ขยายเวลาจองถึง 15 ม.ค. 2562 ส่งหนังสือ 25 ม.ค. 2562 สนใจติดต่อที่เพจสนพ.ตะวันเปรมปรีดิ์ค่ะ ปิดตอน5 ม.ค. 2562

ชื่อตอน : 16

คำค้น : หลิงหลง,อี้เทา,ปราบผี,วาย,อาจารย์ปีศาจ,ร้านสารพัดนึก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.6k

ความคิดเห็น : 79

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2561 09:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
16
แบบอักษร

2018-02-13

องค์ชายตั๋วลู่อุ้มหลิงหลงกลับมาพร้อมแผลที่ลึกที่ต้นแขน ขันทีถูกส่งไปตามหมอหลวงอย่างเร่งด่วนเพราะคนที่บอกว่ารักษาตนเองได้นั้นหลับไปเสียแล้ว 

องค์ชายตั๋วลู่วางเด็กน้อยลงบนเตียงของพระองค์เองด้วยความเบามือ ปินกงกงสั่งขันทีน้อยให้ยกอ่างน้ำร้อนเข้ามาเตรียมจะเช็ดตัวทำความสะอาดหลิงหลง แต่องค์ชายตั๋วลู่อาสาทำเอง พระองค์รับผ้าจากปินกงกงเตรียมเช็ดตัวเด็กน้อยที่ถูกจับลอกคราบนอนอยู่บนเตียงวิลเบอร์ก็ร้องเรียก

"อู๊ดๆ" มันยื่นขวดยาให้องค์ชายตั๋วลู่ พระองค์รับมาอย่างงงๆ เจ้าลูกสุกรชี้ไปที่ปาก พระองค์จึงเปิดขวดยาก็ได้กลิ่นหอมกระจายอบอวลไปทั่วห้อง

"ให้หลิงหลงรับประทานยานี้ใช่ไหม" องค์ชายตั๋วลู่ถาม

"อู๊ด" วิลเบอร์พยักหน้าหงึกๆส่งยาให้องค์ชายอีกขวดหนึ่ง มันชี้ไปที่แขนของหลิงหลง

"ขวดนี้ใส่แผลใช่ไหม เก่งมากวิลเบอร์"

"อู๊ดๆๆ" เจ้าลูกสุกรร้อง มันหมุนตัวไปรอบๆอย่างภูมิใจ

องค์ชายตั๋วลู่เช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าใส่ยาให้หลิงหลงด้วยตัวเอง พระองค์ปลุกหลิงหลงมารับประทานยาจนได้แต่เด็กน้อยไม่ยอมรับประทานอาหาร แม้แต่น้ำแกงรสเลิศก็เบือนหน้าหนีแถมยังเริ่มมีไข้ทำให้ขันทีต้องวิ่งวุ่นไปตามหมอหลวงอีกครั้ง


เมื่อคืนกว่าจะพาหหลิงหลงเข้านอนก็ดึกแล้ว วิลเบอร์นอนหมอบเฝ้าเด็กน้อยอยู่หน้าเตียง เมื่อองค์ชายตื่นขึ้นพบว่าหลิงหลงไข้สูงขึ้นกว่าเมื่อคืนหมอหลวงก็ถูกลากมาอีกครั้ง พร้อมกับส่งคนไปแจ้งแก่อี้เทาที่รีบมาดูน้องชายในทันที

"เมื่อคืนท่านว่าท่านให้หลิงหลงรับประทานยาแล้ว" อี้เทาถาม 

"ใช่ ยาของหลิงหลงเองวิลเบอร์เป็นคนหยิบให้ข้า" องค์ชายยืนยัน

"แปลก ข้ารู้สรรพคุณยานั่นดี แต่บาดแผลนี้เกิดจากนางปีศาจอาจมีพิษแฝงอยู่ ข้าจะเขียนเทียบยาให้ท่านให้คนต้มจนเหลือน้ำครึ่งหนึ่งแล้วนำให้หลิงหลงดื่ม กากยานำมาพอกแผลแล้วเรามาดูกันว่าไข้จะลดหรือไม่" อี้เทาเขียนตัวยาที่ต้องใช้อย่างรวดเร็วโดยเฉพาะตัวยาล้ำค่าที่เขาทราบว่าในวังนี้มีแน่นอน 

ตัวยาสูงค่าถูกนำออกมาใช้โดยไม่เสียดาย หลิงหลงถือเป็นผู้มีพระคุณต่อองค์ชายจงซิน ฮ่องเต้ที่เอ็นดูเด็กชายแทบจะนำโสมคนมาต้มให้เขาอาบ อี้เทากลับไปดูองค์ชายจงซินเมื่อได้เวลาที่เขาจะอาเจียนออกมา ชิ้นส่วนของกาฝากนั้นมีชีวิตจึงต้องมั่นใจว่ากำจัดเศษซากของมันให้หมดมิไปเข้าสิงผู้อื่น อี้เทาเสกลูกไฟมาเผามันเรื่อยๆจนองค์ชายจงซินหยุดอาเจียนเขาก็ลุกขึ้น

"เจ้าจะไปไหน"

"หลิงหลงไม่สบาย ข้าจะไปดูอาการเขา"

"งั้นหรือ" องค์ชายจงซินทราบแล้วว่าหลินหลงได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยเขาใบหน้าคมคายมีแววเสียใจ

"น้องข้าไม่เคยเจ็บถึงขนาดนี้ ท่านก็รักษาตัวให้ดีอย่าให้เขาลงแรงสูญเปล่า" 

อี้เทาจากไปแล้วทิ้งให้องค์ชายจงซินนอนมองเพดานห้องอยู่ผู้เดียว


ผ่านไปสองวันไข้ของหลิงหลงยังไม่ลดลง อี้เทาเฝ้าน้องสลับกับดูแลองค์ชายจงซิน องค์ชายตั๋วลู่ขนงานมาทำในห้องบรรทม เขาดูอาการของหลิงหลงทุกหนึ่งเค่อ ฮ่องเต้ ฮองเฮา พระสนมหลิวผลัดกันมาดูอาการของเด็กน้อยทั้งวัน จนคืนวันที่สามเด็กน้อยก็ยังไม่ตื่น

"ได้โปรดตื่นมาพูดกับข้าสักคำ เจ้าเป็นเช่นนี้ข้าปวดใจนัก ตื่นมาข้าจะได้พาเจ้าไปเดินชมสวน หาของอร่อยรับประทานที่เบื้องนอก น้องน้อยของพี่ตื่นเถิดนะ" องค์ชายตั๋วลู่จูบแก้มที่แดงเพราะพิษไข้รั้งเด็กน้อยเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดแล้วหลับไปด้วยความเพลีย


รุ่งเช้าเสียงนกร้องขับขานที่นอกหน้าต่าง องค์ชายตั๋วลู่รู้สึกตัวตื่นก็รีบมองคนในอ้อมกอด หลิงหลงนอนซุกอกเขาตั้งแต่เมื่อคืนแต่วันนี้เขารู้สึกว่ามีอะไรแปลกไป

องค์ชายตั๋วลู่ขยับเด็กน้อยให้นอนหงาย ระมัดระวังไม่ให้รบกวนการนอน เมื่อเกลี่ยเส้นผมออกพบว่าไข้ลดลงแล้ว เขาจึงส่งเสียงเรียกปินกงกงให้นำน้ำเข้ามาเช็ดตัวผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หลิน แต่เมื่อเขาตลบผ้าห่มออกเขาก็ต้องพบกับเรื่องน่าประหลาดใจ

"ปินกงกง ท่านว่าหลิงหลงตัวโตขึ้นหรือเปล่า ผมก็ยาวขึ้นด้วย" องค์ชายตั๋วลู่ถามด้วยความไม่แน่ใจ  เด็กตรงหน้าเขาคือหลิงหลงไม่ผิดแน่ แต่ร่างกลมป้อมเปลี่ยนเป็นจากเด็กชายเป็นเด็กหนุ่มที่กำลังโตผู้หนึ่งความน่ารักเปลี่ยนเป็นเสน่ห์ที่ยากจะละสายตา รอยแผลลึกที่แขนตื้นขึ้นจนใกล้จะหายดี เขาเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หลิงหลงมาตั้งหลายวันเขาย่อมทราบดีถึงความเปลี่ยนแปลง

"ท่านหลิงหลงเป็นเด็กยังอยู่ในวัยเจริญเติบโตพ่ะย่ะค่ะ" ปินกงกงหัวเราะแห้งๆ เด็กที่ไหนจะโตชั่วข้ามคืนจนเห็นได้ชัดเยี่ยงนี้

"ปินกงกงไปตามอี้เทามาด่วนเลยนะ อย่าเพิ่งเล่าอะไรให้เขาฟัง บอกว่าข้าเรียกพบก็พอ เจ้ารู้ใช่ไหมวิลเบอร์ว่าเกิดอะไรขึ้น" องค์ชายก้มลงถามเจ้าลูกสุกรที่เกาะเตียงอยู่

"อู๊ด" วิลเบอร์ร้อง มันกระดิกหาง องค์ชายตั๋วลู่จึงได้แต่สงบจิตใจรออี้เทา

ปินกงกงเลี่ยงไปโดยเร็ว เจออี้เทากำลังกำจัดอาเจียนขององค์ชายจงซินที่มีบางอย่างดิ้นอยู่ในนั้นด้วยไฟสีน้ำเงิน ขันทีชราแจ้งว่าองค์ชายตั๋วลู่ต้องการพบ อี้เทาก็เร่งฝีเท้าออกไปโดยลากองค์ชายจงซินติดมือไปด้วย

"หลิงหลงเป็นอะไร" อี้เทาเปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะ เห็นองค์ชายตั๋วลู่นั่งอยู่ข้างเตียงหวีผมให้น้องน้อยของเขาอยู่

"หลิงหลงไม่ได้เป็นอะไร เพียงแต่โตขึ้นเท่านั้น" องค์ชายตั๋วลู่เก็บหวีหลีกทางให้อี้เทาที่ปล่อยคอเสื้อองค์ชายจงซินอย่างไม่ไยดีปล่อยให้เด็กหนุ่มคลานไปหากระโถนมาอาเจียนไม่หยุด

อี้เทารุดมาที่ข้างเตียงเห็นน้องน้อยนอนอยู่ แก้มที่เคยยุ้ยเปลี่ยนเป็นเข้ารูป ผมยาวจนถึงกลางหลังแขนขาก็เรียวยาวขึ้นด้วย 

"เจ้ามีอะไรจะเล่าให้ข้าฟังหรือไม่" องค์ชายตั๋วลู่ถามเสียงเรียบ

"ท่านทราบหรือไม่ว่าหลิงหลงอายุเท่าไหร่แล้ว" อี้เทาย้อนถาม

"เจ็ดหรือแปดขวบกระมัง"

"ผิด หลิงหลงอายุสิบสามแล้วต่างหาก เขาโตช้ามากตั้งแต่อายุได้ห้าขวบแล้ว"

"ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น" องค์ชายตั๋วลู่มองหลิงหลงอีกครั้ง เมื่อแรกเจอหลิงหลงเหมือนเด็กเล็กเสียมากกว่า

"ร่างกายของหลิงหลงมีลักษณะพิเศษ เพราะมีพลังแฝงมากเพียงแค่อาหารทั่วไปไม่พอกับการเติบโตของเขา จำเป็นต้องอาศัยปราณมังกรเข้าเสริม ฮ่องเต้และองค์ชายผู้สืบเชื้อสายมังกรล้วนมีปราณอยู่ในร่าง"

"พวกเจ้าจึงยอมเข้าวังสินะ" องค์ชายตั๋วลู่ไม่ทราบว่าเขาควรจะรู้สึกเช่นไร

"มิใช่ หลิงหลงมีความยินดีที่จะมารักษาองค์ชายจงซินตั้งแต่ทราบเรื่อง ข้าเองก็เพิ่งทราบจากอาจารย์ก่อนจะเดินทางมานี่เอง"

"แล้วที่ผ่านมาอาจารย์ของเจ้าไม่ได้ทำวิธีอื่นที่จะช่วยให้เขาเติบโตเลยหรือ"

"อาจารย์บอกว่าทุกคนล้วนมีโชคชะตาเป็นของตนเองหลิงหลงไม่โตก็น่ารักดี อาจารย์เลี้ยงเขาไปจนตายก็ได้ แต่เมื่อมีโอกาสได้เข้าวังก็สามารถทดลองดูสักครา มิเช่นนั้นท่านคิดว่าข้าจะปล่อยให้ท่านรับประทานเต้าหู้น้องข้าตั้งหลายวันเยี่ยงนี้หรือ" อี้เทาเสียงเข้มในตอนท้าย ชายหนุ่มถลึงตาใส่อย่างไม่กลัวเกรง

"ถ้าเช่นนั้นใช้ปราณมังกรของข้าดีหรือไม่ ข้าก็อยากเห็นหลิงหลงโตเหมือนกันนะ" สุรเสียงอารมณ์ดีดังมาจากฮ่องเต้ที่ยืนฟังอยู่นานแล้วตามมาด้วยฮองเฮา

"ท่านพ่อ เรายังไม่ทราบว่าจะมีผลข้างเคียงหรือไม่ ให้ข้าทำเองดีกว่า" องค์ชายตั๋วลู่ทัดทาน

"นี่ย่อมไม่มีผลข้างเคียง ท่านอยู่กับหลินหลงตั้งหลายวันรู้สึกร่างกายมีที่ใดผิดปกติหรือไม่" อี้เทาถาม

องค์ชายตั๋วลู่ทดลองโคจรลมปราณรอบหนึ่งก็ไม่รู้สึกว่ามีที่ใดผิดปกติ

"ข้ารู้สึกปกติดี"

"ถูกแล้ว เพียงท่านยังหายใจอยู่ใกล้ๆก็ใช้ได้หลิงหลงไม่ได้สูบพลังชีวิตท่านไปเสียหน่อย" อี้เทาสะบัดหน้าจึงเห็นต้นกาฝากที่องค์ชายจงซินอาเจียนไว้กำลังจะคลานออกจากกระโถนจึงส่งลูกไฟสีน้ำเงินไปเผาไหม้เสียทีหนึ่ง

"เช่นนี้แล้วหลิงหลงจะโตขึ้นเรื่อยๆอย่างนั้นหรือ" ฮองเฮาหลี่ถามบ้าง

"ถ้าองค์ชายยังยินยอมให้หลิงหลงอยู่ข้างๆ ข้าคิดว่าน้องยังโตได้อีกจนเท่าอายุจริงขอรับ"

"ให้เขาอยู่กับข้าก็ได้ อ๊วกกกก....." องค์ชายจงซินกล่าวขึ้นก่อนจะหันไปอาเจียนอีกครั้ง

"แล้วถ้าเจ้ากับหลิงหลงกลับไปแล้วหลิงหลงก็จะหยุดโตอยู่แค่นั้นอย่างนั้นหรือ" ฮองเฮาหลี่ถาม พระนางมีจุดหมายบางอย่างจึงจี้จุดอ่อนของอี้เทา

"ก็คงเป็นเช่นนั้นขอรับ" อี้เทาได้แต่ยอมรับ พวกเขาคงไม่สามารถอยู่ในวังตลอดไปได้ แต่ถึงอยู่ได้ก็ไม่อยากอยู่อยู่ดี

"แล้วถ้าข้ามีหนทางที่ดีงามทุกฝ่ายล่ะ" ฮองเฮาหลี่เอ่ย สายตาพราวระยับ

"เจ้ามีความคิดอ่านอันใด" ฮ่องเต้ซีจิ่นถาม

"ก็ให้หลิงหลงหมั้นกับตั๋วลู่ไงเพคะ หรือจะแต่งงานเลยก็ได้ ตั๋วลู่ก็นอนกับน้องมาหลายคืนแล้วแค่นี้หลิงหลงก็ไม่เสียชื่อเสียงแล้วก็ได้ปราณมังกรตลอดไป" ฮองเฮาหลี่มีความคิดอ่านลึกซึ้ง นอกจากนางจะเอ็นดูหลิงหลงแล้ว การที่หลิงหลงอยู่ข้างกายลูกชายนางเป็นการรับประกันอนาคตขององค์ชายตั๋วลู่ว่าจะปลอดภัยแน่นอน

"ท่านแม่ หลิงหลงยังเด็กอยู่เลย" องค์ชายตั๋วลู่ค้านเสียงอ่อน

"ถ้าเจ้าไม่มีใจให้น้องข้าให้จงซินหมั้นแทนก็ได้นะ อายุใกล้เคียงกันกว่าด้วย" ฮ่องเต้ซีจิ่นเสนอ

องค์ชายตั๋วลู่มองร่างเล็กบนเตียงเมื่อคิดว่าจะต้องงตกไปอยู่ในมือของชายอื่นที่ไม่ใช่ตนเองก็ร้อนใจ

"ข้าจะหมั้น" องค์ชายตั๋วลู่ตัดสินใจได้ท่ามกลางความยินดีของฮ่องเต้และฮองเฮา ไม่สนใจอี้เทามี่ยืนหน้าบึ้งอยู่

"พวกท่านจะตัดสินใจเองแบบนี้โดยไม่ถามความเห็นของหลิงหลงไม่ได้"

"หลิงหลงยังเด็ก ข้าให้หมั้นไว้สามปี ถ้าเขาเจอคนถูกใจข้าจะยินยอมให้ถอนหมั้น แต่ถ้าไม่ก็แต่งงานกับตั๋วลู่เมื่อหลิงหลงอายุครบสิบหกปีดีหรือไม่" ฮ่องเต้ซีจิ่นเสนอ

อี้เทาขบคิด ใจหนึ่งเขาก็ไม่ต้องการเสียน้องน้อย อีกใจหนึ่งก็ทราบว่ามีผลดีมากกว่าผลเสีย

"เฮ้อ....รอหลิงหลงตื่นมาตัดสินใจเองแล้วกัน ข้าไม่อาจฝืนใจน้อง" อี้เทายอมแพ้ในที่สุด

"ดี งั้นจัดงานของเจ้ากับจงซินพร้อมกันไปเลยนะ" ฮ่องเต้ซีจิ่นโมเม พระองค์ก็เห็นเช่นเดียวกับฮองเฮา ว่าถ้ามีอี้เทาอยู่ข้างกายองค์ชายจงซินน่าจะกำหราบเขาได้และรับประกันความปลอดภัยในชีวิตได้ด้วย 

"องค์ชายจงซินคงอยากหมั้นกับสตรีที่งดงามมากกว่า" อี้เทาปากปฏิเสธ ลอบส่งสายตาข่มขู่องค์ชายจงซินให้เป็นฝ่ายปฏิเสธ ฝ่ายองค์ชายที่อยากมีอำนาจเหนือคนดุสักคราก็รีบตอบตกลงทันที

"ข้าตกลง ท่านพ่อเลือกวันจัดงานหมั้นได้เลย"

ทั้งสองพระองค์ได้ฟังก็ดีใจนัก ควงคู่กันออกไปสั่งขันทีนางกำนัลจัดเตรียมงานเป็นที่โกลาหล

"ข้าส่งสายตาบอกให้ท่านปฏิเสธ ไยจึงไม่ปฏิเสธ" อี้เทาเขย่าคอองค์ชายจงซินที่ยืนแคะหู

"อ้าวเหรอ ข้าคิดว่าเจ้าอยากหมั้นกับข้าเร็วๆเสียอีก"

"หมั้นกับขันทีสิ" อี้เทาไม่เคยมีโทสะกับผู้ใดเท่ากับองค์ชายจงซินมาก่อนเลย เขายัดยาในมือใส่ปากองค์ชายทันทีบังคับให้เด็กหนุ่มกลืนลงไปจนสำลัก

"องค์ชายตั๋วลู่ ข้าฝากหลิงหลงด้วย" อี้เทาหิ้วคอเสื้อองค์ชายจงซินออกไปท่ามกลางเสียงร้องโหยหวน

"เฮ้อ วุ่นวายจริง ตกลงน้องเป็นของพี่แล้วนะหลิงหลง" องค์ชายตั๋วลู่จูบหน้าผากมน เขานอนลงข้างๆดึงร่างเล็กเข้ามากอด โตเร็วๆนะหลิงหลงก่อนที่พี่จะทนไม่ไหว


ขอบคุณทุกท่านที่ติดดาวให้นะคะ เรื่องนี้ไม่ค่อยมีทอล์คเลย ตามไปคุยกันได้ที่เพจนะคะ

ความคิดเห็น