ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ผักกาดน้อยถูกกิน

ชื่อตอน : ผักกาดน้อยถูกกิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.พ. 2561 22:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
ผักกาดน้อยถูกกิน
แบบอักษร

เจ้าพายุม้าประจำตัวอ๋องลี่หยางถูกปล่อยให้พักผ่อนในคอกม้าหลังจากวิ่งพาเจ้านายมายังตำหนักเหมันต์ บ่าวในตำหนักต่างรู้งานหลังจากเตรียมสถานที่ก็หลบลี้หายตัวไปดั่งไม่เคยมีตัวตนจนเย่จงอดสงสัยไม่ได้ว่าคนของอ๋องลี่หยางล้วนเป็นนินจากันหมดหรือไม่ถึงทำตัวคล้ายเงาเข้าออกหายตัวรวดเร็วนัก

“อาจงดินทางมาเหนื่อยๆลองลงแช่ในบ่อน้ำแร่ร้อนธรรมชาติไหม?” อ๋องลี่หยางเดินจูงมือเย่จงมายังบ่อน้ำแร่

ทางเดินหินถูกปูตลอดทางเดินรอบข้างดอกไม้ฤดูร้อนพากันออกดอกพร้อมกันราวกับอยู่ในเรือนเพาะ เย่จงแม้เป็นผู้ชายก็ยังอดหยุดชื่นชมกลีบดอกไม้หลายสีสรรเหล่านี้ไม่ได้

“ดอกไม้ที่นี่บานตลอดเวลา อาจงชอบหรือไม่”

“เพราะน้ำพุร้อนที่นี่ทำให้ดอกไม้พวกนี้บานซินะ” แม้ข้างนอกจะเปลี่ยนฤดูกาลแต่บริเวณนี้เท่านั้นที่เวลาถูกหยุดลง

“ไม่เฉพาะดอกไม้ ผักด้านหลังก็ขยันงอกเงย อาจงจะมีผักสดทำอาหารตลอดเวลา”

“ปากหวานแบบนี้หลอกสตรีมากี่คนแล้วละ” ชายหนุ่มอดค้อนใส่คนข้างๆไม่ได้ ทำไมช่วงนี้เขารู้สึกอยากทำตัวเอาแต่ใจกับคนหน้าหนาข้างๆนี้เหลือเกินนะ

“เฉพาะกับอาจงเท่านั้น” อ๋องลี่หยางรีบจูงมือพาชายหนุ่มเดินเข้าไปยังด้านใน

เมื่อเดินมาถึงด้านใน เย่จงถึงกับยืนอ้าปากค้าง บ่อน้ำร้อนถูกขุดขึ้นข้างเรือนนอน ท่อน้ำร้อนถูกต่อจากน้ำพุร้อนด้านนอกเข้ามายังด้านใน นี่มันโรงแรมไฮโซในญี่ปุ่นชัดๆ เดินออกจากเรือนนอนมาทางห้องแยกด้านนอนก็พบบ่อน้ำร้อนที่สามารถมองภาพภูเขางามและดอกไม้รอบตัวได้

ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปผลัดเปลี่ยนเสื้อด้านในห้องนอนเพื่อออกมานอนแช่น้ำร้อนจิบเหล้าชมบรรยากาศ เสื้อตัวนอกสีขาวถูกพับวางเตรียมไว้ให้เจ้าของเรือน เย่จงรีบปลดชุดของตัวเองมาสวมใส่ชุดที่เตรียมไว้

“เราขอลงแช่ก่อน อาหยางก็รีบตามลงมาละ” เย่จงผิวปากอารมณ์ดีอุ้มของขบเคี้ยวและสุราที่ถูกเตรียมไว้วิ่งไปยังบ่อน้ำร้อน เขาค่อยๆแหย่เท้าขาวๆเพื่อทดสอบความร้อนของน้ำก่อนไหลลงไปแช่ทั้งตัว

อ๋องลี่หยางส่ายศีรษะเล็กน้อยก่อนเดินยิ้มเข้าไปผลัดชุดในเรือน

เมื่อชายหนุ่มก้าวลงในบ่อทั้งตัวก็ถึงกับต้องครางออกมา

“อา สบายจริงๆ” เย่จงปล่อยผมสยายในน้ำราวเส้นไหมให้เส้นผมยุ่งๆได้รับการดูแลจากพลังน้ำแร่ร้อนธรรมชาติ

จ๋อม เสียงก้าวลงน้ำทำให้เย่จงรู้ว่าอีกคนเดินลงมาแช่น้ำด้วยแล้วจึงลุกหันไปเพื่อชวนคนร่ำสุราด้วยกัน

“อาหยางซักจอกไหม? ...” ทันทีที่หันไปมองคนข้างหลังก็ต้องถึงกับตะลึงพาเอาจอกในมือตกน้ำ

“ก็ดี” อ๋องลี่หยางที่ไร้หน้ากากบนใบหน้าดูแซ่บหน้ากินจนเย่จงได้ยินเสียงกลองตีรัวดังในอกของตัวเอง

เสื้อขาวลู่ติดเรือนร่างของอ๋องไร้หน้ากากทำเอาเย่จงถึงกับกลืนน้ำลาย ดูไปดูมาร่างของอีกฝ่ายคล้ายจะบางกว่าร่างกายของเขาเสียอีก รูปร่าวช่างดูไม่เหมือนทหารเสียเลย

“อาจง ดูเจ้าจะชื่นชอบรูปร่างเราไม่น้อย...อยากเข้ามาสัมผัสไหม” เมื่อชายหนุ่มได้ยินคำหยอกเย้าของคนตรงหน้าก็ถึงกับหน้าแดงกวักน้ำสาดใส่คนหน้าด้านตรงหน้า

“ไร้สาระ!”   ชายหนุ่มค่อยๆเดินเข้ามาใกล้อ๋องลี่หยางก่อนจะหยิบขวดสุราบนถาดลอยน้ำเทสุราลงจอกเล็กยื่นให้ ทั้งคู่เริ่มแหงนนอนริมขอบบ่อมองท้องฟ้า ไม่นานนักอ๋องลี่หยางก็เริ่มเปิดปากทำลายความเงียบ

“อาจง เรื่องบางเรื่องมันยากที่จะเล่า”

“อือ” เย่จงตอบรับ เขารับรู้ในใจของอีกฝ่ายคงมีเรื่องมากมาย

“เจ้าสงสัยหรือไม่ทำไมฮ่องเต้และไทเฮาดูติดค้างเรามากมาย”

“สงสัยแต่ไม่อยากรู้” คนรู้มากมักตายเร็ว

“คำตอบสมกับเป็นอาจง เรารักเจ้าที่ตรงนี้เจ้ารู้หรือไม่”

เมื่อคำบอกรักเมื่อหลุดออกมาคนฟังย่อมตกใจจนลื่นล้มจมลงในบ่อ อ๋องลี่หยางรีบประคองพยุงตัวคนซุ่มซ่ามที่จมลงในบ่อจนสำลักน้ำหน้าแดง

“แค่ก แค่ก รู้หรือเปล่ากำลังพูดอะไรอยู่!”

“ชู่” อ๋องลี่หยางใช้นิ้วชี้ยกแตะที่ริมฝีปากของฝ่ายตรงข้าม

“เราอ๋องลี่หยางกล่าววาจาอะไรไม่เคยกลับคำ ทุกคำพูดล้วนเป็นเรื่องจริง”

เย่จงหน้าแดงก่ำจากคำบอกรักของอีกฝ่าย สตรีมากมายไม่เคยทำให้ก้อนเนื้อในช่องอกนี้เต้นรัวได้แล้วทำไมแค่คำพูดของคนตรงหน้าถึงมีอิทธิพลต่อก้อนเนื้อในอกเขามากนัก เย่จงพยายามจะอ้าปากพูดบางอย่างกับฝ่ายตรงข้ามกลับต้องถูกปิดปากด้วยริมฝีปากอีกฝ่ายที่กดบดลงมา

“อา...หยาง...” เสียงถูกกลืนลงท้องทันทีที่ลิ้นถูกอีกฝ่ายไล่พัวพัน

มือของอ๋องลี่หยางเริ่มค่อยๆลูบเข้าไปยังใต้เสื้อคลุมสีขาว มือสากด้วยเป็นมือของผู้ฝึกวรยุทธ์ทำเอาขนทั่วร่างของเย่จงลุกทั้งตัวจนอดส่งเสียงครางออกมาไม่ได้ คนกระทำเมื่อทำให้อีกฝ่ายถึงกับตัวอ่อนก็อดยิ้มไม่ได้กดจมูกลงเข้าต้นคอแล้วกัดเบาๆให้อีกฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อยก่อนอุ้มชายหนุ่มที่ตัวอ่อนแรงเดินขึ้นจากบ่อ

เย่จงอดตกใจขณะถูกอุ้มไม่ได้จึงคว้ากอดเข้าที่คอของอีกฝ่าย บางสิ่งที่คุ้นเคยสัมผัสโดนบริเวณท้องของชายหนุ่มเข้าจนชายหนุ่มอดเปิดปากถามไม่ได้

“อาหยาง...”

“ชู่” อ๋องลี่หยางก้มหน้าลงจุมพิตเหนือคิ้วของอีกฝ่ายก่อนรีบก้าวเข้าเรือนนอน

เย่จงถูกลอกคราบจนเหลือแต่ผิวขาว เขารู้สึกยามนี้คล้ายผักกาดขาวรอถูกกินอย่างไรก็ไม่รู้ เมื่อคิดขึ้นได้ว่าไม่ถูกต้องแล้วก็พยายามลุกขึ้นเจรจากับอีกฝ่าย

“อาหยางคือว่าเรา” ชายหนุ่มพยายามนึกหาคำมาพูดคุยกับอีกฝ่าย เมื่อคิดจะเดินหน้าต่ออย่างไรก็ต้องพูดคุยกันเรื่องบนเตียงให้เรียบร้อยจะได้ไม่เป็นปัญหาต่อไปในอนาคต

“หือ?” อ๋องลี่หยางนัยน์ตาหวานเชื่อมค่อยๆปลดเสื้อเปียกออก

เย่จงที่นั่งก้มหน้าก้มตาคิดหาคำพูดไม่ได้สังเกตุว่าอีกฝ่ายค่อยๆปลดชุดและกำลังก้าวขึ้นเตียงเพื่อกินเจ้าผักกาดขาวก้อนน้อย

“คืออาหยาง เราถึงแม้จะเคย...เคยมาบ้างแต่กับผู้ชายเรา… เจ้า เจ้า!!” เมื่อเย่จงเงยหน้ามองคนที่เข้ามาประชิดกอดถึงตัวก็ต้องถึงกับตกใจหน้าซีด

“ต่อไปเมื่ออาจงเป็นของเรา ไม่อนุญาตใครผู้ใดเห็นแม้แต่แผ่นหลังอีก” อ๋องลี่หยางค่อยๆจูบยังต้นน่องขาวของชายหนุ่มทำเอาเสียงของคนถูกกัดแทะหายไปในลำคอเหลือเพียงเสียงครางรัญจวน

“เดี๋ยวก่อน...อา...” ไม่ถูก ไม่ถูก เขาควรเป็นฝ่ายจับคนตรงข้ามกินแล้วทำไมกลับไร้แม้แต่แรงขัดขืน!!

ไม่ช้า เพลิงพายุก็เข้าโหมเรือนนอน องครักษ์ผู้ฝึกยุทธ์พากันปิดโสตประสาทไม่ละลาบละล้วงความลับนายเหนือหัว ปล่อยให้คืนส่งตัวกลายเป็นจริง

จากเวลาเย็นเข้ายามค่ำมีเพียงถาดอาหารจากสาวใช้คอยส่งอาหารให้เจ้านายหน้าประตู จากค่ำคืนเข้าเช้าวันใหม่หมุนเวียนไม่มีผู้ใดเห็นหน้าพระชายาจากเรือนนอนเป็นเวลาสามวัน เช่นนี้สามารถเรียกฟ้าเหลืองได้หรือไม่ไม่มีผู้ใดรู้นอกจากเย่จง

บัดซบจริงๆ! เขาพึ่งเข้าใจคำว่าฟ้าเหลืองก็วันนี้  เย่จงนอนกัดหมอนในอ้อมกอดคนช่างเรียกร้อง

ความคิดเห็น