรที่อร่อยแบบนี้มาก่อน" องค์ชายจงซินอุทาน ตักเค้กคำปากอีกคำเพื่อยืนยันคำพูด

หลิงหลงยิ้มหน้าบาน เขาตักขนมเข้าปากหลับตาพริ้ม จนเวลาผ่านไปหลังจากทุกคนอิ่มเอมกับอาหารเลิศรสแล้วหลิ่วอินก็ปรบมือเป็นสัญญาณเรียกให้ทุกคนหยุดฟัง

"เอาล่ะ ข้าตัดสินใจแล้ว ว่าจะให้พวกเจ้าเริ่มออกไปค้นหา 12 นักษัตร พรุ่งนี้จงเริ่มเตรียมตัวเก็บข้าวของ มะรืนนี้ก็ออกเดินทางได้"

"ทำไมเร็วนักล่ะขอรับอาจารย์ ข้าว่าพวกเขายังฝึกไปได้ไม่เท่าไหร่เอง" อี้เทาค้าน

"ถ้าเทียบกับพวกเจ้าก็ย่อมฝึกไปได้ไม่เท่าไหร่ แต่ด้วยพวกฝีมือของพวกเขาก็ไม่ถึงกับอ่อนด้อย จงออกไปหาประสบการณ์จากโลกภายนอกเสียเถิด" หลิ่วอินโบกมือไล่เป็นความหมายว่าไม่เปลี่ยนใจแน่นอน

"ปู่จะเตรียมอาหารกับของใช้ให้เอง เจ้าอยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า" 

เจิ้งจื่อยี่หันไปตามเสียง แต่อนิจจาผู้เฒ่าเจิ้งกล่าวกับหลิงหลงหาได้กล่าวกับเขาไม่ จนเขาต้องยกสุราขึ้นจิบแก้เก้อ ปล่อยให้ปู่กับหลานเขาคุยกันไป ส่วนบิดาของเขาก็คุยอยู่กับอี้เทา ทั้งหมดคุยกันด้วยความผ่อนคลาย

หลิงหลงที่แอบจิบสุราไปยามที่คนอื่นเผลอนั่งหน้าแดงตาหยาดเยิ้ม องค์ชายตั๋วลู่แทบจะบีบคอเจิ้งจื่อยี่ที่เป็นผู้รินสุราให้หลินหลงจนคนสร่างเมา ได้แต่หัวเราะแห้งๆใส่องค์ชายตั๋วลู่ที่อุ้มหลินหลงกลับห้อง

"ข้าจะบินๆๆ" หลิงหลงหัวเราะคิกในอ้อมแขนขององค์ชาย คนมองอย่างหมั่นเขี้ยวกดจมูกลงบนแก้มแดง

"เหม็นสุรานัก" องค์ชายตั๋วลู่บ่น เขาวางหลิงหลงลงบนเตียงจัดการเปลื้องผ้าแล้วเช็ดตัวให้

หลินหลงที่พอมีสติอยู่บ้างแต่ร่างกายไร้เรี่ยวแรงได้แต่นอนเปลือยปล่อยให้อีกฝ่ายเช็ดตัวให้ เด็กน้อยนอนหัวเราะคิกคักไม่หยุด เมื่อชาติที่แล้วเขาไม่ได้คออ่อนเยี่ยงนี้เสียหน่อย สุราในโลกนี้แรงยิ่งแต่มันก็ทำให้เขาอารมณ์ดียิ่งเช่นกัน ชมดูสิ่งใดก็รู้สึกว่างดงามยิ่ง

"หลินหลงนั่งดีๆให้พี่ใส่เสื้อผ้าให้ก่อน" องค์ชายตั๋วลู่ดุน้องน้อยที่นั่งบิดไปมา ทำท่าจะปีนขึ้นมาคร่อมตักเขา

"ชิส์" หลิงหลงบุ้ยปากเบือนหน้าไปทางอื่นแต่ยอมนั่งนิ่งให้องค์ชายตั๋วลู่ใส่ชุดนอนให้ เขาจับน้องนอนดีๆห่มผ้าให้แล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองบ้าง พอเขาเอนกายลงนอนหลิงหลงก็เอาขามาก่ายตัวเขาทันที

"เจ้าเด็กขี้เมา" องค์ชายตั๋วลู่บ่นขำๆ เขารวบหลินหลงเข้ามากอด แต่แทนที่เด็กน้อยจะง่วงกลับนอนมองเขาตาแป๋ว

"นอนไม่หลับหรือหลินหลง" องค์ชายถามมือก็ลูบหลังตบก้นน้องไปด้วย

"ท่านน่ารักยิ่ง" หลิงหลงหัวเราะคิกยื่นหน้าเข้าไปจูบปากขององค์ชายตั๋วลู่แต่ไม่ได้รับการตอบสนอง เด็กน้อยขัดใจทั้งเลียทั้งเม้มเพื่อให้องค์ชายตั๋วลู่เปิดปากรับ จนเขาต้องเปิดปากรับลิ้นเล็กให้ล่วงล้ำเข้ามา

แต่อนิจจา หลิงหลงหรือหมออดิสรณ์นั้นมีประสบการณ์อ่อนด้อย ตอนเป็นนักศึกษาก็เอาแต่เรียน พอมาเป็นหมอก็กลัวโรค กลัวชาวบ้านจะมองไม่ดี หมออดิสรณ์จึงเป็นชายโสดที่ผ่านผู้หญิงมาน้อยนิด

องค์ชายตั๋วลู่ที่ปล่อยให้น้องน้อยทำตามใจแต่สถานการณ์ไม่คืบหน้าเสียทีก็ผันตัวเองมาเป็นฝ่ายรุก เขาพลิกตัวขึ้นคร่อมหลิงหลงขยับศีรษะปากก็ดูดดุนลิ้นเล็กอย่างดูดดื่มจนหลิงหลงหายใจไม่ทัน ตีไหล่องค์ชายตั๋วลู่ คนจึงรู้สึกตัวยอมถอนปากด้วยความเสียดาย

"คิกคิก ท่านจูบเก่งยิ่ง พอข้าโตจะไปขอท่านมาเป็นเมียนะ" พูดจบหลิงหลงก็หลับไปเลย ทิ้งให้องค์ชายตั๋วลู่ที่อารมณ์ค้างต้องเมื่อยมืออยู่ผู้เดียวอีกครั้ง


ในที่สุดก็ถึงวันเดินทาง คนตระกูลเจิ้งมารับประทานอาหารเช้าด้วยเพื่อส่งหลานรักออกเดินทาง แน่นอนว่าหลานรักที่ว่าไม่ใช่เจิ้งจื่อยี่ เขายืนมองปู่กับบิดาสั่งเสียหลิงหลงกับอี้เทายืดยาว ก่อนหันมาบอกเขา

"ดูแลน้องด้วย" 

เจิ้งจื่อยี่ทำหน้าบูด เด็กสองคนฝีมือสูงยิ่งกว่าเขาแล้วยังองค์ชายทั้งคู่อีก เขายังต้องดูแลอีกหรือ แต่เมื่อบิดาหยิกสีข้างเขาจนเจ็บจี๊ด เขาจะทำสิ่งใดได้อีกนอกจากรับคำ

"ขอรับ ท่านพ่อท่านปู่ ข้าจะดูแลน้องอย่างดี"

หลิงหลงแลบลิ้นให้เขาแล้วหันไปอ้อนหลิ่วอิน กว่าจะออกเดินทางได้ก็สายมากแล้ว แต่พวกเขาก็มีความคล่องตัวมาชดเชยเพราะสัมภาระทั้งหมดใส่ไว้ในประตูมิติของหลินหลง ทำให้ลดภาระไปได้มากเดินทางด้วยความเร็วได้ นอกจากหลิงหลงที่นั่งหน้าบูดอยู่กับอี้เทาในรถม้า เด็กน้อยอยากออกไปขี่ม้าเบื้องนอกแต่ไม่มีผู้ใดยอมแม้แต่อี้เทา หลิงหลงเลยงอนทุกคนนอนหันหลังให้อี้เทาคุยกับวิลเบอร์อยู่แบบนี้จนหลับไป

เมื่อแสงตะวันยามบ่ายคล้อยลงคณะเดินทางก็เริ่มมองหาที่พักแรม เนื่องจากเดินทางได้เร็วพวกเขาจึงเลยตัวเมืองมาแล้วต้องพักแรมในป่า ซึ่งพวกองครักษ์เริ่มจุดไฟต้มน้ำขณะที่อี้เทาและหลิงหลงอาสาทำอาหาร ส่วนวิลเบอร์ก็ช่วยคาบฟืนมาให้ 

อี้เทาหุงข้าวในกระบอกไม้ไผ่รับประทานกับปลาย่างที่จับมาจากลำธารปรุงรสโดยหลิงหลงมีผลแตงหวานฉ่ำที่เถ้าแก่เจิ้งเตรียมมาให้ แค่นี้พวกเขาก็อิ่มแปล้ หลังจากแบ่งเวรยามกันเรียบร้อยโดยหลิงหลงและวิลเบอร์นอนกับอี้เทาในรถม้า องค์ชายทั้งสองและองครักษ์ปูผ้านอนข้างกองไฟ

การเดินทางเรียบง่ายเช่นนี้จนถึงเมืองหลวง สายข่าวขององค์ชายตั๋วลู่หาที่อยู่แน่นอนของสิบสองนักษัตรได้สองชิ้นแล้วพวกเขาจะไปนำมันมาเพื่อที่จะเป็นกุญแจหาชิ้นต่อไป


ความคิดเห็น