ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ (วันวาเลนไทน์) [แก้คำผิด]

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ (วันวาเลนไทน์) [แก้คำผิด]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2562 08:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ (วันวาเลนไทน์) [แก้คำผิด]
แบบอักษร

นี่เป็นแค่ตอนพิเศษที่คนเขียนแต่งขึ้นเท่านั้น ไม่ได้เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักแต่อย่างใด แอดแค่คิดจะเขียนที่วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์เท่านั้นโปรดเข้าใจด้วยนะค่าาาา~

ตอนพิเศษ 1:

"อ๊ะ?! จริงด้วย!!! พรุ่งนี้เป็นวันวาเลนไทน์นี่นา เกือบลืมไปเลยแฮะ..." ยูกิที่กำลังนอนอยู่ที่เตียงจู่ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นเพราะคิดได้ว่าพรุ่งนี้เป็นวันวาเลนไทน์ที่ 1 ปีจะมีครั้งเดียว

"แต่เราก็ทำช็อกโกแลตไม่เป็นชะด้วยสิ ทำยังไงดี...ถ้าเราไม่เอาอะไรซักอย่างให้พวกเขาละก็...เราต้องตายแน่ๆ!! อ๊ะ ค้นหาวิธีทำจากสมุดก็ได้นี่นา"

ยูกิลุกออกจากเตียง แล้วค่อยๆ เดินออกจากห้องมาที่ห้องครัว หยิบสมุดคู่มือการทำขนมออกมา ดีจริงๆ ที่มีส่วนประสมครบ ยูกิคิดในใจ ก่อนจะเริ่มทำช็อกโกแลตทั้งคืน

Yuki's Part

เช้าวันต่อมา

"พี่ครับ อรุณสวัสดิ์"

"อะ อื้ม! อรุณสวัสดิ์..."

"ทำไมวันนี้ถึงตื่นแต่เช้าละครับ ไม่ปลุกผมเลย =3="

"ขะ ขอโทษ...เอ่อคือ..."

ผมอ้ำๆ อึงๆ อยู่ซักพัก ก่อนจะหยิบเอาถุงช็อคโกแลตที่มีขนาดพอประมาณยื่นให้ฟูจิอย่างเขินๆ ผมเงยหน้ามองเขาก็ทำหน้าตกใจนิดๆ ก่อนจะยิ้มอย่างดีใจออกมา

หมับ!

"ขอบคุณนะครับพี่!! ผมรักพี่ที่สุดเลย!!" ฟูจิเข้ามากอดผมจนผมเซถอยหลัง

"ฮะๆ สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ"

"ผมมีความสุขที่สุดเลยครับ"

"ระ เราไปโรงเรียนกันเถอะ เดี๋ยวจะสายเอานะ"

ผมพูดออกไปเพื่อแก้เขิน ฟูจิก็ถอนกอดออกไป ฟูจิก้มหน้านิดๆ แล้วรับถุงช็อคโกแล็ตในมือผมไป ผมเห็นแค่รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขของฟูจิเท่านั้น แต่ผมไม่ได้เห็นสายตาของเขา จากนั้น พวกผมก็ออกมาจากบ้านเดินไปโรงเรียนพร้อมกัน ฟูจิก็ยังคงหันหน้าหนีไปทางอื่นอยู่ดี แถมยังเอาแต่มองถุงช็อคโกแล็ต ไม่นาน พวกเราก็มาถึงโรงเรียนตามเวลาปกติ

ผมเดินมาตรงล็อคเกอร์เตรียมจะเปลี่ยนรองเท้า แต่ผมก็เหลือบไปเห็นล็อคเกอร์ของผมเปิดอยู่ ผมเลยเดินไปดูก็พบว่า มันเต็มไปด้วยช็อกโกแลต แล้วก็ดอกกุหลาบ มากมาย ล้นทะลักออกมา

"หวา!!! จะทำไงดีเนี่ย..."

"ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะจัดการให้" ฟูจิว่า ก็เอาถุงใหญ่ๆ ออกมาจากกระเป๋าหอบเอาของพวกนี้จนหมด ดะ ดูเหมือนเขาคงจะเตรียมมาสินะ ก็เป็นแบบนี้ทุกปีนี่นา แล้วพวกเราก็ขึ้นไปชั้นเรียนของตัวเอง

"ไปก่อนนะครับ นี่เป็นของขวัญจากผมนะ ^ ^" ฟูจิพูดก็ยื่นเอาตุ๊กตาน่ารักๆ เป็นรูปกระต่ายตัวสีขาว ที่กอดรูปหัวใจเอาไว้

"ขะ ขอบคุณนะ น่ารักมากเลยล่ะ" ผมรับมันมา แล้วยิ้มแก้มแดง

"..." ฟูจิทำหน้าแบบนั้นอีกแล้ว ดูเหมือนเขาจะมีความสุขมากๆ

"พี่จะเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดีเลยล่ะ"

"...ครับ พี่เอาไว้ห้อยกระเป๋านะ ไว้คู่กัน"

"อื้อ!! ไปก่อนนะ"

"บายครับ..."

หลังจากผมบอกลาฟูจิไป ผมก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง พอผมมองไปที่โต๊ะเท่านั้นแหละ มีช็อคโกแลตเต็มโต๊ะอีกแล้ว อืม...มันล้นแฮะ ไม่ได้เต็ม

"อรุณสวัสดิ์ ยูกิ" เมื่อผมเดินมาถึงที่โต๊ะ จุนก็ทักผมขึ้นจากด้านหลัง

"อ๊ะ อรุณสวัสดิ์ ^ ^"

"เนื้อหอมจังเลยนะ ^ ^" เขายิ้มออกมา แต่ดูจุนจะพูดด้วยความโกรธนะ ผมก็ได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้

"อ๊ะ...จริงด้วย!!! อ่ะนี่ สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ" ผมหยิบเอาถุงช็อคโกแล็ตออกมายื่นให้จุนเหมือนกับของฟูจิ เขาก็ดูตกใจไม่น้อย แล้วยื่นมือมารับอย่างอึ้งๆ

"ยูกิ...ขอบคุณนะ" จุนเองก็ทำสีหน้ามีความสุขไม่แพ้ฟูจิเลยแฮะ สิ่งที่ผมให้มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย

"เอ๋!!! พวกเราก็อยากได้บ้างอ่า..." ผู้ชายทุกคนที่อยู่ในห้องท้วงขึ้น

"พวกเราเองก็อยากได้น้า!!!" พวกผู้หญิงก็เช่นกัน

อ้าาาาาา...!!! เราลืมไปเลย เรานึกถึงแค่พวกเขาแฮะ (บันดาเหล่าผัวๆ –.,–) อีกอย่างช๊อคโกแลตก็มีไม่มากด้วย

ครืนนนนนนนน!!!!!

。。。

"ขะ ขอโทษจริงๆ นะทุกคน ผมลืมไปเลยอ่า TOT"

"มะ ไม่เป็นไรหรอก ไว้ครั้งหน้าก็ได้"

"ชะ ใช่ๆ..."

"ฉันขอกินเลยได้มั้ย" จุนพูดขึ้น

"ดะ ได้สิ"

จุนแกะถุงช๊อคโกแลตออกมา แล้วหยิบชิ้นที่เป็นรูปหัวใจขึ้นมาชิ้นหนึ่งก่อนจะค่อยๆ เอาเข้าปาก ผมรู้ดีอยู่แล้วว่า จุนชอบแบบไหน เลยทำช๊อคโกแลตที่ไม่หวานจนเกินไป ออกรสชาติขมนิดๆ ตามที่เขาชอบ

"เป็นไงบ้าง อร่อยมั้ย" ผมถามด้วยสีหน้าที่กังวลนิดๆ

"อร่อยสุดๆ ไปเลยล่ะ..."

"อ๊ะ...!!! จะ จุน...เป็นอะไรไป ทำไม...ถึงร้องไห้ล่ะ หรือ ช็อคโกแล็ตของฉันไม่อร่อย!?" ผมกระวนกระวาย ในเมื่อจู่ๆ จุนก็นำ้ตาไห้ออกมา ทั้งที่ใบหน้ายิ้มให้ผม

"เอ๊ะ...?" จุนทำหน้างง แล้วใช้มือแตะที่หน้าของตัวเอง

"ไม่อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ..." ผมรู้สึกขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

"มะ ไม่ใช่อย่างนั้น มันอร่อยมากเลยล่ะ ขอบคุณจริงๆ นะยูกิ ฉันมีความสุขมากเลย ^ ^"

"...จริงนะ"

"อื้ม" เขาเช็ดนำ้ตาของตัวเองออก แต่มันก็ยังไหลออกมาอยู่ดี

'ดีใจจัง นี่ยูกิรู้ว่าเราชอบแบบไหน ยูกิเอาใจใส่ตัวเราด้วยแฮะ ถึงมันจะไม่ได้ออกมาอร่อยมากมายถึงขั้นมืออาชีพ แต่มันทำให้หัวใจเราอบอุ่นสุดๆ ปีนี้เป็นปีแรกเลยที่ได้เห็นคุณค่าของวันวาเลนไทน์ วันแห่งความรัก... ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณทุกๆ อย่างที่ทำให้ผมได้เจอกับเขา... อ่า นำ้ตามันหยุดไหลไม่ได้เลย'

"ฉันก็มีของขวัญให้นายเหมือนกันนะ" เขาหยิบเอาอะไรซักอย่างออกมา มันคือกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่ผูกโบว์ที่แดงไว้ ผมรับมันมา ก่อนจะเปิดดูข้างใน เมื่อเปิดออกมา ผมก็ตกใจสุดๆ มันคือสร้อยข้อมือที่ดูราคาแพงมากๆ

"ฉะ—"

"ห้ามปฏิเสธนะ นี่คือการแสดงความรักของฉัน"

"ก็ได้... (_///_)"

"เดี๋ยวฉันใส่ให้"

"ไม่ดีกว่า ฉันจะเก็บไว้เป็นที่ระลึกน่ะ"

"เหรอ..."

ผมเก็บเอาตุ๊กของฟูจิ และ สร้อยข้อมือของฟูจิเข้ากระเป๋า มันยังเหลือเวลาอีกเยอะ ถ้าเอาไปให้พวกเขาทีละคนคงจะทันอยู่นะ แต่ก็ติดอยู่ที่ช็อคโกแลตที่โต๊ะเราเนี่ยสิ ผมคิดอย่างนั้นก็เหลือบไปดูที่โต๊ะ แต่มันกลับหายไปหมดไม่เหลือเลยซักอัน

"ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันเก็บไว้ให้ เดี๋ยวจะเอาไปให้ที่บ้านนะ" จุนว่า

"อื้ม ขอบใจนะ" แล้วเขาเก็บตอนไหนนะ

"เดี๋ยวฉันไปทำธุระก่อนนะ"

"ธุระอะไรเหรอ..."

"ความลับ ไปก่อนนะ ถ้าตามมาฉันโกรธแน่"

ผมพูดจบ ก็ออกจากห้องไป ต่อไปเอาให้อาจารย์นาโอมิดีกว่า ผมตรงดิ่งไปที่ห้องพยาบาลก็เจออาจารย์นาโอมิกำลังนั่งทำอะไรซักอย่างอยู่

"ขออนุญาตนะครับ"

"อ๊ะ ยูกิคุง?!" อาจารย์นาโอมิดูเหมือนจะตกใจมาก ก่อนจะรีบหยิบเอาอะไรซักอย่างซ่อนไว้ข้างหลัง ผมเดินไปหาเขา แล้วยื่นเอาถุงช๊อคโกแลตให้

"หะ ให้ผมเหรอครับ...?" เขาถามเสียงสั่น

"ครับ" ผมยิ้มร่า

"ยูกิคุง..." เขาทำหน้ามีความสุข แล้วยื่นมือมารับมัน

"สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะครับ"

"เช่นกันครับ ^ ^ มีความสุขจังเลยครับ!" ว้าว อาจารย์นาโอมิยิ้มหลับตา แล้วแก้มทั้ง 2 ข้างก็ขึ้นสีแดงนิดๆ เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเลย

"..." ผมมัวแต่อึ้งกับภาพตรงหน้า

"เอ่อคือ นี่เป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากผมนะ เพราะผมอยากทำอะไรด้วยตัวเองซักครั้ง เพื่อที่จะสื่อถึงความรักที่ผมมีให้ยูกิคุงให้มากที่สุด ^ ^"

เขายื่นเอารูปแกะสลักที่เป็นรูปผมกับอาจารย์นาโอมิกอดกัน มือเขาเต็มไปด้วยแผลเต็มไปหมด นี่มันเล็กๆ น้อยๆ ที่ไหนกัน

"ขอบคุณจริงๆ ครับ ผมจะเก็บไว้ไม่ให้มีรอยขีดข่วนเลยครับ"

"ผมต่างหากละครับ ขอบคุณยูกิคุงที่ทำให้ผมมีความสุขที่สุดในชีวิตนะ"

"คะ ครับ ผมก็มีความสุขเหมือนกันครับ ฮึฮึ" ผมก็ส่งยิ้มให้เขาด้วย แล้วกระแสลมก็พัดมาจากทางหน้าต่าง

"..." 'สวยจัง...'

ผมออกมาจากห้องพยาบาลก็ตรงดิ่งไปหาอาจารย์เรียว เขาจะอยู่หรือเปล่านะ ผมเปิดเข้าไปในห้องพักครู ก็เจอกับอาจารย์เรียวกำลังคุยกับเคย์คุงอยู่ ผมเลยเดินเข้าไปหาทั้ง 2 คน

"ว่าไง ยูกิ" เคย์คุงทักผมขึ้น

"สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะครับ ผมทำช็อคโกแล็ตมาให้ทั้ง 2 คนน่ะครับ" ผมยื่นถุงทั้ง 2 ถุงไปให้พวกเขาทั้ง 2 คน

"...!!!/...!!!" พวกเขาต่างก็เบิกตากว้างทั้งคู่ ก่อนที่พวกเขาจะรับมันไป เคย์คุงถึงจะไม่ได้ยิ้มออกมา แต่แก้มของเขาก็ขึ้นสีแดงด้วย ส่วนอาจารย์เรียวเขาหันหน้าไปทางอื่นแฮะ

"ขอบคุณนะ/ขอบคุณมากๆ เลยครับ" พวกเขาพูดพร้อมกัน

"นี่เป็นของขวัญจากผมนะครับ" อาจารย์เรียนยื่นเอากล่องที่มีขนาดไม่ใหญ่มากให้ ผมก็รับมันมาแล้วเปิดดู แต่พอเห็นข้างในผมก็รีบปิดทันที

"อาจารย์...ครับ ทำไมถึง..."

"เอาไว้แก้เบื่อไงครับ เป็นของเล่นที่เหมาะสำหรับคุณดีนะครับ หึ" อาจารย์เรียวยิ้มร้าย ผมก็ได้แต่หน้าแดง ดีนะ ที่เมื่อกี้ไม่ได้เปิดออกกว้างมาก ไม่งั้นอาจารย์ที่อยู่ที่นี่ได้เห็นแน่ๆ

"ส่วนนี่ เป็นของขวัญจากฉัน"

เคย์คุงว่า ก็ยื่นเอาตุ้มหูเป็นรูปไม้กางเขนสีเทามาให้ มันมีแค่ข้างเดียว แต่ผู้ชายก็ใส่ข้างเดียวนี่เนอะ ผมก็รับมันมาไว้ในกำมือ

"ขอบคุณทั้ง 2 คนมากเลยนะ" ถึงของอาจารย์เรียวจะเป็นไอ้นั่นก็เถอะ

"แต่ฉันไม่ยอมหรอกนะ ที่ทำช็อคโกแล็ตให้หมอนี่ด้วยน่ะ" เคย์คุงจู่ๆ ก็เปลี่ยนอารมณ์ซะงั้น

"มันเป็นคำพูดของทางนี้ต่างหากละครับ ยูกิซัง ดูเหมือนคุณคงจะต้องเจอดีแล้วละครับ"

ตอนนี้พวกเขาดูเหนือกว่าผมมาก ผมเลยหน้าซีดเผือก ก่อนจะเก็บของที่พวกเขาให้ใส่กระเป๋า แล้วเตรียมจะหนี

"ขอโทษที่รบกวนนะครับ!!!"

พูดจบผมก็รีบวิ่งออกมาจากห้องพักครูทันที ผมวิ่งมาโดยไม่มองดูทาง พอวิ่งมาไกลพอสมควร ผมก็หยุดเพื่อพัก ผมหอบหายใจอย่างหนัก แล้วนั่งพิงกำแพงอย่างเหนื่อยหอบ

"อ้าว นั่นยูกินี่ ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้ล่ะครับ" ผมเงยหน้าขึ้นมองคนที่พูดขึ้น มันเป็นเสียงที่ผมคุ้นเคยมากที่สุด โควคุงกับอิจิคุงอยู่ด้วยกันพอดีเลย ผมก็เลยหยิบเอาถุงช็อคโกแล็ตออกมา ถึงจะยังหอบอยู่ก็เถอะ

"แฮ่กๆ ผะ ผมให้ครับ..."

".../..." ถึงพวกเขาจะเงียบ แต่ก็รับมันไปจากมือผมไม่ได้มองดูสีหน้าพวกเขาเพราะผมเหนื่อยมาก

"โอ๊ย!!"

จู่ๆ พวกเขาทั้ง 2 คนก็เขามากัดที่คอผมคนละข้าง ผมก็มองดูพวกเขาอย่างงงๆ ถึงตอนแรกจะโกรธนิดๆ แต่พอเห็นพวกเขาทำใบหน้าที่มือความสุขผมก็โกรธไม่ลง

"ถึงพวกเราจะไม่ได้เตรียมของขวัญมา แต่ถือซะว่าเมื่อกี้เป็นของตอบแทนแล้วกันนะ" เป็นครั้งแรกเลย ที่โควคุงไม่พูดจาลามกกับผม แล้วพวกเขาก็มองหน้ากันซักพัก ก่อนจะหันหน้ามามองผมด้วยสายตาที่อ่อนโยน

"ขอบคุณมากเลยนะ/ขอบคุณมากเลยนะ"

"..."

ผมเบิกตากว้างอย่างช้าๆ ดีจัง วันนี้ได้เห็นสีหน้าของแต่ละคนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน คุ้มค่ากับที่ผมพยายามจริงๆ ช็อคโกแล็ต หรือ ดอกกุหลาบอะไรอีกมากมายในวันวาเลนไทน์ที่แสดงถึงความรักที่มีให้อีกฝ่าย ผมก็อยากจะแสดงออกด้วยวิธีนี้

ผมบอกลาพวกเขา ก่อนจะตรงไปที่ห้องของรุ่นพี่ แต่ไม่ทันได้ถึงห้องของเขาด้วยซ้ำ ก็เจอรุ่นพี่ยืนพิงกำแพงอยู่ พรางมองสิ่งที่อยู่ในมือของตัวเอง ผมตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขา

"รุ่นพี่ครับ"

"ว่าไง เธอมีอะไรเหรอ"

"นี่ครับ ผมทำมาให้" ผมยื่นถุงไปให้เขา

"หือ...?" ตอนแรกเขาก็ดูงงๆ แต่พอเขาเห็นถุงช็อคโกแลตที่ผมยื่นไปให้ก็ทำหน้าดีใจใหญ่

"อื้ม ขอบคุณนะ ฉันก็มีของจะให้เธอเหมือนกัน" เขาว่าด้วยใบหน้าที่มีความสุข

"เอ๊ะ...? เอ๋?! รุ่นพี่ครับ?!"

จู่ๆ รุ่นพี่ก็นั่งคุกเข่าลงกับพื้น แล้วจับมือข้างซ้ายผมเขาไปจูบ และ เขาก็เอาแหวนออกมาสวมใส่นิ้วนางให้ผม ก่อนจะหลับตาจูบแหวนที่เขาสวมใส่ที่มือให้ผมเมื่อกี้เสียงดัง จุ๊บ! แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม

"ในอนาคต เธอมาแต่งงานกับฉันนะ ^ ^"

"เอ๊ะ?! เอ๋...!!!"

"สัญญาแล้วนะ"

"อึก! (_///_)" ผมเขิน พูดไม่ออก

"ขอบคุณสำหรับช็อคโกแล็ตนะ ฉันจะกินให้หมดเลยล่ะ"

"คะ ครับ ตะ แต่รุ่นพี่ลุกขึ้นเถอะครับ คนอื่นเขามองอยู่นะ (////)"

"ฮึฮึ"

"งะ งั้นไว้เจอกันนะครับ"

"อื้ม ไว้เจอกัน ^ ^"

ผมเดินลงมาที่ชั้นล่าง แล้วเดินตรงไปยังที่หลังโรงเรียน เพราะเขามักจะไปนั่งอยู่ที่นั่นเสมอ (ไปนั่งดูรูปผม และ เสียงผมที่เขาอัดไว้อ่ะนะ) เมื่อมาถึง ผมก็กวาดสายตามองเขา เมื่อผมเจอเขาก็เดินไปหาเขาทันที เป็นไปตามที่คิดแฮะ เขากำลังนั่งดูรูปผมอยู่ รังสีก็ยังคงน่ากลัวเหมือนเดิมเลย

"เอ่อ...คิริยะคุง... ขอเวลาซักหน่อยได้มั้ย" ผมถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"อ๊ะ...!!! ยูกิซัง ดะ ได้เสมอครับ!!" เขารีบเก็บรูปผม แล้วเอาไปซ่อนไว้ข้างหลัง แต่ผมเห็นหมดแล้วล่ะ

"ถะ ถ้าคิริยะคุงไม่รังเกียจ รับนี่ไปเลยนะ" ผมยื่นช็อคโกแล็ตด้วยแขนที่สั่นสุดๆ

"อะ อะ...อะๆ อาาา...!!!"

หมับ!!!

เขาแสดงอาการเหมือนพวกที่บ้าคลั่ง แล้วรีบฉกเอาถุงในมือผมไปทันที เขาหันหลังให้ผม ตัวสั่นระริก แล้วพึมพำอะไรก็ไม่รู้

"ยูกิซังทำให้ผมด้วย อ่าาาาาา~!!! ยูกิซัง...ยูกิซัง!!! แฮ่กๆ กลิ่นของเขาช่างหอมหวาน~~~ ยูกิชางงงง ใส่ใจในตัวผมด้วย นางฟ้าาาาาาา ฮึฮึฮึฮึฮึ~~ หึหึหึหึหึหึหึหึหึ"

"เหวอ~~~~~~" ตอนนี้ผมด้วยสั่นสุดๆ ไปเลย

"เอ่อ...ยูกิซัง ขอบคุณมากเลยนะครับ" เขาค่อยๆ หันมาหาผมด้วยสีหน้าที่กำลังกลั้นอาการอยู่

"งะ งั้น...ผมขอตัวก่อนนะ..."

"เดี๋ยวก่อนครับ!!!"

คิริยะคุงตะโกนขึ้น ผมก็ต้องจำใจหันกลับไป แต่คราวนี้เขากำลังทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ แถมยังมองมาที่ผมด้วยสายตาที่อธิบายไม่ถูก

"ขอบคุณจริงๆ ครับ!! ยูกิซังเป็นคนที่ดีที่สุดสำหรับผมมากเลยครับ ผมดี...ใจ...อึก...!" นำ้ตาของคิริยะคุงไหลออกมาตามพวงแก้ม เขาเอาแขนบังหน้าของตัวเองไว้ ผมก็มองภาพนั้นอย่างอึ้งๆ

"คิริยะคุง..."

"ซู๊ดดดดดด!! ยังไงก็ขอบคุณนะครับ!!"

"อื้อ!!!" ผมเผลอส่งยิ้มให้เขาอย่างห้ามไม่อยู่

ผมเดินออกมาจากตรงนั้น คิริยะคุงก็ยังอยู่ที่นั่นต่อไป ไม่เข้าใจตัวเราเลยแฮะ ที่เหลือก็มีแค่คนสุดท้ายเท่านั้น สกายคุง!!! คนอย่างเขาจะต้องอยู่ในห้องชมรมของตัวเองแน่ๆ ใช้เวลาไม่นาน ในที่สุดผมก็มาอยู่ที่หน้าประตูชมรม 'กลับบ้าน' ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเปิดประตูเข้าไป

"ซี๊ดดดดดด เอ็มจัง...อ่า... อ่าาาาาา"

"อ่ะ...!!!"

"หือ...? อ้าว ว่าไง เอ็มจัง ^

^"

"ขะ ขอโทษที่ขัดจังหวะครับ!!!"

"เดี๋ยวสิ!!!"

หมับ!

พรวด!

ปึก!

สกายคุงกระชากแขนผมอย่างแรง ดึงตัวผมเข้าไปในชมรมของเขาด้วย ตัวผมถูกแนบกับตัวเขา ส่วนมังกรยักษ์ที่ยังคงแข็งอยู่ของสกายคุงก็ถูกตัวผมด้วย

"มาหาฉันมีอะไรเหรอ หืม?"

"อะ เอ่อ...คือ...ว่า..."

"หรือจะมาช่วยฉันเหรอ"

"ไม่ใช่นะครับ!! ผมแค่จะเอาช็อกโกแลตมาให้!!!" ผมหลับตาปี๋ แล้วยื่นถุงไปตรงหน้าเขา

"ให้ฉันจริงเหรอ..." เขาถามด้วยสีหน้าอึ้งๆ

"ครับ..."

"ฮึฮึ ขอบคุณนะ ^ ^ เอ็มจังเป็นคนแรกเลยนะที่ฉันรับช็อคโกแลตน่ะ คนอื่นฉันไม่เอาหรอก" เขารับมันไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มไม่หยุด

"แต่ก่อนอื่น...ช่วยให้เจ้านี่สงบก่อนได้มั้ย?"

"เอ๊ะ...?"

"นะๆ"

"ตะ แต่วะ—"

คืดดดดดดด

"ธุระของนายคือนี่เองเหรอยูกิ..."

"เอ๊ะ?! จุน?!?! แล้วก็...ทุกคนเลย!!!"

"พี่.....ครับ.....นี่ทำให้เจ้าพวกนี้ด้วยงั้นเหรอ..." ฟูจิกดเสียงตำ่ สายตาตอนนี้น่ากลัวมาก

"นึกว่าทำให้แค่ผมกับน้องชายของผมซะอีก ผมคงจะคิดผิดไปสินะครับ..." พูดพรางใช้มือขยับแว่นตัวเอง มองมาที่ผมด้วยสายตาที่เฉียบคม

"ดูเหมือนนายจะต้องเจอศึกหนักแล้วล่ะ" เคย์คุงพูดด้วยนำ้เสียงที่เยือกเย็น

"ยูกิ๊........../ยูกิ๊.........." อิจิคุงกับโควคุงเรียกชื่อผมเสียงยาวมาก

"โห ไม่นึกเลยนะครับว่า ยูกิคุงจะกล้าทำแบบนี้กับผมได้ลงคอ" นาโอมิซังเฉยผมขึ้น เผยให้เห็นตาอีกข้างของเขา ซวยแล้ว!! นาโอมิซังเข้าสู่โหมดนิสัยจริง!!!

"ยูกิชางงงงงงงงงง อุตส่าห์ดีใจขนาดนั้นแท้ๆ" คิริยะที่น่ากลัวอยู่แล้วยิ่งน่ากลัวเข้าไปอีก

"คงต้องสั่งสอนเด็กดื้ออย่างเธอแล้วล่ะ" รุ่นพี่คุคุด้วยงั้นเหรอ!!

"ที่จริงเป็นแบบนี้เองเหรอ ดีใจแทบตายที่เอ็มจังทำช็อคโกแลตให้ คิดว่าทำให้ฉันคนเดียวแท้ๆ ดูท่าจะไม่จบแค่ 7 รอบแล้วล่ะ"

"ฮิ๊...?! ทะ ทุกคน...ผะ ผมขอโทษ!!! ฮึก ผมขอโทษ...! ยกโทษให้ผมเถอะนะครับ เอ๊ะ?! เอ๊ะ?! เอ๊ะ?!?!"

พวกเขาทุกคนไม่ฟังที่ผมพูด เตรียมถอดเสื้อผ้าของตัวเองหมดทุกคน จัดการล็อกประตูเรียบร้อย ก่อนจะค่อยๆ เข้ามารุมล้อมตัวผมไว้

"เตรียมตัวไว้เลย ยูกิ" ทุกคนพูดขึ้นเป็นเสียงเดียวกันหมด

"มะ ยะ...ฮึก! ผมผิดไปแล้ว...ยกโทษให้ผมเถอะครับบบบบบบบ!!!!!"

จบ ตอนพิเศษ 1

ปั่นงานรัวๆ กลัวจะไม่ทันเวลาเอา เรื่องนิยายที่จะอัพนั้นเปลี่ยนเป็นอัพในตอนที่แอดว่างก็แล้วกันเนอะ แอดไม่มีเวลาว่างจริงๆ แอดต้องเรียนเสริมระยะยาวเลยแหละ แต่ก็จะอัพให้อ่านต่อเรื่อยๆน้า สัญญาจะเขียนเรื่องนี้ให้จบ

ความคิดเห็น