facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep2 ภาค2

ชื่อตอน : Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep2 ภาค2

คำค้น : นาวิน.กองทัพ.เลว.เถื่อน.โหด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2561 23:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep2 ภาค2
แบบอักษร



หลังจากที่พวกรุ่นน้องกลับไปกันหมดแล้ว  ตอนนี้เหลือแค่ผมและเพื่อนๆที่ยังอยู่

ไอ้ซิวหัวเสียมากกับท่าทางของข้าวเจ้า

"แม่งเอ้ย! ไอ้เด็กเวนนั้นน่าจับกระทืบให้หายแรด!" ไอ้ซิวโวยวายอย่างหัวเสีย

"มึงอย่าโวยวายได้มั้ย" ไอ้แม็กม่าห้าม  ถึงมันจะไม่ชอบใจข้าวเจ้าเหมือนกัน  แต่ก็แสดงออกมาไม่ได้เพราะเป็นรุ่นพี่

"เดี๋ยวพวกกูต้องกลับแล้ว มึงอยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย" ไอ้เป้ถาม

"อืม พวกมึงไม่ต้องห่วง กูอยู่ได้" ผมยิ้มตอบพวกมัน

หลังจากคุยกันอีกนิดหน่อย  พวกไอ้เป้ก็พากันกลับไป ผมเดินมานั่งลงข้างๆไอ้นาวิน

"ไอ้นาวิน เมื่อไหร่มึงจะรู้สึกตัวสักทีว่ะ มึงรู้มั้ย....ว่าทุกคนเขาเป็นห่วงมึงมาก กู...เหงานะ" ผมกุมมือหนาแน่นแนบแก้มขาวพลางพูดกับมันไปด้วย  ทั้งๆที่รู้ว่ามันอาจจะไม่ได้ยิน  แต่ผมก็อยากจะพูด  หวั่งว่าคำพูดและความรู้สึกของผม  มันจะรู้สึกได้บ้าง




2วันมานี้ผมค่อยดูแลไอ้นาวินไม่ห่าง  พวกไอ้เป้ก็เอารายงานมาให้  พ่อแม่ไอ้นาวินท่านก็มาหาทุกวัน  พ่อกับน้าผมท่านก็แวะมาบ้าง  ส่วนข้าวเจ้าตั้งแต่วันนั้นผมยังไม่เห็นเลย

ก็อกๆ...  เสียงเคาะประตูทำให้ผมละสายตาจากรายงานหันไปมอง  คุณหมอเจ้าของไข้ไอ้นาวินเดินเข้ามาพร้อมรอยิ้มอ่อนโยน

"สวัสดีครับ" ผมยกมือไหว้ตามมารยาท  คุณหมอก็รับไหว้ผมเช่นเคย

"ครับ วันนี้อาการคุณกัสกรเป็นยังไงบ้างครับ"

"ก็ยังหลับเหมือนเดิมครับ" ผมตอบหมอด้วยน้ำเสียงเศร้า คุณหมอเดินมาตบไหล่ผม2-3ครั้ง

"ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ เพื่อนคุณต้องฟื้นเร็วๆนี้แน่"

"ครับ" ผมตอบแค่นั้น  คุณหมอยกยิ้มเป็นมิตรตามเคย  แต่สายตาของเขาออกจะทะเล้นมากกว่า  ผมมองคุณหมอพลางขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย

ช่วงสายผมเดินลงไปซื่อของข้างล้าง  เห็นร้านขายดอกไม้เลยแวะเข้าไปดูสักหน่อย  แต่พอเห็นดอกกุหลาบขาวแล้วมันอดใจซื่อไม่ได้ทุกที  มันเป็นดอกไม้ที่ทำให้นึกถึงความทรงจำสมัยเด็ก  และเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้น

ถ้าผมซื้อมาไว้ในห้อง กลิ่นของมันอาจจะทำให้ไอ้นาวินตื่นขึ้นมาก็ได้

"ผมเอากุหลาบขาวหนึ่งช่อครับ" ผมยิ้มดีใจบอกคนขายไป

"ค่ะ รอสักครู่นะคะ" พูดจบหญิงสาวก็ลุกขึ้นเตรียมจัดดอกไม้ห่อให้

"อุ๊ย!" ระหว่างห่อดอกไม้มันหล่นลงมากองกับพื้นจนช้ำหมด  อยู่ๆผมก็รู้สึกใจไม่ดีขึ้นมา  ผมนึกถึงไอ้นาวินที่นอนอยู่ในห้องคนเดียว  อาจจะเกิดอะไรขึ้นกับมันก็ได้

"คุณทำอะไรนะ" เสียงเข็มดุๆดังมาจากทางด้านหลัง  ผมและคนขายหันไปมองพร้อมกัน

เห็นชายรูปร่างไม่ใหญ่มาก  เรียกได้ว่าสมส่วน...หน้าตาก็หล่อใจดีและดูอบอุ่น

"ขอโทษค่ะ" หญิงสาวก้มหน้าขอโทษยกใหญ่  จากสีหน้าดุก็เปลี่ยนเป็นใจดีทันที

"ไม่เป็นไรครับ ที่หลังระหว่างหน่อยนะครับ"

"ค้า" เธอรับคำแล้วหาดอกไม้มาเปลี่ยนใหม่ให้ผม

"เอ่อ... ไม่ต้องเปลี่ยนหรอกครับ ผมเสียดาย เอาดอกเดิมแหละครับ" ผมรีบบอก  เธอพยักหน้ารับแล้วทำตามที่ผมบอก

"ผมขอโทษแทนลูกน้องผมด้วยนะครับ"

"ไม่เป็นไรครับ อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้" ผมยิ้มตอบบ้างๆ  ดูคนตรงหน้าผมจะอึ้งไปพักนึง

"ได้แล้วค้า" ผมรับช่อดอกไม้มา  แล้วจ่ายเงินเดินออกไปจากร้านทันที  โดยมีสายตาของเจ้าของร้านมองไม่วางตา




ติ๊ง!  พอลิฟท์เปิดผมก็รีบเดินให้ถึงห้องพักคนป่วยให้เร็วที่สุด  เพราะข้างในใจมันรู้สึกหวั่นๆยังไงไม่รู้  เหมือนกำลังเกิดเรื่องอะไรสักอย่างกับไอ้นาวิน

แกร็ก...

"พี่นาวินอยากได้อะไรอีกมั้ยครับ ข้าวเจ้าจะได้เอาให้"

"ไม่ต้องหรอก แค่มีข้าวเจ้าพี่ก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว" เสียงของไอ้นาวินกับข้าวเจ้าพูดคุยกัน  ผมหยุดเท้าที่กำลังก้าวเข้าไป  ภาพที่ผมเห็นผ่านประตูที่เปิดออกไม่มาก  ข้าวเจ้ากำลังยืนป้อนข้าวป้อนน้ำให้ไอ้นาวิน  ส่วนไอ้นาวินก็ยิ้มอ่อนโยนให้ข้าวเจ้า  สายตาที่มันมองข้าวเจ้าเหมือนรักมาก  มันเป็นสายตาที่ไม่มีผมอยู่ในนั้น

มันอะไรกัน

ช่อดอกกุหลาบในมือหลุดลงกับพื้นปูน  ผมดึงประตูปิดลงเบาๆ  ภาพที่เห็นมันฉายพร้อมกับภาพที่มันเคยจูบกับข้าวเจ้าตอนที่ไปเที่ยวทะเล

ผมไม่เข้าใจ... ผมไม่เข้าใจ!



 RRR...  เสียงสั่นของโทรศัพท์ดังไม่ขาดสาย  ผมไม่รู้ว่าใครโทรมา  เพราะตอนนี้ผมนั่งอยู่ที่สวนในโรงพยาบาล  ไม่อยากเข้าไปในห้องตอนนี้

"ไอ้กองทัพ! มึงมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ว่ะ รู้มั้ย ว่าไอ้นาวินมันตื่นแล้ว กูนี่โคตรดีใจ" ไอ้ซิวพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงดีใจสุดๆ  ต่างจากผมที่นั่งเงียบไม่แสดงสีหน้าอะไรออกไป

"อืม... กูรู้แล้ว" ผมตอบมันแค่นั้น  ท่าทางดีใจของไอ้ซิวค่อยๆหยุดลง  มันเดินมานั่งลงข้างๆผม

"มึงเป็นอะไรว่ะ"

"กู...สับสน" ผมบอกแค่นั้น  มือบางกำลังเข้าหากันแน่น

"ไปหาไอ้นาวินเถอะ มันคงอยากเห็นหน้ามึงเป็นคนแรก" ผมบีบมือตัวเองแน่นกว่าเดิมหลังไอ้ซิวพูดจบ

มันคงไม่ต้องการผมแล้ว



ภายในห้องพักผู้ป่วย  คุณหมอกำลังตรวจอาการของไอ้นาวิน  โดยมีข้าวเจ้ายืนอยู่ข้างๆแล้วก็พ่อแม่ไอ้นาวิน  ส่วนผมยืนดูอยู่ห่างๆกับพวกไอ้เป้

"อาการไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วครับ จะมีก็แค่..." คุณหมอเว้นช่วง

"อะไรค่ะหมอ ลูกฉันเป็นอะไร" แม่ไอ้นาวินรีบถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

"ไม่ต้องตกใจไปครับ คนไข้แค่ความจำเสื่อม จำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นช่วงก่อนหน้านี้ไม่ได้ แต่ผมไม่รู้ว่าช่วงไหนบ้าง" พอคุณหมอพูดจบ  แม่ไอ้นาวินเกือบเป็นลมล้มพับไป  ดีที่พ่อไอ้นาวินยืนอยู่ข้างหลังเลยรับได้ทัน

"แล้วจะมีสิทธิ์หายมั้ยครับ" พ่อไอ้นาวินถาม

"50/50ครับ"

ไอ้นาวินมีสิทธิ์ที่จะหายและไม่หาย มันความจำเสื่อม

"ผมไม่สนเรื่องความทรงจำอะไรนั้นหรอกครับ จะจำได้หรือไม่ได้ก็ไม่เห็นเดือดร้อนอะไร อย่างน้อยผมก็จำพ่อกับแม่ และพวกมึงได้" ไอ้นาวินพูดด้วยรอยิ้ม  มันดูเหมือนไม่สนใจเรื่องความทรงจำที่ขาดหายไปของมันจริงๆ

"แล้วก็...ข้าวเจ้า ขอบคุณนะที่มาดูแลพี่ตลอกเลย" ไอ้นาวินหันไปกอดเอวข้าวเจ้า  ท่ามกลางสายตามึนงงของทุกคนในห้อง คำพูดสุดท้ายของมันทำผมเจ็บ  มันเหมือนมีสิ่งมีคมที่มองไม่เห็นแทงลึกเข้ามาในใจผม  จนมันเจ็บแทบหายใจไม่ออก

"กูขอตัวแป็ปนะ" พูดจบผมก็รีบเดินออกจากห้อง  โดยมีสายตาของทุกมองตามหลัง  แต่มีสายตาเหยียดอยู่แค่คู่เดียว




"ไม่เห็นต้องเสียใจเลยนิครับ อย่างน้อยเพื่อนคุณก็จำคุณได้" คุณหมอเดินมายืนอยู่ข้างๆ  คงเดินตามผมออกมา

"นั้นสินะครับ..." ผมยิ้มแห้งๆให้ตัวเอง  สีหน้าของผมตอนนี้มันดูงายขนาดนั้นเลยหรอ

"ว่าแต่... พี่ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกองทัพในที่แบบนี้ นี่ถ้าไม่เจอคุณน้า พี่ก็ไม่รู้เลยว่าเราคือกองทัพ เด็กน้อยที่วิ่งเล่นน้ำกับพี่เด็กๆ" อยู่ๆคุณหมอก็เปลี่ยนเรื่องคุย  ผมขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างงงๆกับคำพูดของคุณหมอ

"ห๊ะ?" ผมอุทาออกมา  คุณหมอหัวเราะแบบไม่สนใจใคร  มันน่าขำตรงไหน

"จำพี่ไม่ได้หรอ? พี่ภีมไง หลานยายสม ที่เราชอบมาเล่นกับพี่บ่อยๆตอนกลับต่างจังหวัดนะ จำได้หรือยัง" ผมพยายามนึกตามที่คนตรงหน้าบอก

พี่ภีม? ถ้าผมจำไม่ผิด คงเป็นยายสมเพื่อนยายผม ที่อยู่ข้างบ้านยายที่เชียงใหม่

"พี่ภีมที่บ้านทำสวนใช่มั้ย... ครับ?" ผมถามเพื่อความแน่ใจ  คนตรงหน้าถึงกับยิ้มทะเล้นทันที

"ใช่ ตอนนี้สวนดอกกุหลาบที่เราช่วยกันปลุกก็ยังอยู่เหมือนเดิม แถมดอกมันก็บานสวยทุกปี" พี่ภีมบรรยาถึงสวนที่ผมเคยช่วยกันทำให้ฟัง  พอฟังแล้วผมก็อยากไปดูตอนนี้เลย  มันทำให้อดยิ้มไม่ได้

"ว่างๆผมต้องหาเวลาไปดูให้ได้เลย" ผมยิ้มบอกพี่ภีมไป

"หึ เรานี่... พอเป็นเรื่องที่ชอบทีไร จากหน้าหงอยๆกลายเป็นร่าเริงขึ้นมาทันทีเลยนะ" ผมหุบยิ้มทันทีที่ได้ยิน  คำพูดของพี่ภีมทำให้ผมนึกถึงไอ้นาวิน  เพราะมันก็รู้นิสัยผมเช่นกัน  ว่าต่อให้ผมทำหน้าเศร้าเท่าไหร่  แต่พอเจอเรื่องที่ผมชอบ  ก็จะลืมเรื่องเศร้าๆหรือทุกข์ใจไปทันที

"พี่ก็ยังเหมือนเดิมนะครับ" ผมยิ้มบางๆให้พี่ภีม




++++++++++++++++++++++

วันนี้เอามาลงให้อ่าน2เรื่อง เพราะเป็นวันวาเลนไทน์😻😽

ความคิดเห็น