email-icon

จบไปสำหรับเรื่องแรกของเรา กระแสตอบรับดีมากเกินคาด ต้องขอบคุณทุกคนด้วยนะคะ ที่เสียสละเวลาเข้ามาอ่านนิยายของเรา♡

ชื่อตอน : Chapter Four

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 59.4k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2564 22:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter Four
แบบอักษร

*ภาษาวิบัติเยอะหน่อยนะคะ แต่เรารู้ว่าทุกคนแปลออก คิคิ 

 

Chapter 4 

  

“พี่คีย์ไม่เคยมากินร้านนี้เลยหรอครับ” 

“ไม่เคยครับ ปกติพี่ไม่ค่อยมาหลังมอเท่าไร” 

“งั้นพีชขอแนะนำเลยนะ ร้านนี้อร่อยสุดๆ พี่คีย์ต้องติดใจแน่ ใช่มั้ยน้ำแข็ง” 

“ห้ะ อ๋อ ใช่ครับ ร้านนี้อร่อยมาก มีเตาย่างแยกไว้ให้ด้วย แต่ต้องเพิ่มเงินอ่ะ แต่อาหารทะเลที่นี่ว่าไม่ได้เลยนะ สดมากๆๆๆ เค้ารับประกันเลย!” คนตัวเล็กชูนิ้วหัวแม่มือขึ้นมายืนยันว่ารสชาติและความสดของอาหารที่นี่อร่อยและสดมากจริงๆ เพื่อนตัวเล็กทั้งสองที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันก็พยักหน้าขึ้นลงเห็นด้วย 

ระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟก็พูดคุยกันไปต่างๆ นาๆ หัวข้อการสนทนาก็ไม่พ้นเรื่องโปรเจกต์จบ และเรื่องคอลเลคชั่นกระเป๋าที่เพิ่งออกมาใหม่ 

พออาหารมาเสิร์ฟต่างกันก็ต่างหยิบของลงหม้อ จูเลียสที่มีทำที่เฝ้าเตาย่างรู้สึกว่าบนโต๊ะอาหารเงียบเกินไปจึงพูดขึ้นมา  

“อ๋อ จูมีเรื่องจะปรึกษาแหละ คือมีแพลนว่าจะต่อโทอ่ะ” 

“จริงหรอ คือเราไม่มีแพลนจะต่อโทเลย” น้ำแข็ง  

“เราก็ได้ด้วย” พีช 

“พี่ว่าจูลองทำงานก่อนสักปีดีมั้ย ทำงานให้รู้ก่อนว่าเราถนัดอันไหน อ่อนในเรื่องอะไร ยิ่งสายงานที่ต้องใช้ทักษะแบบเราแล้วด้วย ถ้าจบโทแล้วไม่มีประสบการณ์เราจะเสียเปรียบคนจบปอตรีที่ผ่านงานมาเยอะนะ” 

“จูก็ลังเลอยู่เหมือนกันครับ” 

“พี่ไม่ได้หมายความว่าจบโทไม่ดีนะ มันขึ้นอยู่ที่ตัวเราเองทั้งนั้น ถ้าจูไม่ได้วอร์รี่เรื่องประสบการณ์ คิดว่า dispensable จูก็เรียนต่อก็ได้ครับ อยู่ที่มุมมองของจูแล้ว” 

“ขอบคุณมากครับพี่คีย์ ช่วยได้เยอะเลย” 

“โอ้โห พี่คีย์ลองไปเป็นวิทยากรดูมั้ยครับ” พีชเอ่ยขึ้นมาหลังจากฟังจูเลียสกับรุ่นพี่ตัวสูงให้คำปรึกษากัน 

“ฮ่าๆ ขอปฏิเสธแล้วกันนะครับ” 

บรรยากาศกลับมาเงียบเหมือนเดิม คีย์หันมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ กัน น้องนั่งเคี้ยวหมูตุ่ยๆ แก้มสองข้างพูนออกมาเพราะไม่ได้หยิบเข้าปากแค่ชิ้นเดียว เขาหัวเราะกับตัวเองเบาๆ พอเห็นน้องกินเยอะๆ เขาก็นึกอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก 

คีย์คีบเนื้อหมูวางไว้ที่ชามของคนข้างกาย คนน้องเงยหน้ามองทั้งๆ ที่ตะเกียบยังคงถูกอมอยู่เพราะเพิ่งคีบเต้าหู้ชีสเข้าปากเมื่อกี้ 

“ทานเยอะๆ ครับ จะได้โตเร็วๆ”  

“เอ่อ...ขอบคุณครับ แต่เค้าโตแล้ว” 

“อ๋อ หรอครับ” 

คีย์ตอบพร้อมกับอมยิ้มน้อยๆ เขาเห็นน้องทำหน้ายู่ อ่า...น่ารักอีกแล้ว 

“น้ำแข็งเต้าหู้ชีสแกสุกแล้วๆ” น้ำแข็งหันไปหาพีช เขากลับมาสนใจหม้อชาบูตรงหน้าต่อ คาดโทษคนพี่ไว้ในใจ 

รอให้สนิทก่อนเถอะ เจอแน่ รอเลย! 

โต๊ะอาหารกลับมาคึกครื้นเพราะมีเด็กน้อยสามคนที่กำลังแย่งเนื้อหมู กุ้ง และอื่นๆ ทั้งในหม้อชาบูแล้วก็เตาย่าง คีย์จะห้ามทัพก็ไม่ได้ เพราะเขาโดนเด็กพีชที่นั่งตรงกันข้ามกับน้ำแข็งบอก 

“ศึกชิงหมูพี่คีย์ไม่เกี่ยว นั่งทานต่อเงียบๆ ดีกว่า!”  

“แต่เราเป็นคนเอาลง!” น้ำแข็ง 

“งั้นเต้าหู้ชีสเราอาสากินเอง!” จูเสียส 

“ไม่!/ไม่!” พีช/น้ำแข็ง 

ก็...เป็นศึกที่ต้องถึงกับกุมขมับเลยเชียว 

กว่าศึกชิงหมูจะจบก็กินเวลาไปกว่าสิบนาที ดีที่ร้านนี้ไม่มีเวลาจำกัด แถมราคายังสบายประเป๋านักศึกษา รสชาติก็อร่อยสมกับคนตัวเล็กโฆษณาไว้ ไม่แปลกที่นักศึกษาส่วนใหญ่เลือกที่จะเข้าร้านนี้ 

ทั้งสี่คนเดินออกมาหน้าร้านหลังจากที่ชำระเงินเรียบร้อย วันนี้เด็กทั้งสามคนไม่ต้องแชร์ค่าอาหารกันเพราะมีผู้ใหญ่ใจดีอย่าง คีตะ ธนัตถ์โชติภณ เลี้ยงเองเลย 

“วันนี้ขอบคุณพี่คีย์มากๆ นะครับที่เลี้ยงพวกเรา” จูเลียส 

“ไม่เป็นอะไรครับ” 

“ไม่รู้ว่าพี่คีย์โชคดีหรือโชคร้ายนะครับที่ต้องอยู่กับน้ำแข็งหนึ่งอาทิตย์” พีช 

“ทำไมหรอครับ” 

“เพราะน้ำแข็งกินเยอะมา-โอ้ย” จูเลียสตอบยังไม่ทันจะจบประโยคก็โดนมือเล็กๆ ของเพื่อนสนิทหยิกเข้าที่เอวแต่ไม่ได้แรงมาก 

“เนี่ย ทำร้ายเราอีกแล้ว” 

“ไม่ต้องพูดเลย กลับบ้านได้แล้ว นู่น คนขับรถมาแล้ว” เขาเอ็ดเพื่อนอย่างไม่จริงจังก่อนจะชี้ไปทางที่เห็นรถของบ้านจูเลียส 

“งั้นไปละ บายน้า พี่คีย์สวัสดีครับ” 

“แล้วแกกลับยังไงอ่ะ” 

“เดี๋ยวจะไปนั่งคาเฟ่รอป๊าอ่ะ อีกสิบนาทีน่าจะถึงแล้วล่ะ” 

น้ำแข็งพยักหน้ารับกับเพื่อน ก่อนจะโบกมือลาพีช เขาเดินไปที่รถโดยมีมือใหญ่ๆ ของพี่คีย์กุมมือเขาอยู่ ไม่รู้ว่าเพราะต้องเดินข้ามถนนหรือเปล่าถึงต้องกุมมือกัน 

ภายในรถยนต์คันหรูเงียบกว่าปกติ น้ำแข็งหันหน้าไปจะขออนุญาตเจ้าของรถเปิดเพลงเพื่อให้บรรยากาศภายในรถมันผ่อนคลายขึ้นแต่เขากลับเจอคนพี่จ้องกันอยู่ก่อนแล้ว และประโยคที่เจ้าตัวเลือกจะเอ่ยถามกันออกมาทำเอาเขาหัวร้อนปุดๆ 

“กินเยอะหรอครับ” 

“พี่!” 

“อ่า...วันนี้ก็น่าจะรู้แล้ว กินเยอะจริงๆ ด้วย” 

“หยุดล้อเค้า” 

“ถึงกับต้องแย่งเนื้อหมูกับพีชแล้วก็จูเลียสเลยนะ” 

“ฮือออ หยุดเลย” กำหมัดแล้ว 

“ฮ่าๆ กินไปเถอะครับ ตัวเราก็เท่านี้ พี่เลี้ยงไหว” 

  

#BLMB 

  

“ห้องนี้เป็นห้องของเรานะครับ พี่ให้แม่บ้านมาทำความสะอาดไว้ให้แล้ว” 

“ขอบคุณครับ” 

“ห้องน้ำในตัวนะครับ ครัวกับห้องนั่งเล่นเราน่าจะเห็นแล้ว” เพราะครัวกับห้องนั่งเล่นอยู่ชั้นล่าง ห้องนอนอยู่ที่ชั้นด้านบน ตอนที่เดินเข้ามาในเพนเฮาส์แห่งนี้พี่คีย์พาเขาทัวร์ทั่วทุกห้องแล้ว 

“ครับ” 

“งั้นพี่ไม่กวนเราดีกว่า” 

คีย์เดินออกไปแล้ว คนตัวเล็กยกมือขึ้นมากุมที่อกข้างซ้ายที่รู้สึกเหมือนจะเต้นแรงตั้งแต่อยู่ในรถ 

พี่เลี้ยงไหว 

ประโยคนี้...ไม่ใช่ว่าไม่เคยได้ยิน พี่นันท์พูดบ่อยๆ เวลาให้เงินแล้วโดนเขาปฏิเสธ แต่พอเป็นพี่คีย์พูดทำไมมันคนละความรู้สึกกันล่ะ 

เขาส่ายหัวให้กับความคิดของตัวเองก่อนจะเปิดกระเป๋าเพื่อเอาเสื้อผ้าออกมาจัด เพราะช่วงเย็นไม่ได้เราไม่ได้แวะมาที่เพนเฮาส์ เขาและพี่คีย์ตัดสินใจไปกินชาบูก่อนค่อยเข้ามาที่เพนเฮาส์ทีเดียว 

น้ำแข็งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คเมื่อเขาทำทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว กลุ่มแชทในไลน์ขึ้นข้อความเข้ารัวๆ เมื่อกดเข้าไปในกลุ่มที่ใช้แชทคุยประจำเขาก็ต้องตกใจกับภาพที่พีชส่งเข้ามาในกลุ่ม 

 

สามจิ๋ว+1สาว(4) 

Pch : [Send a picture] {read4} 20.41 pm 

Pch : มืออุ่นมากป่าว อยากรู้จังเรยยย {read4} 20.41 pm 

จูจู้จี้ : เก้บเง่บเรย ยัยตัวดี {read4} 20.42 pm 

Pch : เด้กเร้กของเราจะมีแฟนแน้ว {read4} 20.42 pm 

JANE : หนูเร้กมีอะไรจะสารภาพกับคุรแม่ะมึ้ย @n {read4} 20.43 pm 

 

เจนเป็นรุ่นพี่ที่พวกจิ๋วทั้งสามคนสนิท เจนเป็นรุ่นพี่ของพีช เธออัธยาศัยดีจนทำให้พวกเราสนิทกัน ขนาดที่ว่าเธอจบออกไปแล้วแต่เราก็คงติดต่อกันอยู่ 

 

จูจู้จี้ : เจ๊! เค้ามีเรื่องจะเม้าเรย {read4} 20.44 pm 

JANE : ไหนคะ หนูเร้กคนสองมีเรื่องอะไรจะเม้ากับคุรแม่ะคะ {read4} 20.45 pm 

JANE : แต่ตอนนี้คุณแม่อยากรู้ม้ากมากเลยค่ะว่าผู้ชายร่างสูงใหญ่คนนั้นเป็นใคร {read4} 20.46 pm 

 20.47 pm {read4} จู้จี้! : n 

 

น้ำแข็งกดออกจากแอพพลิเคชั่น เขาถอนหายใจออกมายืดยาว รู้สึกหงุดหงิด ไม่รู้ว่าจะมาจับมือเขาทำไม อีกความรู้สึกก็รู้เขินแปลกๆ ที่โดนแซว อมลมเข้าปากอย่างหงุดหงิดตัวเอง แต่หงุดหงิดได้ไม่เท่าสายโทรเข้าจากแอพพลิเคชั่นเดิมก็ดังขึ้น ดีหน่อยที่ไม่ใช่กลุ่มเพื่อนๆ แต่เป็นพี่ชายเขาเอง 

“Yo bro!” 

(เดี๋ยวจะโดน) 

“แหะๆ เค้าอยากไปเป็นวัยรุ่นเมกาแหละ” 

(เพ้อเจ้อจริงๆ เลย) 

“ว่าแต่เค้า แล้วงานตัวเองเสร็จแล้วหรือไง” 

(ยังเลย พี่นันท์พักอยู่อยากให้น้องมานวดให้จะแย่) 

“สู้ๆ น้าคนเก่งของเค้า” 

(อ่า...จะตั้งใจทำงานครับ) 

“ฮ่าๆ” 

(ว่าแต่วันนี้ย้ายไปอยู่กับพี่คีย์เป็นไงบ้างครับ) 

“ไม่มีอะไรมากครับ เค้าไปกินชาบูกับเพื่อนก่อนจะเข้ามาเพนเฮาส์ของพี่คีย์” 

(เพนเฮาส์?) 

“อื้อ สวยมากเลย ห้องกว้างด้วย เค้าอยู่นี่ตลอดไปเลยได้เปล่า” 

(เดี๋ยวเถอะ มากไปครับ ถ้าอยากได้เดี๋ยวพี่ซื้อให้) 

“ป๋าจริงๆ ยกนิ้วเลย” 

(ตัวเล็ก เราต้องวางกันแล้วนะครับ อาหารเย็นพี่คงมาเสิร์ฟแล้ว ไว้คุยกันใหม่นะครับ) 

“ได้เลย เค้ารอ take a good rest, put yourself first!” 

(well noted, love you) 

โทรศัพท์เครื่องหรูถูกวางลงที่โต๊ะตัวเล็กข้างเตียงหลังจากคุยกับพี่ชายเสร็จ น้ำแข็งก็เข้าไปอาบน้ำทันที ในขณะที่โทรศัพท์ก็ยังขึ้นแจ้งเตือนจากแชทกลุ่มอย่างต่อเนื่อง คิดว่าทิ้งเอาไว้อย่างนั้นก่อนอาบน้ำเสร็จค่อยออกไปตอบ 

  

อีกด้านหนึ่ง คีย์ยังคงอ่านเอกสารเช่นทุกวัน ดูเหมือนจะมีข้อผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ให้เขาหงุดหงิดเล่น โอเค จะพยายามทำจิตใจให้เย็นขึ้น จะไม่โทรไปด่าฝ่าย HR ตอนสองเกือบสามทุ่ม คีย์หลับตาลงพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ร้อนของตัวเองลง เขาค่อยๆ หายใจเข้าหายใจออกเพื่อผ่อนคลายตัวเอง 

มันเกิดตรงที่เขาเรียกเอกสารของพนักงานชาวต่างชาติจากฝ่าย HR มาเพื่อที่จะอ่านข้อมูล แต่เอกสารดันปนกันเอกสารทั่วไปและเอกสารที่เป็นความลับของพนักงานควรที่จะแยกกันไม่ใช่หรือ ทำงานสะเพร่ากันแบบนี้จะไม่ให้โมโหได้ยังไงไหว 

ครืด ครืด 

คีย์ลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงสั่นของโทรศัพท์ เขาเหลือบมองนาฬิกาที่ผนังห้อง ที่ญี่ปุ่นห้าทุ่มแล้วทำไมไอ้เพื่อนตัวดียังไม่นอนอีก 

“ว่า” 

(เปล่า แค่จะโทรมาถามว่าเพนเฮาส์หรอ) 

“อะไรของมึง” 

(อย่ามาเฉไฉ ไหนบอกจะให้น้องกูอยู่คอนโดมึง มึงพาน้องกูเหาะไปอะไรที่เพนเฮาส์ร้อยล้านมึงไม่ทราบ) 

“ห้องกูมันแคบ” 

(ไม่ได้ติดเรื่องแคบไม่แคบป่ะวะ) 

“มึงติดเรื่องอะไร” 

(ติดตรงที่มึงให้น้องกูเข้าไปอยู่ในเพนเฮาส์ที่แม้กระทั่งเจ้าของแบบมึงยังไม่เคยเข้าไปอยู่จริงๆ จังๆ) เลิกรู้ดีสักเรื่องเถอะ 

“สงสัยเหี้ยอะไรนักหนา ก็คอนโดกูมันแคบ มึงเคยบอกเองว่าน้องมึงชอบที่กว้าง” 

(กูไปบอกมึงตอนไหน จำไม่เห็นได้) 

“มึงจำไม่ได้แต่กูจำได้ มีแค่นี้ใช่มั้ยที่จะถาม กูจะไปอาบน้ำแล้ว” 

(เออ...น้องกูชอบนมอุ่นก่อนนอนนะ) ติ้ด 

ไอ้เหี้ย วางบอมบ์แบบนี้เลยหรอวะ แล้วที่ห้องกูมีนมสดมั้ยวะเนี่ย 

  

#BLMB 

  

เป็นครั้งแรกที่คีย์อาบน้ำเร็วที่สุด ภายในสิบนาทีการอาบน้ำก็จบลง เขาใส่เพียงบ็อกเซอร์แล้วก็เอาชุดคลุมอาบน้ำคลุมตัวเองอีกที พรวดพราดเปิดประตูออกจากห้องเพื่อที่จะไปดูว่าในตู้เย็นแม่บ้านได้เตรียมอะไรไว้บ้างมั้ย ผิดที่เขาเองที่ลืมบอกให้แม่บ้านซื้อของสดเข้ามาไว้ให้ 

แต่โชคดีอยู่อย่างหนึ่งนั่นคือในตู้เย็นมีนมจืด 

ติ้ง 

เสียงเตือนของไมโครเวฟเรียกให้คีย์หันไปเพื่อเอาแก้วนมอุ่นออกมาจากช่องเวฟ อมยิ้มเล็กๆ เกิดขึ้นบนใบหน้าหล่อ คีย์เดินขึ้นไปชั้นบน ตัดสินใจอยู่นานว่าจะเคาะประตูดีมั้ย ใจหนึ่งก็กลัวน้องจะหลับไปแล้ว ตีกับตัวเองอยู่สักพัก ประตูห้องที่ปิดสนิทอยู่นานก็ถูกเปิดออกโดยเจ้าของคนใหม่ 

“เอ่อ พี่ ..พี่คีย์มาทำอะไรหรอครับ” น้ำแข็งจ้องคนตรงหน้าอย่างอึ้งๆ คนพี่ใส่เพียงชุดคลุมอาบน้ำที่แหวกช่วงที่ยังคงมีหยดน้ำเกาะอยู่ เขามองคนสุขภาพดีตรงหน้าแล้วได้แต่อิจฉา อยากมีหุ่นแบบนั้นบ้าง... 

“พี่เอานมอุ่นมาให้ครับ เห็นนันท์บอกว่าเราชอบดื่มก่อนนอน” 

“อ๋อ ขอบคุณมากครับ เค้ากำลังจะเดินไปถามพอดีเลยว่ามีมั้ย” 

“ครับ” 

“เอ่อ...งั้นเค้าเข้าห้องก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เอาแก้วลงไปล้างให้ครับ” น้ำแข็งกำลังจะปิดประตูห้องแต่เขาโดนอีกคนรั้งกันไว้ก่อน 

“อย่าเพิ่งครับ พรุ่งนี้ไปซื้อเข้าห้องด้วยกันดีมั้ยครับ พี่ลืมบอกแม่บ้านซื้อของสดเข้ามา น้องชอบทำอาหารมั้ย” 

“ปกติเค้าทำขนมครับ” 

“พี่อยากทานขนมฝีมือน้องครับ ช่วยทำให้พี่ชิมหน่อยได้มั้ยครับ” รู้สึกเหมือนมีหมาตัวใหญ่คอยอ้อนขอขนมเลยแฮะ 

“งั้นพรุ่งนี้ไปซื้อของเข้าห้องกันครับ” เขาส่งยิ้มกว้างให้โดยที่ไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มนั้นทำให้คนตรงหน้าเกือบหยุดหายใจ 

 

หยุดน่ารักได้แล้ว 

  

  

Falling head over heels in love 

 

 

... 

 

อ่ะ คุรพี่เอาเรยอ๋อ จับมือข้ามถนนเรยอ๋อ แล้วๆๆๆๆๆๆ ชวนเดตป่าว ยังแง้ะจ๊ะพ่อหนุ่มโทบอหารคนนั้ร 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว