เป็นเรื่องของ SO X GUSJUNG | หมอมาเฟีย | R 20+ | ฝากติดตามด้วยนาจา :)

ชื่อตอน : CHAPTER : 02

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.9k

ความคิดเห็น : 231

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2561 22:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : 02
แบบอักษร



ปัจจุบัน...

กลับมาปัจจุบันเลยก็แล้วกัน เราอย่ายึดติดอะไรกับอดีตให้มาก วันวาเลนไทน์เวอร์ชั่นฮาร์ดคอของฉัน มันเป็นอะไรที่สุดแล้วจริงๆ หลังจากนั่นรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น? พอเฮียแกพูดเสร็จ แกก็ไปเลยค่ะ ทิ้งร่อยรอยอารยธรรม ทิ้งให้ฉันอยู่กับภาพบาดตาจนกลายเป็นฝันร้าย

เรื่องมันมีอยู่ว่า…


“เข้าใจไหม"

เขาถามเสียงเรียบ แต่เตรียมเฉือดตลอดเวลา ฉันเลยรีบสวมบทคนตาบอดทันที พยักหน้าหงึกๆ ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น คนตาบอดทำแบบไหนกันค่ะซิส

“ค่ะ”

“ฝากซักด้วยนะ”

เขามีแต่ซินดอเรลล่าทิ้งร้องเท้าแก้ว แต่เฮียแกทิ้งผ้าเช็ดหน้าไว้ ถ้าไม่ติดว่าโหด จะคิดว่าอ่อยกัสอยู่นะคะ

"..."

ให้ตาย...

ก่อนจะไปเขายังลดกระจกรถลง มองฉันด้วยสายตาประมาณว่าเห็นสภาพไอ้ธามไหม รายต่อไปจะต้องเป็นฉัน เชืือดไก่ให้กัสดูชัดๆ!



เรื่องมันก็ผ่านมาซักพักแล้ว แต่สำหรับฉัน รู้สึกเหมือนว่ามันเพิ่งผ่านไปเมื่อวาน ก็บอกแล้วไงว่าเป็นฝันร้าย ทุกวันนี้เหมือนหลอน ฉันต้องคอยเช็กประตู เช็กหน้าต่างก่อนนอน กลัวว่าซักวันไอ้เฮียจะตามมาคิดบัญชี เพราะรู้ตัวว่าโดนฉันหลอกเข้าเต็มเปา กรี๊ด!

“กัส”

“จ๋า~”

วันนี้ฉันไม่มีเรียน เลยอยู่ช่วยแม่ทำงานบ้าน หยิบจับนิดจับหน่อยตามประสา ของในบ้านเยอะมากฝุ่นก็เช่นกัน พยายามใส่แมสแต่ก็เอาไม่อยู่ สุดท้ายก็…


“ฮัดชิ้วววววววววววววววววววววว!!!”

จามบ้านพังเลย

“นั่น!”

แม่ถึงกับเดือดตาม

“ของมีแค่นิดเดียว ยังจะมายุ่งอีก”

“ก็อยากช่วย~”

เห็นแม่ทำงานหนักจนหลังขดหลังแข็งมาตลอด วันหยุดก็ไม่ได้พักผ่อนต้องทำงานบ้าน ส่วนฉันเองก็ป่วยเป็นโรคภูมิแพ้ จนกลายเป็นโรคประจำตัวซะงั้น ค่าใช้จ่ายภายในบ้าน ค่าใช้จ่ายรักษา แต่ยังดีที่เคยสอบขอทุนเรียนไว้ เลยช่วยแบ่งเบาภาระ 

“แม่ขา~”

“มีอะไร?”

“กัสอยากรักษากับโรงบาลรัฐ”

“เฮ้อ~”

แม่ถึงกับถอนหายใจพรืด ฉันรู้ดีหน่า…แต่ไม่จำเป็นต้องรักษากับเอกชนหรอก เก็บเงินไว้ใช้จ่ายอย่างอื่นแทน

“กัสถูกกับยาเฉพาะบางตัว”

“…”

“เคยรักษาที่ไหน ก็ต้องรักษาต่อไป หมอบอกว่ากัสจะหายกลับมาเป็นปกติ”

“ค่ะ”

ฉันเองก็อยากหายเต็มแก่แล้วเหมือนกัน ทนเป็นโรคภูมิแพ้ตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ อันที่จริง…ครอบครัวฉันก็เคยมีฐานะร่ำรวย มีธุรกิจเป็นของตัวเอง มีบริษัทเป็นของตัวเอง แต่พอล้มละลายทุกอย่างก็หายวับไปกับตา พ่อของฉันก็ล้มป่วยแล้วลาจากไป ฉันกับแม่เลยต้องหาซื้อบ้านหลังเล็กๆ มาอยู่ด้วยกัน ก็เลยสัญญากับตัวเองมาตลอด จะตั้งใจเรียน จะเรียนให้จบแล้วหางานทำ


“ฮัดชิ้ว!”

ฉันว่าฉันจามเกินเหตุ ไม่มีใครมานินทาหรอก แต่ผิดปกติเพราะเมื่อเดือนก่อนฉันโดนละอองฝน มันเลยสะสมมาตลอด

“ฮัดชิ้ว!!”

ชัวร์…

“ฮัดชิ้ว!!!”

ฉันเป็นหวัดค่ะซิส ส่วนแม่ก็น่าจะรู้ตั้งแต่แรกแล้ว ไม่งั้นคงไม่ห้ามให้ทำอะไร โอ้ย…น้ำหมูกก็มา~ วงวารตัวเอง ใครเป็นภูมิแพ้ย่อมต้องเข้าใจกัน

“ไหวไหม?”

“ค่ะ”

ฉันพยักหน้าหงึกๆ ไม่เป็นอะไรหรอก แค่นี้สบายมาก

“กัส แม่จะออกไปตลาด”

“โอเคค่ะ”

เอาเป็นว่าฉันจะนอนพักแถวๆ โซฟาก็แล้วกัน อีกซักพักแม่ก็คงกลับมา เดี๋ยวรอทานอาหารเย็นพร้อมกัน ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศแผ่ซ่านไปทั่ว กระทบกับผิวกายอย่างแผ่วเบา เปลือกตาบางจึงค่อยๆ ปิดลง ก่อนที่ฉันจะเข้าสู่ห้วงนิทราหลับใหล


#END GUSJUNG








#TALK SO

วันนี้เป็นวันแรก พอดีผมเพิ่งย้ายมาใหม่ อยากลองทำงานที่โรงพยาบาลเอกชน เคยลองมาหลายที่แล้วเหมือนกัน แต่ก็อยากเปลี่ยนฟีล เปลี่ยนประสบการณ์ ผมทำงานทั้งสองอย่างพร้อมกัน กลายเป็นว่าจับปลาสองมือ ถามว่าเหนื่อยไหม...ไม่เหนื่อยหรอก ไม่เหนือบ่ากว่าแรงด้วยซ้ำ เป็นงานที่ท้าทายประสบการณ์เหมือนกัน ก็ยังดีกว่าอยู่เฉยๆ ไม่มีอะไรทำ

Working Man ผมไม่ใช่พวกบ้างาน ครอบครัวมีฐานะ กินอยู่สบายเป็นชาติก็จริง แต่มานอนงอมืองอเท้าให้เห็น จะเป็นแบบอย่างที่ไม่ดีต่อลูกน้อง


“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณหมอโซ่”

ครับผม โซ่ นายแพทย์ เชี่ยวชาญทางด้านการรักษาระบบหายใจ และการรักษาทั่วไป

“ครับ”

ผมพยักหน้ารับ แต่ไม่เคยก้มหัวให้ใคร เดินผ่านหน้ากันไปกันมา ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าผมไมได้เป็นแค่แพทย์ :) ผมเดินกลับเข้าไปในห้องตรวจ 1426 มีเวลาพักแค่ 15 นาที จะไม่มีใครมารบกวนเวลาส่วนตัว


ฝืบ!

ผมสวมเสื้อเชิ้ตสีเทา แล้วสวมเสื้อกาวน์ทับอีกที เพื่อปกปิดรอยสักทั้งหมด ใครเห็นเป็นต้องตกใจ คงไม่มีใครอยากรักษาด้วยหรอก แต่อย่าเพิ่งมองว่าเป็นอาชญากร ผมมันก็แค่…


มาเฟียกลับใจ

ได้ยินไม่ผิดหรอก ผมเป็นมาเฟียครับ รับช่วงต่อมาจากพ่อ ควบคุมธุรกิจทุกอย่างแทนพ่อ การส่งออกทุกอย่างอยู่ในความดูแลของผม ร่วมถึง…ธุรกิจมืดด้วย

ทุกตระกูลที่เป็นมาเฟียล้วนต้องเคยทำ เพราะคำว่า สุจริต ไม่เคยมีอยู่ในหัว ผมก็เช่นกัน อืม…แต่บางทีก็รู้สึกไม่ชอบเหมือนกัน เกลียดอะไรที่มันไม่ยุติธรรม ผมว่ามันไม่ค่อยแฟร์ เพราะแบบนี้ไง เลยถึงไม่อยากอยู่ออฟฟิศ เบื่องาน เบื่อขี้หน้าลูกน้อยด้วย เรียกกูอยู่ได้ว่า เฮีย พอเถอะ! ( ความจะแตกก็เพราะมัน )

“เฮ้อ”

ก็เลยต้องออกมาหาอาหารตา อาหารใจ หมายถึงบรรยากาศๆ วิวสวยๆ ผมไม่ใช่ไอ้สิงห์นะ ไอ้นั่นมันหื่นกามวิปริต ไอ้ซันก็อีกคน ( จับหมัดรวมกันเป็นแหนมตุ้มจิ๋วๆ ดี! ) แต่เรื่องเที่ยวผู้หญิงก็ต้องมีอยู่แล้ว ตามประสาผู้ชาย เวลากลับจากทำงานเหนื่อยๆ ผมก็ต้องการคนเทคแคร์ แม้ว่ามันจะแค่ชั่วครั้งชั่วคราวก็ตาม



LINE!

สิงห์หรอ? ตายยากจริงๆ พูดปุ๊บ แม่งมาปั๊บ


SIGH: โซ่!

SO: ครับนาย

SO: จะสั่งไรครับ

SIGH: อย่าประชด

SO: มีเชี้ยอะไร

SIGH: ปากหมาทันที

SIGH: ด่วนๆ!

SO: ไรวะ

SIGH: มึงอยู่ที่รพ. JRKHOSPITAL แล้วช่ะ?

SO: เออ

SO: เพิ่งมา

SIGH: กูฝากน้องคนนี้หน่อย

SO: สัส

SO: เมียน้อย

SO: กูจะฟ้องแพรว

SIGH: กวนตีน!

SIGH: จริงจังสัส

SO: ง่อววว

SO: อธิบายมา

SIGH: กูฝากที

SIGH: ให้น้องเค้าเป็นคนไข้ ของมึงได้ไหม

SO: ไอ้หน้าปลาไหล

SO: ภาระกูอีกล่ะ ทำไมต้องกู

SIGH: เพราะมึงคือมิตรแท้

SO: ขายประกันภัย?

SIGH: โธ่~

SIGH: แม่งเอ้ยยยยยยยยยยยยย

SIGH: ไม่ต้องทำเพื่อกูก็ได้

SO: กูไม่เคยทำเพื่อมึง

SIGH: เออ!

SIGH: ถือว่าทำบุญ

SO: เป็นใครวะ

SIGH: น้องรหัสเมียกู

SO: ชื่อไร

SIGH: กัสจัง

SO: อาโออิ

SIGH: พร่องง

SIGH: นับวันยิ่งจังไร

SO: เออๆ

SO: ส่งประวัติผู้ป่วยมา

SIGH: มึง

SIGH: ทำบุญกับเด็ก เป็นอัมตะ

SO: พูดมากสัส

SO: ไอ้เฒ่าหัวงู

SIGH: ที่ด่ากูอะ

SIGH: เข้าตัวมึงหมด

SIGH: มึงเกลียดอะไร ยังไงก็ต้องได้สิ่งนั้น

SIGH: หัวเราะทีหลังดังกว่า 

SIGH; ฮึ!


จริงเหรอ…

คงใช้ไม่ได้ผลกับผมหรอก เพราะถ้าเกลียดอะไร ก็จะไม่เอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยว ถ้ามันเป็นเพราะความจำเป็น ยังไงก็ต้องตีตัวออกห่าง ผมไม่เคยแอนตี้หรอก แต่กำลังจะบอกว่าผมเองก็เคยคบเด็ก เป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่เคยมีความทรงจำที่ดีต่อกัน แต่สุดท้ายใจเธอก็เปลี่ยน ( เปลี่ยนเร็วไหมล่ะ ) มีเมียเด็กต้องมั่นตรวจเช็กร่างกาย วันไหนถูกทิ้ง ก็หัวใจวายตายไงครับ ไม่มียังจะดีกว่า อยากจะลองคบไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเจอคนที่ใช่ เอาเป็นว่าอย่าพูดถึงเลยดีกว่า เด็กมันจะขี้เบื่อเหมือนกันทุกคนไหม จะเบื่อของเก่าๆ แก่ๆ ไหม เด็กมันจะใจง่ายเหมือนกันทุกคนไหม

แต่…

ผมจะไม่มีวันเป็นไอ้เฒ่าหัวงูแบบมึงเด็ดขาด ไอ้สิงห์! 


“ จำคำกูไว้เลย ”










*อย่าลืมแคปหน้าจอไว้รอประจาน ตอนอิเฮียมันติดเมียเด็กนะคะซิส อิอิซ่า // สาปแช่งมันบ่อยๆ ค่ะพี่สิงห์ของนุ้งงง

#เม้นท์กันเยอะๆ นะแจ๊ะ เด่วนุ้งจิกลับมาอัพต่อ









ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว