facebook-icon

รักนักอ่านทุกคนน้าาา ขอบคุณที่อ่านนิยายจ้าาา ฝากติดตามด้วยเด้ออ

ขอโทษนะมะปราง....(รักนะจุ๊บๆ)

ชื่อตอน : ขอโทษนะมะปราง....(รักนะจุ๊บๆ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 43

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2561 22:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ขอโทษนะมะปราง....(รักนะจุ๊บๆ)
แบบอักษร

หืม?......เสียงดาร์ลิงเรียกชื่อฉันนี่นา

ขวับ....

“อ้ะ........”

กรี๊ดดดดดด!!!!!! ม.....มีผู้ชายท่าทางหื่นกามน้ำลายฟูมปากกำลังมองฉันด้วยสายตาแทะโลม มันแอบเดินย่องมาอยู่ข้างหลังฉันพร้อมกับกำลังง้างมีดขึ้นมา......มาตั้งแต่ตอนไหนเนี๊ยยย>~<

.......มันง้างมีดทำไม!!!?? มันจะแทงฉันเหรอ!!!? วี๊ด!!!!

‘อย่าเข้าใกล้คนแปลกหน้านะลูก’

‘ถ้ามีใครน่าสงสัยล่ะก็ ให้ทำงี้เลยนะลูก!!’

‘ฮะๆ คิดถึงตอนยัง14 ตอนที่เราสองคนเจอกันครั้งเเรกเลยเนอะเเม่’

‘แหมพ่อ!! ลืมๆมันไปได้แล้วน่า!!’

‘ครั้งแรกที่พ่อจีบเเม่ เเม่นึกว่าพ่อเป็นมิจฉาชีพก็เลยป๊ะท่านี้ใส่พ่อเข้าให้ ทำเอาของพ่อเกือบใช้งานไม่ได้เลยเเหนะคิกๆ’

‘โธ่!!!! พูดมากจริงๆเลยพ่อเนี่ย!! ก็เพราะงี้ไงถึงรับผิดชอบมาจนถึงทุกวันนี้น่ะ!!!’

‘จ้าๆ~’

อยู่ดีๆคำพูดของพ่อกับแม่ที่เคยพูดกับฉันเอาไว้เมื่อตอนเด็กๆก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว มันจะได้ผลจริงๆเหรอ?! ฉ.....ฉันไม่เคยทำมาก่อนนี่นา!!!>~< แต่ว่าลองดูสักตั้ง!!!!

กรี๊ด!!!มีดT^T

“มะปราง!!!! วิ่งหนีออกมา!!!!! อย่ายืนนิ่ง!!!!!!”

“ย้าก!!!!!!!”

ไม่สนเเล้ว!!!!!! ทำเลยก็แล้วกัน!!! ปาฏิหารย์และดวงชะตาอาจทำให้เราไม่คาดคิด~

ฉันมั่นใจว่าเราจะเป็นดั่งฝันในวันแห่งความรัก สักวันหนึ่ง~ เย้!!!! (ไรท์ลุกขึ้นมาเต้นคุกกี้เสี่ยงทายเเปป)

ฉึก!!!!

“กรี๊ด!!!!!”

ฉึก!!!

ฉึก!!!!!!!

ฉันรีบถลาเข้าใส่ไอ้บ้าคนนั้นทันทีอย่างไม่รอช้า ท่าทางมันดูเงอะงะเหมือนกับไม่ค่อยกล้า!! ฉันเลยคิดถึงหน้ายัยพิงค์และพยายามไม่โฟกัสที่มีด แต่เเล้วฉันก็เกือบจะหัวใจวายตายเพราะ!

‘อั่ก!!!’

ตึงง

อยู่ดีๆก็มีมีดลอยมาแทงเข้าที่ท้องไอ้บ้าหน้าหื่นคนนี้เข้าอย่างจังๆ ไม่ได้มีมีดแค่เล่มเดียว มีถึง3เล่มเลยนะ!!! สามเล่มมมมม0@0

คนที่โยนมีดมาได้แม่นและชำนาญแบบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกซะจาก.....ฮือ สามีของฉันเองT^T ภาพที่เขามาช่วยฉันที่โกดังยังติดอยู่ในหัวอยู่เลยยย เลือดทะลักซู่ๆซ่าๆ!!!

ผู้ชายหน้าหื่นที่จ้องจะเเทงฉัน ตอนนี้ได้ล่มลงไปนอนราบกับพื้นเเล้ว เขานอนพะงาบๆขอชีวิต.....น่าสงสารเเฮะ ฉันควรเข้าไปช่วยคนที่คิดจะทำร้ายฉันมั้ย.....ยังไงเราก็คนเหมือนกัน......

ตึกตึกตึก

“มะปราง!!!!!!!”

“......อ้ะ?......”

“เมื่อกี้เธอจะทำอะไร!!!!! วิ่งเข้าไปหามันอย่างนั้นได้ยังไง!!! รู้ไม่ใช่เหรอว่ามันอันตราย!!!!!!!!!!!!”

อึ๋ย~เขาโกรธใหญ่เลยอ่ะT^T ก็ตอนเเรกกะจะไปใช้ท่าที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่นนี่นา โธ่เอ้ยในเมื่อไม่ได้ทำแล้วฉันจะเกริ่นที่พ่อกับแม่พูดมาทำไมตั้งเยอะเเยะเนี่ยยยT~T

อ้ะ!......ท่าที่ฉันและพ่อกับแม่พูดถึงก็คือท่า เตะเป้าค่ะ>< เหยียบปลัดขิกให้เหี่ยวจนใช้งานไม่ได้ไปเลยยย(พ่อสอนไว้>3<) ดีนะไม่ได้ทำ-3-

“ข....ขอโทษค่ะ.......”

“.................”

ฉันพูดขอโทษเขาก็จริง แต่ฉันไม่เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขา อาจเป็นเพราะว่าฉันเหนื่อย.....

“เป็นอะไร?.......”

เขาค่อยๆลงมานั่งยองๆแล้วพูดกับฉัน โธ่!!นี่ขนาดเขาลงมานั่งยองๆแล้วนะ หน้าเขายังแทบจะอยู่ในระดับเดียวกันกับฉันแล้ว ฉันเตี้ยเกินหรือว่าเขาสูงไปT0T

“เปล่าค่ะ.....ดาร์ลิงไปจัดการพวกนั้นเถอะ แล้วก็ปฐมพยาบาลให้ผู้ชายคนนี้ด้วยค่ะ อย่าให้เขาตาย.....”

“ไม่เอา!! มันจะเอามีดแทงเธอนะ!!!!!! ขืนปล่อยไว้สักวันมันจะกลายเป็นหมาลอบกัด!!!!”

“ฉันไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ>~< ช่วยเขาเถอะ....เขายังต้องมีอนาคตอีกไกลนะ.....นะคะ~”

“................”

เขาโกรธจนใบหน้าแดงก่ำไปหมด เขานิ่งให้กับคำพูดของฉัน นั่นแสดงว่าเขาจะไม่ยอมช่วยผู้ชายคนนี้สินะ><

“คนใจร้าย.....ไม่ต้องมาคุยกับฉันเลยนะ....”

“อ้ะๆๆ!!!!! ก็ได้!! ช่วยก็ช่วย!!!”

ทันทีที่ฉันหันหน้าหนีเขาแล้วจะเดินไปอีกทาง เขาก็รีบลุกขึ้นมาคว้ามือของฉันเอาไว้พร้อมกับรั้งฉันเอาไว้

“.......พวกแกไปช่วยมันซะ!!! เร็วๆเลย!!!”

‘ขอรับนาย!!!!!!’

ตึกตึกตึกตึก

บอดี้การ์ดอีกส่วนที่รีบวิ่งตามมาได้เข้าไปช่วยปฐมพยาบาลให้ชายหน้าหื่นคนนั้นอย่างรวดเร็ว

เขาเอามือมาโอบรอบไหล่ของฉัน พร้อมกับพาฉันเข้าไปนั่งในรถเบนซ์คันสีดำทันที

“อยู่ในนี้นะ!!! ห้ามไปไหน!!!”

ปั่ก!!!

เขาพูดแล้วปิดประตูรถใส่ฉันเสียงดัง>~< ท่าทางเขาจะโกรธสุดๆเลยนะเนี่ยย

ฉันอยู่ในรถมืดๆเพียงคนเดียว เมื่อฉันมองออกไปข้างนอกกระจกรถ ฉันก็ได้เห็นเขาที่กำลังเรียกบอดี้การ์ดทั้งหมด(ยกเว้นที่ยืนเฝ้าพวกนักเลงอยู่)มารวมตัวกันยืนเเถวเรียงหนึ่ง ส่วนผู้ชายหน้าหื่นคนนั้นก็ได้ถูกปฐมพยาบาล แล้วนำตัวไปรวมเอาไว้กับสมาชิกแก๊งค์คนอื่นๆแล้วเรียบร้อย

—————

ตึกตึกตึก

โธ่เว้ย!!!! ไม่อยากเชื่อเลยว่ายัยนั่นจะใจดีขนาดนี้ อะไรนะ? *‘เขายังต้องมีอนาคตอีกไกล’* เหรอ? เหอะ!!! อยากจะบ้าตาย!!!!!

“พวกมึงมานี่!!!!!!!!! เดี๋ยวนี้!!!!!”

‘ข....ขอรับ!!!’

ตึกตึกตึกตึก

คนของผมทั้งหมดยกเว้นพวกที่เฝ้าไอ้พวกแก๊งค์นรกนี่อยู่ รีบวิ่งมาหาผมทันทีตามที่ผมสั่ง เพียงไม่กี่วิ พวกมันก็มายืนเรียงกันตรงหน้าผมแล้ว

ตึก-ตึก-ตึก

“เมื่อกี้รู้รึเปล่าว่าเกิดอะไรขึ้น.......”

‘ทราบครับ!!!!’

“แล้วพวกเอ็งมัวทำบ้าอะไรกันอยู่วะ!!!! กูไม่ได้บอกเหรอว่าให้คุ้มกันเมียกู!! ไม่ใช่มาคุ้มกันกู!!! ทำไมถึงมีบอดี้การ์ดแค่คนเดียวที่อยู่กับเมียกู!!!!!!”

พลั่ก!!!

‘อั่กกก’

‘ข...ข.....ข.....ขอโทษครับนายท่าน!!’

‘พวกเราผิดไปแล้วครับ!!! ย....ยกโทษให้พวกเราด้วยครับนาย>~<’

“ถ้าเมื่อกี้กูมาช่วยเค้าไม่ทัน!!! จะเป็นยังไง!!! มึง!!! มึงเลย!!!”

ผมเดินก้าวขาฉับๆไปหาบอดี้การ์ดที่อยู่กับมะปรางตอนที่เกือบจะโดนเเทง

“เมียกูกำลังจะโดนเเทง ทำไมมึงยังยืนนิ่งอยู่เฉยๆ?! ยืนให้ผู้หญิงตัวเล็กๆปกป้องทำไม!!! ทำไมไม่ปกป้องดวงใจของกู!!!!!!!!!!”

‘ข....ขอโทษครับนาย พวกเราผิดไปแล้วT0T ฮึก...’

“พวกมึงไปขอโทษเมียกูเดี๋ยวนี้......ขอโทษจนกว่าเขาจะพูดว่ายกโทษให้ ไป!!!!!!!!!!!”

‘ครับๆๆๆ!!!!>~<’

ตึกตึกตึกตึกตึกตึกๆๆๆ

ทันทีที่ผมตะโกนลั่นออกมา ทำให้พวกบอดี้การ์ดที่ยืนตัวสั่นกันเกือบร้อยคนตกใจแล้วพากันรีบวิ่งล้มลุกคุกคลานไปที่รถเบนซ์คันสีดำที่มะปรางนั่งอยู่ทันที บางคนก็ล้ม บางคนก็รีบวิ่ง4x100 ไปแบบไม่รอใคร

ขวับ!!

“พวกแกไม่ต้องพามันไปส่งให้กับตำรวจเเล้ว....”

‘แล้วให้เอามันไปไว้ไหนครับนาย?’

“.....ส่งมันให้เอสซิสจัดการ ฝากบอกต่อคนอื่นๆในแฟมิลี่ด้วยว่ายำมันให้เละ ท่าทางมันจะเคยทำแบบนี้กับคนอื่นมาก่อน......”

‘ครับ>////<....ผมรอคำนี้มานาน’

“ส่วนผู้หญิงสองคนนั้นที่แรงๆหน่อยน่ะ พาไปส่งที่บ้าน เอาคนของเราไปด้วยสัก2-3คนนะ ไปบอกพ่อของพวกเธอด้วยว่าพวกเธอได้ไปทำอะไรใครมา....”

ผมเคยสืบประวัติผู้หญิงที่ชื่อว่าพิงค์มาแล้ว ถ้าพิงค์และเพิร์ลเป็นพี่น้องกัน ยัยสองคนนี้ก็เหลือพ่ออยู่เเค่คนเดียวแล้วล่ะที่เป็นสมาชิกในครอบครัว

“อ้อใช่.....ห้ามบอกเรื่องนี้กับมะปรางเด็ดขาด....”

‘ค...ครับนาย!’

“วันนี้พอแค่นี้ แยกย้ายไป!!!!”

‘ครับ!!!! สู้ๆครับหัวหน้า!!!!’

‘วู้วฮู้ววว!!!’

‘พวกเอ็งโดนแน่ไอ้น้อง!!!’

‘ก๊งเหล้าๆๆๆๆ’

“ไอ้พวกบ้า!!! เสียงดังเอะอะ!!! ทำงานให้เสร็จก่อนไป!!! เเล้วจะทำอะไรก็ได้!!!”

‘ครับนาย!!! รักนายนะครับ!!!!!’

‘เท่ที่สุดเลยครับนาย!!!’

‘ซารังเฮนะครับหัวหน้า!!!’

ตึก-ตึก-ตึก

ผมเบะปากมองบนใส่พวกมันพร้อมกับเดินดุ่มๆมาทางรถที่ยัยเบอะนั่นนั่งอยู่

————-

เเอร้ย>~< อะไรเนี่ยยย อยู่ดีๆก็มีพวกบอดี้การ์ดทั้งหลายแหล่มารุมล้อมกันอยู่รอบรถเลย มาเกาะกระจกใหญ่เลยด้วย ฉันควรจะทำยังไงดีล่ะ>~<

‘นายหญิงเปิดประตูให้พวกเราหน่อยขอรับบ’

‘นายหญิงขอรับ พวกเราขอโท๊ดดดด~’

‘นายหญิงงง’

‘นายหญิงงงงงงงง’

‘นายหญิงยิ๋งยิ่งยิ้งยิ๊ง~’

ตอนนี้พวกบอดี้การ์ดนอกรถต่างก็พากันตะโกนเข้ามาดังลั่น อารมณ์ฉันในตอนนี้เหมือนกันกำลังดูการ์ตูนนีโม่ตอนฉากที่นกนางนวลกำลังโห่ร้องว่า mine mine mine เลย-.,-(หาดูได้น้าา ในFinding Nemoจ้า)

ตึกตึกตึก

“ถอย!!!”

อ้ะ....เขาเดินมาเปิดประตูรถด้านที่ฉันนั่งอยู่แล้วพูดว่า

“พวกนี้มีอะไรจะบอกเธอนะบี๋....”

“???”

“พูดสิวะ!!!!!!”

‘เย้ยยย ค...ครับๆ นายหญิงครับพวกเราขอโทษจริงๆครับ’

‘พวกเราทำหน้าที่ได้ไม่ดี เกือบทำให้นายหญิงได้รับอันตราย!’

‘ยกโทษให้พวกเราด้วยขอรับ พวกเราสัญญาว่าจะทำหน้าที่ให้ดียิ่งขึ้น อย่าไล่พวกเราออกเลยครับ><’

‘ผมมีลูกตั้ง3คนนะครับบ!!’

‘ผมก็อยู่กับเมียอ้วนๆ1คนครับ ถ้าผมไม่หาเลี้ยงครอบครัว เมียผมจะเอาอะไรกินครับนายหญิง อย่าไล่ผมออกเลยครับบบ’

‘ผมด้วยครับนายหญิงง’

‘ผมด้วยครับบ!!!’

‘ผมผมๆๆ’

‘ผมก็!!....’

“โว้ยยยย!!! บ้าเอ้ย!!! เริ่มออกทะเลไปไกลแล้วนะโว้ยยย!!!”

พลั่กๆๆ

‘อ้าก หัวหน้าเกรี้ยวกราดเหลือเกินครับนายหญิง!!’

‘นายหญิงครับบ!!!’

‘ช่วยด้วยครับนายหญิงงง ดูหัวหน้าทำสิครับบ>3<’

“ฉ...ฉันยกโทษให้ก็ได้ค่ะๆๆ รีบลุกขึ้นเร็วเข้า><”

สิ้นคำพูดของฉัน บอดี้การ์ดทุกๆคนก็รีบลุกขึ้นมายืนตรงต่อหน้าฉันทันทีอย่างรวดเร็ว ส่วนเขาได้แต่ยืนบ่นพึมพัมอยู่ข้างๆรถแทน>///<

‘นายหญิงยกโทษให้พวกเราเเล้วจริงๆเหรอครับ’

“ค่ะ>///<”

‘ข.....ขอบคุณครับนายหญิงงง ฮืออ นายหญิงช่างใจดีน่ารัก ไม่เหมือนหัวหน้า~’

“หุบปากไปเลยแก!!!!!”

‘กี๊ด เกรี้ยวกราด~’

บอดี้การ์ดที่เป็นตุ๊ดต่างก็พากันวี๊ดว๊าย บอดี้การ์ดของเลโอเล่จากที่ฉันสังเกตมาตลอดเนี่ย รู้สึกว่าจะมีหลากหลายเพศมากเลย มีทัั้งผู้หญิง ผู้ชาย แล้วก็ตุ๊ด(อาจจะมีเกย์ด้วยก็ได้นะะะ><)

“เขายกโทษให้แล้วพวกแกก็รีบไสหัวไปเลยไป อย่าให้เห็นว่าทำงานกันแบบนี้อีก ไปจัดการไอ้เด็กแก๊งค์นั้นให้เสร็จเรียบร้อยด้วย!!!”

‘รับทราบครับนาย!!!!!’

ตึกตึกตึกตึกตึก

สิ้นคำพูดของเขา พวกบอดี้การ์ดทั้งหลายแหล่ต่างก็รีบวิ่งแยกย้ายกันไปโฟกัสที่แก๊งค์ของยัยพิงค์กับยัยเพิร์ลต่อ

ตึกตึกตึกตึก

เขารีบเดินอ้อมมาทางด้านหน้ารถแล้วเข้ามานั่งประจำที่คนขับรถทันที

ปั่ก!

“กลับบ้านกันนะ....”

บรืนนน

เขารีบสตาร์ทรถแล้วออกรถทันทีอย่างไม่รอช้า เดี๋ยวก่อนน แล้วบิ๊กไบค์เขาล่ะะะ>~<

“อ้าวดาร์ลิงง แล้วน้องชายบิ๊กไบค์คุณล่ะคะ?”

“สั่งให้คนพากลับไปแล้ว....ฉันจะเป็นคนไปส่งเธอที่บ้านเอง”

“..............”

บรืน!!!!!!!!

“เธอมานั่งหน้าดีกว่ามั้ง.....”

“อ้ะ?......แหมเดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้วค่ะ”

“ไม่เอา!! มานั่งนี่!!! มานั่งที่ประจำของเธอเลย!!”

ปั่ก!!!

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็รีบลงจากรถมาเปิดประตูให้ฉันลง พร้อมกับเข้ามาประคองตัวฉันให้เข้าไปนั่งที่นั่งข้างคนขับ

ตึกตึกตึก

ปั่ก

เขามานั่งที่นั่งคนขับรถตามเดิมพร้อมกับออกรถทันที

บรืนนนนนน~

เอี๊ยด!!!

“วี๊ดดดด แม่จ๋าโจ๊ะพรึมพรึ๊ม~!!”

ขวับ!!

ย....อยู่ดีๆเขาก็เบรครถขึ้นมา อะไรเนี่ยยย>~< ตกใจหมดเลย

เขาหันมามองที่หน้าของฉัน ไม่ใช่เเค่มองอย่างเดียว แต่เขาจ้องเขม็งมาเลยอ่ะ>///< ท....ที่หน้าของฉันมันมีอะไรติดอยู่เหรอ.....ฉันก็เขิลเป็นนะะ><

“โธ่....จะหยุดหรือจะขับก็เลือกสักอย่างสิคะดาร์ลิง”

“เธอมีเเผลที่มุมปากด้วยนี่!!!??!!”

“เอ๋?.....ค่ะ.....ฉันโดนตบมาT0T....”

เขาค่อยๆเอามือหนาและใหญ่มาลูบที่ใบหน้าของฉันอย่างอ่อนโยนพร้อมกับพูดว่า

“.....เจ็บมากมั้ย....”

“แฮะๆ คุณเป็นห่วงฉันเหรอคะ.....ฉันไม่เป็นไร^^”

“กลับบ้านไปเดี๋ยวทายาให้นะ....”

หงึกๆ

ฉันยิ้มหวานให้เขาแล้วพยักหน้าตอบรับให้เขา ช่วงเวลาที่เขาเป็นห่วงฉัน ฉันมีความสุขที่สุดในโลกเลยยย

“ขอโทษนะมะปราง.....”

เขาพูดพลางเอามากอดฉันอย่างอบอุ่น เสียงของเขาช่างอบอุ่น รอยยิ้มของเขาช่างอบอุ่น อ้อมกอดของเขาก็ช่างอบอุ่น......ฉันชอบจังง

ถ้าฉันเป็นยอดมนุษย์ที่สามารถเยียวยาเเผลของตัวเองได้ด้วยการมีความสุขละก็ ป่านนี้แผลทั้งหมดรอบตัวของฉันคงหายสนิทเป็นปลิดทิ้งไปแล้วล่ะ>////<

———-

~จิ๊บๆ~

~จิ๊บๆ~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว