ขอบคุณที่ติดตามเรื่องราวความรักของชาร์ปคิวนะคะ :)

OMG ผมท้องกับเจ้านาย 13

ชื่อตอน : OMG ผมท้องกับเจ้านาย 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 81k

ความคิดเห็น : 114

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2560 13:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
OMG ผมท้องกับเจ้านาย 13
แบบอักษร

OMG ผมท้องกับเจ้านาย 13

 

By : กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

 

 

 คิวที่รู้ตัวว่ากอดกับชาร์ปอยู่กับผละตัวออกมาทันที

 

 

 

“คุณไปอาบน้ำเถอะ” คิวพูดบอกและเดินนำเข้าไปในห้อง

 

 

 

 

“คุณเข้าใจผมแล้วจริงๆใช่ไหม” ชาร์ปที่เดินตามมาก็ถามด้วยความสงสัย

 

 

 

“ชาร์ป ...  ตอนนี้ผมไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่คุณพูดมามันจริงมากน้อยแค่ไหน ผมไม่สามารถเชื่อใจคุณได้จริงๆ..” คิวพูดออกมาเมื่อชาร์ปถาม

 

 

 

“ผมเข้าใจ  ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมเคยทำไว้กับคุณมันอาจจะทำให้คุณไม่กล้าที่จะเชื่อใจผม  แต่ผมแค่คุณช่วยเปิดใจให้ผม  นะคิว....”  ชาร์ปพูดอย่างอ้อนวอน

 

 

 

“คุณไปอาบน้ำเถอะ  ตั้งแต่เมื่อวานแล้วไม่ใช่หรอ” คิวปัดไม่พูดและเอ่ยเรื่องอื่นขึ้นมาแทน

 

 

 

“ผม...ไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามา” ชาร์ปพูดอ้อมแอ้ม  ในใจก็อยากให้คิวตอบรับเขามาบ้างแต่ถ้าคิวไม่พร้อมเขาก็จะไม่รีบเขาจะรอจนกว่าคิวจะพร้อมที่เปิดใจยอมรับเขา  เขาเข้าใจเพราะก่อนหน้านี้ชาร์ปก็ทำเรื่องไม่ดีไว้กับคิวเยอะมากเหมือนกัน

 

 

 

“เดี๋ยวผมหาให้"คิวพูดและเดินไปเสื้อผ้าทันที  เพียงไม่นานก็ได้เสื้อผ้าที่ไซต์ใกล้เคียงกับชาร์ป

 

 

 

“ขอบคุณครับ” ชาร์ปพูดขอบคุณและเดินเข้าไปอาบน้ำทันที

 

 

 

 

..

..

..

..

..

..

กลางคืน

 

 

 

คืนนี้งานในสวนก็ยุ่งทำให้พ่อและแม่ของคิวไม่ได้กลับมาที่บ้านภายในคืนนี้เช่นเคย  ทำให้ภายในบ้านมีเพียงแค่คิวและชาร์ปเท่านั้น  ทั้งสองทานอาหารเย็นที่คิวเป็นคนทำโดยไม่ได้พูดอะไร  เมื่อถึงเวลาที่จะเข้านอนทั้งคิวก็สลับกันอาบน้ำกับชาร์ปโดยที่คิวอาบก่อนและชาร์ปก็เข้าไปอาบหลังจากที่คิวอาบเสร็จ  เมื่อถึงเวลานอนชาร์ปก็เว้นที่ว่างไว้ระหว่างคิวพอสมควรเพราะกลัวว่าคิวจะอึดอัด  โดยที่ทั้งสองนอนหันหลังให้กัน

 

 

 

“อื้ออ”  เสียงคิวครางออกมาเพราะหงุดหงิดที่นอนไม่หลับซักที  ชาร์ปเองก็ได้ยินเพราะยังไม่หลับเช่นกันแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปเพราะเกรงว่าคิวคงไม่อยากจะให้เขาเข้าไปยุ่ง   แต่เมื่อนอนไปสักพักเสียงขยับตัวของคิวก็ดังขึ้นมาอีก  ชาร์ปจึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง  ซึ่งคิวก็หันมาทางเข้าเช่นกัน  ทั้งสองนอนมองกันโดยที่ไม่พูดอะไร

 

 

 

“นอนนะครับ”  ชาร์ปพูดพร้อมกับเอามือไปกุมมือของคิวเอาไว้  โดยที่คิวก็ไม่ได้ปัดออกแต่อย่างใด  และน่าแปลกเมื่อชาร์ปจับมืคิวก็ทำให้คิวรู้สึกอุ่นใจและอบอุ่นเพียงไม่นานก็ผลอยหลับไปในที่สุด

 

 

 

หลังจากที่คิวหลับไปแล้วชาร์ปที่ยังไม่หลับก็ฉวยโอกาสขยับเข้าใกล้คิวมากขึ้น  จนกลายเป็นว่าตอนนี้ชาร์ปนอนกอดคิวอยู่โดยที่คิวก็ยังไม่ได้ตื่นจากห้วงนิทรา

 

 

 

“ผมขอโทษสำหรับทุกสิ่งอย่าง  แต่ต่อไปนี้ผมจะทำให้คุณเห็นว่าผมรักคุณจริงๆคิว..” ชาร์ปพูดโดยที่ไม่สนว่าคิวจะได้ยินไหม  เขาเพียงต้องการที่จะพูดเพื่อระบายความในใจเพียงเท่านั้น  และเพียงไม่นานชาร์ปก็เข้าสู่ห้วงนิทราตามคุณแม่สุดสวยไปในไม่ช้า

 

 

 

..

..

..

..

..

..

..

..

..

เช้า

 

 

 

เช้านี้ชาร์ปตื่นก่อนอาจจะเพราะคิวท้องทำให้ต้องการเวลาพักผ่อนมากเป็นพิเศษเช้านี้เลยทำให้ว่าที่คุณพ่อตื่นก่อนแทน  ชาร์ปเลยลงมาทำอาหารที่เขาสามารถที่จะทำได้ก็เช่นขนมปังปิ้ง  ไข่ดาว และนมอุ่นๆหนึ่งแก้วสำหรับคุณแม่คนสวยและกาแฟร้อนสำหรับตัวเอง

 

 

 

 

“ชาร์ป...” เสียงงัวเงียของคิวเรียกชาร์ปอยู่ข้างบนตรงบันได  ชาร์ปหันไปมองเห็นจึงรีบวิ่งขึ้นไปพยุงคิวทันที

 

 

 

“ค่อยๆเดินนะครับ” ชาร์ปพูดเตือนคิว  คิวที่เพิ่งตื่นนอนก็งงๆกับอาการของชาร์ปที่เปลี่ยนไป

 

 

 

“ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย” คิวถามเมื่อชาร์ปพยุงมาที่โต๊ะอาหารแล้ว

 

 

 

“ทานอาหารเช้านะครับ  นี่นม ผมเพิ่งอุ่นมาให้คุณเลยนะ  มันดีต่อลูกของเรานะครับ” ชาร์ปพูดด้วยเสียงที่แสดงถึงความห่วงใยจนคิวเองก็รู้สึกได้

 

 

 

 

“นี่คุณทำเองหรอ” คิวถามเพราะเท่าที่จำได้ชาร์ปเคยบอกว่าทำอาหารไม่เป็น

 

 

 

“ใช่  ผมพยายามทำสุดฝีมือเพื่อคุณเลยนะ” ชาร์ปพูดออกมายิ้มๆ  ทำให้คิวเองก็อดยิ้มตามไม่ได้  แต่พอเหลือบไปมองทางจานของชาร์ปก็พบว่าทั้งขนมปังและไข่ไหม้ทั้งหมด จนดูไม่น่าทาน

 

 

 

“แล้วทำไมของคุณเป็นแบบนั้นล้ะ” คิวถามออกมาอย่างสงสัยเพราะจานของเข้าก็ปกติดีแต่ในจานของชาร์ปพูดจะเกรียมไปสักหน่อย

 

 

 

 

“คือ...ผมไม่ทำนานน่ะมันก็เลยเป็นแบบนี้  แต่ของคุณกินได้นะ ผมพยายามอย่างสุดความสามารถเลยล่ะ”เพราะชาร์ปไม่ค่อยได้ทำอาหารเลยทำให้รอบแรกๆดูไม่น่ากินซึ่งชาร์ปก็เอามาไว้จานของตัวเองทั้งหมดแต่อันไหนที่ออกมาดูดีก็จะใส่จานให้คิว

 

 

 

 

 

“งั้นเดี๋ยวผมไปทำอย่างอื่นให้กินดีกว่า”  คิวพูดพร้อมทำท่าจะลุกไปทำอย่างอื่นให้ชาร์ปกินบ้าง

 

 

“ไม่ต้องครับ...ผมกินได้  ให้ผมได้ทำเพื่อคุณบ้างเถอะนะครับ” ชาร์ปพูดและจับมือคิวที่ทำท่าว่าจะลุกไปจริงๆ

 

 

 

“แต่...”

 

 

 

“ไม่เป็นไรครับผมกินได้จริง”ชาร์ปพูดยืนยันอีกครั้ง  คิวจึงนั่งลงและเริ่มทานอาหารเช้าที่ชาร์ปเตรียมไว้อย่างเงียบๆ

 

 

 

 ------------------------------------------------------------------------50%-------------------------------------------------------

3วันต่อมา

 

 

 

ชาร์ปอยู่ที่บ้านของคิวไม่ได้กลับไปที่บริษัทเพราะคิวบอกว่ายังไม่อยากกลับซึ่งชาร์ปก็ตามใจคิวและระหว่างที่อยู่ชาร์ปก็ออกไปช่วยงานที่สวนด้วยและวันนี้ก็เช่นกัน  ชาร์ปช่วยงานที่สวนจนถึงเย็นและก็กลับมาโดยที่พ่อและแม่ของคิวบอกให้กลับมาที่บ้านเพราะเป็นห่วงคิว  ไม่อยากให้คิวอยู่ที่บ้านคนเดียว แต่ถึงแม้ว่าพ่อและแม่ของคิวไม่ได้บอกชาร์ปก็ไม่มีทางปล่อยคิวให้อยู่คนเดียวเป็นแน่

 

 

 

“กลับมาแล้วครับ” ชาร์ปพูดบอกคิวที่อยู่ในบ้าน

 

 

“กลับมาแล้วหรอ  ผมทำกับข้าวเสร็จพอดีเลย คุณไปล้างไม้ล้างมือแล้วมากินข้าวเถอะ” คิวเดินออกมาจากครัวพูดอย่างอารมณ์ดี

 

 

 

ชาร์ปก็เดินไปล้างมือและมานั่งกินข้าวพร้อมกับคิวอย่างว่าง่าย

 

 

 

“คิว  ผมว่าพรุ่งนี้ผมจะกลับกรุงเทพแล้วนะ” ชาร์ปพูดบอกคิว

 

 

 

“หรอ ...”  คิวเองที่ยังไม่อยากกลับเพราะยังไม่หายคิดถึงบ้านก็พูดออกมาเสียงแผ่ว

 

 

 

“อย่าคิดมากสิ  เดี๋ยวผมพาคุณมาเยี่ยมบ้านบ่อยๆก็ได้” ชาร์ปพูดเอาใจคิวเพราะเขารู้ว่าคิวคงยังไม่หายคิดถึงบ้านแน่ๆ

 

 

 

“อย่างนั้นก็ได้ครับ”คิวเองก็ตอบตกลงไป

 

 

 

เช้า

 

 

 

วันนี้พ่อและแม่ของคิวยังไม่กลับจากสวนคิวเลยโทรไปบอกว่าจะกลับกรุงเทพแล้ว ซึ่งพ่อแม่ของคิวก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะว่าเข้าใจชาร์ปที่ต้องกลับไปทำงาน

 

 

 

“คุณนอนไปเลยก็ได้นะครับ” ชาร์ปพูดบอกเมื่อขับรถมาได้สักพักแล้ว

 

 

 

 

“อือ” คิวตอบรับและเอนตัวลงนอนเพราะรู้สึกง่วงๆแล้วเหมือนกัน

 

 

 

ชาร์ปขับรถเพียงไม่นานก็มาถึงที่คอนโด

 

 

 

 

“คิว คิว  ถึงแล้วนะครับ” ชาร์ปเรียกคิวที่กำลังหลับอยู่

 

 

 

“อื้ออออ...” คิวเองก็ครางออกมาเพราะถูกรบกวนการนอนแต่ก็ตื่นขึ้นมาเมื่อรู้สึกตัว

 

 

 

“ขึ้นไปนอนข้างบนเถอะครับ” ชาร์ปพูดขึ้นเมื่อเดินอ้อมมาเปิดประตูอีกฝั่งคิว  คิวก็พยายามพยุงตัวเองขึ้นโดยที่ชาร์ปเป็นคนช่วยพาขึ้นไป   เมื่อขึ้นมาถึงบนห้องทำให้เรื่องราวเมื่อวันนั้นไหลเข้ามาในหัวของคิวและทำให้เกิดอาการน้อยใจชาร์ปขึ้นมาเสียดื้อๆ

 

 

 

“ฮึก อึ่ก” คิวที่อยู่ดีๆก็เกิดอาการน้อยใจขึ้นมาอีกด้วยความที่ท้องทำให้เกิดอาการหวั่นไหวได้ง่ายเลยทำให้คิวเป็นแบบนี้

 

 

 

“คิวเป็นอะไร” ชาร์ปที่พยุงคิวมานอนที่เตียงและเพียงแค่เขาเดินไปเปิดทีวีและได้ยินเสียงสะอื้นของคิวทำให้หันมาหาคิวทันที

 

 

 

“เปล่า...ฮึก” คิวปฏิเสธแต่ก็ยังไม่สามารถที่จะหยุดสะอื้นได้

 

 

 

“บอกผมสิครับ  เป็นอะไรหืม..คนดีเป็นอะไรครับ” ชาร์ปเดินมากอดคิวที่นั่งอยู่ที่เตียงและเอ่ยถามด้วยเสียงนุ่ม

 

 

“ไม่มีอะไรหรอก  ไร้สาระน่ะ  อึ่ก” คิวก็ยังไม่บอกชาร์ปว่าเป็นอะไร

 

 

 

“ไร้สาระก็ไม่เป็นไรครับ  บอกผมมาเถอะว่าคุณเป็นอะไร..นะ” ชาร์ปเองก็อยากรู้สาเหตุที่ทำให้คิวร้องไห้จึงถามต่อไป

 

 

 

“ผมแค่นึกถึงคืนนั้นน่ะ” คิวเองจึงจำยอมตอบออกมา

 

 

 

“โอ๋..ผมขอโทษนะครับ  แต่ต่อไปนี้ไม่มีอย่างนั้นแล้วนะ  ผมสัญญา”  ชาร์ปพูดปลอบคิวเมื่อรู้ว่าสาเหตุที่ทำให้คิวร้องไห้ก็เป็นเพราะเขาเอง

 

 

 

“อึ่ก  ไม่เอาแบบนั้นแล้วนะ” คิวพูดบอกชาร์ปด้วยเสียงน้อยใจ

 

 

 

“ครับ  ไม่มีแบบนั้นอีกแล้ว  ไม่ทำแล้วครับ” ชาร์ปเองก็บอกคิว

 

 

“ผมขอโทษนะ” ด้วยความรู้สึกผิดทำให้ชาร์ปพูดขอโทษคิวอีก

 

 

 

“อือ” คิวเองก็ตอบรับและช้อนตามองชาร์ปที่กำลังกอดเขาอยู่

 

 

 

จุ้บ

 

 

 

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรที่ทำให้คิวอยากจูบชาร์ป คิวจึงยืนหน้าไปจูบชาร์ปและผละออกมาอย่างรวดเร็ว  อาจจะเป็นเพราะคิวเห็นชาร์ปทำหน้าเครียด  หรือไม่ก็เพราะว่าคิว...เริ่มรักชาร์ปแล้วหรือเปล่า

 

 

 

“ทำไมคุณ...” ชาร์ปเองที่ก็อึ้งเพราะอยู่ดีๆคิวก็จุ้บเขา  แต่ก็ดีใจมากๆ

 

 

 

“อื้อ  ผมง่วงนอนแล้ว ปล่อยนะผมจะนอน” คิวเองก็โมโหกลบเกลื่อน งอแงให้ชาร์ปปล่อยและล้มตัวนอนลงทันที

 

 

 

“หึหึ  ครับๆ  นอนนะครับ” ชาร์ปเองก็ปล่อยคิวให้นอน  ถึงแม้ว่าคิวจะทำเป็นงอแงเขาก็ยังมองว่าคิวน่ารักมากๆในสายตาเขาอยู่ดี

 

 

 

จะทำให้ผมหลงไปถึงไหนกันครับ ที่รัก... :ชาร์ป

 

 

 

เมื่อกี้ทำอะไรลงไปนะคิว  งื้ออออ...:คิว

 

 

 

To be con

 

 

.........................................................................................

 

 

 

 

 อย่าลืมให้กำลังใจไรท์ด้วยการคอมเม้นต์  ไลค์นิยายเรื่องนี้แล้วโหวตๆๆๆนะทุกคนนนน

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว