ความรักน่ะ อันตรายมากหรอ? ยังไง?

ชื่อตอน : Risk : 1(Rewrite )

คำค้น : RISK, รักอันตราย, ควานลิน, ลูคัส, แอลดีน, ซีไนน์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 80.8k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2563 14:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Risk : 1(Rewrite )
แบบอักษร

​หนึ่ง! สอง! สาม!  

เสียงที่ดังกระหึ่มนับเลขพร้อมๆกับการลุกนั่งที่พร้อมเพรียงกันของคน100กว่าคนต่อหน้าผม  นี่ไม่ใช่การฝึก การแสดงหรือการละเล่นใดๆทั้งสิ้น  แต่มันคือบทลงโทษจากพี่ๆในคณะ เหตุจากที่ผมมาสาย 

ใช่ครับอ่านไม่ผิดหรอก 

ผมมาสายคนเดียว 

แต่เพื่อนทั้งคณะกลับกลายต้องเป็นผู้รับผิดชอบ  

ให้ตายเถอะ! 

ค่าเทอมพวกพี่มันก็ไม่ได้จ่ายให้ผมไม่ใช่หรอ กะอีแค่ผมมาสายแค่.... 

 

ช่างเถอะถึงผมจะมาสายหรือไม่มาเข้ากิจกรรมก็ไม่มีใครมีสิทธิมาทำโทษอย่างนี้ไม่ใช่หรอ เมื่อไหร่ระบบโซตัสโง่ๆแบบนี้จะหายไปจากมหาวิทยาลัยในประเทศไทยนะ 

เป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงแท้ๆแต่กลับมีระบบโง่ๆนี่ไว้สืบทอด 

ตอนสอบเข้าก็สอบเข้าด้วยตัวเอง 

ตอนจ่ายค่าเทอมพ่อแม่ก็จ่ายให้ 

แล้วพวกพี่มันมีสิทธิอะไรวะ 

ตอนนี้ผมกวาดสายตาเพื่อหาใครบางคนที่ผมเป็นห่วงที่สุด 

 

ซีน  พี่ชายฝาแฝดของผม ตอนนี้หน้าพี่ซีนแดงก่ำ  เมื่อต้องลุกนั่งถึงครั้งที่30 ทำให้ผมต้องรีบแทรกเข้าไปในแถวแล้วลากพี่ออกมา 

ทุกคนหลีกทางให้ผม เมื่อผมแหวกทางคนที่กำลังกอดคอลุกนั่ง  ทำให้ทุกแถวชะงัก 

ผมรู้สึกได้ว่าทุกสายตาจับจ้องมาที่ผม แหงล่ะ! เป็นต้นเหตุให้ทุกคนต้องถูกลงโทษ ถูกมองก็ไม่แปลก 

ผมเดินไปพยุงพี่ออกมาจากแถว 

ไม่ทันไรเสียงพี่ว๊ากที่สั่งลงโทษก็ดังขึ้น 

"ใครสั่งให้คุณออกจากแถว" เสียงพี่ว๊ากดังขึ้นโดยที่เมินผม 

สีหน้าผมอาจจะไม่ได้แสดงอะไรออกมากนัก แต่ผมยอมรับว่าไม่พอใจที่เขาตะคอกใส่พี่ผม 

ทั้งๆที่เห็นอยู่ว่าพี่ผมไม่ไหวแล้ว 

"ผมเป็นคนมาสาย ผมควรเป็นคนรับบทลงโทษเองครับ  ถ้าจะลงโทษ ก็ควรลงโทษผมคนเดียว"  ผมพูดพร้อมกับจ้องหน้าพี่ว๊ากคนตรงหน้าผมนิ่ง 

"ผมไม่ได้ขอความเห็นจากคุณ"  เขาหันมาพูดกับผม ด้วยใบหน้าที่มองแล้วผมอยากซัดหมัดเข้าหน้าเขาสักหมัดสองหมัด 

"แต่ผมเป็นคนผิด" ผมตอบ ผมจ้องหน้าพี่ว๊ากโดยไม่ละสายตา 

หากผมผิด ผมควรรับผิดชอบ ผมไม่หลบสายตาน่ากลัวคู่นั้น  เขาถอนหายใจเหมือนกับระอาผมอยู่กลายๆ พร้อมพูด 

" ได้ ถ้าอย่างนั้น ก็ไปวิ่งรอบสนาม  ถ้าผมไม่สั่งให้หยุด ก็ห้ามหยุด คุณควานลิน!!!" เสียงเข้มสั่งผม 

เมื่อสิ้นคำสั่ง เสียงฮือฮาดังขึ้น  สนามไม่ใช่เล็กๆ พี่ซีนดึงเสื้อผมเบาๆ  พร้อมกับส่ายหน้าเป็นเชิงปราม 

"ได้ครับ"  ผมพูดพร้อมกับถอดกระเป๋าเป้ฝากไว้กับพี่ซีน อยากลงโทษนักก็ลงโทษไปเลย ผมเป็นอะไรไปชื่อเสียงที่นี่อย่าหวังเลยว่าจะเหลือ 

 

แสงแดดที่แยงตาผม อีกทั้งเหงื่อที่ชุ่มจนเหมือนคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ทำให้ผมรู้สึกเหนอะหนะและเหนียวตัวเป็นที่สุด 

  ผมวิ่งเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วผมจำไม่ได้ ผิวของผมแสบไปหมด  ผมรู้สึกมีใครบางคนมองผมอยู่ ผมจึงหันไปมองที่ต้นไม้ใหญ่ เห็นผู้ชายร่างสูงๆที่ออกคำสั่งกับผม เขากำลังจ้องมาไม่วางตา ผมไม่สนใจวิ่งต่อไป ผมไม่ชอบเถียงใครมากนัก 

หากผมผิด  ผมก็รับผิด เว้นเสียว่าเห็นเรื่องไหนไม่ยุติธรรมจนเกินไป ผมถึงจะต่อต้านให้ถึงที่สุด แต่วันนี้ผมไม่อยากโต้แย้งอะไร แค่วันแรกของการรับน้องดูเหมือนผมจะไม่มีใครเข้ามาเป็นเพื่อนอีกนานเลย 

 

  ผมชื่อ ควานลิน  เรียนอยู่ปี 1 คณะวิศวกรรมศาสตร์  ผมมีพี่ชายฝาแฝดที่เรียนด้วยกัน แต่น่าแปลก ที่หน้าเราต่างกันอย่างกับคนละสายเลือด  มีสิ่งหนึ่งที่เราสองคนเหมือนกันสุดๆ คือรูปร่างกับส่วนสูง ผมสูง169 ผมอาจจะสูงกว่าพี่ซีนสัก 2-3เซนติเมตรเห็นจะได้ ผิวของพวกเราสองคนขาว ขาวมาก จนคนรู้จักเราครั้งแรกต่างถามว่ากินอะไรมาทำไมขาว นั่นสินะ!  กินอะไรมาถึงขาวขนาดนี้ แต่หลายคนมักจะบอกว่ารูปร่างของเราสองคนกลับบางไม่เหมือนผู้ชาย บางครั้งผมก็แปลกใจ  ละผู้ชายมันต้องร่างยังไงล่ะ ผมก็ผู้ชายนะ แต่อาจจะเป็นเพราะกรรมพันธุ์ ผมกับพี่อาจจะได้จากแม่  เพราะแม่ผมเป็นคนตัวเล็กๆ 

อากาศร้อนเข้าไปทุกที ผิวผมเริ่มแสบขึ้นเรื่อยๆ ผมเห็นพี่ซีนวิ่งเข้ามาหาผม ผมจึงหยุดวิ่ง 

"น้อง กลับเข้าไปข้างในเถอะนะ ไปอธิบายให้พี่ๆเขาฟัง ว่าน้องไม่ได้ตั้งใจมาสาย พี่เชื่อว่าน้องไม่ได้ตั้งใจมาสาย หยุดวิ่งเถอะนะ " พี่ซีนพูดพร้อมใช้ผ้าเย็นซับหน้าผม 

ผมสะดุ้ง รู้สึกแสบที่ผิวหน้าไปหมด 

"ไม่เป็นไรหรอกครับ   ไม่มีประโยชน์ที่น้องจะไปอธิบายให้เขาฟังหรอกครับ น้องบอกไปหมดแล้ว พวกเขาไม่เชื่อเอง" ผมพูดยิ้มๆ  รับขวดน้ำจากพี่ชายมาดื่ม 

"เรานี่นะ ทำไมถึงต้องไปยอมคนอื่นอยู่เสมอนะ " พี่ซีนพูดพร้อมส่ายหน้าไปมา 

"ถ้าน้องไม่ทำอย่างนี้ ทั้งเพื่อนทั้งพี่ซีนก็ต้องลุกนั่งแทนน้องนะครับ มันไม่ยุติธรรม" 

"แล้วทำไม ถึงมาสาย  บอกพี่ได้ไหม พี่รู้ว่าน้องมีเหตุผลมากกว่าที่บอกพี่ๆเขา บอกพี่ พี่จะไปอธิบายให้พี่ๆคนอื่นได้ฟัง เผื่อพี่ๆจะได้บอกพี่ลูคัสให้น้องหยุดวิ่งได้" 

ชื่อลูคัสสินะ คนที่สั่งผมวิ่งน่ะ 

"น้องก็บอกไปแล้วนี่ครับ...." ผมกำลังจะอธิบายให้พี่ซีน 

"ใครสั่งให้คุณหยุดวิ่งครับคุณควานลิน และใครสั่งให้คุณออกมาขณะที่เพื่อนกำลังทำกิจกรรมครับคุณซีไนน์" เสียงพี่ว๊ากที่ชื่อลูคัสดังขึ้น ก้าวมาพร้อมกับพี่ๆอีก3คน 

"คือ ผม..." พี่ซีนกำลังจะพูด 

"กลับเข้าไปทำกิจกรรมซะ และคุณ.....  คุณควานลิน  ผมยังไม่ได้สั่งให้คุณหยุดวิ่ง ไหนบอกจะรับผิดชอบ ก็รับผิดชอบให้สุดสิ"  

ไร้มารยาท!! 

เผด็จการ!! 

บ้าอำนาจ!! 

ขี้เก๊ก!! 

หมั่นไส้!! 

คำพวกนี้มันหลั่งเข้ามาในความคิดผม ปกติผมไม่คิดจะด่าใครนะ แต่ไอ้บ้านี่ เออ...  แต่พี่ว๊ากคนนี้ กลับทำให้ผมอยากจะชกหน้าสักหมัดสองหมัด 

ฮู้ววว  !! ผมคงเหนื่อยเกินไป 

"ไอ้ลุคส์ พอเหอะว่ะ  สงสารน้องมัน ดูหน้า ดูร่างน้องมันสิ วิ่งจนจะหักเป็นสองท่อนละ" หนึ่งในพี่ที่เดินมาด้วยพูดขึ้นมา ดูจากสีเสื้อก็คิดว่าน่าจะเป็นพี่ว๊ากด้วย 

"พี่ลูคัสครับ  น้องผมเขามีเหตุผลนะครับที่มาสายน่ะ" พี่ซีนบอก 

"เหตุผลช่วยแมวแต่กลับสายให้เพื่อนรอถึงสองชั่วโมงอย่างนั้นหรอ  กลับไปทำกิจกรรมกับเพื่อนๆซะ" พี่ลูคัสบอกเสียงเรียบกับพี่ซีไนน์ 

"พี่ซีนกลับไปเถอะ  ไม่ต้องห่วงน้อง ถ้าพี่ซีนไม่กลับเข้าไปน้องอาจจะโดนหนักกว่านี้นะครับ" ผมบอกพี่ชายแบบนั้นพี่ซีนจึงยอมเดินกลับไปที่อาคาร 

"หึ!" เสียงดังหึ ของพี่ลูคัสดังขึ้น 

"ไปวิ่งต่อสิ " เขาบอก พร้อมเดินจากไป กับพี่ว๊ากอีกสามคน 

ไอ้คนบ้าอำนาจ!! นี่คือคำนิยามที่ผมคิดว่าเหมาะกับไอ้พี่ว๊ากคนนี้ ผมมองแผ่นหลังที่เดินจากไป ร่างที่สูงสมส่วน ประมาณ 185 เซนติเมตร ถ้าผมกะไม่ผิดหรืออาจจะมากกว่านั้น ผิวขาวตัดกับเสื้อดำและผมสีดำ  หน้าตาก็ดี แต่บ้าอำนาจชิบ ผมยอมรับว่าผมไม่ใช่คนที่จะโกรธคนง่ายๆ แต่มองหน้านิ่งๆของคนบ้าอำนาจนี้แล้ว ผมรู้สึกอยากแจกหมัดหนักๆให้สักหมัดสองหมัดจริงๆนะ 

ผมวิ่งต่อไปเรืื่อยๆ ยกมือดูนาฬิกา เกือบจะเข้าบ่ายโมงแล้ว 

ไอ้พี่บ้า  คิดว่าผมไม่เหนื่อยหรอวะ 

ดูสิ  เอาแต่ยืนมองผมใต้ต้นไม้ร่มๆสบายเลยนะ 

ผมจะตายแล้วนะโว้ยยยย!!! 

 

 

ทำไมทุกอย่างงรอบตัวผมเป็นสองร่างหมดเลยนะ 

มืด! 

ทุกอย่างมืดไปหมด  ผมลืมตาไม่ไหวแล้ว แต่ผมคิดว่าผมยังมีสติอยู่ 

ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนร่างกายผมลอยได้เลยล่ะ 

หรือว่าผมจะตายแล้วนะ! 

หึ ! ไอ้คนบ้า!  คอยดูนะ ผมจะไปเป็นผี ตามหลอกหลอนไม่หยุด 

อื้มมม!!  ทำไมอกยมทูตถึงหลับสบายอย่างนี้นะ 

จะไม่พาผมไปนรกใช่ไหมครับคุณยมฑูต  

 

แสงสีขาวแยงตาผม ผมค่อยๆกะพริบตาไล่ฝ้าที่ทำให้ภาพตรงหน้ามันมัวๆออกไป  

สะอาดจัง! นั่นคือสิ่งที่ผมรู้สึกกับสถานที่ที่ผมอยู่ 

ผมอยู่บนสวรรค์รึเปล่านะ  ขอนางฟ้าสวยๆให้ผมสักคนนะครับ 

ผมนึกยิ้ม  คนหล่อๆก็ต้องคู่กับคนสวยๆไง 

ผมค่อยๆกวาดตามองไปรอบๆ  รู้สึกหนักอึ้งที่หัว จนต้องกุมขมับ  ผิวก็เริ่มรู้สึกแสบนิดๆ  ผมหันไปมองข้างๆเตียงเมื่อรู้ว่าถูกจ้องอยู่  ผมหลับตาอีกครั้งเมื่อเห็นบุคคลที่กำลังจ้องมาที่ผม 

ผมตายไปแล้วยังมาหลอกหลอนผมถึงบนสวรรค์หรือเนี่ย 

ขอเถอะให้ผมอยู่บนสวรรค์อย่างสงบเถอะครับ 

อ้ะ  เดี่ยวสิ! 

หรือว่าผมอยู่ในนรกนะ 

ต้องอยู่ในนรกแน่ๆ 

ถึงได้เจอไอ้พี่ว๊ากบ้ายืนจ้องหน้าอย่างนี้ 

พระเจ้า!! 

ผมยังไม่ได้ทำอะไรผิดนะ   ไม่สิ ถึงผมจะทำผิด ก็ไม่น่าจะถึงขนาดตกนรกแล้วมาเจอคนที่ผมไม่ชอบหน้านะครับ นี่มันตกนรกซ้อนนรกเลยนะครับ!! 

ทำไมถึงให้ผมมาอยู่ในนรกล่ะครับ ถ้านรกมันต้องเหมาะกับคนเถื่อนๆบ้าอำนาจอย่างเขาาก็พอแล้วมั้งครับ  พระเจ้าครับ  คุณยมฑูตครับ  ตัดสินความผิดผมใหม่อีกทีเถอะ  ผมไหว้ล่ะ!! 

“น้อง  น้อง น้องเป็นอะไรรึเปล่า น้องลิน” 

อ้ะ !! นี่มันเสียงพี่ซีนนี่  

ไม่นะ!!  ทำไมคนดีๆอย่างพี่ซีนถึงต้องตกนรกล่ะ  พระเจ้าไม่ยุติธรรมเลยนะครับ!! 

“น้อง  ลืมตามองพี่สิ เจ็บตรงไหนอีกไหม ไม่เป็นไรนะพี่อยู่ข้างๆน้องแล้วนะ”  เสียงพี่ซีนดังขึ้นอีกครั้ง 

“ไหน  ลืมตามองพี่ซิ”  ผมค่อยๆ ลืมตาทีละข้าง เห็นพี่ชายนั่งอยู่ข้างๆผม 

“น้องตายแล้วหรอครับ” ผมถามพี่เสียงเบา 

“บ้า  น้องพูดอะไรอย่างนั้นเล่า  น้องไม่ตายง่ายๆหรอก  พี่ไม่ยอมให้ใครทำให้น้องตายได้หรอกนะ” พี่ซีนพูดพร้อมลูบหน้าผมเบาๆ  ส่งยิ้มน่ารักๆมาให้ผม มีพี่อยู่ข้างๆแล้วผมอุ่นใจจังเลยครับ 

“ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง  รู้สึกปวดหัวอีกไหม ดื่มน้ำหน่อยนะ”  พี่ซีนถามพร้อมกับพยุงให้ผมนั่งพิงหัวเตียงแล้วยกแก้วน้ำให้ผมดื่ม 

“ผมปวดหัวปวดตัวไปหมดเลยครับ ปวดเหมือนร่างกายจะแตกเลยครับ ผม  ฮรึก ฮรึก ผมปวดไปหมดเลยครับ” ผมพูด และสะอื้นออกมา 

ผมซบไหล่พี่ชาย  ผมก็ไม่เข้าใจนักว่าทำไมเวลาป่วยแล้วผมถึงงอแงขนาดนี้ 

เวลาผมป่วย ผมมักจะขี้อ้อนและงอแงไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม บางครั้งก็ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นอย่างนี้นักหรอกครับ แต่ผมก็ห้ามตัวเองไม่ได้สักที 

“ไม่เป็นไรน๊า  พี่ก็อยู่กับน้องตรงนี้  เจ็บตรงไหนบอกพี่มานะ พี่อยู่ข้างๆเราไม่หนีไปไหนหรอก ไม่ร้องนะเด็กดีของพี่”  อ้อมกอดอุ่นๆของพี่ทำให้ผมสบายใจ ผมล้มตัวลงนอนอีกครั้ง จับมือพี่ชายแน่น เมื่อดูที่ข้อมือเห็นเข็มน้ำเกลือ และสายน้ำเกลือข้างๆตัว  เจ็บไปหมดทั้งตัวเลยครับ 

มันทำให้ผมอยากหลับไปอีกครั้ง 

_____________________  

โอเคคคค  จบไปแล้วตอนนึง  เป็นยังไงกันบ้างงับ 

โปรดแต่งฉากหวิวๆไม่ค่อยเก่งนะ  ดักไว้ก่อน 55555 

อันนี้โปรดรีไรท์แก้คำผิดแล้วนะ แต่ไม่รู้แก้ทุกคำรึเปล่าอาจจะมีเบลอๆบ้าง หากพบก็ทักได้  

 

ขอบคุณที่อ่านนะงับ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว