คำเตือนๆ เรื่องที่ท่านกำลังเลื่อนไปอ่านนั้น เป็นที่มีแต่คนเวลาชีวิตเยอะเกินเท่านั้น เตือนแล้วนะ!!!

บทที่ 12 เริ่มต้น

ชื่อตอน : บทที่ 12 เริ่มต้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2561 21:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12 เริ่มต้น
แบบอักษร

ลัซท 18+

บทที่ 12

เริ่มต้น

× × ×

“แบบนี้เอง ขนาดทางโรงเรียนเองก็ยังไม่รู้คนร้าย แถมไม่มีหลักฐานใดๆ” ลัซทพึมพำขึ้นเมื่อเขากวาดตาอ่านรายงานในมือ

มันเป็นรายงานเกี่ยวกับคดีที่ยังไม่สามารถตามร่องรอยใดๆได้ เพราะเหยื่อทุกรายนั้นหายตัวไปในช่วงวิกาล ตามรายงานนั้นได้บอกว่าก่อนที่เหยื่อทั้งสามคนนั้นจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เหยื่อทั้งสามได้รีบออกไปนอกหอพักทันทีเหมือนกับมีเรื่องเร่งรีบอะไรบางอย่าง

“สรุปก็ไม่ใช่เรื่องของเราอยู่ดี” เขากล่าวพร้อมปารายงานทิ้งกระจายไปทั่วห้องผู้อำนวยการ

ลัซทมองลงไปที่ดาร์เลเน่ที่ตอนนี้เธอนั้นกำลังทำการโยกศรีษะขึ้น

จ๊วบ…จ๊วบ

ถึงแม้ว่าจะผ่านไปกว่าสามชั่วโมงแล้วหลังจากลัซทจัดชุดใหญ่ให้เธอ แต่ถึงอย่างนั้นยากลับไม่ยังคงไม่หมด สายตายังคงเยิ้มและเลือนลางที่ฉ่ำไปด้วยน้ำตา

“ไม่มีใครแย่งเธอหรอกน่า” ลัซทเอ่ยขึ้นพลางใช้มือขวากดหัวทำให้เธออมมิด ก่อนฉีดน้ำขาวขุ่นสู้ลำคอเธอ

หญิงก็ตอบรับด้วยการกลืนลงไปราวกับน้ำผึ้งเดือนสี่ยังไงยังงั้น

ดาเลเน่ค่อยๆถอดปากออกจากของแข็งอุ่นของลัซทจนเกิดสายยาวระหว่างปากเธอ

*อ้~า*

ดาร์เลเน่อ้าปากกว้างบ่งบอกว่าเธอได้กลืนนมข้นของลัซทไปหมดแล้ว ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

ลัซทที่ยิ้มออกมาจิตๆด้วยความพึงพอใจ ก็ใช้มือขวาล้วงและใช้นิ้วเล่นกับลิ้นเธอ จนเธอนั้นไม่สามารถควบคุมน้ำลายใสๆที่เริ่มไหลออกมาจนเละเทะ

× × ×

หลังจากเล่นกับคุณผอ.เสร็จ ที่ใช้เวลามากกว่าสี่ถึงห้าชั่วโมง ณ เวลานี้ก็เป็นช่วงเย็นเสียแล้ว

ตามรายทางต่างเติมเต็มไปด้วยนักศึกษาชายหญิงที่เลิกเรียนพร้อมกับหอ แต่ก็มีบางคนที่กำลังออกจากมหาวิทยาลัยไปเพื่อไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนและแฟน หรือไม่ก็กำลังนั่งจู้จี้จุกจิกกันราวกับวัยรุ่นแสนสุข

นั้นมันทำให้ลัซทรู้สึกเคืองนิดๆต่อนักศึกษาพวกนี้ จนอยากแผ่รังสีอาฆาตไม่ก็ออร่าแห่งตัณหาเลยล่ะทีเดียว และในระหว่างเดินอยู่นั้น เสียงหนึ่งๆก็ดังขึ้น

“หยุดนะ! เจ้าปีศาจ!!” เสียงตะโกนไล่หลังลัซท และแน่นอนว่ากำลังหมายถึงเขา

และก็แน่นอนว่าลัซทรู้ว่าใครนั้นกล้าเรียกเขาอย่างองอาจแบบนี้

ลัซทหันหน้ากลับมองต้นเสียง หญิงสาวสิบสี่สิบห้าผมเงินตาสองสี กำลังกำดาบชี้เป้ามาที่เขา และแน่นอนว่าคงไม่ใช่คนที่มีเจตนาดีด้วย

“ถึงแม้ตอนเช้าฉันจะแพ้ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือน--!?”

ไม่รอให้เธอเอื้อนเอ่ยให้จบ ลัซทก็ทำการออกวิ่งเต็มแรงเกิดทันที โดยทิ้งให้หญิงสาวทำหน้าตามึนงงไว้ด้านหลัง

“ยะ-หยุดนา~าาา!!!” เมื่อได้สติ หญิงสาวตาสองสีก็เริ่มออกวิ่งไล่กวาดหลังมา

“ไอ้ฉิบหาย! ใครมันจะหยุดให้โง่ฟ่ะ!!”

ลัซทที่ใช้แรงเต็มที ก็วิ่งราวกับบินได้ แต่ถึงยังไงมันก็ไม่ได้เร็วไปกว่าหญิงสาวที่ตามมาด้านหลัง

ไม่นานเธอก็สามารถตามหลัง โดยอยู่ห่างจากลัซทไม่กี่ก้าว เมื่อมาถึงระยะของสามก้าว เธอก็ง้างดาบขึ้นก่อนตวัดวาดไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

ลัซทที่เห็นเช่นนั้น ก็กระโดดหลบออกไปข้างๆอย่างเป็นงาน

*บึ้~ม!!!* เสียงดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อดาบสีเงินฟาดลงพื้นที่ไปจนเกิดรอยแยกของพื้นดินลึกลงไปหลายนิ้ว

“นี้กะเอาให้ตายเลยใช่ไหม!!” ลัซทลุกขึ้นพร้อมตำหนิหญิงสาวเสียงดัง

“หึ ปีศาจอย่างนายไม่ควรอยู่ในโลกหรอกนะ”

“บอกหลายครั้งแล้วว่าไม่ได้เป็น” ลัซทตอบอย่างจนปัญญา

“อย่ามาหลอกกันให้ยาก ฉันรู้ว่านายเป็นคนร้ายในคดีลักพาตัว!” หญิงสาวกล่าวขึ้น พร้อมกับนำดาบทั้งหกเล่นมาโคจรรอบตัวเธอที่ลัซทเองก็ไม่รู้ว่ามาจากไหน

ลัซททำหน้านิ่งราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ ก่อนที่เขาจะชี้ขึ้นฟ้าและตะโกนด้วยสีหน้าหวาดกลัวขึ้นว่า “อ๊าา~ก!!! มังกร!!”

“หะ!!” หญิงสาวที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบหันไปดูพร้อมตั้งท่าเตรียมสู้ทันที

แต่

มันไม่มีอะไร… เธอทำหน้างวยงงก่อนที่เธอจะตระหนักได้กำลังถูกหลอก หญิงสาวรีบหันกลับทันที แต่ลัซทนั้นได้หายไปแล้ว

“ฉันจะตายนาาา~ย…!!” เธอตวาดขึ้นด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีด้วยความโกรธจัด

× × ×

“บ้าฉิบ! ตรูไปทำบาปกรรมอะไรยัยนั้นถึงไล่กวาดไปเลิก” ลัซทบ่นขึ้นพร้อมกับใช้กำปั้นทุบต้นไม้ใกล้ๆดัง *ตุบ!* “เป็นเพราะไอ้คนลักพาตัวแท้ๆ อย่าให้รู้นะว่าเป็นใคร ถ้าเป็นผู้ชายพ่อจะฆ่าและให้เป็นอาหารพวกมอนสเตอร์ ถ้าเป็นผู้หญิงพี่จะทำให้รู้สึกว่าการที่มาทำให้ตรูเดือดร้อนมันรู้สึกยังไง!”

ลัซทที่หนีเข้ามาในป่าก็เริ่มออกเดินออกจากมหาวิทยาลัยและมุ่งตรงไปที่ร้านค้าเถื่อนเจ้าประจำทันที

× × ×

“ตาแก่ ผมอยากได้อะไรก็ได้ที่ทำให้อายุลดลงน่ะ” ลัซทที่เดินเข้ามาอย่างมึนๆก็บอกส่งที่ต้องการทันที

“เวทย์ลดทอนไง…” ชายชราตอบกลับสีหน้าเรียบเฉย

“ไม่ๆ อีแบบนั้นผมไม่มีท่าทำได้หรอกนะ” ลัซทโบกมือปฏิเสธทันที “มันต้องมีนักเล่นแร่แปรธาตุซะคนที่คิดขึ้นมาสิ ไม่ไอเท็มก็ยา?”

“ถึงมีก็เป็นของต้องหาย…” ก่อนที่ชายชราจะกล่าวจบลัซทก็เอ่ยขัดว่า “นั้นไง นั้นก็เป็นเหตุผลที่ผมมาที่ร้านตาไง”

ชายชราถอนหายใจยาวราวกับกำลังเบื่อหน่ายก่อนที่เขาจะก้มลงไปหยิบหนังสือเล่มหนาขึ้นมา พร้อมเปิดมัน นั้นเป็นหนังสือที่ชายชราบันทึกการเข้าออกของสินค้าทั้งหมดของร้าน ชายชรากวาดตามองสักพักก่อนที่จะหยุดอยู่ที่หน้าหนึ่งแล้วเดินเข้าไปหลังร้านทันที

ไม่นาน ชายชราก็เดินออกมาพร้อมกับขวดเล็กๆที่บรรจุของเหลวสีฟ้าอ่อน ดูแล้วไม่น่าไว้ใจสักเท่าไรนัก ชายชราโยนให้ลัซทแบบส่งๆราวกับว่ามันไม่มีค่ามากนัก

“อะไรเนี่ย?” ลัซทถามอย่างสงสัยเมื่อรับได้

“ยาลดอายุชั่วคราว” ชายชราตอบก่อนอธิบายว่า “ยาที่ทำให้ลดอายุของร่างกายลงสักสิบปีได้ มีผลแค่สิบชั่วโมงเท่านั้น และร้อยเหรียญทอง”

“ห๊ะ!!?” ลัซทร้องขึ้นอย่างตกใจ แต่เขาไม่ได้ตกใจกับผลของยาแต่กลับเป็นราคามากกว่า

“เดี๋ยวๆตาแก่ จะปล้นกันรึไง!!” ลัซทกล่าวเสียงดังพร้อมกับทุกเคาเตอร์ดัง *ปังๆ* “อีแบบนี้ผมจะมีจ่ายไหมคราบ!!”

“แบ่งจ่ายก็ได้” ชายชราตอบกลับด้วยสีหน้าเฉยๆ

สุดท้าย ลัซทก็ยอมหลังจากต่อรองราคาอยู่นาน แต่ก็ไม่สามารถลดราคามันได้ลัซทจึงต้องยอมแบ่งจ่ายไปด้วยน้ำตาแห่งลูกผู้ชายเลยทีเดียว

'ไอ้คนร้ายลักพาตัว เดียวกูฆ่ามึงแน่!'

_______________________

ประกาศสำคัญ

เนื่องจากมือถือผมมันยังไม่กลับมา ผมจำเป็นต้องหยุดเขียนยาวเลยล่ะ เพราะงั้นจนกว่าจะได้มือถือใหม่ผมจะขอหยุดยาวๆเลยแล้วกัน

เหมือนกันคุณพี่ชายจึงจำเป็นหยุดเช่นกัน

นี้เป็นงานฉุกเฉินลงไปก่อน ลำบากคอมเพื่อนเลยเนี่ย

ความคิดเห็น