facebook-icon

ผลงานเรื่องแรก คิมเมจงเจริญ

ตอนที่ 19 : ขอบคุณ [จบ]

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 : ขอบคุณ [จบ]

คำค้น : คิมหันต์, เมษา, นิยายวาย, นิยายy, lastlove, รักสุดท้ายนายบ้านนอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2561 20:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 : ขอบคุณ [จบ]
แบบอักษร

                “เย้ ! ถ่ายรูปครอบครัว ถ่ายรูปครอบครัว น้องจ๋าจะได้ถ่ายรูปครอบครัว”

                เสียงเจื้อยแจ้วดังมาจากธนิน เด็กน้อยวัยสี่ขวบที่สวมชุดหล่อชุดโปรดอย่างเสื้อยืดคอกลมสีขาวกับเสื้อแจ๊คเก็ตหนังกางเกงยีนขายาวรองเท้าผ้าใบสำหรับเด็ก เป็นเช้าวันเสาร์ที่เด็กน้อยมีความสุขที่สุดเมื่อได้มาถ่ายรูปครอบครัวกับสมาชิกในบ้านพิพัฒนภูวดลอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

ธนินวิ่งนำเข้าไปในห้องสตูสำหรับถ่ายรูป เด็กน้อยจูงมือย่าภัคนีกับย่าต้นอ้อให้เดินตามหลังมาพร้อม ๆ กัน ก่อนจะไล่รายชื่อให้ฟังว่าวันนี้มีใครมาบ้าง

                “ย่าจ๋า ย่าสองคนดูสิว่าบ้านเรามากันหมดเลย มีพ่อจ๋า ป๊าจ๋า ปู่เกียรติจ๋า ปู่อัศวะจ๋า ปู่ชัยจ๋า ย่าจ๋าสองคน แล้วก็ลุงจ๋า พี่น้ำตาลจ๋า ที่สำคัญป้าแหม่มจ๋าก็มา”

                รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเด็กน้อย ธนินสวมชุดเหมือนคิมหันต์เป๊ะ ๆ เพราะเขาอยากจะหล่ออยากจะดูดีแบบพ่อของเขา ว่าแล้วย่าจ๋าสองคนยังไม่ทันพูดอะไร เด็กน้อยก็รีบวิ่งไปยืนหน้ากล้องทั้งที่ช่างภาพยังไม่ได้เซ็ตภาพเลยด้วยซ้ำ

                “ถ่ายน้อง ถ่ายน้องเลย”

                ธนินพูดไปยิ้มไป เปรียบเหมือนหัวใจดวงน้อย ๆ กำลังพองโต

                “ธนินลูก หนูอย่าซนสิ รอให้ช่างเขาปรับกล้องก่อน”

                เมษาเดินเข้ามาอุ้มธนินไว้ ในจังหวะเดียวกันช่างภาพก็กดชัตเตอร์พอดี

                แชะ !

                แสงแฟรชสาดเข้าใบหน้า เมษาหันมองหน้าเหวอ ๆ ตกใจนิดหน่อยที่ช่างคิดจะถ่ายก็ถ่ายไม่บอกกัน แต่มันกลับเป็นภาพที่ดีที่สุดและสื่ออารมณ์ได้มากที่สุดเมื่อช่างภาพหลุดยิ้มออกมาแล้วยกนิ้วโป้งให้เมษาก่อนพูดว่า

                “ภาพนี้ดีมากเลยครับ ผมขอใช้ภาพนี้ติดหน้าร้านนะครับ”

                “หื้ม”

                เมษาเลิกคิ้วน้อย ๆ ก่อนเดินไปหาช่าง ใบหน้าหวานมองหน้าคิมหันต์อย่าง งง ๆ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินไปหาช่างพร้อมกัน

                “นี่ครับ ยิ้มเป็นธรรมชาติดี ผมชอบ ไว้จะใส่กรอบแล้วแขวนไว้ในร้านเป็นตัวอย่างขนาดภาพที่ใหญ่ที่สุดที่เรารับทำนะครับพี่”

                ช่างภาพกดรูปให้คิมหันต์ดูแล้วเงยหน้าพูดยิ้ม ๆ คิมหันต์มองภาพเมษาและน้องจ๋าในจอสี่เหลี่ยมจากจอกล้องถ่ายรูปก็อดยิ้มตามไม่ได้ ใบหน้าของทั้งสองซึ่งเต็มเปรี่ยมไปด้วยความสุข สขที่น้องจ๋ามีเมษา และสุขที่เมษามีน้องจ๋า

                “น่ารักมากเลยครับ”

                คิมหันต์พูด เขาดูรูปที่เมษาอุ้มน้องจ๋าเอาไว้ส่วนน้องจ๋าก็ใช้สองมือโอบต้นคอเมษาพร้อมกับยิ้มออกมา จังหวะที่โดนแอบถ่ายโดยไม่รู้ตัวทำให้ทั้งคู่เผยความรู้สึกออกมาผ่านใบหน้าโดยไม่มีปิดบัง

                “คิก คิก ป๊าของน้องน่ารัก”

                ธนินพูดขณะมองรูป เพราะมัวแต่มีความสุขกันอยู่สามคน ปู่จ๋าอัศวะจึงเอ่ยปากแซวเล่น ๆ

                “ถ่ายรูปครอบครัวนะไม่ได้ถ่ายกันแค่สามคน ให้คนอื่นมีส่วนร่วมบ้างสิ”

                ทันทีที่พูดจบ ลุงจ๋าคณินก็แซวขึ้นมาบ้าง

                “เขากำลังมีความสุข อาก็อย่าไปขัดจังหวะสิครับ”

                และพอธนินได้ยินแบบนั้นเจ้าตัวก็เกรงว่าคนอื่นในครอบครัวจะน้อยใจขึ้นมาที่เขากับพ่อจ๋าและป๋าจ๋าได้รับความสนใจจากช่างเป็นพิเศษทั้งที่ความจริงไม่มีผู้ใหญ่คนไหนมาน้อยใจเรื่องแบบนี้ และเมื่อคิดแบบนั้นธนินก็ดีดตัวลงจากอ้อมกอดเมษาแล้วลงมายืนป้องปากตะโกนแจ้ว ๆ ว่า

                “มาถ่ายรูปรวมได้แล้ว น้องจ๋าจะถ่ายคู่ทุกคนเลย ไม่ต้องน้อยใจกันนะ”

                คำพูดดังกล่าวทำเอาเหล่าผู้ใหญ่ยิ้มไม่หุบที่ได้เห็นสมาชิกคนสำคัญของบ้านกระโดดโลดเต้นอยู่บนพื้นพรม

                “งั้นพ่อกับแม่ขอถ่ายกับหลานก่อนแล้วกัน”

พ่อชัย พ่อของเมษาพูดพร้อมจูงมือแม่ต้นอ้อเดินฝ่าทุกคนเข้ามานั่งบนเก้าอี้ แค่นั้นน้องจ๋าก็รีบปีนขึ้นไปนั่งบนตักของเขา

“น้องจ๋าขอนั่งตักปู่ชัยนะ” พูดจบน้องจ๋าก็หันหน้าไปยิ่มกับปู่ชัย ก่อนจะหันหน้ามามองกล้องแล้วฉีกยิ้มกว้าง ๆ

“หนึ่ง สอง สาม มองที่จุดแดงแล้วยิ้มนะครับ”

ช่างภาพพูดแล้วกดชัตเตอร์พร้อมกับย่าต้นอ้อน้องจ๋าและปู่ชัยที่ฉีกยิ้มกว้าง ๆ ด้วยหัวใจที่เต็มเปรี่ยมไปด้วยความสุข

“น้องนั่งตักย่าบ้าง เอาอีก เอาอีกรูปนะ”

ธนินรีบลงจากตักปู่ชัยแล้วขึ้นไปนั่งตักย่าต้นอ้อไม่พอยังเอาแก้มชนกันยิ้มตาปิดจนตาตี่ ๆ เป็นสระอิ น้องจ๋ายิ้มนิ้วน้อย ๆ ชูขึ้นสองนิ้วเรียกว่าไม่ว่าใครมองก็ต้องมองว่าน่ารักน่าเอ็นดู

แชะ !

และชัตเตอร์ก็ลั่นเป็นครั้งที่สอง น้องจ๋าลงจากตักผู้เป็นย่าทันทีแล้ววิ่งมาจับมือคิมหันต์กับเมษาก่อนพาสองคนเดินมาหาช่างถ่ายภาพ

“พี่ตากล้องจ๋า ช่วยถ่ายน้องจ๋ากับพ่อน้องป๊าน้องก่อนได้มั้ยแล้วค่อยถ่ายรูปรวมครอบครัว”

“ฮื้อ ไม่เอาน่าธนิน ถ่ายรูปรวมก่อนสิ ผู้ใหญ่รออยู่นะ ไว้เราสามคนค่อยถ่ายทีหลังก็ได้”

เมษาพูด แต่ทุกคนในครอบครัวกลับเห็นตรงกันกับน้องจ๋าโดยเฉพาะลุงคณินที่พอได้ยินแบบนั้นก็รีบผลักคิมหันต์กับเมษาเบา ๆ ให้เดินเข้าไปยืนในฉาก

“เอ่อ… เมษาว่าถ่ายรูปรวมก่อนดีกว่าครับ”

เมษาทำท่าจะปลีกตัวออกมา แต่แม่ภัคนีก็เดินเข้ามาแล้วสั่งให้ทั้งเมษาและคิมหันต์เข้าไปยืนที่เดิมอีกครั้ง

“ไม่ต้องเลย ไปนั่งเลย ไป ๆ นานทีจะมีโอกาสถ่ายรูปสวย ๆ เก็บไว้ พวกแม่น่ะรอได้ เด็ก ๆ ถ่ายไปก่อนเถอะ”

“แม่ ผมสามสิบแล้ว ผมไม่เด็กแล้ว !”

คิมหันต์แย้ง

“อยากโดนตีก้นต่อหน้าช่างรึไง”

เธอเอ็ดดุ ทำให้ธนินชอบใจที่เห็นพ่อของตนโดนเอ็ดดุไม่ต่างจากตนเวลาโดนดุ คุณแม่ชี้นิ้วสั่งก่อนจะถอยหลังเดินออกไปนั่งรอบนโซฟาด้านหลังกล้อง ตอนนี้เลยเป็นหน้าที่ของธนินที่จะจัดท่าทางสั่งให้พ่อคิมหันต์กับป๊าเมษาทำท่าต่าง ๆ

“คิคิ น้องรู้แล้วว่าเราจะถ่ายแบบไหนดี”

เด็กน้อยยิ้มแล้วฉุดมือคิมหันต์ให้นั่งขัดสมาธิลงกับพื้น ซึ่งคิมหันต์ทำตามอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เพราะทุนเดิมเขาเป็นพวกไม่ชอบเท่าไหร่เพราะไม่รู้จะแสดงดีหน้าอย่างไรดี

“พ่อจ๋านั่งขัดสมาธิแล้วใช่มั้ย ทีนี้ป๊าก็นั่งตักพ่อ แล้วน้องจะนั่งตักป๊าอีกที”

ทันทีที่ได้ยินเมษาก็ส่ายหน้าทันที พลางในใจก็คิดว่ายังไงซะเขาไม่มีทางนั่งตักคิมหันต์ต่อหน้าคนอื่นแน่ และน้องจ๋าก็รู้ทันจึงทำหน้ามุ่ยยืนกอดอกแล้วบ่นเมษาอย่างกับตัวเองเป็นผู้ปกครองแทนซะงั้น

“นั่งเดี๋ยวนี้เลยนะป๊า นานทีจะได้ถ่ายรูปครอบครัว ชักช้าเดี๋ยวนานนะ”

“แต่ แต่ ธนินจะให้ป๊านั่งตักพ่อหรอ คนตั้งเยอะนะ”

“ป๊าไม่ต้องอายหรอก คนบ้านเราทั้งนั้น นั่งเลย !”

เด็กน้อยกระชับคอเสื้อตัวเอง ท่าทางห่วงรูปลักษณ์ไม่ต่างจากคิมหันต์เลยสักนิด เมษาพยักหน้าเนิบ ๆ แล้วค่อย ๆ นั่งลงบนตักคิมหันต์ที่พยายามตีหน้านิ่งเก็บความเขินอายเอาไว้ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลา ทันทีที่เมษานั่งลงบนตักร่างสูง ทุกคนในครอบครัวก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ชี้นิ้วมาเหมือนมองว่าน่ารักดี

“ว๊าว ป๊าตัวเล็กนิดเดียวนั่งตักพ่อได้พอดีเลยเห็นมั้ย”

ธนินยืนยิ้มหน้าแดงเป็นลูกตำลึงขณะที่คิมหันต์ถอนหายใจเฮือกใหญ่หน้าร้อนผ่าวรู้สึกไม่ชินทุกทีที่ต้องถ่ายรูปคู่กับเมษา แล้วยิ่งถ่ายในสตูดิโอด้วยแล้วยิ่งไปใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาแดงจัดปั้นหน้าไม่ถูก หัวใจในอกเต้นดังตึกตักอย่างกับเพิ่งตกลงคบกับเมษาวันแรก

“ธนิน รีบมานั่งจะได้รีบถ่าย”

คิมหันต์พูด ธนินรีบทิ้งตัวลงนั่งบนตักเมษา โดยเมษาเองนั่งอยู่บนตักคิมหันต์ ทำให้ทั้งสามนั่งซ้อนกันอยู่ แววตาน้องจ๋าส่อแววฉายประกายแห่งความอบอุ่นและความสุขอย่างเต็มเปรี่ยมจนช่างถ่ายภาพหลุดยิ้มออกมา

คิมหันต์เอื้อมมือมากอดเอวเมษาอย่างหลวม ๆ ก่อนยื่นหน้าออกมาเอาคางเกยไหล่เมษาไว้แล้วยิ้มจาง ๆ เมษาถึงจะเขินอยู่บ้างแต่ก็เลือกที่จะยิ้มออกมา ใบหน้าหวานยิ้มกว้างพร้อมนัยน์ตาหวาดหวานปิดสนิท น้องจ๋าธนินที่นั่งอยู่บนตักและมีเมษากอดเอวอยู่ก็กอดมือเมษาไปด้วยพร้อมบอกช่างภาพเสียงใส ๆ

“ถ่ายเลยครับ น้องจ๋าพร้อมแล้ว”

แชะ !

ภาพแห่งความทรงจำถูกจัดเก็บเข้าไปในเมมโมรี่การ์ด แต่มันจะอยู่ในความทรงจำของธนินเช่นกันว่าเขามีคิมหันต์และเมษาที่มอบความรักให้อย่างสุขล้นจนไม่ต่างจากพ่อแม่แท้ ๆ ที่ทิ้งไป

“รูปนี้น้องขอเอาใหญ่ ๆ เลยนะ น้องจะเอาไปติดไว้ในห้องนอนน้อง”

ว่าแล้วธนินก็ลุกขึ้นยืน ดูท่าวันนี้เด็กน้อยจะมีพลังมากเป็นพิเศษ ก็น้องจ๋าเล่นกระโดดโลดเต้นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยไม่พอยังกวักมือเรียกทั้งหมดให้เข้ามา

“เร็วเข้า น้องจ๋าถ่ายเสร็จแล้ว ทีนี่เราถ่ายรวมกันเถอะ”

จังหวะเดียวกันเมษาก็รีบดีดตัวลุกขึ้นยืนแล้วจัดเสื้อผ้าตัวเองแก้เขิน คิมหันต์เองก็เช่นกัน พออยู่ต่อหน้าทุกคนแล้วตัวเองก็ขี้อายไม่ต่างจากเมษาเลยสักนิด เขาจัดจับคอเสื้อแจ็คเก็ตซ้ำ ๆ ทั้งที่มันไม่ได้ยับยู่ยี่เลยสักนิด

“วันนี้ป๊าแต่งตัวน่ารักดีนะ”

เพราะไม่รู้จะพูดอะไร คิมหันต์เลยชมเมษาขึ้นมาซะงั้น

“พ่อก็เหมือนกัน วันนี้… ดูดีมากเลยนะ”

พวงแก้มอวบอิ่มออกสีชมพูระเรื่อ ริมฝีปากกระจับหลุดยิ้ม เมษายืนเอามือกุมไว้ข้างหน้าพร้อมก้มหน้าหนีคิมหันต์อย่างเขิน ๆ ทั้งที่อยู่ด้วยกันมาจนลูกโตแล้วแท้ ๆ แต่อาการเขินเป็นวักเป็นเวนแบบนี้รักษายังไงก็ไม่หายสักที และขณะที่ทั้งคู่กำลังหายใจติดขัด ก็มีเสียงใส ๆ แซวขึ้นมา

“แหนะ ๆ คนอื่นเขาประจำที่กันแล้ว สองคนนี้จีบกันอยู่ได้”

มันเป็นเสียงของน้องจ๋า ทำให้ทั้งสองสะดุ้งโหยง เมษากะพริบตาถี่รีบเดินปลีกตัวออกจากคิมหันต์ทันที และมายืนอยู่ด้านหลังโซฟาที่พ่อชัยและแม่ต้นอ้อนั่งอยู่ในฉาก คิมหันต์เองก็เช่นกัน เขาเดินมายืนด้านหลังโซฟาที่พ่อเกียรติและแม่ภัคนีนั่งอยู่ ทั้งคู่ทำอะไรไม่ถูก จะยืนยังไม่รู้เลยว่าจะยืนตรงไหนดี ซ้ำยังมองหน้ากันเลิ่กลั่กส่งสายตาล่อกแล่ก ๆ และน้องจ๋าตัวแสบก็เข้ามาแก้สถานการณ์จนได้

“เฮ้อ มัวแต่เขินกันอยู่ได้ มานี่ ๆ น้องจ๋าจะบอกให้ฟังนะ ผู้ใหญ่ต้องนั่งโซฟา ปู่เกียรติปู่ชัยย่าต้นอ้อย่านีนั่งบนโซฟาใช่มั้ย พี่น้ำตาลนอนข้างหน้า ป้าแหม่มยืนข้างหลังแต่ยืนตรงกลาง แล้วพ่อจ๋าก็ยืนข้างขวาของป้าแหม่มแล้วป๊าก็ยืนข้างพ่อ แล้วลุงจ๋าคณินก็ยืนข้างซ้ายป้าแหม่ม แล้วปู่จ๋าอัศวะก็ยืนข้างลุงอีกที ส่วนน้อง”

ธนินชี้ตัวเองก่อนลงไปนั่งขัดสมาธิกับพื่นแล้วดึงพี่น้ำตาลมานอนทับตักก่อนพูดต่อ

“ส่วนน้องจะนั่งกอดกับพี่น้ำตาลข้างล่าง เดี๋ยวพี่น้ำตาลเหงา”

องค์ประกอบภาพเป็นไปตามที่ธนินบอก ช่างภาพพยักหน้ารับก่อนตั้งค่าจัดแสงกล้องและปรับโฟกัสอีกครั้งเพื่อให้ภาพออกมาดีที่สุด

ทุกคนยิ้มออกมาโดยอัตโนมัติ มันเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนในบ้านพิพัฒนภูวดลได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง มันชั่งมีความสุขจริง ๆ โดยเฉพาะป้าแหม่มที่หัวใจในอกปราบปรื้มในตัวธนิน ที่ทำให้ความสุขเกิดขึ้นได้โดยไม่คาดคิดว่าจะมีวันนี้ วันที่ทุกคนในบ้านกลับมาพบกันเหมือนเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนที่ทุกคนยังอยู่ด้วยกัน เธอไล่สายตามองตั้งแต่คุณผู้ชายและคุณผู้หญิงพ่อแม่ของคิมหันต์และคณินมาจนถึงตัวคณินเองที่เคยเลี้ยงมาแต่อ้อนแต่ออก รวมถึงอัศวะที่พอเริ่มทำงานเป็นถึงผู้บริหารก็ไม่ค่อยได้กลับมาบ้านหลังนี้เท่าไหร่

แต่วันนี้ทุกคนอยู่ด้วยกันพร้อมหน้า แถมยังมีสมาชิกใหม่อย่างธนินที่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารักเด็กคนนี้แล้วเต็ม ๆ

รอยยิ้มปรากฏให้เห็นบนใบหน้าของทุกคนไปจนถึงแววตาที่ฉายประกายแห่งความสุข ก่อนที่ช่างภาพจะนับเลขให้ทุกคนมองไปยังจุดสีแดงพร้อมกันเพื่อกดชัตเตอร์

แชะ !

และภาพถ่ายบานใหญ่ก็ถูกบันทึกไว้ทั้งในความทรงจำและเมมโมรี่การ์ด มันยากที่จะลบเลือนออกไปจากจิตใจได้เมื่อท้ายที่สุดต่อให้เจอเรื่องแย่มากมายผ่านเข้ามาในชีวิตขนาดไหนทุกคนก็ผ่านมันมาได้เพียงเพราะคำว่า ‘รัก’

ขอบคุณคิมหันต์ที่มั่นคงกับเมษา ขอบคุณคณินที่เป็นพี่ชายที่รักคิมหันต์เสมอ ขอบคุณแม่ภัคนีที่กลับมา ขอบคุณพ่อเกียรติที่ยังรักและให้อภัยแม่ภัคนี ขอบคุณอัศวะที่ยังไม่ลืมบ้านหลังนี้ ขอบคุณป้าแหม่มที่มีความรักให้ทักคน ขอบคุณพี่น้ำตาลที่เป็นสุนัขที่ซื่อสัตย์ และที่สำคัญ… ขอบคุณน้องจ๋าที่ทำให้บ้านหลังนี้กลับมามีความสุขอีกครั้ง

--------------------------------------

2 ปีกับอีก 38 วันที่อยู่ด้วยกันมากับ #รักสุดท้ายนายบ้านนอก

ตอนนี้จบแล้วนะคะ หวังว่าตัวละครทุกตัวจะอยู่ในใจผู้อ่านเสมอ

ตอนต่อไปจะพูดเกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้นะคะ อย่าลืมไปพูดคุยกันน้า

​13.01.18

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว