เป็นเรื่องของ SO X GUSJUNG | หมอมาเฟีย | R 20+ | ฝากติดตามด้วยนาจา :)

ชื่อตอน : CHAPTER : 03

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.5k

ความคิดเห็น : 198

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2561 16:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : 03
แบบอักษร








คงใช้ไม่ได้ผลกับผมหรอก เพราะถ้าเกลียดอะไร ก็จะไม่เอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยว ถ้ามันเป็นเพราะความจำเป็น ยังไงก็ต้องตีตัวออกห่าง ผมไม่เคยแอนตี้หรอก แต่กำลังจะบอกว่าผมเองก็เคยคบเด็ก เป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่เคยมีความทรงจำที่ดีต่อกัน แต่สุดท้ายใจเธอก็เปลี่ยน ( เปลี่ยนเร็วไหมล่ะ ) มีเมียเด็กต้องมั่นตรวจเช็กร่างกาย วันไหนถูกทิ้ง ก็หัวใจวายตายไงครับ ไม่มียังจะดีกว่า อยากจะลองคบไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเจอคนที่ใช่ เอาเป็นว่าอย่าพูดถึงเลยดีกว่า เด็กมันจะขี้เบื่อเหมือนกันทุกคนไหม จะเบื่อของเก่าๆ แก่ๆ ไหม เด็กมันจะใจง่ายเหมือนกันทุกคนไหม

แต่…

ผมจะไม่มีวันเป็นไอ้เฒ่าหัวงูเด็ดขาด! 


“ จำคำกูไว้เลย ”


ผมวาง iPhone ลงกับโต๊ะ ปากก็เอาแต่พึมพำ ชื่อแปลกๆ ลูกครึ่งญี่ปุ่นเหรอวะ? อีกอย่าง…ผมยังไม่รู้จักโปรไฟล์เด็กผู้หญิงคนนั้นดี เอาตรงๆ ไหม? จากใจเลย เคยคบเด็ก! น่ารำคาญชิบ เฮียหนูจะเอานู่น เฮียหนูจะเอานี่ ตามใจไม่ไหววะ เฮียเพลียวะ แบบเมียไอ้สิงห์ยังน่ารัก เพราะเงียบๆ ไม่ค่อยพูด

แต่สำหรับเด็กคนนั้น ถ้าพูดมาก…พ่อก็จะไล่ตะเพิดกลับบ้านเลย! จะด่าว่าไอ้เถื่อน ไอ้หยาบคายก็ได้ แต่ผมไม่ชอบจริงๆ


แกรก…แอด…

“คุณหมอคะ ประวัติผู้ป่วย”

“ครับ”

ผมรับเอกสารมาเปิด นางสาว ขวัญจิรา ภูสิทธิ์เมธี อายุ 19 ปี มีรูปถ่ายประจำตัวติดอยู่ขวามือ โรคประจำตัวภูมิแพ้ แพ้ฝุ่น แพ้ละออง แพ้อากาศทุกชนิด ต้องรักษากับทางโรงพยาบาล รับยาทุกเดือนตลอด

“…”

หืม?

ผมตกอยู่ในภวังค์ความคิด นั่งเงียบ ทวนอ่านชื่อเธอกลับไปกลับมา อืม…นามสกุลคุ้นหูคุ้นตามาก เหมือนเคยรู้จัก เหมือนเคยร่วมทำธุรกิจด้วยกันมาก่อน แต่มันก็นานมามากแล้ว ส่วนนัยน์ตาสีนิล ก็จ้องมองรูปภาพของคนไข้ไม่วางตา

กัสจังงั้นเหรอ…

#END SO






ช่วงเย็น

หญิงแพรวตั้งใจจะไปเยี่ยมน้องรหัส แต่กลับต้องพาน้องรหัสมาโรงพยาบาลซะงั้น โชคดีที่น้องยังมีสติ แต่ก็แบบเบลอๆ มึนๆ เพราะไข้ขึ้นสูง หน้าแดงแป๊ดจนถึงใบหู ยิ่งกว่าคนเมากินเหล้าก็ไม่ปาน

“ตายๆ”

โธ่เอ้ย…

คนก็เยอะยิ่งกว่าหนอน กว่าจะได้ตรวจต้องรออีกนานแค่ไหน หญิงแพรวเลยต้องแวะไปซื้อผ้ากับน้ำเปล่า ส่วนแม่ของน้องก็กำลังนั่งรถตามหลังมา

“เดี๋ยวพี่มานะ อย่าเพิ่งไปไหน”

“ค่า~”

กัสจังครางเสียงในลำคอ เหมือนพิษไข้กำลังทำงาน ครั้งนี้เป็นหนักกว่าครั้งไหน เพราะเคยโดนฝนเต็มๆ ตอนแรกไม่แสดงอาการหรอก แต่พอแม่ออกไปปุ๊บ อาการก็ออกตามปั๊บ

ตลกร้ายจริงๆ






#TALK SO


“พยาบาล”

“คะ?”

“คนไข้ยังไม่มาหรอ”

ดูนาฬิกาหลายรอบล่ะ แถมยังเลทมาเกือบ 15 นาทีแล้ว จะมาตรวจดีๆ หรือ จะตรวจด้วยน้ำตา เด็กมันก็เป็นแบบนี้กันทุกคน ไม่มีความรับผิดชอบเอาซะเลย

“ผมจะออกไปดู”

อะไร…

ผู้หญิงที่ชื่อว่าอะไรนะ? กัสจัง กัสจุง กำลังนั่งซึมๆ รออยู่หน้าเคาน์เตอร์ มาคนเดียวเหรอ?

“เธอ…”

สะกิดๆ แขนเรียก แต่พอเธอเงยหน้าเท่านั้นล่ะ ขะ..ขี้หมูกโป่ง? ให้ตาย! เธอโตเป็นสาวแล้วปะวะ! ผมต้องจำใจ เสียสละผ้าเช็ดหน้าตัวเอง เช็ดทำความสะอาดให้ แล้วรู้อะไรไหม? คนไข้ของผมก็คือยัยเด็กกัสจังไง นั่งรอจนเกือบชั่วโมงแล้ว พยาบาลเรียกไม่รู้กี่รอบ แต่สุดท้ายก็ไม่ยอมเข้าไปตรวจ ทำไม…กลัวถูกจับฉีดยาหรือไง ไม่ต้องกลัวหรอก เพราะยังไงก็ต้องเจอแน่นอน

เช็ดๆ

“งื้อ~”

เช็ดๆ

“โอ้ย! เจ็บบบบบ”

“โทษที”

ก็เบาสุดแล้ว สาบาน…ไม่เคยจับอะไรเบามาก่อนเลยในชีวิต กัสจังเงยหน้า มองค้อนใส่ผมทันที เห็นแล้วหมั่นไส้ชิบ อะไรของเธอ?

“ไม่สบายอีกแล้ว”

ผมแซว

“หงึ!”

ทำหน้ายักษ์ขมูขี เธอหงึใส่ผมเฉย จู่ๆ ก็น้ำตาคลอเบ้า พ่วงแก้มสองลูกแดงปลั่ง เฮ้ย? เป็นอะไรวะ

“อย่าพูด!”

“ไม่สบาย…”

“ก็บอกว่าอย่าพูด!”

อ้อ…เข้าใจแล้วครับ อย่าพูดคำว่า ไม่สบาย มันกระทบกระเทือนจิตใจ ง้องๆ แง้งๆ คล้ายคนสติเฟื่อง แต่เธอไม่ได้เป็นเหมือนอย่างที่พูดหรอกนะ มันเป็นผลพวงจากพิษไข้

“มากับใคร”

“พี่”

“อยู่ไหน”

“ไม่รู้อะ”

“ช่างเถอะ”


ฝุบ!

“ห๊ะ!?!”

ผมจับร่างเล็กขึ้นอุ้มทันที เสียเวลาตรวจมามากพอแล้ว อย่าให้ต้องรอใครมาตัดริบบิ้นเลย ฮึ่ม…แล้วก็อย่าดิ้นด้วย! เธอตกใจ เลยพยายามจะขัดขืน แต่แรงที่มีก็เท่ากับมดสะกิด ไม่ฆ่าขมขื่นหรอก ( แต่จะฆ่าหมกป่าละเมาะแทน ) ผมเลยวางเธอลงบนเก้าอี้

“นั่งรอตรงนี้”

“ห๊ะ? ตะ..แต่…”

“ห้ามไปไหน จนกว่าฉันจะมา”

เธอทำหน้าเลอล่า ขยับปากขมุบขมิบ จะพูดอะไรซักอย่าง แอบด่าหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ผมไม่มีเวลาอยู่ฟังหรอกครับ ต้องรีบเรียกพยาบาลด่วนๆ


“เฮ้!”

“…”

“พยาบาล”

อะไรวะ หายไปไหนกันหมด? พอผมเดินตามหาพยาบาลให้วุ่น ทางประชาสัมพันธ์ก็เลยอธิบายแทน…

“มีอุบัติเหตุใหญ่ เจ้าหน้าที่กำลังปฐมพยาบาลอยู่ครับ”

“ว่าไงนะ”

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“จะเช็ดตัวคนไข้”

“บุรุษพยาบาลแทนได้ไหมครับ”

“มะ..ไม่ได้!”

พอถูกปฏิเสธเท่านั้นล่ะ ประชาสัมพันธ์พากันนั่งงงเป็นแถว ไม่ต้องงงหรอกครับ ถ้าหาพยาบาลมาแทนไม่ได้ ยังไงก็ต้องตัดสินใจ

“แล้วใครจะทำ…”

"ผมเอง"

ช่างแม่งเถอะ กัสจังก็ยิ่งเบลอๆ อึนๆ แบบนั้นด้วย เอาเป็นว่าจะจัดการทุกอย่างแทนเอง เพราะยังไงผมก็ไม่เคยคิดพิศวาสอยู่แล้ว เธอเป็นคนไข้ ส่วนผมเป็นแพทย์ 

อย่าซีเรียสเลย


แกรกแอด

เธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิม หันกลับมามองผมด้วยสายละห้อยอ้อยอิ่ง เพราะถูกพิษไข้เล่นงาน ผมถอดเสื้อกาว์นทันที เหลือไว้แค่เสื้อเชิ้ตสีดำเข้ม ปลดกระดุมสองสามเม็ด ผับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นลายสัก แล้วเดินย่างสุมเข้าหาแบบเงียบๆ โดยไม่ปริปากพูดอะไร

“นาย…”

เบิกตาโตเท่าไข่ห่าน กัสจังหันมองทันที มีสติขึ้นมาเลยทีเดียว!

“ถอดเสื้อ แล้วขึ้นเตียง

"!?!"


เฮ้ย…

“จะ..จะทำอะไร!”

เด็กสาวถึงกับถอยกรูด แผ่นหลังชิดติดกับขอบเก้าอี้ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง มองหมอหน้าเถื่อนๆ ด้วยสายตาไม่เข้าใจ 

“…”

เขาไม่ตอบอะไรแต่เดินเข้ามาใกล้ แล้วอุ้มร่างกัสจังขึ้นแบก ไปไว้ที่เตียงตรวจอย่างงายดาย! เธอจ้องตาไม่กระพริบ พอตั้งสติได้ก็รู้สึกคุ้นๆ คุ้นหน้าคุ้นเสียงจังเลย มองตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็พบว่า..


ฮะ..เฮีย!!!






#ตอบคำถามข้อละ 2 คะแนน สะสมแต้มอ่านตอนต่อไป คิดว่าเฮียมันจะจำได้ม่ะ เรื่องคืนนั้นระหว่างสองเรา ไอ้เฮียยยยยยยยยยย~ 

ปล. กำลังใจ 100 เม้นท์ได้บ่จ้า วัดใจนักอ่านเงา ตอนต่อไปนุ้งจะติดเหรียญทันที อิอิ









ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว