ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่18 (ตอนนี้เป็นตอนสั้นนะ) ก็อบลินกับNc ที่หายไป

ชื่อตอน : ตอนที่18 (ตอนนี้เป็นตอนสั้นนะ) ก็อบลินกับNc ที่หายไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.พ. 2561 14:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่18 (ตอนนี้เป็นตอนสั้นนะ) ก็อบลินกับNc ที่หายไป
แบบอักษร

"หึ ก็นึกว่าจะทำให้ชั้นสนุกมากกว่านี่สักหน่อยสะอีก"

มาโอยืนอยู่ท่ามกลางซากศพของก็อบลินจำนวนมาก ซึ่งที่ๆมาโออยู่มันก็คือรังของก็อบลิน มาโอเดินผ่านซากศพของเหล่าก็อบลินไปอย่างไม่สนใจใยดี 

ถ้าถามว่าทำไมมาโอถึง มาอยู่ในรังของกอบลินได้นั้นก็ต้องย้อนกลับไปก่อนหน้านี้

°°°

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้

"เห้อน่าเบื่อชะมัดเลยนะ"

หลังจากที่มาโอแยกกับฝูงแบล็ควูล์ฟมา มาโอก็เดินไปเรื่อยๆไรจุดหมาย โดนมีเรย์เดินตามอยู่ข้างๆ

"นี่ปะป๋าคะตรงนั้นมีพุ่มไม้อยู่นะคะ เราไปเล่นอะไรสนุกๆ กันตรงนั้นดีกว่านะคะ"

เรย์ชี้ไปยังพุ้มไม้ด้านหน้า

"เห๋ ก็ไม่เลวนะ งั้นก็ไปสิ"

ทั้งสองคนเดินไปใกล้ๆพุ่มไม้ เมื่อทั้งสองเดินเข้าใกล้ ทั้งสองก็ได้ยินเสียงแปลกๆดังออกมา จากด้านหลังพุ่มไม้

"อ่า อ่า หยุดนะ อ่า อ่า อ่า ฉันขอร้องละ อ่า อ่า อ่า ท ท่านเทพโปรดช่วยฉันด้วยเถอะ"

สิ่งที่มาโอกับเรย์เห็นคือ มีหญิงสาวคนหนึ่งที่น่าจะเป็นนักผจญภัย เสื้อผ้าโดนฉีกขาด นอนหงายหน้าอยู่บนพื้น และมีก็อบลินตัวหนึ่งกำลัง สนุกกับร่างกายส่วนล่างของเธอ

เจ้าก็อบลินกำลังใช้ แกนกายสีเขียวของมันขยับเข้าออกน้องสาว ของนักผจญภัยสาว

เจ้าก็อบลินขยับแกนกายของมันอย่างเมามันจน มันไม่รู้สึกถึงตัวตนของ มาโอกับเรย์

"กี้ กี้ กี้ กี้ กี้"

เจ้าก็อบลินเร่งจังหวะขยับแกนกายเข้าออกให้เร็วขึ้น

"อ่า อ่า อ่า อ่า หยุดนะ ฉ ฉันจะ ส อ่า อ่า ฉันจะเสร็จ อือออ อือออ"

เจ้าก็อบลินดึงแกนกายของมันออกจากน้องสาวของนักผจญภัยสาว แล้วใส่แกนกายเข้าปากของเธอ พร้อมกับปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นจำนวนมากออกมา ใส่ปากของเธอ

"อืออ อือออ อือออ อือออ"

น้ำขาวขุ่นของเจ้าก็อบลินมีจำนวนมากเกินกว่าที่หญิงสาวจะกลืนลงไปได้หมด ทำให้มีน้ำขาวขุ่นส่วนนึงไหลออกมาจากปากของเธอ

เจ้าก็อบลินดึงแกนกายของมันออกจากปากของหญิงสาว แต่เจ้าแกนกายของเจ้าก็อบลิน มันยังคงตั้งชูแข็งแรง

เจ้าก็อบลินมองร่างของหญิงสาวอยู่สักพัก แล้วมันก็ยิ้มออกมา และเดินไปหยิบฝักมีด ที่น่าจะเป็นของหญิงสาวขึ้นมาและมันก็เดินไปหยิบอะไรบางอย่าง ดูแล้วน่าจะเป็นผลไม้ลูกเล็กๆจำนวนมาก

เจ้าก็อบลินเดินกลับมายังจุดที่หญิงสาวอยู่ แล้ววางของที่มันหยิบมาไว้ข้างๆตัวมัน

ที่หญิงสาวไม่หนีไปตอนที่เจ้าก็อบลินเดินไปเอาของอยู่นั้นก็เพราะว่า หญิงสาวไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัว

เจ้าก็อบลินจับร่างของหญิงสาวให้เธอคว่ำหน้าลงกับพื้น เจ้าก็อบลินใช้มือทั้งสองข้างจับก้นของหญิงสาว

แล้วใช้ลิ้นเลียรูด้านล่างทั้งสองของหญิงสาว

"แฮ่ก อ่า อ่า อ่า"

หญิงสาวนั้นไม่มีแรงแม้แต่จะขัดขืน เจ้าก็อบลินแม้แต่นิดเดียว

เจ้าก็อบลินที่เห็นหญิงสาวตรงหน้าของมันไม่ขัดขืนมันแล้ว มันจึงหยิบผลไม้ขึ้นมา แล้วเจ้าก็อบลินนำผลไม้ที่มันหยิบมา ใส่เข้าไปในรูทวารของหญิงสาว

"อ่าาา อ่าาาา ก แก เอาอะไรใส่เข้ามาในก้นของฉันหน่ะ อ่าา อ่าา"

ป้าป ป้าป ป้าป ป้าป ป้าป

 เมื่อเจ้าก็อบลินแหย่ผลไม้ใส่รูทวารของหญิงสาวจนพอใจ เจ้าก็อบลินก็ตีก้นของหญิงสาว

"อ้าย อ้าย อ้าย อ้าย เจ็บนะ หยุดนะฉันขอร้องละ"

เจ้าก็อบลินไม่สนใจสิ่งที่หญิงสาวพูดหรือเพราะมันไม่เข้าใจสิ่งที่หญิงสาวพูดก็ไม่รู้ มันยังคงตีก้นของหญิงสาวต่อไป ซึ่งการตีแต่ละครั้งทำให้ผลไม้ที่มันแหย่ใส่รูทวารของ หญิงสาวไหลออกมาทีละลูกๆ

เมื่อเจ้าก็อบลินตีก้นจนพอใจมันก็เลิกตี แล้วมันก็หยิบผลไม้ที่ไหลออกมาจากรูทวารของหญิงสาวขึ้นมากิน เมื่อเจ้าก็อบลินกินเข้าไป มันก็ส่งเสียงร้องอย่างดีใจออกมา

"หยะแหย่ง ชะมัดเลย"

เรย์สถบออกมาหลังจากเห็นสิ่งที่เจ้าก็อบลินทำกับหญิงสาว แต่จู่ๆเธอก็หันมาหามาโอ

"แต่ถ้าปะป๋าต้องการทำแบบนั้นหนูก็ยินดีเป็นอย่างมากเลยละคะ ปะป๋า"

มาโอหันหน้ามายิ้มให้เรย์ พร้อมกับลูบหัวเรย์ไปด้วย

"อืม ชั้นจะลองเอาเก็บไปคิดดูละกันนะ"

"ปะป๋า ปะป๋าจะเอายังไงกับเจ้าก็อบลินตัวนั้นเหรอคะ"

"อืมนั้นสินะ ตอนแรกชั้นกะจะดูการแสดงของเจ้านั้นจนจบละนะ แต่ชั้นคิดอีกทีแล้ว ชั้นว่าพวกเราไปกันดีกว่านะ"

"ช ช่วยด้วย ช่วยด้วย ขอร้องละ จะใครก็ได้"

"หึขอร้องไปเถอะ ต่อให้ขอร้องให้ตายยังไงก็ไม่มีใครมาช่วยหรอกนะ"

มาโอพูดออกมาเบาๆ จนเหมือนกับมาโอพูดกับตัวเอง 

ตุบ ตุบ

หัวของเจ้าก็อบลินร่วงลงไปอยู่บนพื้น ตามด้วยร่างที่ไร้หัวของเจ้าก็อบลินที่ล้มลงบนพื้น

ซึ่งคนที่เป็นคนทำก็คือมาโอนั้นเอง

"ปะป๋าคะดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะสลบไปแล้วนะคะ"

"...."

มาโอไม่ได้พูดอะไรแต่ สร้างผ้าขึ้นมาผืนหนึ่งเพื่อปกปิดร่างกายที่ไร้เสื้อผ้าของหญิงสาว

"เรย์เธออยู่ที่นี่ค่อยดูแลยัยนี่ ส่วนชั้นจะไปหาอะไรสนุกๆ ทำสักหน่อย"

"เข้าใจแล้วคะนายท่าน ขอให้โชคดีนะคะ"

มาโอเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าถ้ำแห่งหนึ่ง

"ที่นี่สิน-"

ยังไม่ทันที่มาโอจะพูดจบก็มีลูกธนูพุ่งออกมาจากด้านในของถ้ำ

มาโอเอียงคอเพียงเล็กน้อยก็สามารถหลบลูกธนูได้อย่างง่ายดาย

มีดวงตาสีแดงจำนวนมากโผล่ขึ้นมาในความมืดจากภายในถ้ำ

"มาถึงก็ทักทายกันได้แรงดีนี่ งั้นต่อไปถึงตาชั้นทักทายกลับไปบางละนะ"

มาโอนำอาวุธออกมาที่มือซ้ายและมือขวา ซึ่งอาวุธทั้งสองอันเป็นดาบสั้น เพราะถ้ำของก็อบลินมีขนาดที่ไม่กว้างมา ถ้าใช่อาวุธที่ยาว จะทำให้ใช้งานได้ไม่เต็มที่

°°°

กลับมาที่ปัจจุบัน

ขณะที่มาโอกำลังเดินลึกขึ้นไปภายในถ้ำ จู่ๆก็มีลูกไฟพุ่งเข้ามาหามาโอจากด้านหน้า

มาโอที่เห็นลูกไฟพุ่งเข้ามาก็โยนศพก็อบลินที่มาโอหยิบมาด้วย ใส่ลูกไฟที่กำลังพุ่งเข้ามา

แต่เหมือนมาโอจะโยนแรงไปสักหน่อย เพราะมเมื่อศพก็อบลินกระทบกับลูกไฟที่พุ่งมา มันก็ยังลอยไปทิศทางเดิม ทั้งที่มันยังติดไฟอยู่

ตุบ

"กี้~~~~ กี้~~~~"

ศพก็อบร่วงลงพื้นพร้อมกับมีเสียงร้องโหยหวนของก็อบลินที่อยู่ด้านหน้าของมาโอ

มาโอเดินเข้าไปยังจุดที่มีเสียงร้องดังออกมา ซึ่งมันคือก็อบลิน เมจ ซึ่งมันก็คือตัวที่ใช้เวทย์ไฟปล่อยลูกไฟใส่มาโอ

มาโอเดินเหยียบหัวก็อบลิน เมจ โดยที่ไม่หันไปมอง แล้วเดินต่อไป

"ออกไปนะ อย่าเข้ามา"

หลังจากที่มาโอเดินมาสักพักเค้าก็พบทางแยกสองทาง โดยทางด้านขวาคือทางที่มีเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังออกมา

มาโอไม่เสียเวลาคิด เดินไปทางด้านซ้ายในทันที

(ไรท์ : อ้าว เห้ยเอ็งไม่ไปช่วยคนก่อนละ)

เมื่อเดินมาสักพักมาโอก็พบกับ ที่ที่น่าจะเป็นที่เก็บสมบัติของพวกก็อบลิน มาโอยิ้มออกมาพร้อมกับพูดว่า

"ของทั้งหมดนี่ชั้นขอละกันนะ ไงตายไปแล้วพวกแกก็ไม่ได้ใช้อยู่แล้ว"

พูดจบก็มีก็อบลินตัวหนึ่งโผล่มาโจมตีมาโอจากด้านหลัง ซึ่งก็แน่ว่ามาโอก็หลบได้อย่างสบาย พร้อมกับโจมตีกลับไป

"หืม นี่มันอะไรเนี่ย"

มาโอมองไปที่กองสมบัติ ซึ่งมีสิ่งนึงที่ทำให้มาโอสนใจเป็นพิเศษ มาโอจึงเอื้อมมือไปหยิบมันมา

ซึ่งสิ่งนั้นคือ กางเกงในของอลิส

(อลิส : ไม่ใช่แล้วโว้ยอย่านอกเรื่อง)

(เรย์ : ขอโทษในความไม่สะดวกคะ ตอนนี้ไรท์กำลังโดน อลิสวิ่งเอาเคียวไล่ฟันอยู่คะ)

(เอาใหม่)

มาโอเก็บสมบัติทั้งหมดเข้า

"อย่าเข้ามานะไอ้ตัวน่ารังเกียจ"

มาโอจึงเดินไปทางที่มีเสียงดังออกมา ที่ปลายทางมาโอ พบกับก็อบลินตัวนึงแต่มันไม่ได้สนใจมาโอเลย มาโอจึงจัดการฆ่ามันด้วยการเดินเข้าไปปาดคอมันจากด้านหลัง

หลังจากที่ปาดคอเจ้าก็อบลินเสร็จ มาโอก็พบกับหญิงสาวประมาณ10คน ที่กำลังมองมาโอกันเป็นตาเดียว ซึ่งพวกเธอน่าจะโดนพวกก็อบลินจับมาเพื่อเป็นแม่พันธุ์

"เห้นี่ นายหน่ะ"

คงเพราะมาโอจ้องพวกเธออย่างเดียวไม่พูดอะไร จึงมีหญิงสาวคนหนึ่งพูดขึ้นมา ซึ่งถ้าดูจากการแต่งตัวเธอน่าจะเป็นนักผจญภัย

"หืม มีอะไรงั้นเหรอ"

"นายเป็นนักผจญภัยใช่ไหม นายมาช่วยพวกเราใช่ไหม"

"ใช่ชั้นเป็นนักผจญภัย แต่ชั้นไม่ได้มาช่วยพวกเธอหรอกนะ ชั้นแค่ผ่านทางมาหน่ะ และอีกอย่างชั้นช่วยพวกเธอไปชั้นก็ไม่เห็นจะได้ละ"

มาโอพูดจบก็เดินกลับไปทางที่เดินมา

"รอเดียวก่อนคะ"

มีเสียงเล็กๆเรียกมาโอ มาโอจึงหันกลับไปทางที่มาของเสียง ซึ่งเมื่อหันไปมาโอก็พบกับเด็กสาวคนหนึ่ง

"ค คือว่าถึงจะไม่เยอะมากนักแต่..."

เด็กยื่นเงินให้มาโอ โดยมีเหรียญทองแดง 10 เหรียญ เหรียญเงิน 1เหรียญ

"เก็บเงินนั้นไปเถอะนะยังไงชั้นก็จะเข้าเมืองอยู่แล้ว ชั้นจะช่วยคุ้มกันให้พวกเธอละกันนะ"

มาโอพาพวกผู้หญิงออกมาจากถ้ำก็อบลิน โดยตอนที่พวกเธอเห็นก็อบลินจำนวนมากนอนตายอยู่พวกเธอก็ตกใจ แต่ก็มีคนพูดออกมาว่า

"พวกมันสมควรโดนแล้วละ"

เมื่อออกมาจากถ้ำพวกมาโอก็ไปยังจุดที่เรย์อยู่ซึ่งตอนนี้กลายเป็นทะเลเลือด ไปเรียบร้อย หลังจากนั้นพวกมาโอก็กลับไปที่เมืองโดยมาโอแยกกับพวกผู้หญิงตรงจุดที่ห่างจากกำแพงเมืองเล็กน้อย

°°°

ณ ปราสาทบริตัน

ตอนนี้ในปราสาทมาโอกำลังเดินไปยังห้องของตน แต่ระหว่างทางมาโอก็พบกับหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินอย่างหมดแรง ซึ่งหญิงสาวคนนั้นคือ ราชินีเรเนีย

"เป็นอะไรไปเหรอครับท่านราชินีเรเนีย ทำไมถึงดูเหนื่อยๆแบบนั้นละครับ"

"ก็ริกะหน่ะสิลากฉันไปโน่นมานี่ตลอดเลย ถึงเลเวลจะขึ้นมาเยอะก็เถอะ"

ตอนนี้เรเนียLvอัพจาก45เป็น59 

"แล้วท่านราชินีได้ดื่มยาที่ผมให้ไปหรือยังครับ"

"ยังเลยจ้ะ"

"งั้นก็พอดีเลยนะครับท่านราชินี ผมแนะนำว่าให้ดื่มยาที่ผมให้ไปตอนตื่นนอนนะครับ"

"ฉันจะลองดูนะจ้ะ"

ทั้งสองคนแยกย้ายไปห้องของตัวเอง

มาโอเข้ามาในห้องแล้วมองซาคุยะกับรินที่กำลังหลับอยู่บนเตียง

แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้มีเรย์ลงไปนอนด้วยอยู่อีกคน มาโอได้ยิ้มออกมาแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ที่รินเคยนอนอยู่

1ชั่วโมงต่อมา เช้าแล้วจ้า

 มาโอลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปที่เตียง

เรย์ลุกขึ้นมานั่งบนที่นอน

"อรุณสวัสดิ์คะ ปะป๋า"

"อืมอรุณสวัวสดิ์"

มาโอพูดจบเรย์ก็หายไป มาโอจึงปลุกซาคุยะกับริน

"ฮ้าววววว อืมมม อรุณสวัสดิ์คุโระ"

"อืมมม อรุณสวัสดิ์คะ นายท่าน"

"อืมอรุณสวัสดิ์ ทั้งสองคน"

คุโระยิ้มออกมา

"เอาละไปอาบน้ำได้แล้ว"

คุโระพาซาคุยะกับรินไปอาบน้ำแต่งตัว ระหว่างทางที่กลับห้องก็เจอลูน่ากับลูลู่ ซึ่งลูน่าทำหน้าไม่พอใจที่ไม่ได้อาบน้ำพร้อมกับคุโระ เมื่อกลับมาถึงห้องก็มีเมดมาเรียกไปกินอาหารเช้า

ระหว่างที่กำลังทานอาหารเช้าในห้องอาหาร ก็ได้มีเมดเดินเข้ามาแจ้งว่า

"ท่านราชินีคะ มีท่านผู้กล้ากับพรรคพวกมาขอเข้าพบคะ"

"งั้นบอกให้พวกเค้ารอฉันกินอาหารเสร็จก่อนนะ"

"ค่ะ"

"นี่ท่านราชินีเรเนียครับจะไม่เป็นไรหรอครับ ที่ปล่อยให้พวกท่านผู้กล้าคอยหน่ะครับ"

"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ แล้วฉันจะทิ้งแขกของฉันไปได้ไงละจ้ะ พวกเธอทั้ง5คนเป็นแขกของฉันนะ"

เมื่อทานอาหารกันเสร็จพวกคุโระก็ได้ตามเรเนียไปที่ห้องบัลลังก์ เพราะเรเนียบอกให้ตามมาด้วย

เมื่อราชินีเรเนียนั่งบนบัลลังก์ทหารก็พาผู้กล้าหับพรรคพวกเข้ามา

ผู้กล้ากับพรรคพวกคุกเข่าลงตรงหน้าบังลังก์ของราชินีเรเนีย

###########

จบตอน

Yes เขียนทันด้วย

ผมคงต้องกลับไปเขียนเรื่องหลักมั้งละ

แวมไพร์ไม่ใส่ลิง

ความคิดเห็น