ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัชชา [EP1] มัจจุราชสาว

ชื่อตอน : ดั่งใจบัชชา [EP1] มัจจุราชสาว

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, เอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2562 23:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัชชา [EP1] มัจจุราชสาว
แบบอักษร

บทที่ ๑

-ณ ร้านอาการญี่ปุ่นหรู-

“ขอเสริฟ์อาหารค่ะ” เสียงใสๆของหญิงสาวที่มีผ้าบางปิดบังดวงหน้า ทำให้มองเห็นเพียงดวงตาคู่สวยกล่าวกับเหล่าบอดี้การ์ดจำนวนหนึ่งที่ยืนดูแลความปลอดภัยอยู่หน้าห้องอาหารวีไอพี 

“ทำไมต้องปิดหน้า” ‘เรียว’ หนึ่งในบอดี้การ์ดเหล่านั้นเอ่ยถามด้วยความไม่ไว้ใจพนักงานเสริฟสาว

“ดิฉันไม่สบายนิดหน่อย” หญิงสาวตอบ

“แล้วทำไมไม่ลางาน” เป็น ‘กิตติ’ ที่เอ่ยถาม

“ถ้าลาได้คงไม่มาโผล่ที่นี่หรอกค่ะ” คำตอบของเธอมันฟังดูแล้วช่างกวนบาทาซะเหลือเกิน

“ปากดี!” กิตติเกือบชักปืนออกมายิงแสกหน้าพนักงานเสริฟ ทว่าเรียวกลับห้ามไว้เสียก่อน

“ใจเย็นอย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ส่วนเธอนำอาหารเข้าไปเสริฟ์ได้แล้ว” ประโยคแรกเอ่ยเตือนเพื่อนรัก ส่วนประโยคถัดมาเป็นคำอนุญาตให้หญิงสาวตรงหน้านำอาหารเข้าไปเสริฟ์ให้กับเจ้านายและแขกคนสำคัญในห้องอาหาร เสร็จแล้วก็พยักหน้าให้ลูกน้องเปิดประตูให้เธอ

“ขออนุญาตค่ะ” หญิงสาวก้มศรีษะให้ทั้งสองหนุ่มก่อนจะเดินเลี่ยงนำอาหารเข้าไปในห้อง

๐๐๐๐๐

“ขออนุญาตเสริฟ์อาหารคะ”  สาวเสริฟ์เอ่ยขออนุญาตทันที่ที่เดินเข้ามาในห้องอาหาร ซึ่งมีสองหนุ่มต่างวัยกำลังนั่งคุยธุรกิจกันอยู่อย่างเคร็งเครียด

หญิงสาวเดินเข้ามาอย่อนตัวนั่งลงข้างๆโต๊ะอาหารขนาดเล็กหลังจากได้รับอนุญาต แล้วทยอยเสริฟ์อาหารจนเสร็จสรรพ จากนั้นจึงเอ่ยขอตัว ทว่า...

“เดี๋ยว” ‘ธาวิน’ เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มเอ่ยรั้งเธอไว้  พนักงานเสริฟ์สาวที่กำลังจะลุกขึ้นจึงนั่งลงอีกครั้งอย่างเลี่ยงมิได้

“คุณผู้ชายมีอะไรให้ดิฉันรับใช้อีกหรือคะ” 

“ใครส่งเธอมา” คำถามนั้นทำเอาชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของเจ้าของคำถามชะงักไป เพราะสัมผัสได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ ต่างจากคนถูกถามที่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“คุณผู้ชายพูดเรื่องอะไรคะ ดิฉันไม่เข้าใจ” 

“หึ คิดว่าฉันโง่มากหรือไง ที่จะไม่รู้ว่าในอาหารพวกนี้มียาพิษปะปนอยู่” ว่าพลางลุกขึ้นยืนพร้อมตวัดสายตามองมาที่พนักงานเสริฟ์สาว 

“รู้แล้วก็ดี จะได้ไม่ต้องลอบกัดให้เสียชื่อเสียง” ว่าพลางลุกขึ้นยืนพร้อมตวัดสายตามองชายหนุ่มเช่นกัน เธอก้าวถอยหลังออกห่างสองสามก้าว จากนั้นก็ชักมีดสั้นคุไนออกมาปาใส่ฝ่ายตรงข้ามทันที ทว่ามาเฟียหนู่มกับสามารถหลบคมมีดได้อย่างหวุดหวิด ส่วนชายวัยกลางคนได้แต่นั่งตัวสั่นเทิ้มไม่กล้ายุ่งวุ่นวายด้วย เดี๋ยวเจอลูกหลงแล้วศพไม่สวย=_= 

“เก่งนิ ที่หลบทัน แต่ลองดูสิว่าจะหลบทีเดียวสามเล่มได้หรือเปล่า” ไม่ว่าเปล่า แต่มัจจุราชสาวยังชักมีดสั่นคูไนออกมาพร้อมกันสามเล่มและเตรียมจะปาเข้าใส่เป้าหมาย แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเหล่าการ์ดที่คุมความปลอดภัยอยู่ข้างนอกแห่กันเข้ามาพร้อมเล็งปืนมาที่เธอ

“วางปืน!” ธาวินสั่งเหล่าลูกน้องเสียงเรียบ 

“แต่มันกำลังจะฆ่านายนะครับ” เรียวเอ่ยขัดค้าน

“ฉันบอกให้ว่างปืนลง!! หูหนวกกันหรือไง!!” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มตวาดเสียงใส่จนเหล่าลูกน้องจำต้องลดกระบอกปืนลงอย่างเลี่ยงมิได้

“ฉันจะถามเธออีกครั้งว่าใครส่งเธอมา ถ้าเธอตอบฉันจะปล่อยเธอไป” ธาวินเอ่ยถามมัจจุราชสาวอีกครั้ง หลังจากที่เหล่าลูกน้องลดกระบอกปืนลง 

“...” 

“ฉันถาม!” เมื่อไม่ได้คำตอบกลับมา ธาวินจึงเอ่ยถามอีกครั้งพร้อมขยับตัวเข้ามาใกล้หญิงสาวคนเดียวให้ห้อง โดยไม่มีท่าทีจะว่าเกรงกลัวเลยแม้แต่หน่อย 

การกระทำของมาเฟียหนุ่มสามารถเปิดโอกาศให้มัจจุราชสาวปลิดชีพเขาได้อย่างง่ายดาย แต่เธอกลับตัวแข็งทื่ออัตโนมัติ อัตราหัวใจเต้นแรงกว่าปรกติ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้

ทั้งสองสบตากันอยู่นาน เมื่อสังเกตเห็นอีกคนนิ่งไปแทนการปลิดชีพของเขา ธาวินเลยใช้จังหวะนี้จับล็อกตัวไว้และปัดเอามีดคุไทในมือทิ้งอย่างง่ายดาย

“ปล่อยฉันนะ!” นานพอสมควรที่มัจจุราชสาวจะเอื้องเอ่ยประโยคนั้นออกมา 

“หึ คิดว่าจะแน่ ไหนขอดูหน้าหน่อยสิว่าจะสวยสักแค่ไหนกัน” ว่าพลางค่อยๆเลื่อนมือขึ้นมาจะปลดผ้าบางที่ปิดบังดวงหน้าของมัจจุราชสาวออก ทว่า...

จึก! 

“อ๊ากกกกกกกก!” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มถึงกับคำรามเสียงหลง เมื่อมีของแหลมปักลงบริเวณเอวสอบ เป็นเหตุให้เขาต้องปล่อยหญิงสาวในอ้อมกอดอย่างเสียมิได้ 

และเสียงร้องของเขาก็ทำให้บรรดาลูกน้องยกปืนขึ้นมาอีกครั้งพร้อมขึ้นนกเตรียมลั่นไก ทว่า...

“อย่ายิง!” ถึงจะถูกทำร้ายจนได้เลือด แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงห้ามลูกน้องไม่ให้ทำร้ายเธอ

.............….........................................................

สงสัยจะเป็นรักแรกพบ ทั้งทียังไม่ได้เห็นหน้า :b 

ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว