สถานะ: นักแข่งรถดาวรุ่ง (Front-end) / นักขับรถส่งของในโลกมืด (Back-end) / เสาหลักของบ้าน มีภาระที่แบกไว้

แม่ : อดีตช่างเย็บผ้าที่สายตาเสีย ทำให้เดียร์ต้องดูแลเรื่องความเป็นอยู่ทั้งหมด

น้องดรีม : น้องชายวัย 13 ขวบที่ป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจอ่อนแรง (ต้องใช้ค่ารักษารายเดือนมหาศาล)

เดียร์ เป็นนักแข่งรถใบหน้าสวยหวานขัดกับบุคลิกที่รักความเร็วและการผจญภัย

เป็นคนเข้มแข็ง จนน่าใจหาย มีความดื้อรั้นและศักดิ์ศรีสูงมาก ไม่ชอบขอความช่วยเหลือจากใคร ยอมเจ็บตัวดีกว่ายอมให้ครอบครัวลำบาก

จุดเปลี่ยน: การได้เจอหมอเขตต์ทำให้เดียร์รู้ว่า ความเข้มแข็งเพียงลำพัง มันเหนื่อยแค่ไหน เขาเริ่มกล้าที่จะอ่อนแอและยอมให้หมอเขตต์ก้าวเข้ามาเป็นSafe Zone ในชีวิต

เสน่ห์: ความนุ๊บนิ๊บ ที่ซ่อนอยู่ใต้ความแมน เวลาอยู่หลังพวงมาลัยจะเท่ระเบิด แต่เวลาอยู่ต่อหน้าหมอเขตต์จะกลายเป็นเด็กดื้อที่น่าเอ็นดู

" เดียร์ กษมา ไอรา "

ถอดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นใบหน้าสวยหวานที่ล้อมรอบด้วยเส้นผมชุ่มเหงื่อ ผิวขาวจัดตัดกับริมฝีปากสีสดที่คลี่ยิ้มบางๆ ให้กล้อง

เป็นประกายยามต้องแสงแฟลชทำให้เขามีเสน่ห์จนยากจะละสายตา รอยยิ้มสดใสถูกส่งให้กล้องและแฟนคลับอย่างช่ำชอง

"นางฟ้าสนามแข่ง" คือฉายาที่สื่อมอบให้

.

.

1 ชั่วโมงต่อมา ณ ห้องพักนักแข่ง

ทันทีที่บานประตูปิดลง รอยยิ้มพิมพ์ใจก็ร่วงหล่นหายไปเหลือเพียงใบหน้าที่ฉายแววความเครียดขึง

เดียร์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า มือเรียวคว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดดูข้อความล่าสุดจากโรงพยาบาล

[ แจ้งเตือน: มียอดค้างชำระค่ารักษาพยาบาลและค่าห้องพิเศษของน้องชาย รวม 85,000 บาท กรุณาชำระภายในวันที่ 5 นี้ ]

เดียร์ถอนหายใจยาวจนไหล่บางห่อลง เงินรางวัลที่เพิ่งได้รับจากการชนะครั้งนี้

ถูกสปอนเซอร์หักเปอร์เซ็นต์และหักหนี้เก่าที่เขาเคยหยิบยืมมาใช้ก่อนหน้าจนเหลือไม่ถึงครึ่งของยอดที่ต้องจ่าย

เขาไม่ได้สู้ชีวิตเพื่อตัวเอง แต่เพื่อ 'แม่' ที่สายตาเริ่มฝ้าฟางจากการทำงานหนัก และ 'น้องดรีม' น้องชายเพียงคนเดียวที่เป็นดั่งดวงใจของบ้าน

เดียร์ลุกขึ้นถอดชุดแข่งแบรนด์เนมที่ดูหรูหราออก

แล้วสวมชุดเสื้อสีดำตัวใหญ่ที่เริ่มซีดจางเข้าแทนที่ เขาลบเมคอัพบางๆ ออกจนเหลือเพียงผิวขาวซีดที่ดูอิดโรย

ก่อนจะเดินออกทางประตูหลังสนามแข่งที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

รถเก๋งซีดานสภาพกลางเก่ากลางใหม่สีเทาดำจอดนิ่งสนิทอยู่ในเงามืด

เครื่องยนต์ที่ดูธรรมดาภายนอกแต่ภายในถูกวางเครื่องใหม่ซ่อนพละกำลังมหาศาลไว้ใต้ฝากระโปรง

เดียร์อยู่ในชุดดำมิดชิด แววตาของเขานิ่งสงบและเย็นชา ต่างจาก "นางฟ้าสนามแข่ง" ในตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง

"ของอยู่เบาะหลัง ส่งให้ถึงท่าเรือก่อนตีสองครึ่ง" เสียงดัดแปลงจากปลายสายสั่งสั้นๆ "ถ้าทำสำเร็จ เงินสดหนึ่งแสนจะโอนเข้าบัญชีทันที"

เดียร์ตอบสั้นๆ ก่อนจะกระชากพวงมาลัย เหยียบคันเร่งจนมิด รถเก๋งสีเทาดำพุ่งทะยานออกไปเหมือนลูกธนูที่หลุดจากคันศร

เขารู้ดีว่างานนี้คืองานเทา

ของที่ส่งอาจจะเป็นเอกสารลับ หรือชิ้นส่วนผิดกฎหมายบางอย่าง

แต่ในนาทีที่ชีวิตของน้องชายแขวนอยู่บนเส้นด้าย จริยธรรมก็กลายเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยที่เขามีปัญญาจ่าย

เดียร์หักเลี้ยวเข้าโค้งด้วยเทคนิคดริฟต์ที่แม่นยำ เข็มไมล์กวาดขึ้นไปแตะที่ 180 กิโลเมตรต่อชั่วโมงอย่างรวดเร็ว

ถนนทั้งสายดูเหมือนจะเลือนรางเป็นเส้นตรง

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหนี เดียร์บดขยี้คันเร่งลงไปอีกจนเครื่องยนต์คำรามประท้วง

เขาโยกรถหลบหลีกกระสุนนัดที่สองที่เจาะเข้าที่ประตูรถ ความเร็วและแรงเหวี่ยงทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเต้นรำอยู่บนปากเหว

และในจังหวะที่เขากำลังจะสะบัดหลุด... ความเจ็บแปลบดั่งไฟลุกโชนก็แล่นผ่านต้นแขนขวา

อึก!

เลือดสีแดงฉานซึมผ่านเสื้อฮู้ดออกมาอย่างรวดเร็ว

เดียร์กัดฟันกรอด ประคองพวงมาลัยด้วยมือเดียวอย่างทุลักทุเล เขาอาศัยความชำนาญ

เส้นทางเลี้ยวเข้าสู่ซอกตึกแคบๆ และดับไฟหน้ารถลง

เขารอดมาได้... แต่สภาพของเขาตอนนี้ไม่ต่างจากนกปีกหัก

เดียร์หอบหายใจรัว สายตาที่เริ่มพล่าเบลอเหลือบไปเห็นป้ายไฟสีนวลจางๆ ที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนนเปลี่ยว

'เมธัสคลินิก - เปิดให้บริการ 24 ชม. (เฉพาะเคสฉุกเฉิน)'

หมอเขตต์รีบก้าวเข้าไปพยุงร่างนั้นไว้ทันที

กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งทำให้เขาขมวดคิ้ว มือหนารั้งศีรษะที่ซบลงกับไหล่เขาขึ้นเพื่อเช็กสติ และนั่นทำให้คุณหมอผู้สุขุมถึงกับนิ่งอึ้ง

เดียร์ขยำสาบเสื้อเชิ้ตของหมอเขตต์แน่น ปลายนิ้วที่เคยควบคุมพวงมาลัยได้อย่างมั่นคงตอนนี้กลับเย็นเฉียบ

เดียร์สะดุ้งสุดตัวเมื่อน้ำเกลือเย็นจัดสัมผัสบาดแผล รอยกระสุนที่ถากเป็นทางยาวที่ต้นแขนดูสยดสยองขัดกับภาพลักษณ์นักแข่งดาวรุ่งที่แสนสดใส

หมอเขตต์กดสำลีลงบนแผลหนักขึ้นเล็กน้อยแทนการทำโทษ

หมอเขตต์ชะงักมือ เขาโน้มตัวลงไปจนใบหน้าอยู่ห่างจากเดียร์เพียงไม่กี่เซน

แววตาที่สงบนิ่งแต่แฝงด้วยอำนาจทำเอาคนดื้อถึงกับลืมหายใจ

ความเงียบปกคลุมห้องตรวจอีกครั้ง

หมอเขตต์มองคนตรงหน้าที่ภายนอกดูเหมือนนางฟ้า ตามฉายาที่ได้รับ

แต่ในมือกลับมีคราบน้ำมันเครื่องฝังแน่นตามซอกเล็บ ความโกรธในใจของหมอเขตต์จางหายไป

เปลี่ยนเป็นความรู้สึกประหลาดที่เข้ามาแทนที่... มันคือความสงสารที่ผสมกับความนับถือในใจ

เดียร์ได้แต่พยักหน้ารับคำอย่างจำนน

จังหวะหัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความกลัวจากการถูกไล่ล่า

ค่อยๆ เปลี่ยนจังหวะเป็นความรู้สึกอบอุ่นจางๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วหนาที่บรรจงพันแผลให้เขาอย่างเบามือที่สุด...

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เดียร์รู้สึกว่า... เขาไม่ต้องแบกโลกใบนี้ไว้คนเดียวอีกต่อไป