ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

นารุโตะไม่ฉลาดขนาดนั้นหรอก!!

ชื่อตอน : นารุโตะไม่ฉลาดขนาดนั้นหรอก!!

คำค้น : เกิดใหม่,การ์ตูน,อนิเมะ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2561 19:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นารุโตะไม่ฉลาดขนาดนั้นหรอก!!
แบบอักษร

หลังจากที่สองคนนั้นหายลับจากสายตาผมไป ผมก็นั่งรอทั้งคู่อยู่เฉยๆใต้ต้นไม้ใหญ่ พลางคิดอะไรไปเพลินๆ อย่างเช่น... 

ตอนนี้เจ้าเด็กนั่นจะเป็นยังไงบ้างนะ จะกินอิ่มนอนหลับรึเปล่า นี่ก็หลายปีมาแล้ว เจ้าเด็กแสบคนนั้นจะแต่งงานมีลูกรึยัง เฮ้อ!คิดไปก็ได้แต่ปลงตกกับตัวเองเล็กน้อย  ที่ไม่ได้อยู่เฝ้ามองดูอนาคตของเจ้าเด็กแสบใกล้ๆ เขาก็ได้แต่หวังว่าเส้นทางที่เด็กคนนั้นเลือกเดินจะโรยไปด้วยกลีบกุหลาบขาวล่ะนะ แต่ก็นะ!ยังไงซะเด็กนั่นก็ต้องผ่านมันไปได้อยู่แล้ว ก็มันเป็นน้องชายของเขานี่นา.... 

อาเร๊ะ! ผมยังไม่ได้บอกเหรอว่าผมมีน้องชาย ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมเล่าคร่าวๆให้ก็แล้วกันนะ  นั่นก็คือ ก่อนที่ผมจะตายและได้เกิดใหม่นั้น ผมเป็นลูกชายคนโตของบ้านฮิมูโระ  

ทางบ้านมีฐานะที่จะว่าไงดีล่ะ ก็ติด1ใน3ของโลกที่ร่ำรวยที่สุดก็แล้วกัน 

ท่านพ่อของผมชื่อฮิมูโระ ทาดาเสะ เป็นหัวหน้าแก็งมาเฟียรายใหญ่ ที่ใครๆต่างก็ต้องยำเกรง เพียงแค่ได้ยินชื่อของท่าน  ส่วนท่านแม่ของผมชื่อฮิมูโระ สึระ ท่านแม่บอกผมว่าก่อนที่จะได้พบรักกับท่านพ่อและทำให้ท่านพ่อหันมาสนใจตนนั้นแสนยากเข็ญยิ่งนัก แต่มันก็สำเร็จไปได้ด้วยดี เนื่องจากท่านแม่ยอมลงทุนไปเข้าคอร์ทฝึกมารยาหญิงพิชิตใจชายระดับแอดวานซ์กับเพื่อนสาวเลยทีเดียวเชียว 

มันเป็นอะไรที่โคตรน่ายกย่องในความพยายามของท่านจริงๆ  ผมล่ะนับถือเลย ต่อมาเป็นน้องชายของผมเอง ชื่อฮิมูโระ โทยะ แต่ผมชอบเรียกมันว่า**'เจ้าแสบ'**เพราะชอบสร้างเรื่องชวนปวดหัวให้ผมได้ไม่เว้นวัน จนผมล่ะอยากจะเอามันไปฆ่าหมกส้วมเสียให้รู้แล้วรู้รอด 

อ้ากกกก พูดถึงมันแล้วก็คันไม้คันมือขึ้นมาเลยครับ!!! แต่คงต้องขอหยุดเรื่องครอบครัวของผมเอาไว้แต่เพียงเท่านี้ก่อน เพราะมิคกับซาตานเขากลับมาแล้วล่ะครับ 

จากนั้นผมก็ลุกขึ้นยืนและพูดว่า 

'เหนื่อยหน่อยนะทั้งสองคน'พลางส่งยิ้มหวานไปให้อย่างน่ารัก 

ส่วนมิคและซาตานที่ได้เห็นรอยยิ้มพิฆาตนั้นก็แทบจะเลือดกำเดาพุ่ง แต่ยังดีที่หากระดาษทิชชูอุดจมูกทัน 

(ไรท์มีความรู้สึกว่ายิ่งแต่ง สองคนนี้ยิ่งเสื่อม:ไรท์) ไม่งั้นแถวนี้อาจจะมีศพอยู่สองศพที่ตายอย่างน่าอนาถ เพียงเพราะแค่เห็นรอยยิ้มอันเจิดจ้าของภริยา ทั้งคู่ใช้เวลาในการปรับตัว(?!)สักพักหนึ่งและก็กลับมาเป็นปกติดังเดิมและพูดพร้อมกันว่า 

'แค่นี้เอง สามีไม่เหนื่อยหรอกจ่ะ'×2 ผมได้ยินดังนั้นก็ได้แต่นึกขำ ก่อนจะทำสีหน้าจริงจังเพื่อเตือนสติตัวเองว่าถึงเวลาอันสมควรแล้วที่จะไปช่วยพวกนารุโตะจากเจ้าโอโระ...  

ทันทีที่มิคและซาตานเห็นรุนยะเข้าสู่โหมดจริงจัง ทั้งคู่พลันเปลี่ยนสีหน้าจากเบิกบานเป็นเอาการเอางานแทน แต่ในใจนั้นกำลังสาปแช่งเจ้าโอโรจิมารุอยู่?!เพราะเมื่อ10ปีก่อนนั้นเจ้าโอโรจิมารุได้บังอาจทำสิ่งที่พวกเขาไม่อาจให้อภัยได้!!!ถึงแม้รุนยะจะบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่ก็เถอะ!!!แต่พวกเขาไม่ยอม!!แค้นนี้มันต้องชำระ(เฟ้ย).... 

จากนั้นรุนยะก็พูดขึ้นว่า 

'จากจุดที่พวกเราอยู่นั้นไกลจากพวกนารุโตะเล็กน้อยแต่ยังไงซะระยะทางก็ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว...เอาล่ะ ไปกันเถอะ' พูดเพียงเท่านั้น ทั้งสามก็ออกตัววิ่งไปยังทิศทางของเป้าหมายอย่างรวดเร็ว 

ระหว่างที่วิ่งผ่านนั้นก็มีใบไม้ปลิวว่อน บ่งบอกได้เลยว่าความเร็วระดับนี้แม้แต่โจนิน ไม่สิ รวมถึงพวกคาเงะก็ไม่อาจเทียบเทียมได้...


ตัดมาด้านของกลุ่ม7(พวกนารุโตะ) 

'เอาล่ะ เราจะหยุดพักกันตรงนี้แค่แปปเดียวเท่านั้น ระหว่างที่พัก ก็มาตั้งรหัสผ่านกันก่อนเพื่อป้องกันศัตรูปลอมตัวเป็นใครในระหว่างที่พวกเราคนใดคนหนึ่งไม่อยู่'ซาสึเกะผู้มีทรงผมอันทรงเสน่ห์พูดขึ้น 

ซึ่งนารุโตะก็มองอย่างหมันไส้ที่เจ้าซาสึเกะดันมาทำเท่กับซากุระจังของเขา และหันไปมองท่าทีของซากุระจังว่าจะเป็นยังไง และมันก็เป็นอย่างที่เขาคิดคือเธอยิ่งหลงเสน่ห์ไอ้บักเกะมากขึ้น 

ชิ เห็นมันแล้วรู้สึกหงุดหงิดชิบ มันมีอะไรดีกัน ผู้หญิงทุกคนถึงได้กรี๊ดมันกันนักกันหนา แม้แต่ซากุระจังผู้หญิงที่เขาแอบชอบ ก็ดันไปหลงไอ้เป็ดหัวปักหัวปำ... 

ซาสึเกะเห็นนารุโตะกับซากุระนิ่งเงียบตั้งใจฟังก็พูดขึ้นว่า 

'รหัสนี้ฉันจะพูดแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ตั้งใจฟังดีๆล่ะ' 

หงึก หงึก(เสียงพยักหน้า) 

'จะถามถึงบทโคลงกาละแห่งนินจา ให้ตอบแบบนี้ ศัตรูหมู่มากปั่นป่วนชิงลงมือ ถ้าเงียบสงบจักไร้ที่ซุกซ่อน เมื่อเป็นนินจา สิ่งสำคัญคือรู้กาละ ยามศัตรูอ่อนล้าหรือยามประมาทแค่นี้แหละ' 

เมื่อซาสึเกะพูดจบ ซากุระก็ตอบว่าโอเค ส่วนนารุโตะนั้นก็ทำสีหน้าแบบว่าตูจำไม่ได้โว้ย จึงพูดขึ้นว่า 

'ขออีกรอบได้มะ' ซึ่งก็ได้คำตอบกลับมาว่า 'พูดได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นล่ะน่า' 

ซากุระทำสีหน้าเอือมแล้วหันไปพูดกับนารุโตะว่า 

'นายเนี่ยโง่ชะมัด แค่นี้ฉันก็จำได้แล้ว' 

ด้วยความที่นารุโตะไม่อยากเสียหน้าจึงพูดสวนกลับไปว่า 

'ระดับฉันน่ะ ท่องจำได้ขึ้นใจอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าอยากทบทวนให้แน่ใจเท่านั้นแหละ'

ก่อนจะหันหน้าไปหาซาสึเกะแล้วพูดว่า 'นะ~พูดอีกครั้งนึงได้มะ' 

'....'ซาสึเกะเงียบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วพูดขึ้นว่า 

'คัมภีร์นี้ฉันจะเก็บเอาไว้เองนะ' 

'เฮ้ย เดี๋ยวก่อนสิซาสึเกะ'นารุโตะพูด พร้อมกับลุกขึ้นยืนตามซาสึเกะ  

แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรไปมากกว่านั้นก็มีบางอย่างพุ่งบาดแก้มข้างขวาของนารุโตะดัง 

**ฉัวะ!!** 

'โอ๊ย!'นารุโตะร้องด้วยความเจ็บ พลางเอามือมากุมที่บาดแผลข้างแก้มด้วยสีหน้างงๆ พลันพูดขึ้นว่า 

'เมื่อกี้อะไรน่ะ' ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไร พลันก็มีเสียงบางอย่างดังมาจากข้างหน้า จากตอนแรกที่เป็นเสียงเบาฟังไม่ค่อยชัดมากนัก ก็เริ่มดังชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆบ่งบอกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น ซึ่งพวกเขาแทบไม่ต้องคิดว่ามันคืออะไรเลย เมื่อสายตาของพวกเขาเห็นกระแสลมขนาดใหญ่พุ่งตรงมายังที่พวกเขาทั้งสามยืนอยู่! 

ทั้งนารุโตะ ซากุระ และซาสึเกะถึงกับรีบหลบกันไปคนละทิศคนละทาง 

.

.

.

.

.

ซาสึเกะนิ่งเงียบแอบซุ่มดูศัตรูอยู่ภายในพุ่มไม้ ในมือขวานั้นกำคุไนเอาไว้แน่น แต่แล้วก็รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนอยู่ข้างหลังจึงรีบออกจากที่ซ่อน 

'อ๊ะ'เด็กสาวร้องตกใจ 

'อะ ซากุระ' 

'ซาสึเกะคุง!' ซากุระที่เห็นว่าเป็นซาสึเกะก็นั้นก็รีบวิ่งเข้ามาหา แต่ก็ถูกซาสึเกะพ่อหนุ่มหัวเป็ดพูดขัดขึ้นว่า 

'หยุด!อย่าเข้ามา!บอกรหัสผ่านมาก่อน..กาละนินจา' ซึ่งซากุระก็ตกใจเล็กน้อย แต่ก็ตั้งสติเอาไว้ได้ 

จึงบอกรหัสผ่านไปว่า 'ศัตรูหมู่มากปั่นป่วนชิงลงมือ ถ้าเงียบสงบจักไร้ที่ซุกซ่อน เมื่อเป็นนินจา สิ่งสำคัญคือรู้กาละ ยามศัตรูอ่อนล้าหรือยามประมาท' เมื่อซากุระพูดรหัสผ่านถูกต้อง ซาสึเกะจึงลดการป้องกันลง พลันได้ยินเสียงของนารุโตะมาจากด้านซ้าย ที่ถามว่าทุกคนโอเครึเปล่า และกำลังวิ่งเข้ามาหาทั้งคู่  แต่ซากุระพูดดักก่อนว่า 

'นารุโตะหยุดอยู่ตรงนั้นนะ'และถามว่า 'รหัสผ่านล่ะ' 

ซึ่งพอนารุโตะได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกว้างแล้วตอบกลับมาว่ารู้แล้วน่า ก่อนจะพูดรหัสผ่านออกมาและนารุโตะนั้นก็บอกรหัสได้ถูกต้องไม่มีตรงไหนที่ผิดเพี้ยนเลยแม้แต่น้อย  แต่พอนารุโตะบอกจบ ซาสึเกะก็ยกยิ้มตรงมุมปากและปาคุไนใส่นารุโตะ  ซึ่งนารุโตะก็กระโดดหลบคุไนที่ซาสึเกะเขวี้ยงปามาได้ 

'อ อะไรเนี่ย!'นารุโตะพูดขึ้นอย่างตกใจ ด้วยความตกใจ ซากุระก็ถามซาสึเกะไปว่า 

'ท ทำอะไรน่ะซาสึเกะคุง!นารุโตะก็บอกรหัสผ่านถูกแล้วไม่ใช่เหรอ?!' ซึ่งซาสึเกะก็ตอบกลับมาว่า 

'ก็เพราะถูกนั่นแหละ ถึงเป็นปัญหาล่ะ' ได้ยินดังนั้นซากุระก็ถึงกับทำหน้างง ซาสึเกะที่เห็นว่าซากุระยังไม่เข้าใจนั้นก็พูดต่อว่า 

'หมอนั่นน่ะ รหัสยาวขนาดนั้นน่ะ จะมีปัญญาจำอะไร' ซากุระร้องอ้าว พลันหันหน้าไปมองนารุโตะ ยังไม่จบเพียงเท่านั้นซาสึเกะก็พูดต่ออีกว่า 

'ลองถูกถามว่ารหัสผ่านล่ะ ถ้าเป็นนารุโตะเจ้าเก่าก็จะตอบว่าไงล่ะ ห๊ะ ไหนลองบอกมาซิ อีกอย่างนะท่าที่เขาหลบอาวุธฉันเมื่อกี้นี้...เห็นกันชัดๆว่าไม่ใช่หมอนั่นแน่นอน เลิกเล่นละครแล้วเผยตัวจริงออกมาซะ!ไอ้เจ้าตัวปลอม!' 

ส่วนนารุโตะที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นตัวปลอมนั้นก็อึ้ง แต่แล้วจากสีหน้าที่ดูเอ๋อๆก็กลายเป็นแสยะยิ้มร้ายแล้วก็มีลิ้นที่มีรูปร่างคล้ายลิ้นงูเลียริมฝีปากและก็พูดขึ้นว่า 

'แหม~แสนรู้จริงนะ'ซึ่งเสียงที่พูดออกมานั้นไม่ใช่เสียงของนารุโตะ แต่เป็นเสียงที่พวกเขานั้นไม่รู้จักเลยแม้แต่น้อย... จากนั้นเจ้านารุโตะตัวปลอมก็คลายคาถา ทำให้ซากุระและซาสึเกะได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของศัตรูที่ปลอมเป็นนารุโตะ

(โฉมหน้าของศัตรู) . . . . . . 

เฮ้อออออ จบไปอีกตอนนึงแล้วนะคะ

ความคิดเห็น