ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความลับของแคว้นฉี

ชื่อตอน : ความลับของแคว้นฉี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2561 07:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความลับของแคว้นฉี
แบบอักษร

อ๋องลี่หยางลุกขึ้นบิดร่างกาย ดวงตาเหลือบมองไปยังพระชายาที่นอนซุกผ้าห่มโผล่แค่หน้าผากออกมา ในใจอ๋องลี่หยางรูสึกซาบซ่านเต็มอิ่มด้วยความรักจึงก้มลงจูบที่หน้าผากที่ยื่นโผล่ออกมา

เย่จงที่ถูกกวนร้องอื้อออกกมาหนึ่งครั้งก่อนมุดทั้งหน้าผากหลบเข้ายังผ้าห่มหนีตัวก่อกวน คนก่อกวนได้แต่ขำใจนึกสงสารที่สามวันก่อนใช้งานพระชายาหนักเกินไป แต่ใครใช้ให้อาจงน่ากินน่ารังแกขนาดนี้ เมื่อคิดเรื่องร้อนแรงขึ้นมาได้ก็ดึงผ้าห่มออกก่อนก้มลงกัดใบหูเล็กๆน่ารัก

“อ๊ะ!” เย่จงตกใจจนสะดุ้งตื่นขี้น

เมื่อดวงตาลืมตื่นมองเห็นคนที่นอนตะแคงข้างมองตนเองอยู่ก็อดหน้าแดงคิดถึงเรื่องดุเดือดที่เกิดขึ้นไม่ได้

“อาจงตื่นแล้ว หิวหรือไม่?” อ๋องลี่หยางใช้ปลายนิ้วค่อยๆเกลี่ยเส้นผมอีกฝ่ายขึ้นทัดหู

“เอ่อ ตื่นนานแล้วหรือ” เย่จงรู้สึกเขินๆที่ตื่นมาหลังคู่ของตัวเอง

“ดูเหมือนพระชายาจะยังหิวอยู่ นึกไม่ถึงจริงๆว่าพระชายาจะกินดุขนาดนี้” เย่จงหน้าแดงอีกครั้งกับคำเย้าแหย่ของอีกฝ่าย

“อาหยาง! ยังไงท่านก็เป็น...” ชายหนุ่มนึกขึ้นได้บางสิ่งไม่ควรพูดออกมาจึงรีบกลืนคำพูดที่เหลือลงท้องไป

“อาจง เรานั่งทานอาหารไปฟังเรื่องเล่าไปไหม”

สวนหินกลางตำหนักขณะนี้มีเพียงเจ้าของตำหนักและพระชายานั่งชมกันสองคน องครักษ์และบ่าวทั้งหลายหายตัวลี้ไปจากบริเวณหลังจากวางถ้วยชามอาหารให้นายทั้งคู่เสร็จ

“อาจงชอบตำหนักนี้หรือไม่” เย่จงพยักหน้า

“ตำหนักนี้เป็นที่เลี้ยงดูเรามาในฐานะรัชทายาทก่อนจะถูกลดตำแหน่งเป็นอ๋อง”

“อาหยางถ้าลำบากใจก็ไม่ต้องพูดอะไรเราพอเดาได้บางส่วน” เรื่องราวแก่แย่งชิงอำนาจทั้งหลายเขาพอรับรู้จากหนังมากมาย ดังนั้นหลังจากคืนเข้าหอผ่านไปเขาจึงพอเดาออกสี่ในสิบส่วน

“ไม่มากเท่าเมื่อก่อน อาจงเรานะก็อย่างที่เจ้ารู้ แม้แต่ตำแหน่งอ๋องก็ไม่คู่ควรด้วยซ้ำไป”

“อาหยาง...”

“ยามก่อนในอดีตฮ่องเต้ ขณะนั้นเสด็จแม่เป็นฮองเฮาที่ตำแหน่งไม่มั่นคงนัก สนมทั้งหลายต่างพากันจ้องตำแหน่งเรียกได้ว่าหากพลาดแค่พริบตาชีวิตก็ไม่เหลือลมหายใจ

ยามนั้นเสด็จแม่ตั้งครรภ์พร้อมกับสนมเฟยคนหนึ่งของเสด็จพ่อ อนาคตทั้งหมดล้วนฝากไว้กับข้าทารกที่อยู่ในครรภ์ขณะนั้น แต่แล้ววันที่คลอดเราออกมา...” อ๋องลี่หยางเงยหน้าเหม่อมองท้องฟ้าอย่างเศร้าสร้อย

เย่จงกระเถิบตัวเข้าไปใกล้ มือขาวเรียวค่อยๆตบที่หลังมือของอีกฝ่ายปลอบใจ

“เสด็จแม่เกรงว่าจะรักษาทั้งชีวิตและตำแหน่งของตัวเองไว้ไม่ได้เพราะสนมผู้นั้นคลอดทารกชายออกมา เราจึงถูกสลับตอนเกิดกับเฮยเจาบุตรชายของสาวใช้ที่ตามมาในขบวนเจ้าสาว เราถูกเลี้ยงมาที่ตำหนักเหมันต์แห่งนี้จวบจนรู้ความจึงได้สลับตัวกลับวัง

อาจงจินตนาการออกหรือไม่เพื่อความหวังของเสด็จแม่เราต้องพยายามหนักกว่าผู้อื่นต้องเก่งกว่าผู้ใดต้องเป็นที่หนึ่งในบรรดาพี่น้อง ด้วยเหตุนั้นเสด็จพ่อจึงรักและตั้งความหวังกับเรามากกว่าผู้ใด ความอิจฉาและนักฆ่าทั้งหลายมุ่งมาที่เราทันที และในช่วงนั้นเสด็จแม่ก็ตั้งครรภ์มังกรที่แท้จริง

เสด็จแม่ใช้เวลาและความรักทั้งหมดทุ่มเทให้กับทารกในครรภ์ และเมื่อยามอนุชาเราคลอดออกมาเสด็จแม่ได้ย้ายความหวังทั้งหมดไปที่อนุชา เพื่อให้อนุชาเติบโตมาอย่างปลอดภัยเราจึงถูกใช้เป็นเป้าล่อเพื่อให้อนุชารอดชีวิตจนเติบใหญ่ จนกระทั่งวันนั้น...” อ๋องลี่หยางหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก่อนจะค่อยๆใช้มือยกขึ้นลูบใบหน้าตัวเอง

“วันนั้นสนมผู้นั้นพร้อมขุนนางลุกขึ้นมาก่อกบฏ ยามนั้นขุนนางฝ่ายเสด็จแม่ลุกขึ้นมาช่วยต่อต้านกบฏชั่วกลุ่มนั้น การต่อสู้ผลักดันสนมผู้นั้นให้ตัดสินใจสู้ตาย นางใช้โอกาสยามเสด็จแม่เผลอใช้มีดเข้ามาทำร้ายอนุชาและเรา เสด็จแม่เลือกที่จะช่วยอนุชาก่อน เราจึงถูกนางจับตัวใช้มีดจี้ที่คอ

ยามนั้นเรามองเข้าไปยังแววตาเสด็จแม่ ในนั้นมีทั้งความเสียใจและโล่งใจ เจ้าลองทายนางเสียใจเรื่องอะไรโล่งใจเรื่องอะไร

เราไม่โทษเสด็จแม่หรอกอาจง ชีวิตคนทั้งตระกูลอยู่ในมือของเสด็จแม่ ขณะนั้นเป็นใครก็คงเลือกอนุชาและหากเราตายไปขณะนั้นตำแหน่งรัชทายาทย่อมตกเป็นของอนุชา เป็นการจบเรื่องโกหกทั้งหมดที่ดีที่สุด ในทางกลับกันหากเรารอดชีวิตย่อมเป็นหนามทิ่มต้องหาทางเด็ดหนามนี้อยู่ดี

ทันทีที่เราอ่านใจเสด็จแม่ออกเราตัดสินใจใช้มีดในมือของสนมผู้นั้นกรีดเข้าใบหน้าตนเอง ฮ่องเต้แคว้นฉีจึงตกเป็นของอนุชาของเรา

อาจงอย่าทำหน้าเช่นนั้นดูเราก่อนเรายังมีชีวิตที่ดีเราได้รอดจนพบเจ้า” อ๋องลี่หยางค่อยๆดึงตัวของชายหนุ่มเข้ามากอด

“อาหยาง ทำไมต้องเกิดเรื่องเช่นนี้ด้วย” เย่จงอดสงสารคนตรงหน้าไม่ได้ ไม่ใช่ความผิดของคนผู้นี้แม้แต่นิดเดียว ทุกสิ่งล้วนเป็นเพราะหนี้แค้นคนรุ่นเก่าทั้งสิ้น

“เพราะแบบนั้นเสด็จแม่และฮ่องเต้จึงติดหนี้เราอยู่อย่างไรเล่า ตำแหน่งอ๋องลี่หยางดูแลไพร่ทหารถึงสิบหมื่นนายรวมถึงอำนาจควบคุมทหารวังหลวงก็เป็นของเรา เช่นนี้แล้วก็ถือว่าชดใช้ให้ได้ส่วนหนึ่ง หรือว่าขนาดนี้พระชายายังคิดว่าไม่พอ อือ เช่นนั้นเราควรชิงตำแหน่งฮองเฮามาให้พระชายาดีหรือไม่ โอ้ย!” อ๋องลี่ยางโดนชายหนุ่มหยิกเอวอย่างหมั่นไส้

“เอาหละ เอาหละ ไม่ทำให้อาจงโกรธแล้ว เมื่อตอนนี้อาจงรู้ความลับของเราไปหมดแล้วชีวิตของเราอยู่ในมือเจ้าแล้วแต่จะบัญชา”

“ใครจะอยากได้ชีวิตท่านกัน” เย่จงแสร้งสะบัดหน้าไปอีกทาง

“เรารู้ เพราะว่าอาจงรักเรายิ่งกว่าสิ่งใด” ทันทีที่อ๋องลี่หยางพูดขึ้นเย่จงก็หน้าแดงอีกครั้ง

คนผู้นี้ทำไมขยันพูดเรื่องน่าอายได้ไม่รู้จักหยุดนะ!

ระหว่างที่เจ้าของตำหนักกับพระชายากำลังหยอกเย้ากันก็มีเสียงเอ็ดตะโรดังมาจากอีกทาง

“อาจารย์ ท่านลุง พวกท่านหนีมาเที่ยวกันสองคนทิ้งเราให้เฝ้าจวนอ๋องเป็นสาวใช้เช่นนี้ไม่ได้นะ!” องค์หญิงเฟยวิ่งถกกระโปรงเข้ามาในสวนหิน ใบหน้าบูดบึ้งยิ่ง

“อือ ดูท่าเราจะลืมไปว่าทิ้งหลานสาวไว้ให้ทำความสะอาดจวนก่อนมา”

“ท่านลุง ท่านเรียกการให้ดูแลการก่อสร้างเรือนใหม่ว่าทำความสะอาด! ครั้งหน้าเชิญท่านไปหลอกคนอื่นจะดีกว่า”

“ก่อสร้างเรือนใหม่?” นี่เขาออกมาไม่นานจวนอ๋องก่อสร้างเรือนเพิ่ม?

“พอดีเรือนนอนเจ้าไฟไหม้ แต่คงไม่ต้องย้ายเข้าไปนอนเรือนสร้างใหม่แล้ว เพราะต่อไปอาจงจะย้ายเข้ามานอนเรือนของสามี”

“…”

ทำไมเรือนของเขาจึงเกิดเพลิงได้ ความลับบางเรื่องเราไม่ควรไปแตะต้องใช่ไหม ควรปล่อยไปตามสายลม เมื่อคิดได้ชายหนุ่มก็สบายใจขึ้นที่ไม่ต้องรับรู้ถึงเรื่องโหดร้ายของคนรักตัวเอง

ตอนนี้ได้แต่งจบแล้วและลง mebmarket และ naiin รูปแบบ ebook เรียบร้อย จึงปิดตอนหลังจากนี้นะคะ ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามมาตลอดค่ะ

ความคิดเห็น