ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ซ่อนรัก ตอนที่ 1

ชื่อตอน : ซ่อนรัก ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 14k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2561 22:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ซ่อนรัก ตอนที่ 1
แบบอักษร

แงๆๆ!!

เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยทำให้จันทร์ฉายต้องตื่นขึ้นมาปลอบโยน มือเล็กทั้งสองข้างยกขึ้นไขว่คว้าหาไออุ่นจากคนเป็นแม่ หญิงสาวเปิดโคมไฟเพื่อให้ความสว่างก่อนจะอุ้มเด็กน้อยมาอยู่บนตัก สั่นขาเบาๆให้เด็กน้อยหลับทว่าทำยังไงก็ไม่ยอมเงียบ หญิงสาวจึงวางไว้บนเตียงแล้วลงจากเตียงนอนเพื่อชงนมให้เด็กน้อยได้ดื่มเมื่อชงได้เรียบร้อยกลับไปหาเด็กน้อยอีกครั้ง

แอ๊ด!!

เสียงเปิดประตูทำให้จันทร์ฉายหันไปมอง ชายหนุ่มขยี้ตาเพื่อไล่ความง่วงนอนเดินตรงมาหาหญิงสาว

"คุณปล่อยให้สายฟ้าร้องไห้จะขาดใจตายได้ไง"ชายหนุ่มเอ่ยเสียงห้วน น้ำเสียงไม่พอใจที่เด็กน้อยร้องไห้เสียงดังจนถึงห้องนอนของชายหนุ่ม ซึ่งห้องของเขาจะอยู่ข้างๆห้องของหญิงสาว

"ฉันกำลังชงนมให้เลยไปปลอบแกไม่ได้เต็มที่"หญิงสาวเอ่ยเสียงสั่นเมื่อได้สบตากับชายหนุ่ม

"ข้ออ้างชัดๆ"ภูริชมองเด็กน้อยตาแป๋วกำลังดูดน้ำนมจากขวดอย่างหิวโหย

"..."จันทร์ฉายก้มหน้าเงียบ ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งหาข้ออ้างเท่านั้น

"คุณปล่อยให้สายฟ้าหิวจนร้องไห้เสียงดัง คุณคงอยากให้แกหิวจนตายสินะ"แต่ละคำพูดของภูริชทำให้จันทร์ฉายสะอึกไปเลย หญิงสาวน้ำตาคลอไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาชายหนุ่ม

"หวังว่าคืนนี้ผมจะไม่ได้ยินเสียงของสายฟ้าอีกนะ"กล่าวจบชายหนุ่มเดินออกจากห้องนอนของหญิงสาวทันที

จันทร์ฉายถอนหายใจดังเฮือกหลังจากที่ภูริชเดินออกไปแล้ว

"ฉันผิดอีกแล้วใช่มั้ยสายฟ้า"เอ่ยถามเด็กน้อยที่กำลังเคลิ้มหลับเมื่อเริ่มอิ่มแล้ว

ภูริชทิ้งตัวลงนอน เสียงของสายฟ้าเงียบไปแล้ว มือหนายกขึ้นมาก่ายหน้าผาก อดีตยังติดตามหลอกหลอนเขาไม่จางหายคิดถึงเมื่อไรเจ็บปวดเมื่อนั้น

"สิ่งที่ผมทำกับคุณมันยังน้อยไป จันทร์ฉาย..."ภูริธหลับตาลงทว่าชายหนุ่มแอบเหลือบมองผนังกั้นทั้งสองห้องเขากับหญิงสาวไม่ได้ ภูริชถอนหายใจดังเฮือกก่อนจะข่มตาหลับอีกครั้ง

จันทร์ฉายรอให้สายฟ้าหลับสนิทก่อนจะวางเด็กน้อยนอนตามเดิม น้ำตาค่อยๆไหลออกมาก่อนจะหลับตาไล่ความเจ็บปวดข้างในหัวใจ

คนไม่มีค่าทำยังไงก็ไม่มีค่าแม้แต่เด็กน้อยตื่นเพราะความหิวยังโดนด่า โดนต่อว่า คนอย่างเธอคงไม่มีค่าจริงๆ

จันทร์ฉายฝืนนอนอีกครั้งเหลือแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็สว่างแล้ว เดี๋ยวก็ผ่านพ้นคืนนี้ไปได้

เช้าวันใหม่หญิงสาวอุ้มเด็กน้อยสายฟ้าลงมาชั้นล่างหลังจากที่เอาสายฟ้าอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว หนูน้อยมองชั้นล่างเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากชั้นล่าง ป้าหยกอ้าแขนรอรับเด็กน้อยด้วยรอยยิ้ม

"อารมณ์ดีแต่เช้าเลยนะหนูน้อย"ป้าหยกอดหอมแก้มหนูน้อยไม่ได้

"รับช่วงต่อนะคะ ฉันขอไปทานก่อนเดี๋ยวจะมาอุ้ม"หญิงสาวบอก

"ตามสบายเลยค่ะ สายฟ้าตัวน้อยคนนี้ป้าดูแลเอง คุณจันทร์ฉายรีบไปทานข้าวเถอะค่ะ"ป้าหยกกระซิบบอกประโยคหลังเพราะหล่อนเห็นสายตาเข้มดุของภูริธมองมาทางนี้พอดี จันทร์ฉายพยักหน้าก่อนจะเดินไปร่วมโต๊ะอาหารกับภูริชที่เพิ่งทานได้สักพักหนึ่งแล้ว ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาสบตาหญิงสาวเล็กน้อยก่อนจะทานข้าวต่อ จันทร์ฉายรู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่ทานข้าวร่วมโต๊ะกับชายหนุ่ม

เคร้ง!!

ชายหนุ่มวางช้อนส้อมลงอย่างจงใจทำให้จันทร์ฉายสะดุ้งเล็ก หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มเล็กน้อยเพื่อมองดูสีหน้าของอีกฝ่าย แอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อสบตาเข้ากับดวงตาคู่คมคู่นั้น

"รีบทานข้าวให้เสร็จแล้วกลับไปดูแลสายฟ้าซะ"ภูริชพูดจบก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไป จันทร์ฉายถอนหายใจดังเฮือกเมื่อชายหนุ่มได้เดินห่างออกไปแล้ว

"เมื่อไรคุณถึงจะเลิกเย็นชาใส่ฉันเสียที"จันทร์ฉายถอนหายใจ มันผ่านมาหลายเดือนแล้วทว่าเขาก็ยังไม่ลืมเรื่องอดีตนั้น

สามเดือนก่อน…

จันทร์ฉายเอาผ้าที่ชุ่มน้ำมาเช็ดตัวภูมินทร์ ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาสบตากับหญิงสาว รอยยิ้มเผยออกมาที่ได้เห็นหน้าจันทร์ฉาย

"คุณควรไปหาหมอนะ อาการของคุณไม่ดีขึ้นเลย"หญิงสาวบอกทว่ามือยังทำหน้าที่เช็ดตัวให้ชายหนุ่ม

"มันไม่จำเป็น ผมอยากตายที่นี่"มือเล็กชะงักลงเมื่อได้ยินคำพูดของภูมินทร์

"คุณพูดออกมาได้ยังไง คุณลืมไปแล้วเหรอคะว่ายังมีสายฟ้า เด็กน้อยตาดำๆที่ต้องกำพร้าแม่กะทันหัน ถ้าคุณเป็นอะไรอีกคนสายฟ้าก็คงกำพร้าทั้งพ่อทั้งแม่"จันทร์ฉายบอก เขาควรเป็นห่วงลูกชายของเขาบ้างไม่ใช่จะตายตามน้ำฝน แม่ของสายฟ้า

"ดูแลลูกของผมด้วยนะครับ ผมไม่รู้ว่าผมจะอยู่ได้นานแค่ไหน"ภูมินทร์หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าเต็มทน

“ฉันไม่ทิ้งให้สายฟ้าโดดเดี่ยวเดียวดายแน่นอนค่ะ”จันทร์ฉายให้สัญญา

“ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องลำบากแบบนี้”ภูมินทร์ถอนหายใจ ผิดที่เขาเองที่เรื่องยุ่งเหยิงไปหมด

“มันไม่ใช่ความผิดของคุณค่ะ น้องชายของคุณไม่เชื่อใจฉันเอง”จันทร์ฉายไม่ได้กล่าวโทษใครแต่ภูริชไม่เชื่อเธอ พูดจนน้ำตาเป็นสายเลือดเขาก็เลือกเชื่อในสิ่งที่เห็นเท่านั้น หญิงสาวจึงคิดว่าไม่ควรพูดอีก ในเมื่อพูดออกไปแล้วภูริชก็ยังไม่เชื่อสู้ให้ไม่ต้องพูดอีกดีกว่า

“จะหย่ากับภูริชจริงๆเหรอ”ภูมินทร์ถามด้วยน้ำเสียงเศร้า

“เขาไม่ได้รักฉันแล้ว”จันทร์ฉายอดเสียน้ำตาไม่ได้ ภูริชไม่ได้รักเธอแล้ว

“ภูริชยังรักคุณอยู่ แต่คงเป็นเพราะพวกเราสองคนเขาถึงได้เก็บความรัก ปิดตายเอาไว้”ภูมินทร์มองภูริชออกว่าเขารักจันทร์ฉายมากแค่ไหน ผิดที่เขาเองแหละ

“อย่าพูดอีกเลยค่ะ ฉันทำใจไว้บ้างแล้ว”หญิงสาวปาดน้ำตาทิ้ง

“คุณไปเถอะ อย่าอยู่ให้ตัวเองต้องเจ็บปวดมากกว่านี้”ภูมินทร์ตัดสินใจบอกให้หญิงสาวออกไปจากบ้านของเขา ถ้าจันทร์ฉายยังอยู่ต่อมีแต่เสียใจกับเสียน้ำตาทั้งนั้น

“ฉันจะอยู่ที่นี่ดูแลลูกของคุณจนโตฉันค่อยไปค่ะ ฉันไม่ปล่อยให้ลูกของเพื่อนกำพร้าแน่นอน”คงเป็นเพราะรู้สึกผิดต่อเพื่อนสาวที่จากไปด้วยจึงเลือกอยู่ดูแลสายฟ้าให้เติบโตพอก่อน

“คุณออกไปเถอะ ผมอยากนอนพักผ่อน”ภูมินทร์เบือนหน้าไปทางอื่น พูดโน้มน้าวยังไงจันทร์ฉายคงไม่ยอมไป

“ฉันเชื่อว่าคุณต้องหายดีแน่นอนค่ะ”จันทร์ฉายลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปจากห้องนอน

ภูมินทร์เบือนหน้ามาทางประตูที่ถูกปิดลงช้าๆ เม็ดน้ำตาหล่นออกมาจากหางตา

“น้ำฝน...ผมคิดถึงคุณ คุณใจร้ายมากที่ทิ้งผมกับลูกอยู่ตามลำพัง คุณบอกว่าจะอยู่ครองรักกับผมไปนานๆแต่นี่...คุณกลับทิ้งผมไปปล่อยให้ผมตายทั้งเป็น”ภูมินทร์ตัดพ้อคนรัก ปล่อยให้เขาอยู่ตัวคนเดียวจนตรอมใจอย่างนี้




หญิงสาวมองภูริชพูดคุยกับคนสวนอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มบางๆของจันทร์ฉายเผยออกมาใบหน้างามก้มลงมองสายฟ้าที่หลับสนิทในอ้อมกอดของหญิงสาว

“อาเพิ่งเห็นรอยยิ้มของอาภู สายฟ้า...รีบๆโตนะอาฉายจะได้ไปจากที่นี่”น้ำตาเอ่อล้นออกมาอย่างเจ็บปวด ต้องทนอยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหน อยู่เพื่อเด็กน้อยตาดำๆในอ้อมกอดนี้จนถึงเมื่อไรกัน

หญิงสาวรีบหันหลังกลับเข้าบ้านเมื่อเห็นว่าภูริชหันมาทางที่เธอยืนอยู่พอดี

​ตอนที่ 1 มาแล้วค่ะ

เพิ่งเอาคอมไปลงวินโดว์ใหม่

คิดถึงรีดทุกคนเลยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว