email-icon

จบไปสำหรับเรื่องแรกของเรา กระแสตอบรับดีมากเกินคาด ต้องขอบคุณทุกคนด้วยนะคะ ที่เสียสละเวลาเข้ามาอ่านนิยายของเรา♡

ชื่อตอน : Chapter One

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 117k

ความคิดเห็น : 53

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2564 22:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter One
แบบอักษร

Chapter 1 

 

  

ณ ตระกูลจรัลพรไพศาล 

"น้ำแข็งตื่นเร็วครับ" 

เสียงทุ้มดังขึ้นเพื่อปลุกน้องชายตัวเล็กของตนที่กำลังนอนหลับใหลกอดพี่หมีตัวใหญ่และหมีตัวเล็กที่เจ้าตัวตั้งชื่อให้ว่า “เจ้าโม่” อยู่ข้างกายอย่างสบายอารมณ์ ในชุดนอนลายหมีสุดน่ารัก สาบานว่านี่คือคนอายุยี่สิบสองปี 

"อืออ อีก 5 นาทีได้มั้ยครับ" 

เสียงเล็กปนแหบขานขึ้นเมื่อถูกรบกวนในขณะที่เจ้าตัวกำลังนอนสบายมีพี่หมีตัวใหญ่กับตัวเล็กอยู่ข้างกายซ้ายขวา 

"ถ้าไม่ตื่นตัวเล็กจะสายนะ" 

"เค้ามีเรียนบ่ายโมง" 

"แต่พี่มีเรียนสิบโมงครับ วันนี้ตัวเล็กต้องไปกับพี่นะครับ" 

"ให้ลุงช้อยไปส่งก็ได้นี่ครับ" 

"พี่นันท์อยากให้น้องไปพร้อมพี่นันท์วันนี้นี่ครับ" 

"อื้อออ" 

"ถ้าน้องไม่ตื่นรับร้องได้ว่าข้าวต้มกุ้งสูตรคุณม้าที่น้องชอบจะหมดไม่เหลือให้ตัวเล็กเลยนะ" 

คนตัวเล็กได้ยินดังนั้นก็เด้งตัวลุกขึ้นไปทันที แล้วถามพี่ชายของตนว่า.... 

"ข้าวต้มกุ้งหรอครับ!" 

"ครับ" 

"สูตรคุณม้าด้วยหรอครับ" 

“ใช่แล้วครับ" 

"ขอสิบห้านาที" 

"พี่นันท์รอที่โต๊ะอาหารนะครับ" 

"ครับผม" 

สวัสดีครับผมชื่อน้ำแข็ง ธัญวภัทร จรัลพรไพศาล คนเมื่อกี้พี่นันท์พี่ชายของผมเอง พี่นันท์ตัดสินใจเรียนต่อโทบริหารเพื่อรับช่วงต่อจากคุณป๊า ส่วนผมเรียนสถาปัตย์ฯ สาขาออกแบบภายใน (Interior Design) สมองผมมันไม่ไปทางด้านบริหาร บวกกับป๊าม้าก็ไม่ได้ว่าอะไรที่ผมเลือกเรียนคณะนี้ ผมมีเพื่อนอยู่สองคนคือพีชกับจูเลียส  

ห้องอาหาร 

"มาแล้วครับ" 

"ตัวเล็กมาช้ารู้มั้ยครับพี่รอเรายี่สิบนาทีแหนะ" 

"พอดีว่าเค้าหาหนังสือออกแบบไม่เจอน่ะครับ เลยช้า" 

"มานั่งได้แล้ว" 

"ครับ แล้วคุณป๊ากับคุณม้าไปไหนหรอครับ?" 

"สิงคโปร์ครับ" 

"มีปัญหาที่นู้นหรอครับ" 

"เปล่าหรอก พาคุณนายไปเดต" 

"ถ้าอย่างนั้น งานที่ค้างของคุณป๊าพี่นันท์ต้องจัดการหรอครับ" 

"ใช่ครับ" 

"นี่เค้าต้องนั่งรถเมล์กลับเองหรือเปล่าครับวันนี้" 

"ไม่หรอกน่า เดี๋ยวพี่ให้เพื่อนของพี่มาส่งเราที่บ้านนะครับเย็นนี้" 

"ใครหรอครับ? จะไม่รบกวนเขาหรอครับ" 

"ไม่รบกวนหรอกครับ ตอนเที่ยงน้องเดินมาหาพี่ที่โรงอาหารคณะบริหารแล้วกันนะครับ" 

"ได้ครับ" 

บทสนทนายามสายของสองพี่น้องจบลงไปในขณะที่ข้าวต้มกุ้งในถ้วยก็หมดไปเช่นเดียวกัน พอคุยกันและทานข้าวจนอิ่มหน่ำใจแล้ว ทั้งสองก็ขึ้นรถไปที่มหาลัยทันที 

รถยนต์คันหรูจอดลงที่หน้าคณะสถาปัตยกรรม  

"ไปแล้วนะครับ สวัสดี" 

"อย่าลืมตอนเที่ยงนะตัวเล็ก” 

"รู้แล้วน่า พี่นันท์ย้ำเค้ามาตลอดทางแล้วนะ คิดว่าผมความจำสั้นหรือไง" 

"ฮ่าๆ ขอโทษครับ ไปเรียนเถอะ ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ" 

"ค้าบบ พี่นันท์ก็สู้ๆ นะครับ" 

หลังจากที่ลงจากรถของนันท์ไปก็มานั่งเล่นใต้ตึกสถาปัตย์คณะของตัวเอง วันนี้น้ำแข็งมีเรียนช่วงบ่ายสองตัว และเพราะตัวเขาส่งโปรเจกต์จบแล้วเลยไม่ต้องมาปั่นโปรเจกต์ส่งอาจารย์ อ๋า โปรเจกต์ผ่านแล้วมันก็สบายแบบนี้แหละ เพราะมันยังไม่ถึงเวลาเรียนของน้ำแข็ง น้ำแข็งจึงโทรเรียกเพื่อนทั้งสองคนมาที่มหาลัยซะตอนนั้นเลย เพราะเขาอยู่คนเดียวไม่อยากอยู่คนเดียวสักเท่าไร เดี๋ยวก็มีกลุ่มหนุ่มๆ จากต่างคณะมาแซวเขาอีก น้ำแข็งไม่ชอบเลย  

และเพราะนันท์มีเพื่อนๆ กับรุ่นน้องที่รู้จักอยู่สถาปัตย์ด้วยเลยมักจะมีคนเอาข่าวเรื่องที่มีคนมาแซวน้ำแข็งไปบอกนันท์อยู่บ่อยๆ และพอนันท์รู้เข้าเวลากลับบ้านนันท์ก็จะเน้นย้ำกับน้ำแข็งอยู่เสมอว่าให้ดูแลตัวเองดีๆ ยามที่ไม่มีคนพี่คอยอยู่ดูแลกัน  

ก็ย้ำกับเขาจนเขาจำได้ จำบทที่พี่นันท์จะพูดได้เลยล่ะ  

 "พีช จูเลียส ไปโรงอาหารบริหารเป็นเพื่อนเราหน่อยสิ" 

หลังจากที่นั่งเล่น นั่งรอเพื่อนๆ ปั่นโปรเจกต์จบอยู่ใต้ตึกคณะก็ได้เวลาทานข้าวและไปตามนัดของนันท์สักที 

"แกจะไปทำไมหรอ" จูเลียสถามขึ้น 

"พี่นันท์นัดเราไว้น่ะ" 

"งั้นไปเลยมั้ย เราหิวแล้วว" พีชโอดครวญขึ้นมา 

"งั้นไปกันเลยดีกว่า เราก็เริ่มหิวแล้ว ปั่นเจกต์เหนื่อยจนหิวไปหมดแล้วอ่ะ" จูเลียสเร่งขึ้นมา เขานั่งปั่นโปรเจกต์จบมาจะสองชั่วโมงเห็นจะได้ ยิ่งเป็นงานที่ต้องใช้สมองเยอะแบบนี้ด้วยแล้วยิ่งหิวเลย!   

  

#BLMB 

  

เด็กอินทีเรียปีสี่ทั้งสามคนเดินมาถึงโรงอาหารคณะบริหาร น้ำแข็งกวาดสายตาหาคนเป็นพี่ชาย ก่อนจะอมยิ้มออกมาเมื่อเจอกับคนที่นัดเขาไว้แล้ว หันไปหาเพื่อนๆ ทั้งสองบอกว่าเจอพี่นันท์แล้วให้เดินตามเขามา จนทั้งสามคนเดินมาถึงที่โต๊ะ 

"พี่นันท์ครับ" 

"ตัวเล็ก มานั่งนี่เร็ว" 

"สวัสดีครับพี่ๆ" 

ผมยกมือไหว้เพื่อนของพี่ชายทีละคน แต่เหมือนจะมีพี่คนหนึ่ง ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจใครเลย เอาแต่สนใจหนังสือเล่มหนา  

"เป็นอะไรครับตัวเล็ก ขมวดคิ้วดูเครียดเชียว" 

"เอ่อ...พี่คนนั้นใช่เพื่อนพี่นันท์หรือเปล่าครับ” 

"ใช่ครับ เขาชื่อคีย์นะ มันก็เป็นแบบนี้แหละ เวลาว่างชอบอ่านหนังสือจนไม่สนใจใคร อ๋อ! วันนี้พี่ต้องกลับก่อนนะครับ ป๊าเพิ่งโทรมาบอกพี่ว่าบ่ายสามต้องไปพบคู่ค้าคนสำคัญ เย็นนี้ตัวเล็กกลับกับพี่คีย์นะครับ" 

"พี่คีย์หรอครับ" 

"ครับ คีย์นี่น้ำแข็ง น้องชายกูนะที่เคยเล่าให้ฟัง เย็นนี้กูฝากมึงไปส่งให้ที ไม่อยากให้น้องกลับคนเดียว” 

คนที่นั่งเงียบอยู่นานหันมามองน้ำแข็งก่อนจะพูดออกมา 

"ไง คงได้ยินแล้วนะ" 

"ครับ?" 

"เดี๋ยวเย็นนี้จะไปรับ เลิกกี่โมง" 

"ห้าโมงเย็นครับ" 

“ลงมาให้ตรงเวลาล่ะ ผมไม่ชอบรอใคร” 

ผมชื่อคีย์ คีตะ ธนัตถ์โชติภณ ผมทราบอยู่แล้วครับว่านันท์มีน้องชาย แต่มันไม่เคยพาเพื่อนมารู้จักกับน้องมันหรอก มันหวงน้องมันจะตายไป ผมเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กที่กำลังพูดจาเจื้อยแจ้วกับพี่ชายและเพื่อนของตัวเองอยู่ จริงๆ ผมรับรู้การมาของน้องตั้งแต่แรกแล้ว แต่เพราะกำลังอ่านหนังสืออยู่เลยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสนใจ 

แต่พอได้เห็นหน้าอีกคนแล้ว ก็เข้าใจไอ้เพื่อนตัวดีเลยว่าทำไมถึงได้หวงน้องขนาดนั้น จนจะจบปริญญาโทอยู่แล้วถึงได้เห็นหน้าเห็นตาน้องชายของเจ้าตัว 

น่ารักดีไม่หยอก 

  

"ไปแล้วครับพี่ๆ" พีชเอ่ยขึ้น 

เป็นอีกครั้งที่คีย์ต้องละความสนใจจากหนังสือเล่มหนาอย่างหนังสือ Original ของ Adam Grant เขามองคนที่มีขนาดตัวเท่าๆ กันทั้งสามคน กำลังเก็บของเพื่อเตรียมตัวไปเรียนเมื่อตอนนี้จวนจะถึงเวลาเรียนของน้อง 

ตัวเท่าลูกแมวทั้งแก๊งเลยนี่นา 

 

"เค้าไปเรียนก่อนนะพี่นันท์ สวัสดีครับพี่คีย์" ประโยคแรกบอกพี่ชาย ก่อนที่ประโยคที่สองจะเอ่ยบอกอีกคน 

"ครับ เจอกันที่บ้านนะครับ พี่คิดว่าวันนี้น่าจะมีแค่คุยกับคู่ค้าคนสำคัญของป๊า จากนั้นคงไม่น่าจะมีอะไรแล้ว เลขาป๊าไม่ได้แจ้งพี่เพิ่มเติมด้วย วันนี้พี่น่าจะถึงบ้านไม่เกินหนึ่งทุ่ม" 

"อ๋อ โอเคครับ งั้น...แหวะซื้อเครปเย็นไส้ช็อกโกแลตเจ้าเดิมให้เค้าด้วยนะครับ" 

"ได้เลยครับผม" 

"ไปแล้วนะครับพี่ๆ สวัสดีครับ" 

แล้วกลุ่มของน้องก็เดินออกจากโต๊ะเราไป 

  

#BLMB 

  

น้ำแข็งนั่งรอที่รถของคีย์ที่หน้าคณะจะครบห้านาทีแล้ว วันนี้อาจารย์ปล่อยก่อนเวลาตั้งสิบนาทีแหนะ เพื่อนๆ ของเขาก็กลับไปแล้วด้วย ถึงใต้คณะมีนักศึกษาที่นั่งคุยกันอยู่ แต่เขาไม่รู้จักใครเลยนี่นา... เพราะอย่างนั้นการอยู่คนเดียวแล้วเขาจะรู้สึกเหงาก็ไม่แปลก 

โอเค อีกหนึ่งนาทีก็จะครบสิบห้านาทีที่เขารอพี่คีย์ รู้สึกโมโหขึ้นมานิดๆ แล้ว เบอร์โทรติดต่อก็ไม่มี เฟซหรือไลน์ก็ไม่ได้แลกไว้ หรือคนพี่จะลืมแล้วว่าต้องไปส่งเขา อยู่ๆ ก็อยากร้องไห้ขึ้นมา  

 

“อะไรกัน ตัวเองเป็นคนบอกเองแท้ๆ ว่าให้ตรงเวลา บอกเองแท้ๆ ว่าไม่ชอบรอใคร” 

ปากเล็กๆ ยื่นออกมาเมื่อเจ้าตัวไม่พอใจ ลมหายใจถูกพ่นออกมาอย่างแรงเพราะเริ่มอารมณ์เสีย 

การที่ต้องมารอคนอื่นก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่คนตัวเล็กนี่ไม่ชอบเช่นกัน ตั้งแต่จำความได้จนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยต้องมารอใครถึงสิบนาทีอย่างนี้  

 

อีกด้านหนึ่ง ขณะที่คีย์กำลังเดินไปที่รถอีกแค่ไม่กี่ก้าวเขาก็จะถึงตัวรถ แต่อาจารย์ดันเรียกให้เขาไปช่วยถือของไปส่งเสียอย่างนั้น อาจารย์คนนี้เป็นอาจารย์ประจำวิชาเอกและเธออายุมากแล้ว กล่องที่เธอถือมามีขนาดใหญ่ พอเห็นอย่างนั้นการปฏิเสธความช่วยเหลือจากเธอจึงเป็นเรื่องยากที่จะทำ 

เพราะการช่วยอาจารย์ถือของไปส่งกินเวลาไปเกือบยี่สิบนาที จากตึกของคณะบริหารไปที่โรงรถของอาจารย์ไกลกันประมาณสามตึกเรียน พอส่งของให้อาจารย์เสร็จเขาก็รีบสาวเท้ามาที่รถของเขาที่จอดอยู่หน้าตึกคณะ  

ให้ตาย เป็นคนบอกเขาเองแท้ๆ ว่าไม่ชอบรอใคร 

 

กรึ่บ 

ตึก ตึก 

“น้ำแข็ง”  

น้ำแข็งเงยหน้าจากโทรศัพท์มองผู้มาใหม่ อ่า... คนที่ผิดเวลานี่เอง เขาขมวดคิ้วใส่คนตัวใหญ่ ก่อนจะพูด 

“ทีหลังถ้าจะให้รอนานขนาดนี้ ก็ไม่ต้องมารับก็ได้นะครับ” เจ้าตัวเล็กหน้าบึ้งกำลังจะเดินหนีคนพี่ไปขึ้นรถ แต่ดันโดนคนมือไวคว้าหมับเข้าที่ข้อมือซะก่อน น้ำแข็งหันกลับไปมองคนพี่ ก่อนจะทำหน้าสงสัย เขาพยายามบิดข้อมือออกจากการจับกุม 

“ฟังก่อน ไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้รอนานขนาดนี้ แต่อาจารย์เขามีเรื่องให้ช่วยนิดหน่อย ปฏิเสธไม่ได้ ขอโทษที่ทำให้ต้องรอนาน” 

“เอ่อ...ถ้าอย่างนั้น ผมก็ขอโทษด้วยครับที่พูดประชดพี่ไปเมื่อกี้”  

น้ำแข็งนิ่งไปสักพักเมื่อได้ยินเหตุผลของคนตัวสูงที่ทำให้เขาต้องรอ เมื่อนึกได้ว่าเมื่อสักครู่เขาทำตัวไม่น่ารักใส่คนพี่ก็เลยเอ่ยคำขอโทษไปด้วยเช่นกัน  

มันเป็นเรื่องที่ควรทำไม่ใช่หรอ ในเมื่อคนตัวสูงคนนั้นก็ให้เหตุผลเขามาขนาดนี้ แถมตัวเขาก็ทำตัวไม่น่ารักใส่จริงๆ 

คีย์อมยิ้มมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้เหมือนจะตัวเล็กลงไปอีกเมื่อคิดได้ว่าเมื่อครู่ทำกิริยาไม่ดีใส่เขา ไม่นึกโกรธเลย เอ็นดูด้วยซ้ำไป  

  

#BLMB 

  

หลังจากปรับความเข้าใจกันเสร็จ ทั้งสองก็ขึ้นรถ รถยนต์สัญชาติเยอรมันชื่อดังอย่าง Audi TT ก็แล่นทะยานไปบนพื้นถนน การจราจรของกรุงเทพมหานครในช่วงเวลาที่ทั้งนักศึกษา พนักงานบริษัทฯ ต่างพากันเลิกงาน ทุกคนต่างต้องเร่งรีบไปขึ้นรถโดยสารทั้งที่ต้องเบียดกับผู้คนมากมาย 

คีย์มองรถโดยสารประจำทางคันข้างหน้าที่จอดติดไฟแดงอยู่ในเลนส์เดียวกัน ทั้งนักศึกษา เด็กมัธยม พนักงานบริษัทฯ หรือแม้กระทั่งคนชรา เบียดอัดกันอยู่ภายในรถหนึ่งคัน เขาถอนหายใจให้กับภาพที่ต้องเห็นทุกวัน ระบบขนส่งทั้งมวลชนและสาธารณชนที่มองภาพรวมก็ไม่ได้แตกต่างกันเท่าไหร่ แต่จะให้เขาทำอย่างไรในเมื่อรัฐบาลมันบริหารบ้านเมืองห่วยแตกถึงเพียงนี้ 

นานกว่าสิบนาทีกว่าขบวนรถจะขยับตัวได้ เขาละสายตาไปมองคนข้างๆ ก็พบว่าน้องหลับไปแล้ว เขาหันกลับมามองถนนเหมือนเดิม บ้านของเพื่อนสนิทเขาย่อมรู้จักอยู่แล้ว ได้แต่คิดกับตัวเองว่าไปบ้านมันก็ออกจะบ่อยครั้ง ทำไมถึงไม่เจอน้องมันเลยสักครั้ง 

Audi TT เลี้ยวเข้ามาในรั้วของบ้านจรัลพรไพศาล ก่อนจะจอดสนิทลง กว่าจะถึงบ้านจรัลพรไพศาลก็ปาไปทุ่มกว่าแล้ว คีย์หันไปหาคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยังคงนอนหลับอยู่ เขาสะกิดเรียกน้องสองสามครั้งก็ไม่มีทีท่าว่าเจ้าตัวจะตื่นตอนนี้ คีย์ตัดสินใจไม่ดับเครื่องยนต์ เขาเปิดประตูลงเดินไปหาป้าแม่บ้านที่ยืนรออยู่ที่หน้าบ้านก่อนจะเอย 

“ป้าครับ พอดีว่าน้อง- เอ่อ...น้ำแข็งหลับ ผมสะกิดแล้ว แต่ไม่เห็นว่าเจ้าตัวจะตื่น ให้ผมอุ้มขึ้นไปเลยมั้ยครับ” 

“คุณคีย์ใช่มั้ยคะ คุณนันท์แจ้งป้าไว้แล้วค่ะว่าฝากคุณมาส่งคุณหนู เดี๋ยวป้าขอดูหน่อยนะคะ” 

ป้าแม่บ้านเดินเข้าไปสะกิดคุณหนูของบ้าน แต่เธอสะกิดแล้วคนตัวเล็กเพียงแสดงปฏิกิริยาว่ารำคาญเพียงแค่นั้นก็นิ่งไป เธอหันไปหาหนุ่มร่างสูงใหญ่ก่อนจะเอ่ย 

“ป้ารบกวนคุณคีย์ทีนะคะ คุณจะไปส่งเองหรือให้ป้านำไปดีคะ ถ้าจะไปส่งเองป้าจะได้บอกทางน่ะค่ะ” 

“คุณป้าเดินนำผมไปดีกว่าครับ” 

เมื่อถึงห้องของคนน้อง คีย์ค่อยๆ วางร่างเล็กๆ นั่นลงกับเตียงกว้าง พลางจัดผ้าห่มให้ พอได้นอนที่สบายๆ คนตัวเล็กก็รีบซุกเข้าหาผ้าห่มทันที คีย์มองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม น่ารัก  

นานเท่าไรแล้วที่ไม่ได้รู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินอยู่ในท้อง ทั้งหัวใจยังเต้นถี่แบบนี้ ถ้าเท่าที่จำได้ก็คงเป็นรักครั้งมัธยมปลาย  

 

คนเราจะมีการตกหลุมรักคนหนึ่งคนได้เร็วถึงเพียงนี้เชียวหรอ 

 

คีย์เดินไปนั่งลงที่เตียงข้างๆ คนตัวเล็ก สายตามองสำรวจใบหน้าขาวเนียน ที่แก้มขึ้นสีชมพูระเรื่อ จมูกโด่งรับกับริมฝีปากสีชมพูอ่อน แสดงให้ถึงสุขภาพดีของเจ้าของใบหน้าน่ารัก และมันดึงดูดคีย์มากพอที่จะทำให้เขาอยากก้มลงไปจุมพิตเบาๆ ที่ริมฝีปากชมพูนั่น 

 

แต่ไม่...มันยังไม่ใช่ตอนนี้ 

 

 

... 

 

ค่ะ พระเอกเรามันพวกคลั่งรัก แหะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว