ขอบคุณที่ติดตามเรื่องราวความรักของชาร์ปคิวนะคะ :)

OMG ผมท้องกับเจ้านาย 11

ชื่อตอน : OMG ผมท้องกับเจ้านาย 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 89.3k

ความคิดเห็น : 108

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2560 13:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
OMG ผมท้องกับเจ้านาย 11
แบบอักษร

 

 OMG ผมท้องกับเจ้านาย 11

 

By : กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

 

 

ทางด้านของคิว

 

 

หลังจากที่ร้องไห้จนพอใจแล้ว  คิวก็ตรงกลับบ้านที่จังหวัดนครราชสีมาทันที

 

 

Rrrrr

 

 

ระหว่างที่ขับรถไปเสียงโทศัพท์ของคิวก็ดังขึ้นตลอดซึ่งก็ไม่ใช่อื่นไกล ชาร์ปนั่นเอง  แต่คิวก็ไม่ได้สนใจเพราะตอนนี้เขาไม่พร้อมที่จะคุยกับชาร์ปจริงๆ เพียงแค่นึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาก็ทำให้คิวรู้สึกเจ็บแปลบทันที

 

 

06.00น.

 

 

เพียงไม่นานคิวก็ถึงบ้านของตนเอง

 

 

“อ้าว  เจ้าคิว  มายังไงไม่บอกไม่กล่าวเลย” พ่อของคิวที่กำลังนั่งจิบกาแฟก็เอ่ยทักขึ้นมาเมื่อคิวจอดรถและเดินลงมา

 

 

 

“เซอไพร์ไงพ่อ”  คิวแสร้งพูดอารมณ์ดีแต่ขัดกับสีหน้ามาก

 

 

 

“เป็นอะไรมาล่ะ” ด้วยความเป็นพ่อแค่มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าลูกชายคนสวยของเขานั้นแปลกๆไป

 

 

“เปล่าหรอกฮะพ่อ  แม่อยู่ไหนอ่ะ” คิวเอ่ยปากถามพ่อถึงแม่

 

 

“อยู่ในครัวน่ะ  แต่มาคุยกับพ่อก่อน  พ่อมีเรื่องคุยด้วย” พ่อของคิวเรียกคิวมานั่งด้วยกันที่หน้าบ้าน

 

 

“มีอะไรหรอพ่อ” คิวเองก็เดินไปแต่ในใจกำลังสับสนเป็นอย่างมากเพราะเขาไม่รู้ว่าพ่อของตนเองนั่นรู้เองที่ท้องแล้วหรือยัง

 

 

“พ่อรู้แล้วแหละ  แม่แกบอกพ่อแล้ว” พ่อของคิวพูดออกมาทันทีเมื่อเห็นว่าลูกชายของตนเองมีอาการอึกอัก

 

 

“แล้วพ่อ....”

 

 

“เฮ้อ ฉันไม่เป็นไรหรอก  ก็ทำไงได้ลูกชายฉันมันท้องได้นี่หว่า” พ่อของคิวพูดออกมายิ้มๆ

 

 

“ขอบคุณมากครับพ่อ  ขอบคุณมากจริงๆ  อึ่ก  ฮึก” ด้วยความที่ดีใจมากก็ทำให้คิวร้องไห้ออกมาทันที

 

 

“เห้ยๆๆ  มาร้องไห้อะไร พ่อบอกว่ารับได้ไง” พ่อของคิวพูดออกมาแบบหยอกๆ

 

 

“ก็ผมดีใจนี่ฮะ” คิวพูดพร้อมกับเขยิบไปกอดเอวพ่อของตนเอง

 

 

“หึหึ  แกนี่น่า  แล้วผัวแกล่ะ” พ่อของคิวก็ถามถึงอีกคนที่พ่อไม่เคยเห็นหน้า

 

 

“คือว่า....”  คิวไม่กล้าตอบจึงได้แต่อ้ำๆอึ้งๆอยู่อย่างนั้น

 

 

“ทะเลาะกันมาล่ะสิ  เฮ้อออ  นี่แหละชีวิตคู่ก็ต้องมีบ้าง”  พ่อของคิวก็จับทางคิวได้ทันที

 

 

“ฮะพ่อ” คิวเองก็ตอบรับไปเพราะเวลานี้เขาไม่อยากที่จะพูดถึงชาร์ปจริงๆ

 

 

บ้านของคิวเป็นบ้านบนเนินเขาเล็กๆ  ด้วยความที่อยู่กับแค่3คน พ่อ แม่ ลูก เลยไม่ได้ต้องการที่จะสร้างบ้านใหญ่มากนัก  แต่เมื่อคิวไปทำงานบ้านนี้ก็ดูเงียบเหงาขึ้นมาได้ไม่ยาก

 

(บ้านของคิว)

 

ครอบครัวของคิวนั้นทำสวนองุ่นที่ใหญ่ที่สุดในแถบนั้น และมีโรงทำไวน์รวมทั้งองุ่นแปรรูปอีกด้วย  ในความเป็นจริงคิวสามารถที่จะทำกิจการต่อได้  แต่ด้วยความที่เป็นคนที่มีความเป็นตัวของตัวเองสูง จริงทำให้คิวตัดสินใจที่จะทำงานที่ตนเองชอบโดยไม่แคร์ใครทั้งสิ้น  แต่ว่างานที่บ้านคิวก็กลับมาช่วยบ้างเพราะด้วยความที่เรียนบริหารงานพวกนี่ก็เข้าทางเขาอยู่เหมือนกัน  ถึงแม่จะไม่ได้โปรดปรานเท่างานที่ทำอยู่ในปัจจุบันก็ตาม

 

 

“เข้าไปในบ้านไป มานั่งตากน้ำค้างเดี๋ยวก็ไม่สบายกันพอดี”  พ่อของคิวเอ่ยปากให้คิวเข้าไปน้านเพราะที่เขาใหญ่นั้นเวลาเช้าๆอากาศจะเย็นมาก

 

 

“ฮะ ผมรักพ่อนะฮะ” คิวพูดและรีบวิ่งไปในบ้านด้วยความเขินเพราะเขาไม่ค่อยพูดอะไรแบบนี้สักเท่าไร  การที่นั่งคุยกับพ่อก็ทำให้คลายเครียดเรื่องชาร์ปไปได้บ้างแต่ก็ไม่ทั้งหมดซะทีเดียว

 

 

“แม่ฮะ” คิวพูดทักแม่ที่กำลังเตรียมทำอาหารเช้าอยู่ในห้องครัว

 

 

“อ๊ะ  ตาเถรหล่น” ด้วยความที่คิวโผล่มาแบบเงียบก็ทำให้แม่ของคิวตกใจ

 

 

“ฮิฮิ แม่ตกใจง่ายจัง” คิวพูดขำก่อนที่จะเดินไปกอดแม่ตนเองด้วยความคิดถึง

 

 

“เด็กบ้า  โผล่มาเงียบๆอย่างนี้เป็นใครก็ตกใจทั้งนันแหละ” แม่ของคิวพูดก่อนที่จะลูบหัวของคิวด้วยความอ่อนโยน 

 

ด้วยสัมผัสแบบนี้ทำให้ชาร์ปลอยเข้ามาในความคิดของคิวทันที  ตอนนี้กำลังตามหาเราอยู่หรอเปล่าเนี่ย

 

 

“เป็นไงมาไงถึงมานี่ได้ล่ะ” แม่ของคิวพูดถามลูกชายตัวเอง

 

 

“ก็คิดถึงพ่อกับแม่ไงเลยมาหา” คิวพูดอ้อน  ก่อนที่จะช้อนตามองแม่ตนเอง

 

 

“แหม  เดี๋ยวนี้อ้อนเก่งจังนะ” แม่ของคิวพูดก่อนที่จะผละกอดของคิวก่อนที่จะไปคนซุปในหม้อต่อ

 

 

“แล้วแฟนเราล่ะ” แม่ของคิวเอ่ยปากถามโดยที่ไม่หันมาสนใจ

 

 

“ก็ทำงานฮะ” คิวเลือกที่จะโกหกออกไป  เขาไม่อยากให้แม่รู้ว่ามีปัญหาอยู่กับชาร์ป

 

 

“งั้นหรอ  ไม่ลองชวนมาด้วยล่ะ  เรื่องของลูกน่ะ พ่อเขารับได้แล้วนะ” แม่ของคิวพูดบอก

 

 

 

“ฮะ ผมไปคุยกับพ่อมาเมื่อกี้  ขอบคุณนะฮะแม่” คิวพูดออกมาจากใจ  เขาขอบคุณแม่จริงๆเพราะเขาไม่รู้ว่าถ้าแม่ของเขาไม่ยอมช่วย เขาจะต้องทำอย่างไรต่อไป

 

 

-------------------------------------------------------------------50%---------------------------------------

 

 

 ทางด้านของชาร์ป

 

 

ชาร์ปออกตามหาคิวทั้งคืนแต่ก็ไม่พบ  และได้ไปที่คอนโดของคิวก็พบว่ารถของคิวนั้นไม่ได้อยู่ที่คอนโดแล้วก็เดาได้ไม่ยากว่าคิวได้หนีเขาไปแล้ว  ใจจริงชาร์ปอยากจะออกตามหาคิวจนกว่าจะพบแต่ด้วยหน้าที่การงานที่ไม่สามารถที่จะทิ้งไปได้เขาเลยต้องกลับมาทำงานในตอนเช้าทั้งๆที่ไม่ได้นอนแม้แต่นิดเดียว

 

 

“มีน เรียกมาร์คมาพบฉันที่ห้องด้วย” ก่อนที่จะเดินเข้าห้องไปชาร์ปก็ฝากให้เรียกลูกน้องคนสนิทให้มาที่ห้องด้วยหรือในอีกสถานะมาร์คก็คือเพื่อนสนิทของเขาตั้งแต่เด็กๆแล้ว  และด้วยความที่ที่สนิทกันมาเลยทำให้มาร์คติดส้อยห้อยตามจะทำงานก็ชาร์ปทั้งๆที่บ้านของมาร์คเองก็มีบริษัทที่ใหญ่โตไม่แพ้กัน

 

 

“มีอะไรให้ช่วยรึไง” เสียงพูดสบายๆดังขึ้นมาเมื่อมาร์คเปิดประตูเข้ามา

 

 

“เออดิว่ะ” ชาร์ปพูดออกไปเซ็งๆ

 

 

“สำคัญขนาดนั้นเชียวรึไง  ทำหน้าเครียดเชียวนะมึง” มาร์คถามและเดินมาทิ้งตัวนั่งที่เก้าอี้ด้านหน้าโต๊ะทำงานของชาร์ปอย่างเคยชิน

 

 

“มึงจำเรื่องที่กูบอกมึงได้ไหม ที่กูทำพนักงานท้อง” ชาร์ปพูดพร้อมกับข่มตาลงเพราะรู้สึกปวดหัว

 

 

“เออ จำได้ ช่างเลือกนะมึง นางในฝันของกูก็ตกเป็นของมึงเฉยเลย” มาร์ดพูดออกมาเล่น เพราะในความสวยของคิวก็ทำให้มาร์คหลงเช่นกัน

 

 

“ไอ้สัส  เมียกู” ชาร์ปพูดออกไปอย่างหวงๆ

 

 

“ไอ้ห่า พูดถึงนิดถึงหน่อยไม่ได้เลยนะ” มาร์คพูดออกมาขำๆกับอาการของเพื่อน

 

 

“เฮ้อออ....แต่ตอนนี้คิวแม่งหนีก็ไปไหนไม่รู้ว่ะ” ชาร์ปพูดออกมาเสียงเหนื่อย

 

 

“เขาคงทนมึงไม่ไหวมั้ง ฮ่าๆๆ”  มาร์คพูดกลับอย่างขำขัน

 

 

“ไอ้เหี้ย  ช่วยดูอารมณ์กูด้วยว่ากูเล่นกับมึงไหม” ชาร์ปพูดและมองหน้าเพื่อนตนเองอย่างจริงจัง

 

 

“อ่ะฮึ้ม .. แล้วมีอะไรให้กูช่วย” มาร์คเองที่เพิ่งหัวเราะเพื่อนก็ต้องปรับอารมณ์แทบจะทันทีเมื่อเห็นว่าเพื่อนนั้นเครียดจริงๆ

 

 

“สืบว่าตอนนี้คิวไปอยู่ไหนให้กูหน่อย” ชาร์ปพูดขอความช่วยเหลือกับเพื่อน

 

 

“ได้ครับท่านประธานเรื่องแค่นี้ สบายมาก” มาร์คพูดอย่างอารมณ์ดี

 

 

 

“ทำให้ได้อย่างที่ปากพูดเถอะมึง” ชาร์ปพูดก่อนที่จะโบกมือไล่มาร์คให้ออกไปจากห้องเพราะเขาต้องการที่จะอยู่คนเดียวมากกว่า

 

 

 

ชาร์ปคิดเอาไว้แล้วว่าถ้าหาคิวเจอ  เขาจะอธิบายทุกอย่างให้คิวเข้าใจและจะไม่ทำให้คิวเสียใจอีก  จะดูแลคิวอย่างดี จะมีแค่คิวคนเดียว เขาจะยอมให้คิวทุกอย่างไม่ว่าคิวต้องการอะไรก็ตาม  แต่ขอแค่อย่าจากเขาไปก็เพีงพอแล้ว 

 

 

 

 

“คุณไม่สงสารผมเลยนะคิว  รู้ไหม..ผมคิดถึงคุณจนจะบ้าอยู่แล้วนะ”

 

ชาร์ปพูดพึมพำคนเดียวก่อนที่จะเริ่มลงมือทำงานที่เหลือให้เสร็จเร็วๆเพราะจะได้เอาเวลาที่เหลือไปตามหาคิวของเขาให้กลับคืนมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม  ถึงแม้ว่าคิวและชาร์ปจะเพิ่งอยู่ด้วยกันได้ไม่นานเท่าไรแต่เพราะเหตุอะไรที่ชาร์ปเองก็ไม่รู้ที่ทำให้เขาไม่สามารถที่จะอยู่คนเดียวได้ และคนที่ชาร์ปอยากจะอยู่ด้วยก็มีเพียงแค่คิวคนเดียวเท่านั้น

 

 

 

ทางด้านของคิว

 

 

“เฮ้อ  จะมาคิดถึงคนนิสัยไม่อย่างนั้นทำไมนะคิว” คิวพูดพึมพำกับตัวเองขณะที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ภายในบ้านเพียงคนเดียวและจู่ๆก็นึกถึงคนที่ทำให้เขาต้องหนีมา  คิวเองก็อยากจะออกไปช่วยพ่อกับแม่ทำงานในสวนเหมือนกันแต่แม่ของเขาก็ได้ห้ามเอาไว้ เพราะว่ากลัวจะเป็นอันตรายกับลูกในท้องของลูกชายคนสวยเลยทำให้คิวนั่งเบื่ออยู่ภายในบ้านคนเดียวแบบนี้

 

 

ทางด้านของมาร์ค

 

 

“ไอ้เพื่อนมึงโง่รึโง่ว่ะ  ถ้าอยากรู้ว่าคิวอยู่ไหนมึงก็ลงมาถามฝ่ายบุคคลดิ  เขามีประวัติพนักงานทุกคนเนี่ย เอ้า  เอาไป”  มาร์คพูดพร้อมกับโยนเอกสารที่อยู่ของคิวให้ชาร์ปที่กำลังทำหน้าเหมือนคนใกล้ตายอยู่ในห้องทำงาน

 

 

 

“ไอ้ห่า  ก็เผื่อคิวไม่ได้อยู่ที่บ้านไง” ชาร์ปพูดก่อนที่จะอ่านที่อยู่ในประวัติของคิวที่มาร์คเอาเข้ามาให้ด้วย

 

 

“แล้วมึงจะไม่ลองเสี่ยงไปที่บ้านเขาก่อนรึไง  คิดเยอะเกินนะมึงเนี่ย” มาร์คพูดพร้อมกับมองหน้าเพื่อนสนิทที่พ่วงด้วยเจ้านายของเขาด้วย

 

 

 

“ยังไงกูก็ไปบ้านเขาอยู่แล้ว  แต่ถ้าไม่เจอนะ  มึงเจอกูแน่ไอ้มาร์ค” ชาร์ปพูดและลุกขึ้น

 

 

 

“แล้วนี่มึงจะไปไหน”  มาร์คพูดถามเพื่อนที่ทำท่าจะเดินออกไป

 

 

“ไปหาเมียไง  ถามโง่ๆนะมึง” ชาร์ปย้อนเพื่อนกลับไปบ้าง

 

 

“เออ  ไปเลยไป ก่อนที่เมียมึงจะเป็นเมียคนอื่น  ฮ่าๆ” ไม่วายที่มาร์คจะพูดหยอกชาร์ป

 

 

 

“ไอ้เหี้ย  ถ้ามึงมีเมียกูขอให้เมียมึงหนีมึงไปแบบนี้บ้าง” ชาร์ปพูดก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปทันที

 

 

“ถ้ามีก็ดีดิ” มาร์คพูดพึมพำกับตนเองเบาๆ

 

 

 

ทางด้านของคิว

 

 

 

[คิววันนี้แม่ไม่น่าจะได้กลับบ้านนะลูก พอดีว่าวันนี้มีปัญหาที่สวนนิดหน่อยคืนนี้แม่กับพอว่าจะนอนที่สวนเลย]

 

 

“โห่  แม่อ่า ผมกลับมาหาแม่แต่แม่ไม่มานอนกับผมเนี่ยนะ” คิวพูดเสียงงอนๆ

 

 

[จ้าๆ เดี๋ยวจะกลับไปนอนกอดให้หายคิดถึงเลย  แต่ตอนนี้แม่ต้องทำงานก่อน] แม่ของคิวพูดบอกอีก

“ครับๆ ก็ได้ งั้นฝันดีนะฮะแม่” คิวพูดกับแม่อีกนิดหน่อยก่อนที่จะวางสายไป

..

..

..

..

..

..

 

“คิว”

 

 

 

 

“ชาร์ป!!!!!!

 

 

 

 

 

 

------------------------------------------------------------------

มาแล้วจ้าาาาาาาา   เกิดอะไนขึ้นน้าาาาาาาาาาาาาา   ติดตามตอนหน้าจ้าาาาาา

 

อย่าลืม!!คอมเม้น  โหวต  และกดถูกใจเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าาาตะเองhttp://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/18.gif

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว