ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

2 ระยะที่อันตราย 100%

ชื่อตอน : 2 ระยะที่อันตราย 100%

คำค้น : คริส,พลอย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2561 19:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2 ระยะที่อันตราย 100%
แบบอักษร

2

ระยะที่อันตราย

 “หนังสืออยู่ในตู้ เอาออกมาอ่านรอพี่ขอนอนสักพัก เหนื่อย” พลอยปภัทรพยักหน้ารับ เข้าใจแล้วว่าเขาพามาที่นี่ทำไม เธอพึ่งจะนึกออกว่าช่วงที่เขาจะสอบหมอ เขามาอ่านหนังสือและนอนที่คอนโดทุกวันเพราะต้องการความเป็นส่วนตัว จนคุณแม่เป็นห่วงให้เธอเอา ข้าวเอาน้ำมาส่งพี่เขาทุกวัน

คริสเดินเข้าไปในห้องนอนล้มตัวลงนอนเพราะเขารู้สึกเหนื่อยและเพลียมากๆ วันๆต้องทำงานอย่างหนักนอกจากงานในโรงพยาบาลแล้วยังมีงานนอกที่ครอบครัวเขาทำอีกมันเลยหนักมากและทำให้เขาเหนื่อยมากเช่นกัน

พลอยปภัทรมองตามพี่ชายแล้วหาหนังสือออกมาจากกล่องออกมานั่งอ่านที่โซฟา อ่านแล้วสรุปจดลงที่สมุดตัวเอง เธออ่านได้เกือบครึ่งเล่มก็เริ่มรู้สึกหนักอึ้งที่ดวงตาจนต้องเอนตัวลงนอนช้าๆและหลับไปในที่สุด

คริสเดินหาวออกมาจากห้องเห็นน้องสาวนอกใสนอนหลับอยู่ด้านนอกจึงเดินเข้ามานั่งลงมองใกล้ๆ แก้มใสๆน่าหอมยิ่งหนัก

คริสยกมือขึ้นลูบแก้มน้องสาวเบาๆ จนสุดท้ายอดใจไม่ไหวต้องก้มลงหอมแก้มน้องสูดดมความหอมเข้าเต็มปอด และมันยังไม่เพียงพอ เขาเลื่อนหน้าลงมาในระดับปากน้องสาวกดจูบบางเบาลงไปที่ริมฝีปากชมพูระเรื่อสวยงาม จนพลอยปภัทรรู้สึกตัวลืมตาขึ้นมา

“พี่คริส…” เสียงเรียกเบาหวิวมันน่าฟังและเซ็กซี่เหลือเกินสำหรับคริสตอนนี้ เขากลืนน้ำลายลงคอ มองน้องสาวนอกไส้ที่กำลังขยับตัวยกมือขยี้ตาตัวเอง ยิ่งมองคริสยิ่งกำมือแน่น เขากำลังเกิดอารมณ์อย่างว่า

“ตื่นเร็วจัง”

“พี่คริสวทำอะไรน้องพลอย…” พลอยปภัทรนั่งได้ที่ก็ปรือตาถามพี่ชายเพราะเธอรู้สึกว่าเขาทำอะไรที่ปากเธอมันมีอะไรอุ่นๆมาแตะต้องอยู่

“เปล่า”

“โกหก!”

O_O คริสตาโตเมื่อน้องสาวโน้มตัวก้มหน้ามาใกล้ๆแล้วกดจูบลงมาที่ปากเขาเบาๆก่อนจะพละออกห่างนั่งที่เดิม

“เมื่อกี้พี่คริสทำกับน้องพลอยแบบนี้” หญิงสาวทำให้พี่ชายดู เธอยิ้มเล็กน้อยรู้สึกอิ่มเอมหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าทำไมเธอต้องรู้สึกกับพี่ชายนอกไส้ขนาดนี้แต่จะห้ามได้ยังไงกันในเมื่อพี่คริสก็ออกจะหล่อมากขนาดนี้

                “พลอย” คริสเรียกน้องสาวเสียงเข้มพยายามตีหน้าขรึม เขาไม่อยากให้น้องทำแบบนี้เมื่อกี้เขาผิดองที่หักห้ามใจตัวเองไม่ได้

                “ทำไมคะ”

            “ห้ามทำแบบนี้อีกนะ กับผู้ชายคนไหนก็ห้ามเข้าใจมั้ย”

            “ทำกับพี่คริสก็ไม่ได้เหรอคะ” พลอยปภัทรยิ้มตาปิดถามเขาขึ้นมาอย่างใสซื่อ

                “ไม่ได้ พี่น้องกันเขาไม่ทำแบบนี้”

            “แต่น้องพลอยกับพี่คริสไม่ใช่พี่น้องกันแท้ๆนี่ค่ะ”

            “ก็จริงแต่ยังไงเราก็คือน้องสาวพี่”

            “น้องพลอยไม่เห็นจะเข้าใจเลย” พลอยปภัทรเป็นเด็กดื้อตาใสเธอเข้าใจที่เขาพูดแต่กลับเลือกพูดอีกอย่างและดูท่าจะไม่ทำตามที่คริสบอกซะด้วย

                “น้องพลอยหิวจังเลยค่ะ”  คริสถอนหายใจยกข้อมือดูนาฬิกาตอนนี้มันเกือบห้าทุ่มแล้ว เขาไม่คิดว่าจะหลับนานขนาดนี้ ทุกครั้งเลย ทุกครั้งที่มีพลอยปภัทรน้องสาวนอกไส้อยู่ด้วยเขาจะหลับสนิทโดยที่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

                จนแม่โทรมาตามเขาถึงได้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้วบอกแม่ว่าเขากับน้องอาจจะนอนที่นี่เพราะน้องพลอยอ่านหนังสืออยู่

                “มีของสดอยู่ในตู้เย็นไปทำสิพี่ก็หิว” พลอยปภัทรยิ้มกว้างเพราะเธอชอบทำอาหารและยิ่งดีใจที่รู้ว่าพี่คริสก็รอกินอาหารฝีมือเธอ

                คริสนั่งดูทีวีรอน้องสาวทำอาหารให้กิน แต่ดุเหมือนความหิวจะเล่นงานเขาหนักเลยต้องลุกขึ้นไปดูในครัว กลิ่นหอมๆของหมูทอดมันทำให้เขาอดใจไม่ไหวต้องเดินมาดูพอเห็นว่ามันอยู่ในจานเรียบร้อยแล้วเขาก็หยิบมันขึ้นมากินทันที

                “เดี๋ยวเถอะรอก่อนสิค่ะ”

            “พี่หิว” คริสบอกน้องสาวสายตาแพรวพราวจนพลอยปภัทรต้องรีบหลบสายตาเพราะเธอรู้สึกว่าพี่ชายมองเธอแปลกๆแบบนี้หลายครั้งแล้ว  “เหลืออะไร”

            “เหลือต้มจืดค่ะ จะเสร็จแล้วยกหมูไปรอได้เลย” คริสพยักหน้ารับยกจานหมูทอดไปรอที่โต๊ะกินข้าวเดินถือไปหยิบกินไปวางไว้แล้วเดินมายกจานข้าวออกไปและพลอยปภัทรก็ตักต้มจืดเดินตามออกมาพอดี

                “ไปอาบน้ำก่อนพี่เลย เดี๋ยวพี่ออกไปข้างนอกก่อน”

                “น้องพลอยไปด้วยสิ”

            “ไม่ใช่เรื่องของเด็ก ไปอาบน้ำนอน พรุ่งนี้เช้าต้องรับไปบ้านแล้วไปโรงเรียนอีก”

            “ใจร้ายตลอด” พลอยปภัทรทำหน้างอนพี่ชายแล้วเดินหนีเข้าห้องนอน หญิงสาวเปิดตู้เสื้อผ้าหาชุดมาใส่สุดท้ายเลือกเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่กับกางเกงบ็อกเซอร์ของพี่ชายมาใส่เพราะที่นี่ไม่มีเสื้อผ้าของเอซักชิ้นเดียว

                “ตัวใหญ่เหมือนหมีควายเลย” พอเห็นชุดก็อดบ่นพี่ชายนอกไส้ไม่ได้ แต่ในใจพลอยปภัทรกลับรู้สึกดีที่ได้มาอยู่ใกล้ชิดกับเขาแถมยังใส่เสื้อผ้าของเขาอีก

                หญิงสาวใช้เวลาอาบน้ำไม่นานก็ออกมานั่งรอพี่ชายที่โซฟาด้านนอกแต่รอตั้งนานเขาก็ไม่ยอมกลับมา ร่างแน่งน้อยนั่งหาวจนน้ำตาไหลจึงยอมขยับตัวลุกเข้าไปในห้องล้มตัวลงนอนบนเตียงคว้าโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาพี่ชายแต่เขาไม่ยอมรับสาย

                จนเธอถอดใจยอมแพ้เพราะตอนนี้ความง่วงเริ่มที่จะไม่ปราณีเธอแล้ว

……………………………………………………….

คริสพูด

            “ไอ้คริสเหม่อห่าไรว่ะ” ผมมองไอ้ราฟาที่เรียกผมเสียงดัง จริงๆผมไม่ได้ตั้งใจมาหาพวกมันหรอก ก็แค่จะออกมาซื้อบุหรี่กะว่าสูบเสร็จแล้วจะกลับ แต่พวกมันไลน์เข้ากลุ่มมานัดรวมตัวผมก็เลยขับรถออกมานี่แหละ

            “เออ จริง แม่งตั้งแต่มาถึงล่ะ” ไอ้ซันพูดเสริมอีกคน ผมเองก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองเป็นอะไร มันรู้แค่ว่าผมไม่อยากอยู่ใกล้ๆพลอยปภัทร แต่อีกใจมันก็อยากอยู่ใกล้ๆเธอ ผมกำลังสับสนกับความรู้สึกตัวเอง

                และผมค่อยข้างแน่ใจว่าผมไม่ได้คิดกับเธอแบบน้องสาว แต่ผมจะคิดเกินเลยแบบนั้นกับเธอไม่ได้ พลอยปภัทรสดใสเกินๆไป เธอใสซื่อเกินกว่าที่จะต้องมาหยุดอยู่ที่คนอย่างผม

                “ไม่มีอะไร ว่าแต่พวกมึงหนีเมียออกมาได้หรือไง”

            “ขอมาโว้ย!” ผมยกยิ้มมุมปากให้ไอ้ซัน ที่สุดท้ายมันก็ยอมหยุดอยู่แทบเท้ายัยอันดามัน กว่าจะง้อเขาสำเร็จมัวแต่มั่วไม่เลิก

                “กลัวเมียจังนะมึง”

            “ไอ้ห่า เดี๋ยวมึงมีก่อนเถอะจะรู้สึก”

            “กูไม่เห็นไอ้ฟามันจะกลัวเหมือนมึงเลย”

            “โธ่มึงจะรู้อะไรครับไอ้ฟานี่แหละตัวดี”

            “ปากหมา กูไม่ใช่มึง” ไอ้ซันถึงกับเงียบที่เจอไอ้ราฟาตอกกลับ บอกแล้วว่ามันพูดน้อยแต่พูดแล้วจะต้องร็สึกสะอึก

                “สมควรโดนละมึง ว่าแต่ไอ้โรมันตายห่าแล้วมั้ง ไปห้องน้ำหรือไปนอนว่ะ”

            “นินทาไรกู”

            “เหี้ย กูก็คิดว่าไปตายห่าแล้ว”

            “ก็แค่ไปปล่อยกับสาวๆมาว่ะ ”

            “ในห้องน้ำเลยนะมึง”

            “ก็เด็กมันยั่ว เสนอมากูก็สนองแค่นั้น” มันพูดเหมือนไม่แคร์ยักไหล่แล้วนั่งลงที่เดิม ก่อนยกเหล้ากระดกเข้าปากตอนนี้ในกลุ่มเริ่มออกเรือนมีลูกมีเมียกันแล้ว คนที่ไม่ค่อยเข้าพวกเท่าไหร่คือท่านชารีฟมันอยู่ไกลและด้วยหน้าที่การงานทำให้มันมารวมตัวยากที่สุด                 อีกอย่างเมียมันก็ท้องด้วยแหละ ท้องบ่อยมาก ไม่รู้แม่งจะตั้งทีมฟุตบอลหรือยังไง ไม่สงสารเมียเลย ส่วนไอ้ซันกับไอ้ราฟาก็แต่งงานกันแล้ว ตอนนี้ราฟามีลูกแล้วด้วยกำลังน่ารักแต่ไอ้ซันพึ่งจะแต่ง และยัยอันดามันยังไม่อยากมี

                “เออ ไอ้คริสกูว่าจะถามนานล่ะ กูเคยเห็นมึงไปส่งเด็กที่ไหนไปโรงเรียนว่ะ” ผมขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำถามของไอ้โรมัน เพราะพวกมันไม่มีใครรู้เรื่องน้องพลอย

                แต่!...ไอ้โรมันมันไปเจอที่ไหน

                “กูเห็นมึงหลายวันแหละขับรถไปส่งเด็กมอปลายอ่ะ มึงเลี้ยงต้อยเด็กเหรอสัส”

            “มึงเห็นนานยัง” ไอ้ซันถามขึ้นมาอย่างอยากรู้

                “เออ สักพักล่ะ พอดีกูไปทำธุระแถวๆโรงเรียนกูเลยเห็น”

            “อืม”

            “อืมเหี้ยไร มึงเลี้ยงต้อยเด็ก” ไอ้โรมันถามผมจริงจัง ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่สุดท้ายพวกมันแม่งก็รู้

                “น้องสาวกู”

            “น้องสาว?” พวกมันสามคนถามขึ้นมาพร้อมกันหน้าตาแต่ละคนสงสัยสุดขีด

                “มึงมีน้องสาวด้วยเหรอวะคริส ลูกคนเดียวไม่ใช่เหรอ?” ไอ ราฟาถามขึ้นมาอย่างจริงจัง

                “น้องสาวบุญธรรม เป็นลูกสาวเพื่อนสนิทของพ่อกับแม่ พ่อแม่เขาเสียบ้านกูเลยรับเลี้ยง”

            “อ้อ กูก็ตกใจคิดว่ามึงแม่งเลี้ยงต้อยเด็กไอ้ห่า” ไอ้โรมันคาบบุหรี่ออกจากปากพ่นควันหนักๆแล้วพูดเหมือนคนโล่งใจมากๆ

                “แต่ว่านะ แม่งโคตรสวยน่ารักเลยสัส” ผมกัดกรามรู้สึกหงุดหงิดที่โรมันพูดถึงน้องพลอย ผมไม่อยากให้ใครรู้เรื่องเธอ ไม่อยากให้เพื่อนๆรู้ว่าเธออยู่ในสถานะน้องสาวนอกไส้ของผม

                “กูกลับล่ะ” ยกเหล้าเข้าปากจนหมดแก้วก็บอกลาพวกมัน ปานนี้น้องพลอยคงจะหลับไปแล้ว

                ผมไม่รอฟังคำพูดพวกมันเดินออกมาด้านนอกแล้วขับรถกลับบ้าน เพื่อเอาเอาเสื้อผ้าน้องพลอย ยังไงเธอก็คงจะตื่นสายและการจะขับรถไปมาระหว่างบ้าน คอนโดและไปโรงเรียนอีกมันก็กินเวลาไปแล้ว รถติดจะตาย

                “ผู้หญิงต้องคู่กับสีชมพูสินะ” ผมเปิดไฟห้องน้องพลอยแล้วอมยิ้ม ยัยเด็กดื้อของผมชอบสีชมพูเป็นชีวิตจิตใจจนผนังห้องและทุกอย่างในห้องต้องเป็นชมพู ผมเดินไปหยิบกระเป๋าเปิดตู้เสื้อผ้าเลือกชุดที่เธอต้องใส่พรุ่งนี้แล้วเปิดลิ้นชักเพื่อหญิบชุดชั้นใน

                “หึ ใหญ่โตเกินวัยจริง” ผมมองชุดชั้นในในมือยกยิ้มมุมปาก ของจริงจะเป็นยังไงนะ คงจะขาวอมชมพูเหมือนสีผิวที่มองเห็นอยู่ทุกวันนี้สินะ

                ผมสะบัดหัวไปมาที่ไปคิดอะไรไม่ควรเข้ารีบยัดมันลงกระเป๋า แล้วรีบเดินออกจากห้องเพื่อขับรถกลับคอนโด 

………………………………………..

            “พี่คริส พี่คริส”  พลอยปภัทรเรียกพี่ชายเพื่อให้เขาตื่นเพราะตอนนี้เขานอนกอดเธออยู่ กอดแน่นจนเธอขยับตัวไม่ได้ เธอทั้งรู้สึกดีและรู้สึกแปลก เพราะตื่นขึ้นมาก็อยู่ในอ้อมกอดของพี่ชายนอกไส้แบบนี้

                เขาน่ารักและอบอุ่นแบบนี้จะไม่ให้เธอคิดเกินเลยได้ยังไงกัน

                “พี่คริส ปล่อยน้องพลอยก่อน” หญิงสาวเรียกเขาอีกครั้ง และครั้งนี้มันได้ผล เขาลืมตาขึ้นมาพอเห็นหน้าเธอก็ย่นคิ้วเข้าหากัน

                “เห้ย น้องพลอย!” พอรู้ตัวว่าเผลอตัวนอนกอดน้องสาวนอกไส้ก็รีบปล่อยกอดขยับตัวออกห่าง

                “พี่ขอโทษนะ หลับสนิทไปหน่อย” คริสลุกขึ้นนั่งเอ่ยปากขอโทษน้องสาว แต่หญิงสาวยิ้มตายีดีใจไม่ถือโทษโกรธเขาเลยสักนิดตรงกันข้ามเธอกลับชอบมากๆเสียอีก

                “ไม่หรอกค่ะ คิดว่าน้องพลอยเป็นหมอนข้างก็ได้” ยิ้มให้พี่ชายจนตาปิด คริสกลืนน้ำลายลงคอแค่ตื่นมาเจอหน้าใสๆ หัวยุ่งนิดๆ แววตาสดใสกับหุ่นเกินวัน ก็แทบทำให้เขาตะบะแตกแล้ว ยัยเด็กคนนี้ยังมายิ้มยั่วอ้อนเขาอีก จะได้เป็นน้องหรือเป็นเมียกันแน่

                “ไปอาบน้ำได้แล้วเดี๋ยวสาย…พี่ไปเอาของมาให้แล้วอยู่ในกระเป๋า” คริสลุกเดินไปคว้าบุหรี่เดินออกไปที่ระเบียง พลอยปภัทรเลยรีบลุกไปอาบน้ำ

            “พี่คริสน่ารักจริง กล้าหยิบชุดชั้นในน้องพลอยด้วย”

                …………………

            “พี่คริสอยากกินอะไรคะ” พลอยปภัทรถามพี่ชายหลังจากที่ตัวเองแต่งตัวเสร็จแล้ว และเธอก็อยากทำอาหารให้เขากินก่อน เมื่อวานแอบดูสมุดวันนี้เห็นตารางของพี่ชายนอกไส้มีผ่าตัดเกือบทั้งวันเลย

                “ไม่ต้องหรอก”

            “ไม่ได้ วันนี้พี่คริสมีผ่าตัดทั้งวันเลย”

                “อะไรก็ได้ง่ายๆ” หญิงสาวยิ้มกริ่มแล้วเดินออกไปยังห้องครัวในขณะที่คริสเองก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเอง เพราะวันนี้เขามีผ่าตัดเยอะอย่างที่พลอยปภัทรบอกจริงๆ

                คริสใช้เวลาอาบน้ำไม่นานเขาก็ออกมาด้านนอก และพลอยปภัทรก็ทำอาหารเสร้จแล้วเธอทอดไข่และไส้กรอกง่ายๆ คริสเลื่อนเก้าอี้นั่งลงตรงข้ามน้องสาว

                “กินสิค่ะ น้องพลอยกินแล้ว”

            “ไม่รอพี่ละ” เขาถามไปงั้นไม่ได้โกรธที่น้องไม่รอเพียงแค่แปลกใจ

                “กินก่อน น้องพลอยจะได้มีเวลามองหน้าพี่คริสมากขึ้น” คริสชะงักมือกลืนน้ำลายลงคอเงยหน้ามองน้องสาวแต่ไม่พูดอะไร ตักอาหารเข้าปากเงียบๆ

                พลอยปภัทรนั่งยิ้มมองพี่ชายกินอาหารอย่างที่เธอพูดจริงๆ

                “ไปโรงเรียนได้แล้ว” เขาลุกขึ้นยืน คว้ากุญแจรถและกระเป่าสะพายไหล่เดินออกจากห้อง พลอยปภัทรรีบหยิบของตัวเองแล้วเดินตามเขาไป

            “วันนี้พี่ให้คนที่บ้านมารับเรานะ”

            “ง่า…” พลอยปภัทรทำหน้าบูด ไม่ชอบใจเลยที่คนอื่นมารับ

                “วันเดียว” คริสเอื้อมมือลูบผมน้องสาวให้เธอหายหน้าบูด เขาชอบหน้ายิ้มสดใสของเธอมากกว่า

                “ก็ได้ ขับรถดีๆนะคะ บายๆค่ะ” หญิงสาวยิ้มหวานส่งให้เขา ก่อนเปิดประตูลงจากรถ เดินเข้าโรงเรียน คริสมองน้องสาวจนลับตาถึงได้ขับรถออกจากโรงเรียนแล้วขับตรงไปที่โรงพยาบาล

                “พลอยวันนี้พี่มึงมารับเร็วป่ะ”

            “ไม่อ่ะ พี่คริสติดผ่าตัด ให้ลุงสมมารับ”

            “ดีเลยๆ งั้นวันนี้ไปกินติมที่ห้างกัน”

            “อืมก็ได้ ช่วงนี้ไม่คอยได้ไปเลย”

            “เคๆ ” มีนาก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือหลังจากที่ตกลงกับเพื่อนสนิทได้แล้ว

            “มึงๆ บาสมา” มีนาแอบเห็นบาสเดินถือดอกไม้มาเลยรีบสะกิดบอกเพื่อน

                “อีกล่ะ” พลอยปภัทร ถอนหายใจเธอก็บอกไปแล้วนะว่าไม่ชอบ ทำไมยังตามมาตื้ออยู่อีก ไม่เข้าใจจริงๆ

                “สวัสดีพลอยวันนี้น่ารักอีกแล้วนะ”

            “อือ ขอบใจ แต่เรารู้ตัวอยู่นะ” มีนาแอบกลั้นขำกับคำพูดของเพื่อน ปกติพลอยปภัทรจะเป็นคนมีมารยาทกับคนที่ไม่สนิท แต่จะปล่อยสุดขีดเต็มพิกัดกับคนที่สนิทกัน วันนี้พูดไม่ค่อยโอกับบาสสงสัยเริ่มจะรำคาญแล้ว

                “อ่ะ เราให้ ดอกไม้สวยๆก็ต้องคู่กับคนสวยๆ”

            “อ้อ แต่เราไม่ชอบอ่ะ บาสเอากลับไปเหอะกระเป๋าเราไม่มีที่เก็บดอกไม้” มีนายกนิ้วให้เพื่อนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พลอยปภัทรยิ้มให้บาสแล้วก้มหน้าลง ไม่ยอมรับดอกไม้จากบาส เล่นเอาชายหนุ่มหน้าเสียไปเลย

                “เอ่อ งั้นก็ไม่เป็นไร เราไปล่ะ”

            “อือ” พลอยปภัทรตอบกลับสั้นๆ แต่สายตายังจ้องมองอยู่ที่โทรศัพท์มือถือ

                “เพื่อนกู สวยเลือกได้สัสๆ”

            “ก็ไม่ชอบ ลำไยอ่ะ”

            “ชอบใครวะ ไอ้โอเหรอ?”

            “เดี๋ยวโดนถีบ มึงนี่นะ”

            “เห้ย สาวๆ”

            “แม่งตายยากมากเลยมัน” มีนากับพลอยปภัทรพูดขึ้นพร้อมกันเมื่อเพื่อนชายคนสนิทเดินถือกระเป๋าแบนๆเข้ามาในห้องเรียน

                “มีไร”

            “วันนี้ติวป่ะ เมื่อวานกูไม่รู้เรื่องเลย”

            “ไม่อ่ะ วันนี้จะไปห้างกัน”

            “กูไปด้วย อยากไปดูหนังวะ”

            “เออ ก็ดีนะ ดูม่ะ พลอย”

            “อือ ดูก็ดู”

            “เอ้า ผัว เอ้ย! พี่ชายไม่มารับเหรอ” พลอยปภัทรมองตาขวางใส่โอที่พูดจาไม่เข้าเรื่อง

                “พี่คริสมีผ่าตัด”

            “โฮ พอพูดถึงพี่ชายหน่อยเสียงหวาน เรียบร้อย” โอแซ็วเพื่อนที่พูดถึงพี่ชายตัวเองเสียงหวานจริงๆ

                “ฮ่าๆๆ มึงพูดดีวะไอ้โอ”

            “มึงก็เหมือนกันแหละ เวลาพี่นัทโทรมาหาอะ”

            “อ้าว ไอ้นี่!”

            ………………………………………………………….

ห้าง s

            “แกๆ พี่พลอยกับพี่นัท”  เสียงเด็กโรงเรียนเดียวกันพูดขึ้นเมื่อเดินสวนกันในห้าง s

                “เอ้า นี่เข้าใจว่ากูกับมึงเป็นแฟนกันทั้งโรงเรียนหรือไงวะ” โอพูดขึ้นมา เขาเองไม่ได้ชอบพลอยปภัทร หรือมีนา เพราะทั้งสองคือเพื่อน แต่ก็มักจะได้ยินคนพูดถึงเขากับพลอยบ่อยๆ เหมือนเข้าใจว่าพวกเขาคือแฟนกัน

                “อย่าไปสนใจเลยดุหนังกันได้เวลาล่ะ” พลอยปภัทรพูดขึ้นมา ก็พอเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนอยู่เพราะมันเจ้าชู้และมีรุ่นน้องมาเข้าใจผิด ความฮอตมันเลยลดลง

                Rrr Rrr Rrr

            แต่ก่อนที่ทุกคนจะได้เดินเข้าโรงหนังเสียงโทรศัพท์มือถือของพลอยปภัทรกลับดังขึ้นก่อน เธอเลยต้องรับสายก่อน

                “ค่ะ”

            [อยู่ไหน?]  เสียงเข้มมาก

                “ห้าง s กับมีนากับโอ”

            [ทำไมเกเร] เสียงเข้มขึ้นกว่าเดิม

                “น้องพลอยแค่มาดูหนังกับเพื่อนเอง เดี๋ยวจบแล้วก็ให้ลุงสมมารับกลับบ้าน”

            [เด็กดื้อ!] พลอยปภัทรมองโทรศัพท์งงๆ เขาบ่นเธอเสร็จก็วางสายไปเลย เธอเลยเก็บโทรศัพท์ปิดเสียงแล้วเดินกลับไปหาเพื่อนๆที่รอเข้าโรงหนังอยู่






เฮียยยย ทำไมเฮียชอบหวงน้องออกตัวแรงแบบนี้้

ความคิดเห็น