ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ดับฤทธิ์ยาปลุกด้วย...

ชื่อตอน : ดับฤทธิ์ยาปลุกด้วย...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2561 17:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดับฤทธิ์ยาปลุกด้วย...
แบบอักษร

ยามบ่ายก่อนถึงเวลางานเลี้ยงต้อนรับผู้แทนพระองค์ เศรษฐีลี่ส่งคนมารับเย่จงและทีมผู้ช่วยเข้าไปยังจวนของนายอำเภอหลิ่ว วัตถุดิบต่างๆถูกเย่จงและผู้ช่วยคัดเลือกก่อนหันเตรียมเพื่อปรุงประกอบ ครัวจึงเต็มไปด้วยเสียงหันของและเสียงสั่งการของพ่อครัวใหญ่

เย่จงและเหล่าผู้ช่วยจัดเตรียมอาหารคาวหวานตั้งแต่เย็นจนถึงดึก อาหารสำรับแล้วสำรับเล่าถูกเรียกขอเติมอีกตลอดเวลาทำเอานายอำเภอและเศรษฐีลี่ยิ้มไม่หุบ พ่อครัวทั้งหลายกว่าจะได้หยุดมือก็ต่อเมื่อเหล่าคนในงานเริ่มหนังท้องตึงและต้องการความบันเทิงแทน

“เถ้าแก่ลี่ไม่ทราบไปได้พ่อครัวฝีมือดีจากที่ไหนมาพอบอกพวกเราได้หรือไม่” สหายนายอำเภอพากันถามหาพ่อครัวฝีมือดี

“ไม่ได้บอกไม่ได้ เดี๋ยวพวกท่านแย่งคนของข้า” เศรษฐีลี่หัวเราะ เขาไม่คิดว่าพ่อครัวที่บุตรสาวพามาจะฝีมือดีขนาดนี้ คงต้องวางแผนดึงตัวเข้ามาในจวนของเขาเสียแล้ว

“ท่านอ๋องท่านคิดว่าอาหารมื้อนี้เป็นเช่นไรบ้าง?” นายอำเภอหลิ่วหัวเราะก่อนหันไปถามผู้แทนพระองค์ที่คีบอาหารเข้าปากไม่หยุด

“รสชาติคุ้นปาก”

“แสดงว่าพ่อครัวท่านนี้ฝีมือดีเทียบเท่าพ่อครัววังหลวง พวกเราชักอยากพบหน้าพ่อครัวเสียแล้วเถ้าแก่ลี่”

เศรษฐีลี่เหงื่อตก จากที่คิดจะแอบเก็บตัวพ่อครัวมือดีไว้คนเดียวก็คงลำบากเสียแล้ว คงต้องแอบสะกิตบุตรสาวให้ใช้วิธีเปลี่ยนตัวเอาคนอื่นมาแสดงตัวแทน แต่บุตรสาวเขาหายตัวไปไหนเสียละ?

“พี่จงเหนื่อยมากไหม” คุณหนูลี่ที่บิดามองหาอยู่ขณะนี้แอบลอบเดินมาทางที่พักพ่อครัวด้านหลังเรือนคนงาน

“ไม่มากได้คนช่วยฝีมือดีจึงเบาแรงไปมาก” ชายหนุ่มค่อยๆถอดผ้ากันเปื้อนออก

“พี่จงดื่มน้ำชาคลายเหนื่อยก่อน”

หญิงสาวมองซ้ายมองขวาไร้คนจึงค่อยๆส่งน้ำชาให้ชายหนุ่ม เรือนด้านหลังไร้คนเป็นฝีมือสาวใช้ของตน นางวางแผนใส่ยาปลุกอารมณ์ในแก้วชา อย่างไรวันนี้พี่จงก็ต้องตกเป็นของเธอ และหากชายหนุ่มปฏิเสธจะรับผิดชอบเธอก็จะขู่เขาเอาเรื่องไปฟ้องนายอำเภอ

“ขอบคุณคุณหนูลี่มาก” ชายหนุ่มรับแก้วขึ้นยกจรดริมฝีปากจนชาหมดแก้ว

“ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณพี่จง พี่ช่วยเป็นเพื่อนคุยกับข้า ที่บ้านข้าค่อนข้างบังคับข้าทุกเรื่องแม้กระทั่งเรื่องคู่ครอง

คู่หมั้นของข้าเป็นคุณชายบ้านสหายบิดา ท่านคิดดูบิดาไม่เคยสนใจข้าแม้กระทั่งเรื่องเลือกสามี ข้าก็แค่สตรีหมากชิ้นหนึ่งเท่านั้น” หญิงสาวเหม่อมองท้องฟ้าใบหน้าเศร้าสร้อย

“คุณหนูลี่” เย่จงรู้สึกเห็นใจสตรียุคนี้อย่างยิ่ง นางคงเหงามากจึงชอบมาพูดคุยที่ร้านตงหลัว

“พี่จงข้า...” หญิงสาวถือโอกาสซบเข้าอ้อมกอดของชายหนุ่ม

“!!!” เย่จงสะดุ้งเฮือกทันทีที่หญิงสาวโผเข้าหา เนื้อนุ่มๆกลิ่นหอมจากเรือนกายทำเอาขนทั่วกายพากันลุกพรึบ

ฉิบห...ชายหนุ่มร้องในใจเมื่อรู้สึกร้อนวูบวาบบริเวณท้องน้อยลามไปแก่นกายช่วงล่าง

ทำไมแค่แตะนิดแตะหน่อยเขาถึงคึกคักอะไรขนาดนี้

ชายหนุ่มรู้สึกท่าจะไม่ดีหากยังให้สตรีผู้นี้กอดอยู่มีหวังได้กลายเป็นโจรข่มขืนแน่! ไม่มีวัน คนอย่างเย่จงไม่มีทางข่มขืนผู้หญิงทุกคนมีแต่สมยอม!

เย่จงพยายามดันคนตรงหน้าให้ออกห่าง

“พี่จง” หญิงสาวไม่เพียงไปล่อยมือยังส่งเสียงหวานออดอ้อน

เย่จงรู้สึกเนื้อตัวร้อนผ่าวมือสั่นคล้ายอยากยา แม้แต่เสียงคนตรงหน้าก็ฟังดูหวานหูผิดปกติ หรือตัวของเขาจะผิดปกติไปจริวๆ!

“พี่จงทำไมพี่ดูเหงื่อออกเยอะขนาดนี้! ให้ข้าประคองพี่เข้าไปพักเรือนรับรองด้านหลังก่อนจะดีกว่า” เย่จงพยายามใช้มือปัดป่ายปฏิเสธแต่ดูเหมือนมือไม้มันจะไม่เป็นใจอ่อนยวบให้ประคองเข้าข้างในไปเสีย

ห้องที่ถูกเตรียมไว้ให้พ่อครัวของเศรษฐีลี่พักถูกเปิดออก ชายหนุ่มค่อยๆพิงเสาเตียงนั่งกัดริมฝีปากคล้ายพยายามอดกลั้นบางสิ่งอยู่

“พี่จงให้ข้าใช้ผ้าชุบน้ำผืนนี้เช็ดเหงื่อให้ดีไหม” หญิงสาวปลดสายรัดเอวของชายหนุ่ม

“คุณหนู!” เย่จงพยายามห้ามหญิงสาว ความอดทนที่มีอยู่คล้ายกำลังจะหมดไป ยามนี้เหมือนมีสองเสียงตีกันในหัว ทำไปเลยกับห้ามทำ!

โครม! เสียงประตูถูกกระแทกเปิดออก

“ใคร กรี๊ด!” ไม่ทันที่หญิงสาวจะตั้งตัวมองได้ว่าฝ่ายบุกรุกคือใครก็โดนอุดปากอุ้มหายออกจากห้องพัก

“อาจง” เสียงคุ้นเคยเรียกสติของชายหนุ่ม

“ใคร?” เสียงชายนุ่มสั่น

“อาจง”

“ช่วยเราด้วย”

ผั๊ว! เสียงตบหน้าดังลั่น

“!!!” เย่จงที่โดนตบหน้าเจ็บจนกรามลั่น

“จำเสียงเราได้หรือยัง” อ๋องลี่หยางยิ้ม

“อาหยาง?”

“พระชายารักเจ้าโดนยาปลุกอารมณ์รู้ตัวหรือไม่”

“ว่ายังไงนะ! อา” ฤทธิ์ของยาเริ่มก่อกวนร่างกายของชายหนุ่มอีกครั้ง

“อยากให้เราช่วยไหม?” อ๋องลี่หยางค่อยๆปลดหน้ากากเหล็กออกจากใบหน้า

“ไม่ ไม่เป็นไร” เย่จงกลืนน้ำลายโดนตบไปเมื่อครู่เล่นเอาฤทธิ์ยาหายไปครึ่ง แต่ทำไมมือไม้มันสั่นอยากเอื้อมไปข้างหน้าเหลือเกิน

“อาจงดูน่าสงสารขนาดนี้จะไม่ให้เราช่วยได้เช่นไร” อ๋องลี่หยางค่อยๆก้าวเข้าหาชายหนุ่มที่นั่งสั่นหัวอยู่บนเตียง

“ไม่!” เสียงชายหนุ่มตะโกนลั่นเรือน

เวลาชั่วหนึ่งเค่อชายหนุ่มสภาพยุ่งเหยิงหน้าแดงก่ำเดินก้มหน้าก้มตาไม่มองผู้ใดออกจากเรือนพักโดยมีอ๋องลี่หยางเดินตามง้อด้านหลัง เหล่าองครักษ์ที่ยืนเฝ้าด้านนอกพากันแอบใช้สายตาแอบมองเจ้านายของตน

ท่านอ๋องช่างเยี่ยมยุทธ์ เพียงเค่อเดียวก็จัดการถอนพิษพระชายาได้! เหล่าองครักษ์ทั้งหลายอดยกนิ้วเชิดชูเจ้านายในใจไม่ได้

“อาจงอย่าโกรธเลย ยังไงก็หายแล้วไม่ใช่หรือ”

“…” เย่จงกัดริมฝีปากแน่น

“อาจงอย่าโกรธ เราไม่มีทางอื่นจริงๆ”

“ทำไมท่านไม่บอกเราก่อนว่ามันจะเจ็บ” เย่จงหน้าแดงเมื่อนึกไปถึงตอนถอนฤทธิ์ยา

ย้อนกลับไปเค่อก่อน เย่จงโดนยาปลุกอารมณ์ของคุณหนูลี่เข้าไป ช่วงเวลาเป็นตายของอารมณ์ดิบผู้ชาย เดิมชายหนุ่มคิดว่าตัวเองคืนนี้คงไม่รอดโดนอ๋องลี่หยางลอกปอกเปลือกกินเสียแล้วแต่ใครจะไปนึกได้ว่าอ๋องคนนี้เป็นสุภาพบุรุษยิ่งกว่าผู้ใด ไม่แม้จะบังคับล่วงเกิน การถอนฤทธิ์ยาก็ใช้วิธีลมปราณ

แต่ขอบอกตอนถ่ายลมปราณไล่พิษมันเจ็บมากคล้ายมดกัด ที่แย่กว่านั้นคือไล่แม้กระทั่งอ๊วกออกจากคอมาด้วย!

“อาจงอยากใช้วิธีสุขไม่เจ็บก็ไม่บอก เราพร้อม...โอ้ย!” เย่จงหยิกต้นแขนคนหน้าหนาข้างหลังตัวเอง ใครให้เขาปากมากพูดเรื่องน่าอายเล่า

เหล่าองครักษ์แอบอมยิ้มกับการหยอกล้อของเจ้านายจนกระทั่งพ่อบ้านเป่ยเดินเข้ามา

“ท่านอ๋อง ท่านต้องการกลับไปงานเลี้ยงหรือไม่ขอรับ?” พ่อบ้านเป่ยสอบถามนายท่าน

“ไม่ เราจะพาพระชายากลับจวนอ๋องทันที แจ้งนายอำเภอไปว่าเราพอใจในตัวพ่อครัวในงานเลี้ยงมาก ส่วนเถ้าแก่ลี่...จัดการส่งบุตรสาวไร้ศีลธรรมไปพร้อมสามีขอทาน ให้คนทิ้งกองคู่สำส่อนไว้หน้าเรือนตาเฒ่านั่นซะ”

“อาหยาง!” เย่จงได้ยินเรื่องคุณหนูลี่แล้วก็ตกใจ สามีขอทานอะไร?

“อาจงช่างแสนดีเหลือเกิน” อ๋องลี่หยางลูบแก้มของชายหนุ่ม

“สตรีไร้ยางอายผู้นั้นกล้าใช้ยากับคนของเรา...ก็ควรลองยาที่ตัวเองใช้ แล้วพอดีกับช่วงเวลานั้นก็มีขอทานสกปรกเดินผ่านเข้ามาก็เท่านั้น” อ๋องลี่หยางยิ้มเหมือนสิ่งที่ทำไปไม่ได้มากมายเลวร้ายอะไรนัก

“…” เย่จงชักนึกสงสารคุณหนูลี่ จะดีจะเลวอย่างไรนางก็เป็นผู้หญิง แถมมีคู่หมั้นอยู่แล้วด้วย

“หรืออาจงอยากให้เราตัดคอนาง?”

“ไม่อยาก!” ชายหนุ่มแน่ใจว่าคนตรงหน้าพูดจริง  

เมื่อนึกถึงสตรีชายหนุ่มก็นึกถึงสตรีอีกคนขึ้นมาได้

“ท่านรู้ได้เช่นไรว่าเราอยู่ที่นี่?”

“ถ้าอยากถามควรถามว่ารู้ได้อย่างไรว่าพระชายาเราใช้แผนสลับตัวหนีออกจากจวนหลบหนีสามีออกมา”

เย่จงกลืนน้ำลาย ดูท่าอ๋องหน้ากากจะโกรธเสียแล้ว

“อาหยาง เราไม่ตั้งใจหลอกลวงนะ เพียงแต่จวนควรมีนายหญิงที่แท้จริง เราเป็นแค่คนผ่านทางมาเท่านั้น”

“ใครบอกว่าอาจงเป็นแค่คนผ่านทาง?”

“คือ...” จะให้เขาตอบอย่างไรละ

“สำหรับเรา อาจงคือพระชายาหนึ่งเดียวที่ไม่มีใครแทน ฟังเช่นนี้ยังคิดหนีจากเราอีกหรือไม่”

เย่จงกลืนน้ำลาย ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าเจ้าหนุ่มตรงหน้าดูน่ากลัวเหมือนเสือกำลังคิดล่ากวางอย่างไรอย่างนั้น

“องค์หญิง...” เย่จงตั้งใจถามถึงองค์หญิงหนิงตัวจริงว่าขณะนี้เป็นเช่นไรกลับต้องรับรู้คำตอบชวนสยองออกจากปากของคนตรงหน้า

“กลับไปนรกที่นางปีนหนีออกมา”

“…” เขาไม่ควรถามใช่หรือไม่ เย่จงอยากกลืนคำถามก่อนหน้าลงท้อง

“ดูเหมือนอาจงจะสนใจสตรีมากมายไม่น้อย เราคงต้องลงโทษพระชายาที่ชอบยื่นกิ่งท้อไปนอกกำแพงให้เข้าใจอะไรควรไม่ควร! พ่อบ้านให้คนไปแจ้งตำหนักเหมันต์ เราจะใช้ที่นั่นลงโทษพระชายา”         

เย่จงเห็นท่าไม่ดีก็คิดหนีแต่ไม่พ้นมือที่ไวกว่าของอ๋องลี่หยางที่เข้ารวบเอวของชายหนุ่มอุ้มเดินไปที่ม้าก่อนยกตัวชายหนุ่มพาดม้าแล้วถีบตัวขึ้นขี่ม้าตัวเดียวกันวิ่งออกไป

ตำหนักเหมันต์เป็นตำหนักฤดูหนาวใช้พักผ่อนยามออกมาเยี่ยมเยือนอำเภอแห่งนี้ ภายในตำหนักแม้ไม่ใหญ่โตเท่าจวนอ๋องแต่ก็เป็นตำหนักแห่งเดียวที่มีน้ำพุร้อนธรรมชาติและน้ำตกร้อนอยู่ภายใน

“พ่อบ้านพวกเราควรไปแจ้งไทเฮาและฮ่องเต้เรื่องนี้หรือไม่?” เฮยเจาหันมาถามพ่อบ้าน

“ให้คนส่งข่าวไปแจ้งว่าไม่ช้าท่านอ๋องจะพาพระชายาที่อุ้มทายาทจวนอ๋องกลับเมืองหลวง”

ในที่สุดจวนอ๋องก็จะมีเสียงเด็กเล็กๆแล้ว อาแค่คิดว่าชายแก่เช่นเขาจะได้เลี้ยงดูอ๋องรุ่นต่อไปเขาก็ตายตาหลับเสียแล้ว

ความคิดเห็น