facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 19 บุคคลเบื้องหลัง (100%)

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 บุคคลเบื้องหลัง (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.7k

ความคิดเห็น : 46

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2561 21:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 บุคคลเบื้องหลัง (100%)
แบบอักษร

ตอนนี้ไรท์กำลังลงเรื่อง "คุณชายมาเฟีย...ที่รัก" 

เป็นภาคต่อของเรื่องนี้ เป็นเรื่องของ ซีนหรือซีโน่ กับน้องดา 

ฝากติดตามด้วยนะคะ

19

บุคคลเบื้องหลัง

‘อะไร’ นิรดาเอ่ยถามด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจวัตถุประสงค์ เมื่อการ์ดชุดดำที่เฝ้าหน้าห้องคนหนึ่งยื่นโทรศัพท์มือถือมาตรงหน้าเธอ

‘รับไปเถอะครับ ท่านอยากคุยด้วย’ ชายชุดดำอธิบายตามที่ได้รับคำสั่งเท่านั้น

การที่เขาเปิดประตูเข้ามาในห้องส่วนตัวของมาเฟียหนุ่มที่มีของสำคัญอยู่ในนี้ หากนายรู้เข้ามีหวังอาจจะเหลือแค่ชื่อและวิญญาณ ทว่าก็ขัดคำบัญชาของอีกคนไม่ได้

‘ทำไมฉันต้องทำตามคุณด้วย’ หญิงสาวต่อต้าน

‘เพราะถ้านายกลับมาคุณอาจจะพลาดโอกาสบางอย่างไป’

‘ฉันจะเชื่อคุณได้ยังไง’ หญิงสาวพูดอย่างหวาดระแวง ถูกขังอยู่ในห้องนี้มาหลายวันก็ยังไม่มีวี่แววหรือหนทางที่พอจะหลุดพ้นออกไปจากที่นี่ได้ นอกเสียจากเจ้าของคำสั่งจะเป็นฝ่ายปล่อยไปเสียเอง แล้วการที่จะคุยกับใครที่ไหนไม่รู้ ซึ่งโทร. มาจะช่วยให้อะไรดีขึ้นหรือ ทว่าสุดท้ายเธอก็รับเครื่องมือสื่อสารนั้นมาแนบหูเมื่อได้ยินประโยคต่อมาของเขา

‘ผมไม่ได้ต้องการให้คุณเชื่อผม แต่คุณเชื่อคนในสายได้’

‘สวัสดีค่ะ’ นิรดาเอ่ยทักปลายสายเป็นภาษาอังกฤษ เพราะไม่สามารถสื่อสารภาษาอื่นได้ นอกจากภาษาบ้านเกิดของตัวเอง

‘พยศไม่เบานี่’ ปลายสายทักทายด้วยคำถามชื่นชม (หรือเปล่า)

‘คุณเป็นใคร ทำไมถึงอยากคุยกับฉันคะ’ นิรดาไม่สนใจคำทักทายนั่น เพราะสิ่งที่เธอสนใจคือผู้หญิงคนนี้เป็นใคร และเหตุใดถึงอยากคุยกับเธอ

‘ใจร้อนจริงๆ เลยลูกสะใภ้ฉัน’ อีกฝ่ายหัวเราะอย่างถูกใจ แบบนี้สิถึงเอานิคาโออยู่หมัด

‘หมายความว่ายังไง’

‘ฉัน...อารีน่า เบคเค็ตต์ คิงส์ตัน’ นายหญิงแห่งคิงส์ตันแนะนำตัวเอง ‘อ้อ แต่ฉันไม่ได้อยากใช้คิงส์ตันหรอกนะ แต่ตาแก่เจ้าของนามสกุลไม่ยอมหย่าให้’

‘คุณคือ...’

‘ใช่จ้ะ ฉันเป็นแม่ของนิคาโอ พ่อของลูกเธอยังไงล่ะ’

‘คุณรู้...’

นิรดาครางเสียงเบาเมื่อเรื่องที่ไม่อยากให้คนที่เกี่ยวข้องกับพวกคิงส์ตันรู้ไม่เป็นความลับอีกต่อไป

‘แน่นอนว่าความลับไม่มีในโลกจ้ะลูกสะใภ้’ มาดามคิงส์ตันพูดอย่างอารมณ์ดี แต่อีกฝ่ายกลับกังวลใจ เพราะเรื่องนี้อาจถึงหูของนิคาโอเรียบร้อยแล้ว

‘แล้ว...’

‘นิคาโอยังไม่รู้เรื่องนี้ และไม่มีวันรู้จากฉันด้วย’ อารีน่าบอกเมื่ออ่านใจอีกฝ่ายออก

ถึงจะไม่บอกเรื่องนี้กับลูกชาย แต่ก็มีซีโน่จัดการแทนไปแล้ว ทว่าไอ้ลูกโง่กลับยังดื้อด้านไม่ยอมรับความจริง หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป อารีน่าคงต้องออกโรงเองและเรียกตัวช่วยกลับมา

‘ท่านต้องการคุยอะไรกับฉันคะ’ นิรดาวกกลับเข้าเรื่องอีกครั้ง เธอเชื่อในสิ่งที่อีกฝ่ายบอก ไม่เช่นนั้นนิคาโอคงไม่นิ่งแบบนี้

‘ฉันแค่อยากทักทายลูกสะใภ้’ อารีน่าบอกจุดประสงค์ของตัวเอง

‘แต่ฉันไม่ใช่...’

‘เธออยู่ที่ไหนกับใครล่ะตอนนี้’ มาดามคิงส์ตันพูดดักเมื่ออีกฝ่ายกำลังจะปฏิเสธ

‘ฉันไม่ได้อยากอยู่กับลูกท่าน แต่เขาจับตัวฉันขังเอาไว้’ หญิงสาวพูดความจริงออกไป เพราะปกปิดไปก็เท่านั้นเมื่อคนที่โทร. มารู้เรื่องดีอยู่แล้ว

‘ฉันรู้ว่าเธออาจจะโกรธเจ้าลูกโง่ของฉันเพราะเรื่องราวเมื่อสิบกว่าปีก่อน แต่โกรธหรือแค้นไปก็เท่านั้น มันไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก มีแต่ตัวเราเองที่จะไม่มีความสุขเพราะมัวจมอยู่แต่กับความแค้น’

‘ท่านก็พูดง่ายสิคะ เพราะท่านไม่ได้เจอแบบฉัน’ หญิงสาวตอบกลับอย่างไม่กลัวเกรง ก่อนจะพูดต่อ

‘มันยากมากนะคะกับการท้องไม่มีพ่อในวัยเรียน ไม่รู้ว่าคนที่เป็นพ่อของลูกเราคือใคร ฉันต้องพบจิตแพทย์เพราะความเครียดส่งผลกับเด็กในท้อง กว่าฉันจะเข้มแข็ง ซีโน่ก็เกือบคลอดแล้ว ท่านคิดว่าฉันควรจะอโหสิกรรมให้ลูกชายท่านได้ง่ายๆ ไหมคะ’

‘อ้อ โชคดีที่ลูกชายท่านไม่ติดโรคเพราะความมักง่าย ไม่เช่นนั้นชีวิตฉันคงน่ารังเกียจกว่านี้’

‘ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง เพราะชีวิตฉันกับเธอก็ไม่ได้แตกต่างกันเท่าไหร่’ อารีน่าบอกเสียงนุ่ม เข้าใจว่าคนรุ่นลูกรู้สึกอย่างไร และลำบากมากแค่ไหนกว่าจะผ่านอุปสรรคมาได้ โชคดีที่ครอบครัวของอีกฝ่ายไม่ได้ยากจนข้นแค้น ไม่เช่นนั้นคงลำบากมากกว่าที่เป็นอยู่

‘สามีฉันเป็นคนเจ้าชู้มาก ด้วยอำนาจที่เขามีทำให้มีผู้หญิงเข้ามามากมาย และสามีของฉันก็ไม่เคยปฏิเสธพวกเธอเหล่านั้น แม้ว่าเขาจะแต่งงานกับฉันและฉันกำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่ก็ตาม ฉันต้องเลี้ยงลูกเพียงลำพังมาตลอด จนวันหนึ่งฉันเริ่มทนพฤติกรรมของเขาไม่ไหวจึงพลั้งปากขอหย่าออกไป’

‘แต่เขาไม่ยอม’ นิรดาเดา

ถึงเรื่องของอารีน่าจะไม่เหมือนกับเรื่องของเธอเสียทีเดียว แต่การเลี้ยงลูกคนเดียวก็สาหัสไม่น้อย แม้จะมีเงินมากมาย และมีคนอำนวยความสะดวก แต่จิตใจผู้หญิงที่ต้องทนรับรู้ว่าสามีของตัวเองไปมีผู้หญิงอื่นก็เจ็บปวดไม่น้อย แตกต่างกับเธอที่ไม่มีความผูกพันกับพ่อของลูก และมีครอบครัวคอยอยู่เคียงข้างจึงผ่านเรื่องราวเลวร้ายเหล่านั้นมาได้

‘ใช่แล้วละ ตอนนั้นนิคาโอโตเป็นหนุ่มแล้ว เขาไม่ห้ามถ้าฉันตัดสินใจดีแล้ว ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะความรักทำให้ฉันใจไม่เด็ดพอ ฉะนั้นฉันต้องเอาคืน’

‘ท่านเพิ่งบอกว่าโกรธหรือแค้นไปก็เท่านั้น มันไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก มีแต่ตัวเราเองที่จะไม่มีความสุขเพราะมัวจมอยู่แต่กับความแค้น’ นิรดาทวนคำพูดของอารีน่าไม่มีตกแม้แต่คำเดียว

‘ฉันไม่แปลกใจเลยที่นิคาโอปักใจกับเธอ ฮ่าๆ’ อารีน่าถูกใจความกล้าต่อปากต่อคำของอีกฝ่าย

‘ฉันไม่ได้จมปลักอยู่กับมันนักหรอก ตอนนั้นฉันก็เริ่มทำใจได้บ้างแล้ว แต่เพราะคำขอหย่าของฉันทำให้พ่อของนิคเริ่มคิดได้ กลับตัวกลับใจตามง้องอนขอคืนดีกับฉัน ฉันเลยเอาคืนเขา ปล่อยให้เขาทรมานจิตใจแบบที่ฉันเคยโดนบ้าง’

‘เขาไม่รู้ว่าท่านแค่พลั้งปาก ไม่ได้อยากจะหย่าจริงๆ?’

‘ตอนนี้ก็ยังไม่รู้’ อารีน่าบอกอย่างขบขันกับความจริงข้อนี้ ‘แต่เหตุการณ์วันนั้นก็ทำให้ฉันมีความสุขดี ได้สามีที่น่ารักกลับคืนมา ต้องเล่นละครหน่อยก็คุ้ม’

‘ท่านต้องการจะบอกอะไรฉันคะ’

‘ถ้าเธออยากเอาคืนเจ้าลูกโง่ของฉันก็เอาเลย ฉันสนับสนุนเต็มที่’ มาดามคิงส์ตันแนะนำ เพราะถูกใจลูกสะใภ้คนนี้เหลือเกิน ถ้านิรดายอมทำตามที่แนะนำ ไม่ใช่แค่หลานชายท่านเท่านั้นที่จะมีความสุข แต่รวมไปถึงนิคาโอและตัวนิรดาเองด้วย

‘แต่ฉันไม่อยากข้องเกี่ยวกับเขาอีกแล้ว’

‘คิดว่าคนอย่างนิคาโอจะปล่อยเธอไปง่ายๆ รึ ซึ่งคำตอบก็คือไม่ และฉันก็รู้ว่าเธอต้องมีความรู้สึกบางอย่างกับนิคาโอ แล้วจะรออะไรอยู่ล่ะ ในเมื่อเจ้านิคมันหลงเธอขนาดนี้’

‘ฉันไม่คิดว่ามันจะมีประโยชน์อะไร’

‘ซีโน่อยากมีพ่อ เธอรู้ความจริงข้อนี้ดี นิรดา’ อารีน่างัดไม้เด็ดออกมาใช้ คนเป็นแม่ย่อมเห็นความสุขของลูกเป็นสำคัญ หากเอาซีโน่มาอ้าง นิรดาอาจจะยอมใจอ่อน

‘แต่ว่าฉัน...’

‘ฉันไม่ได้ให้เธอไปฆ่าแกงเจ้านิคเสียเมื่อไหร่ แค่ทำให้มันรักมันหลง เพียงแค่นี้เธอจะสั่งหรือบอกอะไรมัน เจ้านิคมันไม่มีทางปฏิเสธแน่ เคยได้ยินไหม...แก้แค้นบนความสุขของเรา’

‘ไม่ใช่แค่ลูกชายเธอที่จะมีความสุข แต่หากตัวเธอเองยอมเปิดใจละทิ้งทิฐิที่มี ความสุขอาจจะรออยู่ตรงหน้าก็ได้’

‘ท่านต้องการอะไรกันแน่’

‘ฉันอยากเห็นหลานชายของฉันมีความสุขเสียที เขาอยู่กับคำว่าไม่มีพ่อมานานเกินไปแล้ว’

อารีน่าพูดอย่างจริงใจ เพียงแค่รู้ว่าตัวเองมีหลานชายอยู่ไกลถึงเมืองไทย แถมยังโตเป็นหนุ่มแล้วอีกต่างหาก แม้ยังไม่พบหน้ากัน แต่เธอก็ตื่นเต้นจนทนไม่ไหวถึงขั้นบินไปหาหลานถึงกรุงเทพฯ

‘ฉันอาจจะทำร้ายลูกชายคุณ’ หญิงสาวลองเชิง ทว่าอีกฝ่ายกลับหัวเราะขบขัน

‘ฉันจะบอกอะไรให้นะนิรดา เจ้าลูกโง่ของฉันมันโง่แค่เรื่องที่คนอื่นเขาฉลาดหมดเท่านั้นแหละ’ คนเป็นแม่แขวะถึงลูกชาย ก่อนจะพูดต่อ

‘คนอย่างนิคาโอไม่เคยให้ใครทำร้ายฝ่ายเดียว แต่จะเอาคืนให้มันเจ็บเท่ากันหรือมากกว่า นี่แหละนิคาโอ แต่ในกรณีที่มันยอมเต็มใจให้ทำร้าย นั่นเพราะว่าคนนั้นสำคัญกับนิคาโอจริงๆ ซึ่งคนคนนั้นคือเธอ’

‘ท่านอาจจะเข้าใจผิด’

‘ฉันรู้จักลูกชายของตัวเองดี เธอหนีนิคาโอไม่พ้นหรอก นิรดา’

บทสนทนาระหว่างเธอกับนายหญิงคิงส์ตันทำให้นิรดาอมยิ้มเมื่อนึกถึง คำพูดของมาดามอารีน่าช่างเหมือนคำพูดของลูกชายท่านเสียเหลือเกิน และเธอก็รู้ตัวดีว่าไม่มีทางหนีนิคาโอพ้นจริงๆ ฉะนั้นจึงยอมทำตามคำแนะนำของมาดามอารีน่า แต่ที่ไม่ได้คิดเอาไว้คือต้องมาเสียตัวตั้งแต่วันแรกที่ยอมให้โอกาสมาเฟียหนุ่ม

นิรดารู้ดีว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้เกิดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทว่ามันมาจากความต้องการส่วนลึกของหัวใจ ประกอบกับความชำนาญสนามของนิคาโอ ทำให้เธอหลงใหลได้ไม่ยาก

“ตื่นแล้วหรือที่รัก” นิคาโอถามไถ่เมื่อเห็นร่างบางในอ้อมแขนขยับตัว ทว่าไม่ได้ปล่อยให้หญิงสาวเป็นอิสระ แต่กลับกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น ก่อนจะพรมจูบไปตามแผ่นหลังและลาดไหล่ เรื่อยลงมาตามสีข้างจนถึงเอวคอด

“อื้อนิค...ปล่อยฉันได้แล้ว” นิรดาประท้วงเมื่อมีบางสิ่งดุนดันที่หลังเธอ

“ผมยังไม่อิ่มเลย” นิคาโอสารภาพตามความจริง ทว่าปากก็ยังไม่หยุดรุกรานแผ่นหลังเนียน แถมมือยังมาวอแวกับหน้าอกอวบไม่ว่างเว้น แล้วคนถูกกระทำจะนิ่งเฉยได้อย่างไร

“แต่ฉันเหนื่อย” นิรดาโอด เพราะคนมักมากไม่ยอมให้เธอได้พักเลย

“คืนนี้คุณไม่รอดมือผมแน่” มาเฟียหนุ่มขู่ก่อนจะก้มจูบหน้าผากเนียนแล้วผละลุกจากเตียง แม้จะไม่อยากห่างจากร่างนุ่มนิ่ม แต่ก็ต้องตัดใจลุกออกไป เนื่องจากโดดงานมาหลายวันแล้ว

 “ตั้งใจทำงานนะคะ” คุณแม่ยังสาวพูดเพียงเท่านั้นก็หลับไปเพราะความเหนื่อยอ่อนจากความเอาแต่ใจของพ่อของลูก ไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะถูกต้องหรือไม่ แต่เมื่อเดินหน้าแล้วเธอไม่มีทางถอยหลังกลับ

นิคาโอโดยสารลิฟต์ส่วนตัวลงมาทำงาน ตลอดทางเดินไปห้องทำงานก็ผิวปากเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ทำให้ลูกน้องที่พบเห็นต่างก็แปลกใจไปตามๆ กัน

“อารมณ์ดีแต่เช้าเชียวนะครับนาย” ไมเคิลเอ่ยแซ็ว

นิคาโอไม่ตอบ เพียงแค่ยิ้มรับ ก่อนจะผลักประตูเดินเข้าไปในห้องทำงาน ทว่าชายหนุ่มลืมคิดไปว่าคนที่ทักตนเมื่อครู่ไม่ใช่ไมลีย์ แต่เป็นไมเคิล แฝดน้อง และถ้าไมเคิลอยู่ที่นี่ แล้ว...

“นายมาได้ยังไงซีน”

“แด๊ดก็ถามไม่คิด ก็นั่งรถมาสิฮะ” ซีโน่รวน

“มีความสุขเหลือเกินนะที่ทำให้ฉันปวดหัว” คนเป็นพ่อแขวะ

“แด๊ดทำผมปวดหัวก่อนนะ” เด็กหนุ่มตอบอย่างไม่สบอารมณ์นักเมื่อนึกถึงเพื่อนใหม่ที่บิดาส่งไปอยู่เป็นเพื่อนเมื่อหลายวันก่อน

“ฮ่าๆ เป็นไง เข้ากันได้ดีรึเปล่า”

“เข้ากันได้ดีกับผีน่ะสิ” ซีโน่ตอบอย่างรวดเร็ว เพราะหลายวันที่ผ่านมาเขาไม่เป็นอันทำอะไร ตีกันกับหมาจนเสียเวลาโดยไร้ประโยชน์ “แด๊ดรู้ไหม เจ้าออพติมัสของแด๊ดทำแสบกับผมไว้มาก”

“ทำความคุ้นเคยกันเอาไว้ เพราะนายต้องอยู่กับมันอีกนาน”

“แต่ผมไม่อยากอยู่กับมัน”

แม้จะพูดไปแบบนั้น แต่หลายวันที่มีเจ้าไซบีเรียนฮัสกีไปอยู่ด้วยก็ทำให้เด็กหนุ่มเกิดความผูกพันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ถึงจะตบตีกันอยู่บ่อยครั้ง ทว่าพอถึงเวลาอาหารก็มีเจ้าตัวที่คอยบริการเสมอ

“นายมาหาฉันมีอะไร” นิคาโอถามพร้อมกับนั่งลงที่โต๊ะทำงาน โดยมีซีโน่ยืนกอดอกทำหน้ามุ่ยอยู่ตรงหน้า

“แค่อยากมาเห็นหน้าพ่อ ไม่เจอหลายวันจนเกือบจะลืมหน้าละ” ซีโน่ประชดประชันด้วยความน้อยใจ

“เอาเหอะน่า นายก็รู้ว่าฉันงานยุ่ง” นิคาโอพูดพร้อมกับชี้ไปที่กองเอกสารบนโต๊ะที่มีอยู่หลายกอง

เด็กหนุ่มลูกครึ่งมองกองเอกสารที่บิดาชี้ก็เข้าใจ แต่หารู้ไม่ว่างานที่กองอยู่ตรงหน้าพอกพูนเพราะมาเฟียหนุ่มเกงานไปตามผู้หญิง

“ก็ได้...วันนี้ผมจะกลับไปก่อน” ซีโน่ยอมแพ้ แม้อยากจะอยู่กับบิดา ทว่าก็รู้ดีว่าท่านต้องทำงาน จึงยอมถอยทัพกลับไปก่อน

“เดินทางกลับดีๆ นะ” นิคาโออวยพรก่อนจะก้มหน้าทำงาน ทว่าพอเด็กหนุ่มกำลังจะเปิดประตูออกไปก็พูดขึ้น

“ผมยาวแล้วนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะพาไปตัด”

“ครับแด๊ด” เด็กหนุ่มยิ้มหน้าบาน เพียงแค่ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ของคนเป็นพ่อก็ทำให้เขามีความสุขแล้ว แม้ว่าสุดท้ายตนจะกลับบ้านไปอย่างหมดหวัง แต่ความรู้สึกดีๆ ที่ได้จากคนเป็นพ่อก็ทำให้เขาจดจำความรู้สึกนี้ไปตลอด

“ผมจะรอแด๊ดนะฮะ”

“อือ ทำตัวดีๆ อย่าทำให้เจ้าไมเคิลต้องหัวหมุน” นิคาโอเตือน เพราะรายงานที่ได้รับรู้มาหลายวันนี้ทำให้ไมเคิลปวดหัวอยู่ไม่น้อย แถมยังมีเจ้าออพติมัสเพิ่มกำลังดื้อมาอีกตัวด้วย

“รับทราบคร้าบคุณพ่อสุดหล่อ ซีนจะไม่ดื้อ ซีนจะไม่ซนฮะ” เด็กหนุ่มรับคำอย่างกระตือรือร้น

“ทราบแล้วก็ทำตามด้วย” ชายหนุ่มบอกทั้งที่ยังก้มหน้าทำงานอยู่

“ครับ” ซีโน่รับคำก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี ซึ่งไม่ผิดกันนักกับคนเป็นพ่อที่เมื่อเด็กหนุ่มออกไป รอยยิ้มที่มีไม่บ่อยนักก็ปรากฏขึ้นบนดวงหน้าหล่อ

“เจ้าเด็กแสบ” มาเฟียหนุ่มเปรยถึงคนเมื่อครู่ ก่อนจะทำงานอย่างอารมณ์ดี หากวันนี้เขาไม่ต้องออกไปพบกับลูกค้าข้างนอก คงมีเวลาพาเจ้าเด็กแสบไปตัดผมเสริมหล่อ ไม่รู้ว่าไมเคิลดูแลกันยังไงถึงปล่อยให้ซีโน่ผมยาวยังกับเด็กผู้หญิง

นิคาโอไม่รู้เลยว่าตัวเองชินเสียแล้วกับการที่มีเด็กหนุ่มมาวอแวอยู่ใกล้ๆ แม้จะมาพร้อมกับคำว่าปวดหัว แต่ชายหนุ่มกลับรู้สึกดีทุกครั้งที่ซีโน่มาอยู่ใกล้ ทว่านิคาโอลืมคิดไปว่าเวลาสองเดือนที่หนุ่มลูกครึ่งขอไว้กำลังจะหมดลงภายในสัปดาห์หน้านี้แล้ว

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว