facebook-icon

รักนักอ่านทุกคนน้าาา ขอบคุณที่อ่านนิยายจ้าาา ฝากติดตามด้วยเด้ออ

มะปราง สาวน้อยป้ารหัสผู้น่าสงสาร(ร่างก่อนวิวัฒนาการ)

ชื่อตอน : มะปราง สาวน้อยป้ารหัสผู้น่าสงสาร(ร่างก่อนวิวัฒนาการ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.1k

ความคิดเห็น : 114

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2561 21:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
มะปราง สาวน้อยป้ารหัสผู้น่าสงสาร(ร่างก่อนวิวัฒนาการ)
แบบอักษร

ตึก-ตึก-ตึก-ตึก

ตึก-ตึก-ตึก

เสียงฝีเท้าอันน่าเกรงขามของผู้ชายคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ ใกล้ๆ ใกล้ที่ที่ฉันยืนอยู่มากขึ้นเรื่อยๆ

“0^0”

ล.....แล้วฉันจะมัวยืนเฉยอยู่ทำไมล่ะเนี่ย>///< ขยับเขยื้อนอะไรบ้างสิ!!>///< ป....ไปหาอะไรทำดีกว่า!!!

ตึก..ตึก...

“วี๊ดดดด!!! แม่จ๋าโจ๊ะพรึมๆ!!!!”

อยู่ดีๆก็มีฝ่ามืออันหนาแกร่งมาโอบรอบลำตัวของฉันเอาไว้จากทางด้านหลัง ร่างของฉันถูกดึงเข้าไปจนชิดกับลำตัวอุ่นๆของผู้ชายที่คุ้นเคย

“จะรีบไปไหน?”

“เอ๊ะ!!? ท...ทำไมมาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงอย่างนี้ล่ะคะ>///< ตกใจหมดเลยนะ!!”

“ทำหน้าเหมือนคนมีความผิดอะไรสักอย่างเลยนะ...”

“เปล่านะๆ ฉันประวัติใสสะอาดค่ะ>3< เป็นคนดี เเละสวยน่ารักกก”

“..........ขี้โม้............”

“ง่ะ......คนอะไรหล่อแต่ใจร้าย-.,-“

เชอะ!!! ให้ฉันยอตัวเองหน่อยก็ไม่ได้>< คนบ้า~

“ดาร์ลิงทำงานเสร็จเเล้วเหรอคะเนี่ย?! เป็นยังไงบ้างคะ? บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่าคะ>~<!!!”

“ไม่เป็นอะไรหรอกน่า ทุกอย่างก็ราบรื่นดี......”

“อ๋อ........งั้นก็ดีแล้วค่ะ”

ตึกตึกตึก

พูดจบฉันก็รีบเดินออกมาจากที่ตรงนั้นอย่างรวดเร็ว แต่แล้งก็มีมือใหญ่อันหนาแกร่งมาจับที่ข้อมือเล็กๆของฉัน

หมับ!!

“อ้ะ....”

เขาจับข้อมือฉันจนฉันหันไปประจันหน้ากับเขา เขากำลังก้มลงมามองฉันพร้อมกับพูดว่า

“ไหนล่ะรางวัล?”

“????”

“เธอบอกว่าถ้าฉันกลับมาเธอจะให้รางวัลฉันนี่นา?”

“อ...เอ่อ....คือบั่บ...เรื่องนั้นฉันแค่....”

“เธอบอกว่าเป็นของมีค่ามากๆ ม๊ากกกมากๆๆๆ”

“แฮะๆ ดาร์ลิงงงง~”

ฉันยิ้มแบบเขิลๆให้เขาเเล้วชายตาขึ้นไปมองปิ๊งๆใส่เขาเหมือนกับลูกหมาที่รู้ตัวว่ากำลังจะมีคนรับไปเลี้ยง

“มองอย่างนี้คือไม่มีใช่มั้ย?....”

เขาพูดให้ฉันแล้วยิ้มมุมปากพร้อมกับเอานิ้วมาดีดที่หัวฉันเบาๆอย่างเอ็นดู

ปั๊กก~

“เเอร้ยยยย>< ใครบอกคะว่าไม่มี>< นี่ไงคะเอารางวัลไปเลยยย”

“อ้ะ?”

ทันทีที่ฉันพูดจบฉันก็โผเข้าไปกระโดดกอดเขาทันทีอย่างรวดเร็ว เขาดูตกใจเล็กน้อยเเต่ก็กอดฉันตอบแล้วพูดว่า

“อะไรเนี่ย!!!! ยัยเบอะ!!!!”

“ฉันนี่ไงคะรางวัลของคุณณณ>///< ดีใจด้วยนะคะคุณได้ภรรยาสุดสวยน่ารัก1คนน”

“ฮะฮะ>< เธอมันบ้า.......”

เขาอุ้มฉันมานั่งบนตักเขาที่โซฟาพร้อมกับเอาคางแหลมๆมาเกยที่หัวไหล่ของฉัน

“.............”

“เป็นอะไรไปคะ?.....ไม่ชอบรางวัลเหรอ? ขอโทษค่ะงั้นเดี๋ยวฉันไปเด็ดดอกไม้ในสวนมาทดแทนให้ก่อนสักดอกนะคะ><”

ฝึบ

“ไม่ต้อง....”

“...........”

เขาสวมกอดฉันจากทางด้านหลังแน่นยิ่งกว่าเดิมพร้อมกับเอาหน้าซุกเข้าที่หลังเล็กๆของฉัน

“ขอบคุณมากนะ.......”

“...............”

“ขออยู่อย่างนี้สักพักได้มั้ย....”

“ได้ค่ะ>< ได้แน่นอนค่ะดาร์ลิงง>///<”

“...........”

“....................”

“เธออยากกลับไทยเมื่อไหร่?....”

“คะ?”

“อยากไปที่ไหน เที่ยวที่ไหน......เรียกร้องมาบ้างก็ได้นะ ฉันไม่ว่าอะไรสักหน่อย”

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ>< ดาร์ลิงยุ่งจะตาย จะอยู่ที่ไหนขอแค่มีคุณฉันก็โอเคทั้งนั้นแหละค่ะ>////<”

ฉันพูดพลางเข้าไปนอนซบที่อกของเขาอย่างออดอ้อน เขายิ้มเเล้วเอามือมาลูบหัวฉันพร้อมกับพูดว่า

“ถ้างั้นพรุ่งนี้กลับไทยกันนะ หรือว่าเธออยากอยู่ที่อิตาลีต่อ?”

“ถ้าดาร์ลิงไม่มีงานที่นี่ เรากลับไทยกันก็ได้ค่ะะะ>///<”

“...........”

เขายิ้มให้ฉันพลางเข้ามาหอมแก้มฉันช้าๆอย่างนุ่มนวล ฉันเขิลจัง>///< เขาน่ารักแปลกๆนะเนี่ยวันนี้~

—————

-วันต่อมา-

วะฮะฮ่าาาา!!! เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก>< ตอนนี้ฉันอยู่ที่ประเทศไทยเเล้ววู้วหู้วจุ๊กกรู้วกระจู้ววู้ววววว~~

ตึกตึกตึกตึก

ฉันเดินมาตัวเปล่าลงมาจากเครื่องบินส่วนตัวตามเคย>< ตอนเเรกฉันกะจะขนขนมและของฝากมาฝากมะเขือเเละมะเหมี่ยวด้วย เเต่เขาบอกว่าที่บ้านมีขนมพวกนั้นเยอะเเยะ เขาซื้อเก็บเอาไว้ให้ฉันตอนเขาไปทำงานมา(ฉันไม่ได้กินอิอิ>///<) งั้นค่อยเอาขนมพวกนั้นไปให้เจ้ามะเขือกับมะเหมี่ยวลองชิมดูก่อนละกัน~

ตึกตึกตึก

ฉันกำลังเดินตามหลังเขาอยู่ต้อยๆ เเม้ว่าตาของเขาจะจ้องไปข้างหน้า แต่มือของเขานั้นจับมือเล็กๆของฉัรเอาไว้อยู่ตลอดเวลา......ฉันรู้สึกได้ด้วยนะว่าเขาเหล่มามองฉันอยู่เป็นระยะๆ

แอร้ย!!! นั่น!!! ฝรั่งหล่อบอกต่อด้วยยยย><

“มองอะไร......”

“อ้ะ?!!”

เขาพูดขึ้นมาทันทีที่เห็นฉันหันไปมองฝรั่งที่เดินสวนทางมา ฮือT^T ฉันสาบานได้เลยนะว่าเเค่หันไปมองแปปเดียว>< ยังไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆน้าาาา

“มองวิวไงคะะ>//< เเหมสนามบินนี่ส๊วยสวยยย”

“เธอไม่ได้มองสนามบิน!! เธอมองไอ้ฝรั่งพวกนั้นต่างหาก!!”

“เย้ยย>< แหมดาร์ลิงง เเค่มองนิดเดียวไม่คิดไรๆๆ ไม่thinkเอนี่ติงค่ะดาร์ลิงงงง”

“ถ้าเธอมองมันอีกล่ะก็ ฉันจะไม่ปล่อยให้มันเดินผ่านไปอีกง่ายๆแน่!!!”

“หืม.....”

“มาหื้มเห้อมอะไร!!!”

“ขี้หึงนะเนี่ยตัวเองงง>///< น่ารักจัง~”

“ก.......ก็ถ้ารู้ว่าหึงก็อย่ามองอีกก็แล้วกัน!!”

ตึกตึกตึก

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็รีบหันหน้าหลบฉันไปอีกทางแล้วรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วยิ่งขึ้นกว่าเดิม ฉันสังเกตเห็นหูของเขาที่แดงระเรื่อๆอยู่ด้วยล่ะ>< เขากำลังเขิลใช่มั้ย??! วี๊ดดดด น่ารักจังงง~ มีหึงดัวะ!

ตึกตึกตึก

ปั่ก!!!

เขาขึ้นมานั่งไขว่ห้างในรถลีมูซีนข้างๆฉัน แต่ทันใดนั้นเอง....

ตะดึ๊ง!!!

อุต๊ะ!!! เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นมาซะแล้ววว>///< รู้สึกจะมีคนส่งข้อความมานะ เอาไว้อ่านที่บ้านละกันน

ตะดึ๊ง!!!!

ตะดึ๊งง!!!!!

ตะดึ๊ง!!!!!!!!!

ตะระริงติ๊งติ่งงง!!!!

ตะระริงติ๊งติ่งงงงงงงงงง!!!!

เย้!!!! ใครก็ไม่รู้รัวส่งข้อความมา และจบท้ายด้วยการโทรมาหาฉันT^T ใครกันนะ.....ท่าทางจะเรื่องสำคัญญ

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อที่จะรับสาย เเต่เเล้วฉันก็หยุดชะงักเมื่อคิดได้ ฉันควรจะขออนุญาตเขาก่อนด้วยมั้ยนะ?

“เอ่อ.....”

“รับไปเถอะ......”

ทันทีที่ฉันหันไปหาเขา เขาก็พูดกับฉันแต่สายตาของเขากำลังมองไปที่อื่น หึ่ยทำไมเย็นชาจังเลยนะ>< เมื่อกี้ยังหึงโหดเป็นวัวกระทิงอยู่เลยยย

“ฮัลโหล?”

‘อีปราง!!!! แก!!! มาช่วยงานหน่อย!!!’

“หา? ช่วยงานเหรอ? งานอะไรรร?”

ยัยน้ำขิงเพื่อนของฉันโทรมาบอกให้ฉันไปช่วยงานด้วยเสียงเจื้อยเเจ้ว เอาหูแนบโทรศัพท์ครั้งเเรกเสียงดังจนหูแทบแตก กดลดเสียงแทบไม่ทันแหนะ>///<

‘ก็งานรับน้องไง!!! ปีนี้เฟรชชี่เยอะเวอร์ๆอ่ะเเก! นี่ฉันก็มาช่วยที่มหาลัยได้3วันละ แกมาช่วยหน่อยเร็วๆเลย’

“อ...อ๋อ!! ได้เลยๆ ให้ไปช่วยวันไหนอ่าา”

‘วันนี้เลยได้มั้ย!! อ้ะ!!! ฉันต้องไปแล้วแก!! รีบมานะบ้ายบาย!!’

“เดี๊ยวววววว>3<!!!!”

ตรู๊ดๆ

แงงงงงง!!! เพื่อนบร้าาาาT^T ทำไมทำกันอย่างนี้>< ล....แล้วฉันจะขอเขายังไงดีล่ะเนี่ยทีนี้ ขอออกไปนอกบ้านทันทีที่เพิ่งกลับมาที่ไทยเนี่ยเขาจะให้มั้ยนะ>< บรึ๋ยย~

“ดาร์ลิงคะะ ฉันขอ......”

“.............”

“ขอไปมหาลัย ไปช่วยรับน้องที่มหาลัยได้มั้ยคะ><.....”

“.......ไปวันไหน.......”

“....ว....วันนี้......”

ฉันหันมาพูดกับเขาด้วย่ำเสียงออดอ้อนพร้อมกับทำท่าเอานิ้วชี้มาจิ้มๆกันเหมือนเด็กน้อย

“หา!!!! วันนี้?!!”

“นะคะๆๆ >///< ฉันจะรีบไปรีบกลับเลยน้าา ไปช่วยงานรับน้องจริงๆนะคะ>< ฉันต้องไปช่วยเพื่อนๆ...”

“................”

“น้าาาาาาาา~ นะๆดาร์ลิงงง”

“.......ถึงบ้านก็รีบไปเปลี่ยนชุด....เดี๋ยวฉันจะไปส่ง...”

“เย้>////< ดาร์ลิงน่ารักที่สุดดด”

ม๊วฟฟฟ

ฉันปรี่เข้าไปหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ๆทันทีที่เขาอนุญาต เขาหันมามองค้อนฉันเล็กน้อยแต่สุดท้ายแล้วเขาก็ส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มมุมปากให้ฉัน>////<

—————-

-2 ชั่วโมงผ่านไป-

ทะดะเเดมแทมแท่มแทมมมม~

ชะเเว๊บบบบ!!! ในที่สุดตอนนี้ฉันก็อยู่ที่มหาลัยเเล้วทุกคนน แต่ว่าฉันยังไม่ลงจากรถลัมโบร์กินีเลย>< เขากำลังขับรถพาฉันเข้าไปที่คณะอยู่ จริงๆฉันเดินเองก็ได้><แต่เขาบอกว่ามันเสียเวลาT^T(เขาบอกด้วยนะคะว่าขาฉันมันสั้น-,,-)

“ดาร์ลิงๆๆ จอดตรงนี้แหละๆ”

“เดี๋ยวสิ มันยังไม่ถึงที่รับน้องเลยไม่ใช่รึไง!?”

“ไม่เอา>< ไปจอดตรงนั้นเดี๋ยวเพื่อนๆก็ล้อฉันอีกหรอก>< จอดตรงนี้แหละค่ะ เดินไปไม่ไกล”

“ไม่เอา....”

บรืนนน

“แว้กกก!!”

เย้ยย!!! เขาไม่ยอมฟังฉันเลย>< เขาปฏิเสธฉันและขับรถต่อไปเรื่อยๆจนตอนนี้ก็มาถึงหน้าลานกว้างที่คณะของฉันกำลังรับน้องซะเเย้วT^T

“เสร็จเเล้วโทรบอกนะ......จะได้มารับ”

“ส่งคนขับรถมาก็ได้ค่ะ>< ดาร์ลิงทำงานเถอะะะ ฉันไม่เป็นไร”

“ช่วงที่ฉันว่าง.....ฉันก็มาดูแลเธอไง”

“...........”

“ไว้เจอกัน....”

ปั่ก

ฉันลงจากรถละมโบร์กินีสีดำแซมเทาแวววาวมาอย่างงงๆ ใบหน้าของฉันกำลังร้อมผ่าวไปด้วยความเขิลอาย......-///-

ตึกตึกตึกตึก

ฉันค่อยๆวิ่งเหยาะๆไปหานังน้ำขิงที่กำลังเขียนป้ายชื่อให้ฉันอยู่ ฉันรับป้ายชื่อมาจากน้ำขิงแล้วใส่มันอย่างคล่องเเคล่ว

“เขาจับสายรหัวกันยังอ่ะน้ำขิง?”

“จับแล้วๆ หลานรหัสแกอยู่นู่นนน!!! แล้วน้องรหัสแกกำลังว้ากอยู่กับอีคลีนตรงนั้นไงๆๆ”

อู้ววว>< จริงด้วยย น้องรหัสของฉันชื่อว่า ‘ปูลม’ เป็นผู้ชายเนิร์ดๆรักเรียนคนนึงอิอิ ไม่เชื่อเลยว่ามันจะมาเป็นพี่ว้ากที่พึ่งพาได้ขนาดนี้นะเนี่ยยย

อุ้ยย>< น้องรหัสของฉันงานดีเวอร์ๆอ่ะะะ เเต่ว่าเป็นผู้หญิงนะ>////< สวยจังง หน้าตาอย่างกับตุ๊กตาเลยเเหนะ>///<

ปูลมส่งต่อหน้าที่พี่ว้ากให้เพื่อนของมัน แล้วมันก็เดินมาหาฉันพร้อมกับยิ้มยียวนกวนบาทา-.,-

“แหมๆๆ วันนี้ใครมาส่งหน่ะะ ผมเห็นนะๆ”

“บ้าาา ไปคุมน้องต่อเลยไปๆๆ ชิ้วๆ”

ฉันไล่ปูลมให้ไปทำงานต่อทันทีที่มันกำลังล้อฉัน แค่ล้อยังน้อยไป มันทำท่าเต้นระริกระรี้ให้ฉันดูอีกต่างหาก! น้องบ้า!!! เดี๋ยวนี้หัดล้อพรี่รหัสเเล้วเรอะ!!!

“ไม่มีไรมาเลยน้อง อีปรางมันมากับผัว ผัวมาส่ง!!”

“มายก้อด!!! ผมก็พอได้ข่าวนะว่าพี่เเต่งงาน เรื่องจริงป้ะเนี่ย? ถถถ.....มิ๊ทัมมิ๊ดา~”

“กี๊ดดดดด!!>< นังน้ำคลอง!!!(น้ำขิงนั้นแหละค่ะ><) แกจะไปบอกมันทำม้ายยย?”

“คิกๆๆๆ”

ปูลมกับน้ำขิงหัวเราะที่เห็นฉันเขิล เราสามคนจึงวิ่งไล่จับกันอยู่พักนึงเหมือนเด็กๆ.....แฮ่กๆ เล่าเเล้วเหนื่อยT,,T

‘เดี๋ยวพี่จะปล่อยไปพักกินข้าวนะน้อง!!! บ่ายครึ่งมาเจอกันตรงนี้เหมือนเดิม!!!! โอเคมั้ย!!!!!’

อ้ะ!!! เหล่าพี่ว้ากทั้งหลายได้ปล่อยเฟรชชี่ออกทานอาหารเที่ยงแล้ว>< ตอนนี้คนชุลมุนจัง.....ปูลมกับน้ำขิงก็วิ่งหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้แฮะ?

ฉันเดินมานั่งที่เก้าอี้ในเตนท์ช้าๆด้วยความเหนื่อยหอบ......หนอยเจ้า2ตัวนั้นวิ่งเร็วชะมัด>< คนขาสั้นอย่างฉันก็เสียเปรียบสิอย่างนี้T-T

“พี่คะ?.....”

“....เอ๋?......”

กรี๊ด!!!!! อยู่ดีๆหลานรหัสสุดสวยใสน่ารักของฉันก็มาอยู่ตรงหน้าฉันซะแล้ว>< แถมเข้ามาคุยกับฉันอีกต่างหากกก>< คุยได้ค่ะพี่เฟรนลี่ม๊ากมาก พี่ไม่กัดนะพี่ฉีดยามาแล้ว? ปรึกษาได้ทุกอย่างยกเว้นเรื่องเงินนะคะอิอิ

“พี่คือป้ารหัสของหนูใช้รึเปล่าคะ?”

“ใช่คะะะ>///<”

น่ารักจัง.....ขาวสวยหมวยอวบอึ๋ม ประกวดดาวคณะได้สบายๆเลยนะเนี่ย เขิลจังเลยง่าา>///<

“หนูชื่อเพิร์ลนะคะ พี่คือพี่มะปรางใช่มั้ยคะ”

“ใช่ค่ะะ^^”

“.......สวยตรงไหน?.....”

“...????....”

555น้องเขาน่ารักดีนะเนี่ย>< มีเเซวกันดัวะ

“....ก็แค่ผู้หญิงกระจอกๆตัวเล็กๆ คนนึงเท่านั้นเอง อย่ามาทำซ่าไปหน่อยเลย....ระวังตัวเองไว้ให้ดีเถอะ”

“ห้ะ?”

“.....ผู้หญิงอย่างแกมันร่าน! ท้องล่ะสิถึงรีบแต่งงาน แหมเดี๋ยวเขาก็ทิ้งแก”

“...........”

อมก.....

“อ้ะ....จริงสิ ขอไม่เรียกว่าพี่นะ พอดีว่าแกทำตัวไม่น่านับถือน่ะ นังโสเภณีขายตัว”

“น้อง!!!!!!”

ตึกตึกตึก

ทันทีที่ยัยนั่นพูดจบ นางก็รีบเดินบิดตูดไปทางอื่นทันทีอย่างไม่รอช้า หนอย!!! มันจะมากไปแล้วนะ!!! อย่างนี้ไม่เรียกว่าล้อเล่นเเล้ว!!!

แต่งงานแล้วมันผิดตรงไหน?! หน้าตาน่ารักซะเปล่า! ทำไมทำตัวแบบนี้กัน><!! มะปรางจะไม่ทน!!

ถือว่านี่เป็นครั้งแรกที่น้องเขาทำผิด....ฉันจะปล่อยๆไปละกัน แต่ถ้านางยังเข้ามาหย่อนระเบิดอีกเรื่อยๆละก็........ฉันจะทำยังไงดีคะนักอ่านT^T ฮรึก แหมไอเราก็พูดซะเท่เลย ความจริงคือคิดไรไม่ออกก

.....พอมาคิดดูดีๆแล้วฉันก็ไม่เคยรู้จักน้องเขามาก่อนเลยด้วยซ้ำนะ ฉันไปทำอะไรให้น้องเขาโกรธรึเปล่าเนี่ย น้องเขาจำคนผิดแน่ๆเยย><.....ถ้าเกิดทะเลาะกันในมหาลัยล่ะก็ ข่าวแพร่ไปไวมากแน่ๆ ถึงตอนนั้นอาจเกิดปัญหาตามมา

......ฉันคงต้องคิดดีๆซะแล้วT^T.....


#เอาล่ะะ เรามาเอาใจช่วยนางเอกของเรากันดีกว่าาา ว่าจะรับมือยังไงกับรุ่นน้องคนนี้ดี รุ่นน้องคนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆเลยไรท์สัมผัสได้>< เนื้อเรื่องดำเนินมาจนเข้าใกล้ตอนจบมากขึ้นทุกทีแล้วน้าาาา ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยจ้าาา

Spoil: ตอนหน้า จะมีคนโดนผู้ชายประมาณเกือบ10คนรุมทำร้าย จะมีคนเลือดขึ้นหน้า จะมีผัวะๆ ตุบๆ เพียะๆ

รักนักอ่านทุกโคลลลล (ตอนนี้สั้นหน่อยน้าาา ร่างกายไรท์โทรมมากเวอร์T^T ขอโทษจริงๆค่ะฮืออ)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว