ขอบพระคุณสำหรับการสนับสนุนค่า >/\<

ll RHAM ll - Prologue - นางเอก... [ 100 % ] อัพครบ

ชื่อตอน : ll RHAM ll - Prologue - นางเอก... [ 100 % ] อัพครบ

คำค้น : heartless doctor หมอดุ หมอมึน ตัวเล็ก คุณราม รามสูร คุณรามตัวเล็ก หมอราม เล็ก อสูร อาสูร แสนซน เซ็ตหมอ แมวน้ำ mawnum

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2561 19:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ll RHAM ll - Prologue - นางเอก... [ 100 % ] อัพครบ
แบบอักษร

#หมอมึน​

ร่างเพรียวบางในชุดเดรสสั้นสีแดงเพลิงเดินออกมาจากมุมหนึ่งของฉากในรายการ ‘ซุบซิบดารา’ ซึ่งกำลังเป็นที่นิยมและมีเรทติ้งสูงที่สุดในเวลานี้ ผิวขาวผ่องราวกับหิมะประกอบกับใบหน้าจิ้มลิ้มที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงสด ทำให้เจ้าของร่างดูโตกว่าวัยและน่าหลงใหลมากกว่าปกติ

ร่างเล็กผิวขาวผ่องเดินออกมากลางรายการด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม เรือนผมหยักโศกสีทรายสั้นประบ่า ดวงตากลมโต แพขนตางอนยาว สองแก้มสีแดงระเรื่อ จมูกเล็กโด่งเรียวเป็นสันและริมฝีปากบางจิ้มลิ้มสีแดงจัด ทำให้ทุกสายตา ไม่อาจละไปจากผู้หญิงตรงหน้าได้เลย

“ขอเสียงปรบมือให้กับ คุณ ‘ตัวเล็ก’ ลลิตา อัศวเมธากุล นางเอกสาวเจ้าของฉายา ‘เจ้าหญิงตัวร้าย’ ด้วยคร้าบ” พิธีกรรายการดังเอ่ยขึ้นทันทีที่ร่างเล็กของนางเอกสาวเยื้องย่างเข้ามากลางรายการ

“ขอบคุณค่า ขอบคุณค่ะ” เสียงปรบมือดังขึ้นพร้อมๆ กับคำขอบคุณหวานหูจากคนตัวเล็ก ริมฝีปากบางยกยิ้มส่งให้คนดูในสตูดิโอและทางบ้านอย่างน่ารักพาให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ทันทีที่นางเอกสาวทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวใหญ่ขอบเดรสสั้นสีแดงเพลิงที่เลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นผิวขาวใสเนียนละเอียดบริเวณต้นขา ทำเอาคนทางบ้านถึงกับต้องกลืนน้ำลายและกลั้นหายใจไปตามๆ กัน

“ก่อนอื่นต้องบอกก่อนเลยนะครับว่าถือเป็นเกียรติกับทางรายการของเราเป็นอย่างมากเลยครับ ที่ได้นางเอกสาวขวัญใจมหาชนอย่างคุณตัวเล็กมาเป็นแขกรับเชิญในวันนี้ เล่นเอาผมตื่นเต้นเลยนะครับ ฮะฮ่า” ใบหน้าของพิธีกรหนุ่มขึ้นสี ระเรื่อเมื่อมองไปทางคนตัวเล็กตรงหน้า ผิวขาวเนียนละเอียดและความจิ้มลิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าเรียวฃ ทำให้ผู้ชายทุกคนต่างก็ต้องขัดเขินเวลาอยู่ใกล้

“เอาล่ะครับถ้าอย่างนั้น ผมขอเริ่ม...ซุบซิบครับ” เมื่อกล่าวต้อนรับนางเอกสาวไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พิธีกรหนุ่มก็เริ่มนำเข้าสู่รายการ ซึ่งมักจะใช้สโลแกนและการตัดภาพแบบอาร์ตๆ เพื่อเรียกความสนใจของคนดูแบบนี้เสมอ

“มาที่ซุบซิบแรกเลยนะครับ นางเอกสาวดาวรุ่งควงพระเอกหนุ่มสุดฮอตขึ้นคอนโดย่านลาดพร้าว ซึ่งหลังจากนั้นก็มีภาพหลุดของคุณกับคุณโซ่ออกมาอย่างต่อเนื่อง จริงๆ แล้วในข่าวนี่ใช่คุณเล็กกับคุณโซ่รึเปล่าครับ แล้วเรื่องภาพหลุดนี่มันเป็นยังไงมายังไง ช่วยเล่าให้พวกเราฟังตรงนี้เลยได้ไหมครับ” ทันทีที่พิธีกรชายอ่านพาดหัวข่าวจบ เสียงฮือฮาจากผู้ชมในห้องส่งก็ดังขึ้นทันที นางเอกสาวทำเพียงยิ้มหวานให้กับคำถามนั้นราวกับมันไม่ได้สำคัญหรือส่งผลอะไรกับเธอเลย

“เรื่องข่าวที่คุณกิตพูดถึงนี่เล็กก็ไม่รู้นะคะว่าใช่ตัวเองรึเปล่า แต่เรื่องภาพเล็กตอบได้ค่ะ จริงๆ แล้วพี่โซ่ก็ตระเวนหาคอนโดมาสักพักนึงแล้วนะคะ พอดีกับที่เรามาเล่นละครคู่กันพอดี เล็กเลยแนะนำคอนโดที่เล็กอยู่ให้พี่โซ่ลองเอาไปพิจารณาดูค่ะ ซึ่งภาพที่หลุดออกมาก็คือวันที่เล็กพาพี่โซ่ไปติดต่อกับเจ้าหน้าที่คอนโดนั่นแหละค่ะ” นางเอกสาวหันไปตอบพิธีกรหนุ่มอย่างฉะฉานพร้อมกับฉีกยิ้มหวานเมื่อจบประโยค

“แล้วเรื่องที่นางเอกรุ่นพี่อย่างคุณมีนาหึงคุณ จนถึงขั้นลงไม้ลงมือกลางกองถ่ายเนี่ยมันเป็นเพราะเรื่องนี้รึเปล่าครับ” พิธีกรชายถามเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงคุกคาม แววตาคมกวาดมองไปทั่ว ก่อนจะจ้องใบหน้าหวานอย่างท้าทาย

“ไม่จริงหรอกค่ะ ฮะฮ่า ความจริงแล้วมันเป็นแค่ฉากที่ต้องปะทะกันในเรื่องเท่านั้นเอง ยังไงก็...รอชมในละครแล้วกันนะคะ ” ดวงตากลมโตเปล่งประกายวาววับ ก่อนจะจ้องเข้าไปในดวงตาคมของพิธีกรหนุ่มตรงหน้า ไม่นานนักเรียวปากเล็กก็แสยะยิ้มร้ายออกมาจนพิธีกรหนุ่มถึงกับสะดุ้ง

“ปะ...เป็นอันว่าซุบซิบแรกไม่เป็นความจริงนะครับ เรามาต่อกันที่ซุบซิบที่สองเลยดีกว่า จริงไหมครับที่คุณเล็กไม่ลงรอยกับท่านรัฐมนตรี ถึงกับไม่ออกงานด้วยกันเลยสักงานเดียว แบบนี้คุณพ่อจะไม่เสียใจแย่หรอครับเนี่ย” พิธีกรหนุ่มยังคงเดินหน้าถามคำถามต่ออย่างคุกคาม แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความหลงใหลกลับกลายเป็นไม่พอใจและพร้อมจะขุดคุ้ยเรื่องอื้อฉาวของร่างบางตรงหน้าให้ได้

“อย่างที่เล็กเคยให้สัมภาษณ์นะคะว่าคุณพ่อท่านงานยุ่งมาก อย่าว่าแต่เวลาออกงานเลยค่ะ เวลาพักผ่อนท่านยังไม่ค่อยจะมีเลยด้วยซ้ำ เล็กว่าแทนที่จะเอาเวลามาออกงาน เล็กอยากให้ท่านเอาเวลาตรงนี้ไปพักผ่อนมากกว่าค่ะ แต่ถ้ามีโอกาสเหมาะๆ เล็กกับคุณพ่อก็พร้อมที่จะออกงานร่วมกันเสมอค่ะ” นางเอกสาวตอบด้วยน้ำเสียงหวานใส พร้อมกับจ้องมาที่กล้องอย่างอ่อนโยน แต่ถ้าสังเกตแววตากลมโตคู่นั้น จะพบว่ามันแฝงไปด้วยความเจ็บปวดและแข็งกร้าวไม่เหมือนกับสิ่งที่แสดงเลยสักนิด

“ผมหวังจะได้เห็นโอกาสนั้นในเร็ววันนะครับ เอาล่ะครับซุบซิบต่อไป...”

เมี๊ยววว

“ตัวเล็ก ร้องทำไมคะ” เมื่อได้ยินเสียงร้องทรงพลังของเจ้าแมวตัวโตที่นั่งอยู่บนตัก ร่างเล็กที่กำลังดูข่าวในโทรทัศน์เครื่องบางก็ต้องก้มลงมามองเจ้าของเสียงนั้นอย่างรวดเร็ว เจ้าแมวพันธุ์สก็อตติชโฟลด์ หูพับ สีขาวผ่องราวกับหิมะกำลังมองหน้าเธอราวกับตำหนิ            

ม๊าวววว

“ตัวเล็กมาว่าแม่ทำไม แม่ไม่ได้โกหกสักหน่อย” ร่างบางในชุดนอนสีขาวตัวบาง ตั้งหน้าตั้งตาเถียงกับแมวน้อยตาเรียวดุอย่างเอาเป็นเอาตาย

ม๊าววววววววว

“แหน่ะ ก็บอกว่าไม่ได้โกหกไง แม่แค่แสดงละคร อิอิ” ผู้เป็นแม่ที่ต่อล้อต่อเถียงกับแมวมาสักพัก เริ่มส่งมือเล็กลงไปกลั่นแกล้งเจ้าแมวตัวโตอย่างหมันไส้ ทั้งหยิกแก้มยุ้ยๆ ของเจ้าแมวขนปุยไปมา ขยำหน้าท้องของมันอย่างเมามัน มิหนำซ้ำยังก้มลงไปงับที่จมูกเจ้าเหมียวด้วย

“ตัวเล็กตอบดีมากลูก เอามงไปเล้ย ตอนไอ้บ้านั่นถามเรื่องคุณพ่อขึ้นมานะ พี่ดาด้านี่หายใจไม่ทั่วท้องเลยค่ะ กลัวหนูปรี๊ดแตกกลางรายการ จะบ้าตายถามมาได้ โอ๊ย อีตากิตติก็อีก เล่นมองจิกหนูเล็กอย่างกับจะกินหัว! กินได้นางคงกินเข้าไปแล้วนะคะเนี่ย” น้ำเสียงแหบห้าวที่ถูกดัดให้เล็กดังมาจากบริเวณครัวของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ร่างท้วมของผู้จัดการหนุ่มที่มีใจเป็นหญิงเกินร้อย เดินเข้ามานั่งบนโซฟาตัวยาวพร้อมกับแสดงความคิดเห็นอย่างออกรสออกชาติทันที

“พี่ด้าคะ ให้เล็กปรี๊ดแตกเรื่องอะไรเล็กก็ทำได้ค่ะ แต่ถ้าไปปรี๊ดแตกเรื่องผู้ชายคนนั้น มีหวังโดนรุมประณามว่าเป็นลูกทรพีแน่ๆ ถึงอยากจะทำก็เถอะ L” ใบหน้าหวานยู่ปากอย่างขัดใจ พร้อมกับกรอกตาขึ้นไปด้านบนอย่างรวดเร็ว เพียงแค่พูดถึงเรื่อง ‘ผู้ชายคนนั้น’ ก็ทำเอาเธอหมดอารมณ์จะเล่นกับเจ้าแมวลูกรักทันที

ม๊าววววววววว

“อะไรจ๊ะ ดุแม่ให้พี่ดาด้าหรอ ดีมากลูก! คิกๆ แสนรู้จริงๆ แมวใครเนี่ย” ผู้จัดการสาวในร่างชายหนุ่มเอ่ยแซวอย่างอารมณ์ดี ความน่ารักของเจ้าแมวสีขาวหูพับ ขนนุ่ม ตัวนี้ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยจริงๆ ไม่ว่าใครที่ได้เห็นก็มักจะชอบเข้ามานัวเนียกับมันเสมอ ยิ่งเห็นมันร้องเสียงดังและมองผู้เป็นแม่อย่างตำหนิ ก็ยิ่งดูน่ารักน่าชังเข้าไปใหญ่ ต่อให้จะไม่ได้เป็นทาสแมว แต่เจ้าเหมียวตัวนี้ก็ทำเอาจิตใจของผู้จัดการมือทองอย่างดาด้าสั่นไหวได้ทุกครั้งเลยทีเดียว

“อะไรล่ะ! แค่พูดความจริงทำไมต้องดุด้วยห๊ะ จำไว้เลยนะพรุ่งนี้จะไม่ซื้อขนมมาให้!” นางเอกสาวหน้าหวานขู่ลูกรักฟ่อๆ ราวกับโกรธที่มันตำหนิเธอเป็นอย่างมาก สองมือเล็กยกเจ้าแมวตัวโตออกจากตักอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกอดอกและเชิดหน้าใส่มันอย่างไม่ชอบใจ

เหมี๊ยววววว

เสียงร้องออดอ้อนและขนนุ่มๆ ที่กำลังถูไถอยู่ที่ต้นแขนทำให้นางเอกสาวขาวีนใจอ่อนยวบ ร่างบางหันไปรวบเอาเจ้าลูกสาวสี่ขาเข้าสู่อ้อมแขน ก่อนจะก้มลงไปหอมเจ้าเหมียวอย่างสบายใจ

“โอ๊ยย โมเม้นต์แม่ลูกถูกมะ? มองบนแพรบ” ผู้จัดการสาวกรอกตามองบน ก่อนจะเบ้ปากให้กับภาพที่เห็น โดนปกติแล้วนางเอกสาวในความดูแลของเธอเป็นคนน่ารักแต่...แรงมาก! ไม่ว่าจะเป็นใคร เพศไหน อายุเท่าไร เธอก็ไม่เคยยอมอ่อนข้อให้เลยสักคน แต่พอคู่กรณีเป็นเจ้าเหมียวสี่ขาเมื่อไร แม่นางเอกสาวขาวีน ของเธอก็ยอมแพ้ให้มันทุกครั้ง คิดแล้วก็เพลียใจ!

Rrrrrrr

ทันทีที่เสียงโทรศัพท์เครื่องบางของนางเอกสาวดังขึ้น เจ้าแมวน้อยก็ดิ้นออกจากอ้อมกอดเล็กและเดินเข้าไปนอนบนเตียงของตัวเองอย่างรู้งาน มือเล็กเอื้อมลงไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถือไว้ ดวงตากลมโตจ้องรายชื่อผู้โทรเข้าอย่าง ขุ่นเคือง แววตาขี้เล่นและซุกซนหายไปเป็นปลิดทิ้ง

“คะ?” น้ำเสียงหวานใสแข็งกระด้างขึ้นทันทีที่รับโทรศัพท์ รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

(สบายดีไหม หืม) เสียงทุ้มนุ่มทรงอำนาจ ดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงเข้มแฝงความใจดีราวกับผู้เป็นพ่อที่แสนดีอาจทำให้ใครหลายๆ คนรู้สึกดีเมื่อได้ยิน แต่ไม่ใช่กับนางเอกสาวคนนี้ ใบหน้าหวานเบ้ปากอย่างขัดใจ คิ้วเรียวบางขมวดมุ่นอย่างไม่ค่อยชอบใจนัก

“ก็ดี” สั้นๆ ง่ายๆ ได้ใจความ นอกจากน้ำเสียงของเธอจะแข็งขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ถ้อยคำลงท้ายที่แสนไพเราะก็ค่อยๆ เลือนหายไปด้วย

(แล้วเรื่องงาน...)

“มีอะไรก็พูดมาเถอะ อย่ามัวแต่ถามไร้สาระ” ยังไม่ทันที่ปลายสายจะได้พูดจนจบประโยค เสียงหวานก็ดังขัดขึ้นจนปลายสายชะงักไปทันที คนตัวเล็กทำให้บรรยากาศภายในห้องร้อนระอุขึ้นอย่างรวดเร็วจนผู้จัดการสาวที่นั่งอยู่ด้านข้างถึงกับต้องขยับตัวอย่างอึดอัด

(วันเสาร์แกต้องไปออกงานกับฉัน) เสียงทุ้มนุ่มนวลในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและดุดันทันทีที่นางเอกสาวเริ่มขึ้นเสียงใส่

“จำเป็น?” น้ำเสียงหวานยังคงความก้าวร้าวและแข็งกระด้าง คำถามห้วนๆ จากผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกสาวทำให้คนฟังถึงกับโมโหจนเลือดขึ้นหน้าทันที

(ให้มันน้อยๆ หน่อย ฉันเป็นพ่อแกนะเล็ก! แล้วแกก็เป็นคนให้สัมภาษณ์เองว่าจะออกงานกับฉัน! ถ้าแกไม่ไป...ก็เตรียมตัวไสหัวออกจากวงการบันเทิงได้เลย!) น้ำเสียงดุดันตวาดออกมาจากปลายสายจนผู้จัดการสาวด้านข้างสะดุ้งโหยง มือใหญ่จับหมับเข้าที่เรียวแขนเล็กพร้อมกับขยับปากอ้อนวอนให้ร่างบางยอมอ่อนข้อให้ผู้เป็นพ่อสักครั้ง

“หึ” นางเอกสาวเหม่อมองออกไปยังท้องฟ้ามืดดำที่ถูกประดับไว้ด้วยดวงดาวด้านนอก ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคออย่างจำนน ต่อให้เธอหัวแข็งและไม่ยอมใครยังไง แต่จะไม่ให้เธอแคร์ผู้จัดการสาวที่ปั้นเธอมากับมือได้ยังไง

(ฉันจะให้คนไปรับแกที่คอนโดตอนเก้าโมง อ่อ แต่งตัวให้สุภาพซะด้วย ฉันจะพาแกไปงานแต่งงาน อย่าบังอาจแต่งตัวทุเรศๆ แบบที่ทำอยู่เด็ดขาด!)              

ตู้ดด ตู้ดด ตู้ดด ตู้ดดด

ทันทีที่สั่งจบ ปลายสายก็ตัดสายทิ้งทันที ไม่แม้แต่จะรอฟังคำตอบรับของนางเอกสาวเลยแม้แต่น้อย

“กรี๊ดดดดดดดดด” เสียงหวานใสกรีดร้องทันทีที่ถูกวางสายใส่ ผู้เป็นพ่อหรือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ชายที่อบอุ่นที่สุดในยุคนี้ ถูกยกย่องให้เป็นผู้ที่มีวิสัยทัศน์ที่ดีเยี่ยม ทำงานอย่างเป็นระบบและได้รับเสียงชื่นชมจากใครต่อใครมากมาย แต่ในสายตาของลูกสาวคนเล็กอย่างเธอกลับมองว่าเขาเป็นเพียงคนเลวคนนึงเท่านั้น

“เกิดอะไรขึ้นไหนบอกพี่ซิ๊” ผู้จัดการสาวเข้ามากอดปลอบนางเอกสาวทันทีที่เห็นว่าเธอกำลังจะระเบิด ร่างบางสั่นระริกและกำโทรศัพท์ในมือจนแน่นไปหมด ดวงตาแข็งกร้าวจนแดงก่ำอย่างน่ากลัว ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างแน่นหนา จนผู้จัดการสาวนึกเป็นห่วงในความใจร้อนและไม่ยอมใครของเธอจริงๆ

“พี่ดาด้า! มันบอกว่าเล็กทุเรศ!” น้ำเสียงแข็งกร้าวตวาดออกมาทันทีที่ ผู้จัดการสาวถามจบ ดวงหน้าหวานหันมาจับจ้องยังร่างท้วมของผู้จัดการส่วนตัวอย่างขุ่นเคือง สองมือจิกเกร็งและบีบแน่นจนมันขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ากลัว

“ใจเย็นๆ ลูก หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกยาวๆ อย่าทำแบบนี้ พี่ดาด้าเคยบอกแล้วใช่ไหม เราโตแล้วเราต้องควบคุมตัวเองให้ได้ เข้าใจไหมคะ” ผู้จัดการสาวหยิบโทรศัพท์ออกจากมือเล็ก ก่อนจะนำไปวางบนโต๊ะกระจกอย่างเบามือ

“...” สองมือใหญ่ยกขึ้นไปลูบผมนุ่มสลวยของร่างบางอย่างปลอบประโลม ร่างเล็กที่ยังคงสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ทำให้เธอเป็นห่วง ทุกครั้งที่มีเรื่องกับผู้เป็นพ่อทีไรนางเอกสาวก็มักจะมีอาการแบบนี้ทุกที

“พี่ดาด้า!!” นางเอกสาวเด้งตัวออกจากอ้อมกอดของผู้จัดการสาวพร้อมทั้งเรียกชื่อเธอด้วยเสียงแหลมเล็ก ใบหน้าหวานแสยะยิ้มร้ายออกมา ดวงตากลมโตมองมายังผู้จัดการสาวอย่างมีเลศนัย

“มีแผนอะไรอีกล่ะคะงานนี้” ผู้จัดการสาวมองนางเอกสาวดาวรุ่งในความดูแลด้วยความเหนื่อยใจ โดนมองแบบนี้ทีไร นางก็มีแผนร้ายทุกที

“จะมีแผนอะไรล่ะคะ เล็กแค่จะวานให้พี่ดาด้าช่วยหาชุดให้เล็กหน่อยแค่นั้นเองค่ะ ” นางเอกสาวยิ้มหวานให้กับผู้จัดการส่วนตัว ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาตัวยาวและออกเดินไปยังที่นอนของเจ้าแมวลูกรักทันที

“ให้มันจริงเถอะค่ะ! อะ อยากได้ชุดแบบไหนว่ามาซิ๊” ผู้จัดการสาวหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าสะพายสุดหรู ก่อนจะเตรียมตัวจดรายละเอียดชุดที่นางเอกสาวต้องการอย่างว่าง่าย

“ขอชุดแบบในรายการซุบซิบดาราแล้วกันค่ะ ” ร่างเล็กเดินเข้าไปอุ้มแมวตัวโตขึ้นมาจากเบาะนอนขนาดใหญ่ของมัน ก่อนจะหันมาตอบผู้จัดการสาวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ดวงตากลมโตเปล่งประกายระยิบระยับอย่างซุกซน

“พี่ถามจริงๆ นะคะ จะไปงานอะไรกันแน่เนี่ย” ผู้จัดการสาวตัวโตจัดการจดรายละเอียดลงสมุดบันทึกคู่ใจอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะชุดที่เธอใส่ในรายการนั้น ทั้งสั้น ทั้งผ่าหลังลึกลงไปจนถึงเอว แถมยังเป็นเดรสสายเดี่ยวเส้นเล็กจิ๋วอีกต่างหาก ในบรรดานางเอกในสังกัดที่เธอรับผิดชอบอยู่ก็มีแต่ตัวเล็กนี่แหละที่กล้าใส่ชุดแบบนี้

“งานแต่งงานไงคะ ” ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในห้องนอนทันทีที่พูดจบ

“อกอีแป้นจะแตก! นี่ฉันปั้นเธอเป็นนางเอกหรือนางร้ายกันแน่เนี่ย”

Complete 100 %

เสนอหน้ามาอัพนิยาย ทั้งที่ยังแต่งไปถึงไหน 

ก๊ากกกกกกกกกก


ขอเม้นต์หน่อยยยยยย**

( อ้อนสุดดดดดดด >w< )

​รามสูร (ราม) 

Cast... Sehun (EXO) 

"เมียใหม่...โคตรยั่ว แข็งเลย"


ตัวเล็ก (เล็ก)  

Cast...Irene (Red velvet) 

"ถ้าไม่ทำหน้ามึน คุณรามก็ทำได้แต่หน้าหื่นสินะ ⊙__⊙"


​ดาด้า 

Cast... DJ ปุ๊กโกะ 

"กล้ามแน๊นแน่นนะคะคุณน้อง สนใจมาเป็นผัว เอ๊ย มาอยู่กับพี่ไหมคะ"


ตัวเล็ก (แมว)  

Cast...แมวไงเหมียว 

"ม๊าวววววววว"



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว