ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 นักบวชปริศนา

ชื่อตอน : บทที่ 5 นักบวชปริศนา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 622

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2561 18:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 นักบวชปริศนา
แบบอักษร

บทที่ 5 นักบวชปริศนา


230ปีก่อน

    “พวกเราลุย!!!”พวกมนุษย์และผู้กล้าได้ประกาศศึกระหว่างปีศาจขึ้นมา ตอนนี้พวกเขากำลังเคลื่อนทัพเข้าหาทัพของปีศาจ

   เมื่อทัพทั้งสองได้ปะทะกันในครั้งแรกก็ได้มีผู้กล้าและปีศาจรวมถึงวาลคิรีจำนวนมากมายต้องสังเวยชีวิตไป แต่ถึงแม้ว่าจะมีการสังเวยชีวิตมากมายแค่ไหนแต่สงครามครั้งนี้ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะจบลงการต่อสู้ยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ มนุษย์เองก็ต้องการล้างเผ่าพันธุ์ปีศาจ ปีศาจเองก็ไม่ยอมให้มนุษย์ทำร้ายเผ่าพันธุ์ของตนอยู่ฝ่ายเดียว วาลคิรีที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือก็ต้องล้มตายไปมากมาย


   “นั่นมันอะไรน่ะ!!!”อยู่ดีๆก็มีแสงสว่างสีทองขึ้นมาบนฟ้า การต่อสู้จึงหยุดลงทุกคนหันขึ้นไปมองบนท้องฟ้า สิ่งที่พวกเขาพบก็คือวาลคิรีจำนวนมากมายได้ลงมาจากท้องฟ้า


   “พวกเราจะไม่ยอมให้พวกเจ้าทำแบบนั้นกับพักพวกของเราอีก”วาลคิรีที่มีหกปีกและมีปีกสีขาวส่องสว่างมากกว่าใครเพียงคนเดียวได้ยกหอกแสงของเธอขึ้นก่อนที่เผ่าพันธุ์วาลคิรีจะเข้าสู่สงครามครั้งนี้ด้วย


   “ทุกคนฟังให้ดูเป้าหมายของเราคือช่วยเหลือวาลคิรีให้ได้มากที่สุด”วาลคิรีสีขาวคนนั้นได้บอกกับวาลคิรีคนอื่นๆในขณะที่ทั้งสามเหล่าทัพกำลังต่อสู้กัน


   แต่ดูเหมือนว่าเผ่าวาลคิรีจะได้เปรียบในครั้งนี้ เพราะพอฆ่าคนที่ทำพันธสัญญากับวาลคิรี พวกวาลคิรีที่เคยถูกบังคับก็จะเป็นอิสระและเข้าร่วมกลุ่มกับวาลคิรีที่ลงมาจากท้องฟ้า


   สุดท้ายแล้วดูเหมือนว่าพวกวาลคิรีจะชนะแต่เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็ได้เกิดขึ้นเมื่อปีศาจและมนุษย์หันมาจับมือกันเป็นการชั่วคราว


   “พวกเธอหนีกลับขึ้นไป ฉันจะถ่วงเวลาให้เอง”วาลคิรีสีขาวได้พูดบอกกับวาลคิรีคนอื่นๆก่อนที่เธอจะต้องรับศึกกับวาลคิรีคนอื่นๆที่ถูกทำพันธสัญญา ถึงแม้พวกวาลคิรีที่ถูกทำพันธสัญญาไม่อยากจะต่อสู้กับเธอแต่พวกเธอเองก็ไม่สามารถขัดคำสั่งได้


   การต่อสู้เลยกลายเป็นว่าวาลคิรีสีขาวนั้นได้ถูกวาลคิรีที่ถูกทำพันธสัญญาลุมโดยวาลคิรีสีขาวเองก็ไม่ยอมฆ่าพักพวกของเธอ มันเลยทำให้เธอต่อสู้อย่างยากลำบาก


   “จับเธอให้ได้!!!”ตอนนี้พวกผู้กล้าเล็งเห็นแล้วว่าถ้าจับวาลคิรีสีขาวตนนั้นได้ จะสามารถเพื่อพลังให้แก่กองทัพของพวกเขาได้


   “ทำลายปีกของเธอซะ”พวกปีศาจกลับคิดไปอีกทางเพราะว่าวาลคิรีสีขาวมีพลังมากเกินไปสำหรับพวกเขาแล้วมันดูเสี่ยงเกินที่จะจับมา แถมถ้าตอนที่ให้เธอเลือกคู่หูของเธอเกิดเธอหลุดขึ้นมาจะเป็นอันตรายกับเผ่าพันธุ์ของพวกเขามากกว่า


   วาลคิรีสีขาวนั้นได้ถูกโจมตีไปที่จุดอ่อนของเธอ นั่นก็คือปีก ปีกของเธอถูกเวยท์มนต์ยิงใส่รวมไปถึงถูกพวกวาลคิรีที่ทำพันธสัญญากระชากปีกของเธอออกอีก


   สุดท้ายวาลคิรีสีขาวก็ต้องร่วงลงมายังพื้นดิน วาลคิรีสีขาวเสียใจมากที่ปีกของเธอถูกทำลายลง มันเป็นความภาคภูมิใจของวาลคิรีทุกตน แต่มันก็ไม่สำคัญแล้วเพราะเธอกำลังจะถูกฆ่า


   “ไม่ไหวเลย เธอน่ะยังตายไม่ได้หรอกนะ”อยู่ๆก็มีแสงสีทองสว่างจ้า มันสว่างยิ่งกว่าตอนเธอลงมาซะอีก มันสว่างจนพวกปีศาจและมนุษย์ต้องหันหน้าหลบ


   “เธอไม่เป็นไรแล้วล่ะ ฉันจะช่วยเธอเอง”วาลคิรีตนนี้เป็นวาลคิรีที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เธอไม่ได้มีปีกแบบปกติทั่วไป ปีกของวาลคิรีส่วนใหญ่จะเหมือนปีกของนก ส่วนน้อยจะเป็นปีกของพวกสัตว์ปีกกลางคืน แต่เธอคนนี้มีปีกเป็นเหล็ก!!!


*********************************************************************************************************


   “นายไปเจอเธอที่ไหนเนี่ยเรน”ตอนนี้ผมมาอยู่บ้านของริกที่เป็นเพื่อนสนิดของผมอีกคน


   “เรื่องมันยาว ฉันเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี”ผมได้ตอบกลับไปเพราะผมเองก็ยังไม่แน่ใจว่าตอนที่เทร่่าโจมตีใส่ผมมันเป็นความจริงหรือความฝันกันแน่


   “ฉันฝากเทร่าไว้กับนายได้ใหม ถ้าให้เทร่าไปเจอแม่ตอนนี้ล่ะก็งานเข้าแน่ๆ”ผมพูดออกไปโดยไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับเทร่าดีเหมือนกัน ตอนแรกที่พาเธอแอบเข้ามาในเมืองก็ลำบากแล้ว ที่ลำบากกว่าคือจะทำยังไงดีถ้าแม่รู้


   “อืม นายจะกลับไปที่บ้านก่อนเหรอ”ริกถามออกมา


   “อ่าหะ ฉันต้องกลับไปก่อนไม่งั้นแม่ของฉันจะเป็นห่วงเอาน่ะสิ”ผมตอบริกกลับไป ที่ผมไว้ใจริกไม่ใช่อะไรหรอก ท่าทางริกเองก็ดูไม่ค่อยเป็นชายสักเท่าไหร่ ร่างกายของเขาก็ไม่ได้แข็งแรงอะไรมากมาย ผมคิดว่าฝากเทร่าไว้กับเขาสักพักน่าจะไม่มีปัญหาอะไร


   “อืม รีบกลับมาเอาคู่หูนายด้วยล่ะ”ริกพูดขึ้นมาพร้อมกับถอนหายใจ


   “ขอบใจมากที่ให้ยืมชุดของพี่สาวนาย เดี๋ยวฉันจะรีบกลับมา”ผมเองก็ตอบกลับไปก่อนจะเดินออกมา แต่เทร่ากลับมาเกาะแขนของผมไว้ก่อน


   “เทร่า เธอรออยู่ที่นี่ ผมจะรีบกลับมานะ”ผมต้องลูบหัวเธอเพื่อให้เธอยอมฟังผม จะว่าไงดีล่ะ..เทร่าเหมือนจะมีปัญหาในการพูดแต่เธอกลับฟังผมเข้าใจ อันนี้ก็ผ่านล่ะนะ แต่มีอีกปัญหาหนึ่งที่ผมต้องแก้ไขให้เร็วที่สุดก็คือ...เธอใส่เสื้อผ้าเองไม่เป็น เอาเป็นว่าวันนี้ผมได้เห็นร่างกายของเทร่าหมดทุกส่วนเลยแล้วกัน ก็ทำไงได้เธอแต่งตัวไม่เป็นผมก็ต้องแต่งให้เธอ ขนาดกางเกงในผมยังต้องใส่ให้เธอเลยยกเว้นยกทรงล่ะนะผมใส่ให้เธอไม่เป็น


   “น่า คนดีผมจะรีบกลับมานะ”ผมต้องขอร้องเธออยู่สักพักกว่าเธอจะยอมปล่อยผม เอาจริงๆนะมีเธอแบบนี้มันไม่ค่อยดีต่อหัวใจผมสักเท่าไหร่ ผมต้องอดทนมากๆเพื่อไม่ให้ความต้องการของตัวเองออกมา


   หลังจากผมออกมาจากบ้านของริกได้ ผมก็รีบวิ่งกลับไปที่บ้านทันทีและหวังว่าแม่จะไม่ฆ่าผมทิ้งนะ ระหว่างที่วิ่งก็คิดไปด้วยว่าจะทำยังไงดี ผมคิดว่าต้องไปลงทะเบียนคู่หูก่อนไม่งั้นผมอาจจะถูกขโมยเทร่าไปและวิธีการขโมยมันก็ไม่ยากเลยก็แค่ฆ่าผมทิ้งพันธสัญญามันก็หายไปแล้ว


   “แม่ ผมกลับมาแล้ว”พอผมเปิดประตูบ้านเข้าไปผมก็ตะโกนเข้าไปบอกก่อน


   “เข้ามาสิ มีคนมาหาแกด้วยล่ะ”แม่เองก็เรียกให้ผมเข้าไป พอผมเปิดประตูเข้าไปก็เจอกับเด็กผู้หญิงน่าจะอายุสัก 14-15ปี เธอใส่ชุดนักบวชล่ะ แถมหน้าเธอก็คุ้นๆด้วยแฮะ ไม่สิหน้าของเธอทำไมเหมือนกับเทร่าเลยล่ะ แต่เทร่าดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่า


   “ไง เรนไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”เธอหันมาทัก่ทายผม


   “ครับ”ผมจำเธอไม่ได้แต่ดูเหมือนเธอจะรู้จักผมแฮะ


   “ลูกจำไม่ได้หรือไงว่า เมื่อก่อนตอนไปที่โบสถ์ลูกชอบไปเล่นกับคุณลีโอน่า”แม่พยายามจะเตือนความจำผมแต่ผมก็ยังคิดไม่ออกแฮะ แต่เดี๋ยวนะ….ตอนเด็กๆที่ผมจำได้ก็10กว่าปีแล้วนี่ แล้วเธอคนนี้ยังดูเหมือนเด็กอายุ14-15อยู่เลย


   “อ่ะ ตายจริงใกล้ได้เวลาอาหารเที่ยงแล้วสิ คุณลีโอน่าคะ ดิฉันของตัวออกไปซื้อของมาทำอาหารก่อนนะคะ”อยู่ๆแม่ก็ขอตัวออกไปซื้อของซะงั้น มันเลยทำให้ผมต้องอยู่กับคุณลีโอน่าตามลำพัง


   “....”ผมไม่ได้คุยอะไรกับเธอเพียงแค่ยิ้มให้เธอซึ่งเธอก็ยิ้มกลับมาให้ผม แต่อยู่ดีๆใบหน้ายิ้มแย้มของเธอก็เปลื่ยนไปทันทีหลังจากที่เธอมองเห็นสัญลักษณ์ไม้กางเขนที่อยู่หลังมือของผม


   “ฟุดฟิดๆๆ”อยู่ดีๆเธอก็มาเดินรอบตัวผมก่อนจะเริ่มดม


   “แง~~~~~ไอ้คนหลายใจ ไหนบอกว่าจะมีฉันคนเดียวยังไงเล่า!!!”อยู่ดีๆเธอก็งอแงขึ้นมาเหมือนเด็กซะงั้น


   “...คุณลีโอน่าครับเป็นอะไรน่ะครับ”ผมถามออกไปเธอหันมามองผมด้วยสายตางอลๆซะงั้น


   “นายมันคนหลายใจ ไหนบอกว่าปีกของฉันสวยยังไงล่ะ แง~~~~ทั้งๆที่สัญญากับฉันเอาไว้แล้วแท้ๆ”ลีโอน่ายังแสดงท่าทีงอแงออกมาเรื่อยๆ


   “ปีก...อย่าบอกนะว่าคุณก็เป็น”พอผมพูดออกไปเธอก็หันมามองผมก่อนจะยืนเท้าเอวและยืดอกขึ้น แต่ถึงเธอจะยืดอกขึ้นหน้าอกของเธอก็ไม่ได้เยอะขึ้นหรอก


   “ใช่ ฉันเป็นวาลคิรี แล้วก็เป็นคู่หูของนายด้วย”ลีโอน่าประกาศออกมาก่อนที่ปีกของเธอจะโผล่ออกมา พอผมเห็นปีกของเธอผมก็จำได้ทันทีเพราะปีกของเธอมันเป็นปีกเหล็ก!!!

(บทหน้าเก็บเงินแล้วนะ)

ความคิดเห็น