ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

INTRO

 

 LOVE ♥ MAFIA ทาสรัก

 

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/member/32502/1373554102-member.jpg

 

 

INTRO

 

            อ๊ากกกกกกก!!

 

            “ฮือออ~ อย่า!! อย่านะ”

 

            เพี๊ยะ!!

 

            “อ๊ากกกกก!!

 

            เพี๊ยะ!!

 

            “พอ...พอสักที”

 

            เสียงหวดแส้ดังขึ้นติดต่อกันเป็นเวลานาน พร้อมกับเสียงโหยหวนร้องทุรนทุราย มือทั้งสองค่อยๆยกขึ้นมาปิดหูของตัวเองทั้งๆที่กำลังสั่นเทิ้มอย่างหน้าสมเพช ผมไม่อยากได้ยิน เสียงร้องอย่างทรมาณของคนที่รู้จักกัน

 

            เพี๊ยะ!!

 

“อ๊ากกกกกก!!

 

“พอสักที” ริมฝีปากบางพึมพำคำเดิมซ้ำไปซ้ำมาเป็นการปลอบตัวเอง เหงื่อไหลตามหน้าผากเนียนอย่างน่าสงสาร

 

หมับ!

 

“พระจันทร์” อ้อมกอดอบอุ่นพร้อมกับเสียงนุ่มทุ้ม ทำให้น้ำตาผมไหลลงมานิ่งๆโดยไม่รู้ตัว ผมยกมือปิดหูตัวเองแล้วซบหน้าอยู่กับอกบางของอีกฝ่าย

 

“พระพาย”

 

“ไม่มีอะไรพระจันทร์ไม่ต้องกลัว” มือนุ่มนิ่มทว่าอ่อนโยนลูบหัวผมปลอบไปมาพร้อมกับอ้อมกอดที่กอดผมเอาไว้แน่นอย่างคนเป็นห่วง

 

“ผมกลัวพระพาย” ผมพูดขึ้นพร้อมกับยกมือออกจากหูตัวเองแล้วยกขึ้นกอดตอบอีกฝ่าย

 

“ฉันจะปกป้องนายเอง” พระพายพูดเสียงจริงจังทว่าแฝงไปด้วยความอบอุ่นนิ่มนวล พระพายทำให้ผมผ่อนคลายได้มากจริงๆ

 

ผมกับพระพายเป็นแค่เด็กกำพร้าไร้พ่อแม่ พวกเราอยู่ด้วยกันที่สถานสงเคราะห์ แต่พอที่อยู่เพียงแห่งเดียวของเราถูกผู้มีอิทธิพลกำจัดทิ้ง เราก็ไร้ที่อยู่ เด็กๆในสถานสงเคราะห์ต่างถูกแยกย้ายไปตามบ้านของคนใจดีคอยอุปถัมภ์ ยกเว้นเราสองคนที่ถูกส่งให้คนใจดีแค่หน้าแต่เบื้องหลังเน่าเฟะ พวกเขาทำอาชีพค้าทาส คอยส่งตัวเด็กที่หลอกมาเหมือนผมกับพระพายส่งขายให้คนที่มีทั้งเงินและอำนาจ

 

“เราจะไม่เป็นไรใช่มั้ย” ผมเงยหน้าถามอีกฝ่ายน้ำตาคลอ แต่ไร้เสียงสะอื้น ในเวลาแบบนี้ผมไม่ควรอ่อนแอ

 

“อืม...เราจะไม่เป็นไร” พระพายตอบอย่างคนให้คำมั่นสัญญา ผมเผยยิ้มออกมานิดๆ ก่อนจะเหลือบสายตามองที่ข้อเท้าของเราทั้งคู่ โซ่เหล็กอย่างหนาเพื่อกักกันตัวของเราไว้ ไม่มีทางที่เราจะปลอดภัยได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ และผมรู้ว่าอีกไม่นานเราสองคนต้องเจอชะตาแบบเดียวกับที่นี่

 

“พระพายไม่กลัวเหรอ” ผมถาม

 

“กลัวสิ” พระพายตอบพลางส่งยิ้มให้ “แต่ถ้ามัวแต่กลัวใครจะปกป้องพระจันทร์ล่ะ”

 

“นายจะไม่หายไปไหนใช่มั้ย” ผมถาม พระพายคือครอบครัวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ในตอนนี้ ผมนับถือเขาเหมือนพี่ชาย ผมไม่อยากเสียคนสำคัญ

 

“ฉันจะอยู่ปกป้องนาย เพราะนายคือน้องชายของฉัน” พระพายยิ้มตอบพลางลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน ไม่รู้สิ! ผมแค่กลัว กลัวเสียครอบครัวเพียงคนเดียวไป

 

แกร๊ง!!

 

ตึง!!

 

ปัง!!

 

“มะ...มาแล้ว” ผมโอบกอดพระพายแน่นเมื่อเสียงประตูด้านนอกกรงขังถูกเปิดออกพร้อมกับพวกคนใจทรามเดินเข้ามา ที่ๆพวกผมอยู่เป็นกรงขังมืดชื้น มีพวกเด็กๆถูกขังอยู่หลายสิบคนตามแต่ละกรงขัง

 

แอ๊ด~

 

พรึ่บ!!

 

“กินเข้าไปซะ อย่าให้กูต้องหงุดหงิด” เสียงลูกน้องพ่อค้าทาสพูดขึ้นพร้อมกับจานข้าวเปล่าๆที่ยื่นเข้ามาในกรงแต่ล่ะกรง พวกเขาให้เรากินข้าวแค่วันล่ะมื้อ ใครขัดขืนไม่ฟังคำสั่งก็โดนจัดการ

 

แกร๊ง!!

 

พรึ่บ!!

 

“อึ่ก!

 

“ลุงโสม!” ผมเรียกอีกฝ่ายอย่างตกใจ หลังจากที่พวกคนใจทรามเอาข้าวมาให้ก็โยนร่างของลุงโสมที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับพวกผมลงพื้นในสภาพที่มีบาดแผลเต็มตัวและซูบโทรม

 

“จำไว้นะไอ้พวกเด็กเหลือขอ! ใครคิดจะขัดขืนพวกมึงได้เป็นเหมือนตาแก่นี่แน่!!” เจ้าของที่นี่หรือคนที่จับตัวผมมาพูดอย่างเกรี้ยวกราดพลางเล็งปืนในมือไปที่คนบาดเจ็บอย่างไม่มีท่าทีลังเล

 

ปัง!!

 

“ฮึ่ก!” ผมตกใจเบิกตากว้างกับภาพตรงหน้า พวกนั่นฆ่าลุงโสมได้โดยไม่คิดลังเล

 

หมับ!

 

“พระจันทร์” พระพายโอบกอดผมไว้แน่นเมื่อเห็นท่าทีของผมหลังจากที่เกิดเหตุการณ์ตรงหน้า ผิดกับพวกคนใจทรามด้านนอกที่กำลังหัวเราะแสยะยิ้มเมื่อเห็นปฏิกิริยาของทุกคนในห้องขัง

 

“จริงสิ! บอกลาเพื่อนพวกแกหน่อยเป็นไง” คำพูดของพ่อค้าทาสทำให้ผมเริ่มกลัวพลางกอดพระพายไว้แน่น เมื่อคำพูดนี้ถูกพูดออกมาจะต้องมีเด็กคนใดคนหนึ่งในนี้ที่ถึงเวลาออกขาย

 

“ตาใครดีน๊า~” พ่อค้าทาสพูดพลางเดินไปรอบห้องขัง ได้โปรด! อย่าเป็นผมหรือพระพายเลย

 

“หึหึ! ไปจับเด็กนั่นออกมา” สิ้นคำสั่งคนเป็นนายพวกลูกน้องข้างนอกก็เปิดกรงออกแล้วเข้ามาจับตัวพระพายออกจากผม

 

“ไม่! อย่าเอาพระพายไปนะ!” ผมพูดเสียงลั่นพลางยื้อจับพระพายไว้แน่น

 

“ปล่อยสิวะไอ้เด็กนี่!” พวกมันพูดพลางกระชากตัวผมออกห่างกับพระพายอย่างแรง ผมไม่ยอมนะ ผมไม่ยอมให้พระพายโดนจับไปแบบนี้แน่

 

           “ชักช้าอยู่ได้! ถ้ายุ่งยากมากนักก็จัดการมันสิวะ” คนเป็นนายพูดอย่างเสียอารมณ์ ก่อนที่พวกลูกน้องจะแบ่งมาจับผมไว้แล้วกดผมแนบกับพื้นแน่น

 

            “พระจันทร์!!” พระพายเรียกชื่อผมน้ำตาไหล พร้อมกับพวกลูกน้องที่จับตัวพระพายไว้กำลังเอาผ้าผืนขาวปิดปากพระพายไว้แน่น ผมมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่แสนเจ็บปวด ภาพที่พระพายพยายามดิ้นเพื่อมาช่วยผมแต่เพียงไม่นานก็หมดสติไป

 

            “พระพาย!! ปล่อยนะ!!” ผมพูดเสียงลั่นพลางดิ้นอย่างแรงเพื่อให้หลุดพ้นจากพวกคนใจทราม ผมจะช่วยพระพาย

 

            “จัดการเด็กนั่นให้หุบปากซะ!

 

            “พระพาย!!” ผมร้องลั่นหลังจากที่เริ่มหลุดจากการจับกุม แต่เพียงไม่นานผมก็โดนพวกลูกน้องจับมาลงโทษตามที่พ่อค้าทาสสั่ง

 

            เพี๊ยะ!!

 

            ผลั่วะ!!

 

            ตุบ!!

 

            “อึ่ก!” ผมคู้ตัวแน่นหลังจากที่โดนพวกลูกน้องรุมทำร้ายอย่างแรงไร้ความปราณี

 

            “พอก่อน! เดี๋ยวจะตกราคา” พ่อค้าทาสพูดพร้อมกับพวกลูกน้องที่เดินออกจากห้องขังไป ผมนอนมองภาพที่พระพายถูกลากออกไปจากที่นี่ทั้งน้ำตา ไม่มีอีกแล้ว ไม่มีเหลืออีกแล้วสิ่งสำคัญของผม แค่คนๆเดียวยังปกป้องไม่ได้ ก็สมควรแล้วล่ะที่ผมจะสูญเสียคนสำคัญ

 

“ฮือออออ~ พระพาย!!

 

..

 

..

 

..

 

            หนึ่งอาทิตย์หลังจากนั้น หลังจากที่พระพายถูกจับไปขายผมก็ทนอยู่ในห้องขังเงียบๆไร้ซึ่งเสียงพูดคุย เสียงหัวเราะรอยยิ้ม หรือเสียงร้องไห้ ทุกอย่างที่นี่ยังเกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมา มีคนที่โดนทรมาณมากมายแต่ผมก็ยังอยู่นิ่ง ผมไม่มีความกลัวเหลืออีกนับตั้งแต่ที่พระพายโดนจับไป แล้วผมช่วยอะไรไม่ได้เลย

 

            แกร๊ง!!

 

            ตึง!!

 

            ปัง!!

 

            “บอกลาเพื่อนพวกแกหน่อยเป็นไง!!” ผมยกยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยันในชีวิตตัวเอง คำพูดนี่มาอีกแล้ว แล้วครั้งนี้ในเป็นเหยื่อกันล่ะ

 

            “ไปจับมันออกมา” สิ้นคำพูดผมก็ก้มหน้ายกยิ้มสมเพชตัวเอง มันถึงเวลาของผมแล้ว ในกรงนี้มีผมเหลืออยู่คนเดียว ครั้งนี้พวกมันจะขายผม

 

            หมับ!

 

            “ลุกขึ้น!!” พวกลูกน้องสั่งเสียงแข็งพลางดึงข้อมือผมอย่างแรง ส่วนอีกคนกำลังปลดโซ่ที่ข้อเท้าให้อยู่

 

            “อยู่นิ่งๆว่าง่ายๆแบบนี้มันก็ดี!” ตัวพ่อค้าทาสพูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของผม ก่อนจะหันไปส่งสายตาให้ลูกน้องเหมือนเป็นคำสั่ง

 

            “หึ! ขอให้ขายดี” ผมพูดขึ้นเสียงแหบแห้งแล้วยกยิ้มมุมปากให้ตัวเอง เพียงไม่นานพวกลูกน้องก็เอาผ้ามาปิดจมูกผม กลิ่นเหม็นฉุนของมันทำให้สติผมเริ่มพร่าเลือน ผมไม่รู้ว่าน้ำตาของผมไหลลงมาตอนไหน รู้แค่ว่าสารเลวตรงหน้ากำลังพูดอะไรบางอย่าง

 

            “มาเฟียฮ่องกงต้องถูกใจแน่”

 

 

 

..............................................................................

 

ฝากนิยายเรื่องนี้ไว้กับทุกคนด้วยนะคะ ^^

เรื่องของพระพายไรท์ขอคิดก่อนนะ ว่าจะแต่งดีมั้ย 555555

 

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/eta.gifhttp://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/eta.gifhttp://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/eta.gif

 

 

 

NEXT

 

 โย่วววว!  นักอ่านที่น่ารักของดี้ แวะมาคุยกันได้เน้อออ ^O^   นิยายในสังกัดของเค้า มีดังนี้จ้า   SET 01  1. ดีนซอล / ธันนะโม The Debt พันธะร้าย นายสารเลว  2. เฮเดสดีวา / แอลเวย์ Racing So Bad ใช้หัวใจเป็นเดิมพัน  3. ราฟนิว / สเตฟดันเต้ I'm Bad You're Bad เพราะผมเป็นแค่ "คู่นอน"      SET 02 (Mafia)   1. คาร์ลพระจันทร์ / เจสันต้นน้ำ  Love Mafia ทาสรัก [นิยายวาย Mpreg] 2. จีซัสพระพาย / หยางเกอแพทริค  Kill Mafia สัมผัสรัก [นิยายวาย Mpreg] 3. อารอนเหม่ยลี่ (แนวโรมานซ์ชายหญิง) Lust Mafia ใคร่รัก     SET 03 Fantastic Beasts   เซียร์ไพเรท #อยากกินเนื้อมังกร Dragon Main Dish     ฝากติดตามผลงานของเค้าด้วยน้าาา  
แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น