ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ทำลายความเงียบเหงาอันยาวนานในห้องสี่เหลี่ยมที่มีเพียงแสงสลัวจากแสงไฟ

เพทายขยับตัวขึ้นเล็กน้อยบนเตียงนอนที่ดูค่อนข้างกว้างเกินไปสำหรับเธอในค่ำคืนนี้ เธอยกหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมา หัวใจของเธอกระตุกวูบเมื่อเห็นข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ ความรู้สึกดีใจที่ได้เห็นข้อความของคนที่ตนชอบทักมา..

20:57

line:หลินหลิน

ความรู้สึกดีใจที่พุ่งวูบขึ้นมาในตอนแรก กลับถูกแทนที่ด้วยความลังเลและก้อนเนื้อในอกที่เต้นรั่วๆจนแทบเป็นจังหวะกลอง ‘แกว่างไหมม’ คำถามธรรมดาแสนเบสิกจากคนคนนั้น แต่มันกลับมีอิทธิพลต่อหัวใจของเธออย่างรุนแรง เพทายจ้องมองตัวอักษรบนหน้าจอนิ่งราวกับต้องมนต์สะกด

นิ้วมือเรียยาวค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ สมองกำลังต่อสู้กันอย่างหนักระหว่างความจริงใจที่อยากจะตอบไปทันทีว่า ‘ว่าง! ว่างมาก ว่างสำหรับเธอเสมอ‘ แต่อีโก้ที่มีอันน้อยนิดพยายามดึงรั้งเธอไว้ไม่ให้ดูตื่นเต้นจนเกินไป

เธอสูดหายใจเข้าลึก พิมพ์ข้อความแล้วลบอยู่สองสามรอบ ก่อนจะตัดสินใจกดส่งประโยคที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุดกลับไป

เพทายพ่นลมหายใจออกมาแผ่วเบา พลิกตัวนอนตะแคงแล้วกอดหมอนข้างแน่น หัวใจที่เคยเหงาหงอยเมื่อครู่ กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาเพียงเพราะข้อความสั้นๆ แค่ประโยคเดียว เธอไม่อาจละสายตาไปจากหน้าจอได้ เพียงเพราะรออีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างตื่นเต้น

เพทายลุกขึ้นนั่งช้าๆ

ความรู้สึกฟูฟ่องในอกของเพทายเมื่อครู่กลับดิ่งวูบลงราวกับตกจากที่สูง ความดีใจที่แทนที่ด้วยความเศร้า เธอรู้ดีว่าหลินทักมาหาเธอเพราะอะไร ถ้าไม่ใช่เรื่องของ ต้าร์ หรือ กีต้าร์ คนคุยคนโปรดของหลินผู้หญิงคนหนึ่งที่สามารถครอบครองหัวใจของหลินได้อย่างง่ายดาย โดยที่เพทายไม่มีวันทำได้

เพทายสูดหายใจเข้าลึกๆ ความรู้สึกมันตีกันยุ่งเหยิงในอก ด้านหนึ่งเธอกำลังเจ็บปวดที่เห็นคนที่เธอรักต้องเสียน้ำตา แต่อีกด้านหนึ่ง... หัวใจเจ้ากรรมกลับแอบดีใจ ในเวลาที่หลินอ่อนแอที่สุด หลินยังคงนึกถึงเธอเป็นคนแรก มันช่างเป็นความสุขที่ขมขื่นเหลือเกิน

.

.