ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

"ร้อนรักอันตราย" ตอนที่ 10 More Then That (100%)

ชื่อตอน : "ร้อนรักอันตราย" ตอนที่ 10 More Then That (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.9k

ความคิดเห็น : 188

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2558 14:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
"ร้อนรักอันตราย" ตอนที่ 10 More Then That (100%)
แบบอักษร

 

 

 

" ร้อนรักอันตราย " ตอนที่ 10  More Then That

 

 

 

               คฤหาสน์พงษ์สกุลธร

 

               เช้าวันอาทิตย์............

 

              วันหยุดของใครหลายๆคน เป็นเวลาที่น่าหลับอุตุมุดผ้าห่มอย่างมีความสุข เป็นเวลาเหมาะที่จะทำอะไรส่วนตั๊วส่วนตัว มันสมควรจะเป็นวันที่ไม่ต้องรีบร้อนออกไปเผชิญกับผู้คน รถติด อากาศเป็นพิษ มลภาวะนอกบ้านอย่างสุดๆ 

 

               06.30 น.

 

               กรี๊งงงงงงง!!!!!!

 

              ไม่ถึงสามวิที่มือขาวๆเอื้อมมาตบหมับลงที่นาฬิกาอย่างแม่นยำ เสียงกริ่งดังๆที่ตั้งไว้ก็เงียบไปในบัดดล ลำแขนขาวเรียวบางตลบผ้าห่มออกจากตัวพร้อมกับเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทั้งๆที่ตายังปิด

 

             "ฮ้าววว!!!!!!......" ตะวันกระพริบตาปริบๆ ไม่ไหวแฮะ! ทำไมยังง่วงแบบนี้? เมื่อคืนก็ไม่ได้นอนดึกนี่นา? พยายามที่จะลืมตาขึ้นแล้วนะ แต่หนังตาก็หนักเหลือเกิน งั้นก็..อย่ากระนั้นเลย...ขออีกสิบนาที.....อืม...ไม่น่ามีปัญหา ^^

 

             คิดเอง...แล้วก็เออเองเสร็จสรรพ ขยับตัวมุดเข้าผ้าห้มจัดท่าจัดทางยุกยิก  แล้วก็เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

 

             รู้สึกหวิวๆ ตัวเบาล่องลอยเหมือนปุยเมฆ เหมือนมีสัมผัสวาบหวิวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับอยากจุดประกายไฟในกายให้ลุกโชนไปทั่ว ตะวันงงงันตกอยู่ในห้วงความฝันที่แสนรัญจวน รู้สึกอบอุ่นจนร่างกายอ่อนเปลี่ยไม่มีแม้แต่แรงที่จะขยับเขยื้อนไปไหนได้ อยากที่จะนอนอยู่อย่างนี้

 

             เรียวปากบางนุ่มชื้นเผยอรับริมฝีปากร้อนผ่าวของใครบางคนที่กดปิดลงมาหนักๆ ร่างบางรู้สึกวาบหวิวเมื่อปลายลิ้นเล็กๆ สัมผัสกับปลายลิ้นอุ่นนุ่ม มันทั้งเบียดชิด เคล้าคลึง ดูดดึง ขบเม้ม แล้วกัดปากบางนุ่มชื้นเบาๆราวกับล้อเล่นให้ลุ่มหลง ต่างคนต่างแสวงหาและใคร่จะครอบครองริมฝีปากของกันและกัน ปลายลิ้นของผู้รุกรานในภวังค์ฝันสร้างความปั่นป่วนวาบหวามอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน......

 

              ก๊อกก!.....   ก๊อก!......  ก๊อก!........

 

              "คุณตะวันคะ?!........."

 

            "อืมม....ขออีกนิดนึง...." เสียงหวานครางเบาๆ ปากบางยังเผยอตอบรับริมฝีปากร้อนผ่าวที่เบียดแทรกปลายลิ้นเข้ามาเคล้าคลึงอย่างไม่รู้อิ่ม ก่อนที่ลมหายใจร้อนๆจะแต่งแต้มย้ำจูบไปทั่วแก้มนุ่ม เสียงทุ้มกระซิบพร่า......ตะวัน    อ่า.....ตะวัน

 

             ตะวัน..........

 

            "ก๊อก!........ก๊อก!.......ก๊อก!.........

 

            "คุณตะวันคะ....ตื่นรึยังคะ?!....."

 

             อือ....ครับ......เดี๋ยวก่อน! อีกนิดสิ! อีกนิดนึงอย่าพึ่งไป..........

 

             "ก๊อก!  ก๊อก!  ก๊อก!.....  คุณตะวัน.........."

 

              เปลือกตาบางค่อยๆปรือขึ้นช้าๆ กระพริบปริบๆปรับโฟกัส  สิ่งแรกที่เห็นคือโคมไฟระย้าอันใหญ่ที่คุ้นตามาหลายวัน อือ? ....  แล้วที่นี่มัน?.......คือ? 

 

              07.25 น. 

 

             เฮ้ย!....  ตะวันลุกพรวดขึ้นนั่ง นึกได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน พลางหันซ้ายหันขวา...ฝันหรอกเหรอ?...วาบหวิวเหมือนจริงจนเก้อเลยเรา ...อูยย!! มือบางขยับเข้าลูบปรอบขวัญเจ้าตะวันน้อย ฝันลูกฝัน ไม่ใช่เรื่องจริง!.....

 

              "ก๊อก!  ก๊อก!   ก๊อก!  คุณตะวันคะ!......."

 

              "ครับ ครับ ตื่นแล้วครับ..." ตะโกนบอกออกไปพร้อมกับที่ร่างบางถลาพรวดไปที่ประตู "ขอโทษครับ ตื่นสายไปหน่อย" 

 

             "พี่ขอโทษนะคะที่มาปลุก...."

 

             " ผมขออาบน้ำแป๊บเดียวนะครับ แล้วจะลงไปช่วยข้างล่าง"

 

            "อู๊ย! ไม่เป็นไรค่ะคุณตะวัน กับข้าวเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ..เหลือแต่นี่...." พี่ไหวเว้นวรรค พร้อมกับยื่นกาแฟที่มีควันหอมกรุ่นมาตรงหน้าแล้วยิ้มแห้งๆ แค่นี้ตะวันก็พอจะรู้ว่าทำไม.....

 

             "อ๋อ เข้าใจครับ ผมเอาไปให้เอง " มือบางรับแก้วกาแฟมาถือไว้มองตามหลังพี่ไหวที่เดินจนลับตา ก่อนจะหันไปมองประตูห้องใหญ่อีกห้องที่อยู่เยื้องไปไม่ห่างกันนัก

 

             ก๊อก! ...ก๊อก! ....ก๊อก!...เคาะแล้วก็เปิดเข้าไปเลยไม่ต้องรอเสียงอนุญาต เพราะรู้ว่ารอให้ตายก็ไม่ได้ยิน ....พจน์ตื่นแล้ว แต่ไม่ยอมลุกจากที่นอน..... ..เพราะอะไรนะเหรอ?

 

            "นายเอากาแฟมานี่เลย....ขี้เกียจลุก!" นี่ไงล่ะเหตุผล 

 

             ตะวันทำหน้าเฉย ไม่สนใจแผงอกเปลือยเปล่าที่ร่างสูงไม่สนใจจะปิด ผ้าที่ห่มไว้ก็หมิ่นเหม่จนจะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ ถ้าขยับอีกนิดเดียว ชอบจริงๆนะคุณชาย....นอนแบบไม่ใส่เสื้อผ้าเนี่ย!

 

             "แค่เอากาแฟมาให้ทุกเช้าแค่นี้ต้องหน้ายุ่งด้วย มันยากไปเหรอ?

 

             "มันก็ไม่ยากหรอก ถ้าเจ้านายจะทำตัวให้เหมือนคนอื่นเขา เสื้อผ้าก็หัดใส่ให้มันเรียบร้อยสิ ไม่ใช่นอนตัวเปลือยแบบนี้ ใครที่ไหนจะกล้าเอากาแฟเข้ามาให้"

 

             "หึๆ ก็นายไง!..ที่กล้า.." พจน์ยิ้มยั่ว ยกกาแฟขึ้นดื่มอึกๆ ตาคมกวาดมองทั่วร่างบางที่อยู่ในเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นเนื้อบางตัวเล็กๆ เห็นลำขาขาวๆ  เพรียวๆแล้วมือสั่น ยกกาแฟขึ้นดื่มอีกครั้งแล้ววางลงบนโต๊ะเล็กๆใกล้หัวเตียง

 

              "เดี๋ยว! อย่าพึงลุก!..." มือบางกระตุกยกขึ้นราวกับปางห้ามญาติ "ทำไม? จะไปเข้าห้องน้ำ" พจน์บอกแล้วลุกขึ้นยืนทันที โชว์ความสูงบึกบึนเกือบร้อยเก้าสิบ เล่นเอาตะวันหันหลังแทบไม่ทัน 

 

               บ้าจริง! ทำไมชอบโชว์หุ่นตัวเองแบบนี้อยู่เรื่อยนะ ก็รู้อยู่หรอกว่าหุ่นดี อกงี้ก็มัดกล้ามเป็นแผง ซิกแพคก็สวยจนน่าอิจฉา หน้าท้องแกร่งเรียบสีแทนเรื่อยลงจนเห็น........

 

              เฮ้ย! แล้วจะบรรยายทำไมวะ? เอากาแฟมาให้แล้วก็ รีบๆออกจากห้องสิ ...เดี๋ยวก็ได้เรื่องอีกหรอก!........

 

              ไวเท่าความคิดที่ตะวันรีบสาวเท้าเดินเกือบจะเป็นวิ่ง เพื่อจะออกจากห้องใหญ่ของพจน์โดยเร็ว เห็นประตูอยู่ไวๆ แต่มันก็ไม่ได้ไวไปกว่าอีกฝ่ายที่สาวเท้าตามมาเกี่ยวเอวบางไว้หมับ! ซบจมูกโด่งคมกับริมฝีปากหนาได้รูปจูบเข้าที่แก้มนุ่มจนตะวันได้กลิ่นกาแฟอบอวล

 

 

                ฟอดดด!!!!................

 

               "อื๊ออ!"  หลับตาปี๋เกร็งตัวรับเพราะรู้แล้วว่าร่างสูงไม่หยุดอยู่แค่นั้น ปากร้อนๆยังทาบดูดต้นคอด้านหลัง แล้วเรื่อยลงมาจนถึงไหล่บางๆฝ่ามือใหญ่อีกข้างลูบไล้เข้าหาหน้าท้องขาวๆแบนราบ ทำท่าซุกมือเลื้อยลงต่ำกว่านั้น จนมือบางต้องรีบรั้งข้อมือหนาไว้แน่น

 

               " เดี๋ยว!....." พูดได้แค่นั้นร่างบางก็ถูกหมุนหลังชนประตู

 

               "อื๊อ!!?...." ปากบางที่กำลังจะเอ่ยอะไรออกมาก็แล้วแต่โดนปิดสนิท พจน์เบียดสะโพกตัวเองเข้าหว่างขาเรียว ฝ่ามืออุ่นประสานไว้กับมือเล็กๆทั้งสองข้างกดให้แนบประตูห้องแล้วลงมือ...

 

                จูบ!!...อย่างดูดดื่ม.........

 

                ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบลงแนบสนิท ทั้งขบเม้มดูดดุนขบเบาๆที่ริมปากบนล่างแล้วไล้เลีย ก่อนจะแทรกปลายลิ้นใหญ่เข้าไปเกี่ยวกวัดลิ้นเล็กบางอย่างกระหาย ทั้งกระพุ้งแก้ม ทั้งไรฟัน เชิญชวนให้ลิ้นบางๆตอบรับจูบอย่างออดอ้อน บี้จูบอย่างหนักหน่วงราวกับอดอยากปากแห้งมานาน......

 

                ไม่ผิดหรอก.....เพราะตอนนี้พจน์รู้สึกกระหาย ไคร่อยากจะขอรักร่างขาวๆตรงหน้าใจจะขาด ไม่ได้แอ้มเลย....ไม่ได้รักกันเลยตั้งแต่......

 

                "ตะวัน....ตื่นรึยัง?...ไปถ่ายรูปกันเถอะ...." เสียงเจื้อยแจ้วของวิชิตาตะโกนอยู่หน้าห้องเรียกหาทำให้ต้องค่อยๆถอนจูบอย่างอ้อยอิ่ง หน้าผากของทั้งสองชนกันนิ่ง ตาคมสบกับตาหวานๆอย่างอาวร

 

                "เมื่อไหรจะเสร็จซะที ไอ้ถ่ายแบบงี่เง่านั่น" พจน์ถามพร้อมกับทำหน้าเบื่อจนตะวันเห็นแล้วหัวเราะคิกอย่างกลั้นไม่อยู่ ไม่บ่อยนักที่ร่างสูงจะแสดงอารมณ์ออกมาแบบนี้ 

 

                "อาวิบอกว่าวันนี้ก็เสร็จแล้วครับ เป็นแบบสุดท้ายที่อยากถ่าย "

 

                " แบบไหน?" ถามอย่างไม่สนใจนักเพราะตามันมัวแต่จับจ้องอยู่ที่ปากบางๆที่เพิ่งถอนจูบ แรงบดขยี้ทำให้มันอิ่มระเรือแดงขึ้นอีกจนอยากขยี้จูบลงไปซ้ำๆ หนักๆ

 

                 ฮืม!..พจน์กัดฟัน สัญญาที่ว่าจะเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้อง นานไปมั้ย? จะทนไหวมั้ย?..ในเมื่ออีกฝ่ายน่าปรารถนาขนาดนี้

 

                "คอสเพลย์ครับ" บอกออกไปแล้วก็เกือบสั่นเมื่อเห็นสายตากระหายหิวของพจน์ที่จ้องมา จูบเมื่อกี้กับจูบในความฝันเมื่อเช้าทั้งน้ำหนักทั้งความรู้สึกมันช่างเหมือนกันราวกับพิมพ์ 

 

                 "อ่า...ตะวัน..เราหนีกลับไร่กันเถอะ...." ริมฝีปากร้อนผ่าวคลอเคลียแก้มนุ่ม ขบเม้มเบาที่ปากบางๆราวกับจะเชิญชวนขอความร่วมมือ แล้วมันก็ได้ผลเมื่อปากบางๆค่อยๆเผยอรับจูบอ้อยอิ่งที่กำลังและเล็มเบาๆอย่างหยอกล้อ มือที่ประสานกันไว้เมื่อกี้คลายออก แล้วให้แขนเรียวคล้องคอตัวเองไว้แน่น ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างอุ้มสะโพกเพรียวไว้แล้วแนบร่างสูงใหญ่เข้าไปกอดรัดบดเบียดจนเท้าเล็กๆถอยหลังแนบประตูห้อง

 

                 ลิ้นสองลิ้นเกี่ยวกันแน่นราวกับอดอยาก ลมหายใจฟืดฟาดประสานกันอย่างลงตัว ฝ่ามือร้อนผ่าวขยับสอดเข้าเอวกางเกงยางยืดตัวเล็ก บีบแก้มก้นนุ่มๆไว้แน่นรั้งเข้ามาหาพร้อมทั้งบดเบียดหน้าขาที่อัดแน่นไปด้วยความต้องการจนล้นทะลักของ ตัวเองให้อีกฝ่ายได้รับรู้ ล้มเลิกซะดีมั้งไอ้สัญญงสัญญาบ้าๆนั่น อุ้มร่างบางไปที่เตียงแล้วรักให้สมอยากเถอะ....

 

                 จูบดื่มด่ำกินเวลายาวนานจนน้ำใสๆไหลล้นมุมปาก ปลายลิ้นร้อนลากไปทั่วแล้วกัดคางเรียวไว้อย่างหมั่นเขี้ยว ใบหน้าหวานก็แหงนหงายเสนอให้อย่างลืมตัว มือบางลูบไล้ไปทั่วแผ่นอกหนาๆแน่นๆ อีกฝ่ายก็ไม่น้อยหน้า ถลกเสื้อตัวเล็กขึ้นแล้วก้มลงหมายจะชิมยอดอกสีกุหลาบที่กำลังชูชัน ตื่นตัวรอ....

 

                 " ตะวัน...เดี๋ยวตามอาไปที่ห้องเลยนะ!...."

 

                  เสียงของวิชิตาที่ตะโกนเรียกอยู่หน้าห้องดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ใบหน้าของพจน์ที่กำลังก้มลงหายอดอกอย่างหมายมาดชะงักกึก กัดฟันกรอด!! 

 

                  "ให้ตายสิ! " เสียงทุ้มสบสอย่างหัวเสียจนตะวันขำ ใบหน้าหล่อๆที่ตอนนี้แดงก่ำบูดบึ้งเพราะไม่ได้ดั่งใจ วินาทีต่อมาก็ต้องกัดปากบางไว้แน่นหน้าร้อนวาบ เมื่อพจน์คว้าเอวบางไว้ไม่ให้ขยับแล้วบดหน้าขาเข้าหาจน ตะวันอ้าปากค้างเมื่อเจอกับความแข็งขึงร้อนผ่าว จนเสียวซ่านทะลุเนื้อผ้า

 

                "ฝากไว้ก่อน กลับไร่เมื่อไหร่ละก็ ฮืม!...." ทิ้งคำพูดไว้จนตะวันหน้าตื่นกลืนน้ำลายเอือก! เพราะหน้าหล่อๆของเจ้านายตอนนี้หมายมาดจนขนลุกซู่ 

 

                 "ป..ปล่อยเถอะครับ...เดี๋ยวก็ไม่ได้ไปไหน..กันพอดี..." พูดเอง แล้วก็คิดเองจนหน้าร้อน 

 

                 "งั้นก็ไม่ต้องไปดีมั้ย?...เราไปที่เตียงกันเลยดีกว่า..." พจน์ก้มลงกระซิบเสียงพร่า มองแก้มเนียนที่แดงจนลามไปถึงหู มือสองข้างยังไม่ปล่อยเอวบาง แถมหน้าขายังเบียดบดไม่ห่าง

 

                "ไม่ได้นะครับ...เดี๋ยวอาวิมาตาม..แล้วถ้าเกิดเรา....." พูดไม่ทันจะจบดีก็หน้าร้อนฉ่ายังกับโดนเตารีดนาบ กระดากปากกะทันหัน จะให้บอกยังไงว่าถ้าเกิดนัวเนียจี๊จ๊ะกันตอนนี้แล้วจะเอาแรงที่ไหนเดินออกไป โอย! >///<  คิดเองแล้วก็เขินเอง

 

                 "ถ้าเกิดเราทำไม?...." ยังจะมาถามอีก แล้วก็ไม่ถามเปล่ายังทำท่าจะอุ้มร่างบางขึ้นจนตะวันหน้าตื่น 

 

                 "ไม่..ไม่...ไม่ได้ครับ สัญญาแล้วไง..."

 

                 "ฉีกทิ้งเถอะนะไอ้สัญญาฉบับนั้น จะทนไม่ไหวอยู่แล้ว นายไม่คิดถึงกันเลยเหรอ?" ถามแล้วก็รอคำตอบ!...จะให้ตอบยังไง?

 

                 " ไม่ครับ" 

 

                 "ปากแข็ง...แต่ไอ้นี่มันไม่ได้บอกแบบนั้นนี่!.."

 

                 "ก็...เบียดมาซะขนาดนี้..จะให้ทำยังไง?..." ปากบางๆเม้มแน่น มือดันอกพจน์ออก "พอแล้วครับ ผมจะไปอาบน้ำ เจ้านายก็ไปอาบน้ำซะ ถ้าอาวิมาตามอีกรอบแล้วผมไม่อยู่ในห้องอาจเป็นเรื่องให้อธิบายกันยาว..."

 

                 พจน์มองตามหลังร่างบางที่ผลุบออกจากห้อง มือสองข้างดันประตูอย่างอาวรณ์ อยากจะวิ่งออกจากห้องดึงแขนคนตัวบางให้กลับมาใจจะขาด นี่ถ้าอยู่ที่บ้านไร่คงไม่ต้องทนขนาดนี้ คิดแล้วโมโห ทำไมไอ้น้องบ้ามันไม่ติดต่อมาเลยวะ? มันมัวไปทำอะไรอยู่ที่ไหน? พจน์หันขวับไปมองมือถือราคาแพงที่มักไม่ค่อยใช้ คงถึงเวลาที่ต้องใช้ มันให้เป็นประโยชน์ซะแล้วละมั้ง?

 

                 ร่างสูงเดินตัวเปลือยเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำให้ไหลชำระล้างความร้อนรุ่มที่รุมเร้ากายออกชั่วคราว จะอดทนมองอย่างเดียวไปได้นานแค่ไหนกันวะ? เพราะที่ผ่านมาไม่เคยอดแล้วก็ไม่ต้องทน อยากจะกอด อยากจะรัก อยากจะฟัดยังไงก็ได้ ไม่ต้องกลัวสายตาใครมองยังไง ไม่ต้องหลบหรือซ่อน พจน์คิดแล้วแค้น ดันไปรับปากสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรประเจิดประเจ้อ จะไม่มีอะไรกันจนกว่าจะกลับไร่ โง่หรือฉลาดวะที่ไปสัญญาแบบนั้น.. ไอ้งั่งเอ้ย! ฆ่าตัวเองทางอ้อมแท้ๆเลย....

 

                 พจน์เดินออกจากห้องน้ำพลางใช้ผ้าขนหนูขยี้หัว แล้วคล้องคอตัวเองไว้ง่ายๆ เดินไปที่หัวเตียงคว้าโทรศัพท์มากดหาเจ้าแสบ 

 

                 ' เลขหมายเที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...'

 

                 "เออ! ให้มันได้อย่างนี้สิไอ้น้องบ้า" โยนโทรศัพท์ไปบนเตียงแล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อยืดกางเกงยีนส์ออกมาใส่ มันก็แค่เสื้อกับกางเกงธรรมดาๆน่ะแหละ แต่พอมันอยู่บนร่างสูงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ใบหน้าคมบวกกับรูปร่างสูงสะท้านใจแบบนี้ ทำให้ดูดีอย่างไม่น่าเชื่อ

 

                   ..............................

 

 

                   " คุณหนู ตื่นแล้วเหรอคะ? " พจน์ยิ้มกับคำทักทายอ่อนโยนของป้าพรที่ไม่ว่าเมื่อไหร่พจน์ก็ยังเป็นคุณหนูตัวเล็กๆอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง

 

                  "ไปไหนกันหมดครับ บ้านเงียบเลย?" ร่างสูงดึงเก้าอี้ตัวใหญ่ขยับนั่ง เท้าคางมองมือเหี่ยวที่สาละวนจับโน่นยกนี่มาวางให้ตรงหน้าอย่างเต็มใจ ซึ่งล้วนแล้วเป็นของโปรดทั้งนั้น

 

                   "ไปดูช่างเขามาแต่งหน้ากันค่ะ อู๊ย! ตื่นเต้นกันใหญ่" 

 

                   " หือ?....แต่งหน้าใคร?....ที่ไหน?" มือที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากชะงักกึก พลางขมวดคิ้ว.......

 

                   "ก็แต่งหน้าให้หนูตะวันสิคะ เมื่อกี้ป้าก็แอบแว๊บไปดูมานิดนึง หนูตะวันพอแต่งแล้วส๊วยสวย นายแบบก็หล่อ" พจน์งงช่วงแรกที่ป้าพรอธิบายแต่ ตอนสุดท้ายเล่นเอาเกือบสำลักน้ำแกงที่กำลังซด

 

                    " หา!? แต่งหน้าตะวัน แล้วนายแบบที่ไหน?" 

 

                   "คุณวิเธอบอกว่าจะให้ถ่ายอะไรก็ไม่ทราบค่ะ กะติกอะไรติกๆนี่แหละ ป้าจำไม่ได้" อืม.. แทบจะอิ่มข้าวขึ้นมาทันทีแบบปัจจุบันทันด่วน..... 

 

                   "นายแบบงี้ก็กล้ามเป็นมัดๆเลยค่ะ เห็นแล้วอยากกลับไปสมัยตอนสาวๆอีกครั้ง " 

 

                   "เออ! จะกลับไปมั้ยล่ะ ข้าจะช่วย" เสียงลุงหวินต่อท้ายประโยคทันทีทำเอาป้าพรค้อนขวับ  "โธ่..ตาหวินก็...ข้าล้อเล่น..." 

 

                    "คุณเลขาน่ารักว่ะ แต่งหน้าใส่ผมยาวๆแล้วเหมือนผู้หญิงเลย" นั่น...เสียงไอ้เพชรที่เดินผ่านไปดังแว่วเข้าหูอีก

 

                   "แต่ฉันว่าคุณตะวันสวยกว่าผู้หญิงอีกนะแก ปากก็จิ้มลิ้มน่ารัก" บวกกับเสียงของสไหวที่เห็นดีเห็นงามแว่วมาอีก ทำให้พจน์นึกภาพตาม อืม!...เก้าอี้ที่นั่งอยู่ก็ร้อนขึ้นมาทันที 

 

                   พจน์ตักกับข้าวใส่ปากเคี้ยวอย่างไม่รู้รส เงี่ยหูฟังเสียงคนใช้คุยกัน แล้วก็ต้องหูผึ่งเมื่อได้ยินประโยคบอกเล่าต่อมา

 

                  "ตอนที่คุณวิบอกให้นายแบบถอดเสื้อนะเอง  กล้ามงี้เป็นมัดๆ.........."

 

                   ร่างสูงลุกพลวดขึ้นจากเก้าอี้ไม่รอฟังจนจบ ก้าวยาวๆเกือบเป็นวิ่ง เอ่อ!...จริงๆก็วิ่งนั่นแหละ

 

                   จากตัวคฤหาสน์ที่ด้านหลังมีห้องใหญ่ที่วิชิตาสร้างขึ้นใช้เป็นสตูดิโอส่วนตัว จัดไว้สำหรับถ่ายแบบและห้องมืดสำหรับล้างรูปเอง พจน์ก็เคยเดินเข้ามาดูครั้งนึง แต่ก็ไม่ได้สนใจ เพราะไม่ชอบ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้ว เมื่อพจน์วิ่งมาจนถึงประตูที่มีป้ายบอก

 

                  "ห้ามรบกวน" แขวนไว้เด่นหราเป็นสง่า ไม่กวนไม่ได้แล้วโว้ย! คิดแล้วเปิดประตูผางอย่างโมโห  

 

                 " อ่าว? " ร่างสูงชะงักค้างเมื่อคิดว่าพอเปิดประตูเข้ามาแล้วจะเจอกับภาพต่างๆที่มโนไว้จนเต็มหัว กลับกลายเป็นว่าเห็นวิชิตายืนอยู่แค่คนเดียว แล้วทุกคนที่คิดไว้ล่ะ? ทั้งนายแบบกล้ามโต ทั้งตะวันหายไปไหน?

 

                 " มาทำไมยะ?"

 

                  "ตะวันละครับอา?" พจน์ถามแล้วยืนเก้อ แกล้งหลบตาเมื่อร่างเพรียวบางของผู้เป็นอาเดินเข้ามาใกล้ วิชิตามีกล้องถ่ายรูปคล้องคออยู่ตัวนึง มีแจ็คพ่วงยาวจนถึงตัวคอมที่ตั้งอยู่อีกมุม ห้องทั้งห้องเป็นสีขาวล้วน มีทั้งฉากหลัง ทั้งโคมไฟ สายไฟ อุปกรณ์มากมายเต็มไปหมดแต่พจน์ก็ไม่เห็นใครอื่น นอกจากวิชิตา

 

                 "โน่น... ตะวันเข้าห้องน้ำ " วิชิตาบุ้ยไบ้ไปที่ประตูด้านหลังซึ่งก็เป็นห้องแต่งตัวด้วย

 

                "แล้วคนอื่นๆ...เอ่อ...." 

 

                 "คนอื่น? เธอหมายถึงใคร?.... " 

 

                 "ก็ นายแบบที่ป้าพรว่า...."

 

                  "อ๋อ... เซ็ตนั้นพอถ่ายเสร็จก็กลับไปแล้ว เหลือแต่ตะวันที่ยังไม่ได้ถ่าย เธอถามทำไม?" วิชิตาถามพร้อมกับยกกล้องขึ้นเล็งใบหน้าคมของหลานชาย กดแชะเก็บภาพ แล้วก้มดู

 

                  "เปล่า! ผมแค่..เอ่อ.. ช่างเถอะ! " ไม่รู้จะบอกยังไงเลยบอกปัดไปง่ายอย่างงั้น

 

                  " อืม!...ไม่เลว...ไหนลองถอดเสื้อซิ...." ผู้เป็นอาบอกหน้าตาเฉยเล่นเอาหลานชายถอยหลังยกมือกอดอกตัวเองถามเสียงดัง "อะไรนะ??!"

 

                 " นี่ตาพจน์ ให้ถอดเสื้อเฉยๆ ฉันไม่ปล้ำเธอหรอกย่ะ แค่จะขอดูกล้ามแค่นั้นเอง" วิชิตายกมือเท้าสะเอวฉับอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ตามด้วยเสียงวีนๆแล้วจิกด้วยสายตา  

 

                 "โธ่อา! ผมล้อเล่น อยากเห็นกล้ามผมเหรอ? งั้นต้องจ้างแพงหน่อยล่ะ!"

 

                 "ย่ะ! ทีเมื่อก่อนแก้ผ้าโดดน้ำตูมๆไม่เห็นต้องจ้างเลย!...." 

 

                 ก่อนที่สองอาหลานจะปะทะคารมกันมากกว่านี้ ทั้งคู่ก็ต้องหันไปมองเมื่อเห็นอะไรขาวๆผ่านแว๊ปทางหางตา

 

                 พจน์ตะลึงค้าง มองตะวันราวกับไม่เคยเห็น ใช่  ไม่เคยเห็นลุคแบบนี้ ตาหวานๆที่โดนแต่งแต้มด้วยอายแชโดว์และมาสคาร่าจนสวยคม แก้มที่โดนปัดสีชมพูจางๆ ปากบางๆที่มีลิปกลอสระเรือใสวาวๆ น่าจูบ ตาคมตะลึงมองไอ้วิกผมปลอมที่หยิกงอเป็นลอนยาวเฟื้อยจนคลุมไปทั้งบ่าไหล่ยาวเกือบถึงก้น แล้วที่พจน์อึ้งจนพูดไม่ออกก็ไอ้ชุดฟูฟ่องสีขาวรัดอกแขนรูดจีบตรงหัวใหล่นิดๆนี่สิ!.....

 

                 "เจ้านาย..." ตาคมที่จ้องมาไม่กระพริบทำเอาตะวันเขินเดินไม่เป็นเลย

 

                 "ไงยะ? ถึงกับตะลึงเลยเหรอ พูดไม่ออกเลยละซิ ไม่มีใครคิดหรอกว่าพอแต่งแล้วตะวันจะน่ารักขนาดนี้ นะเจ้าหญิง" ไม่พูดเปล่าวิชิตายังจับคางเล็กๆเขย่าอย่างหมั่นเขี้ยว ทำเอาคนที่ยืนดูอยู่วงนอกร้อนรุ่มขึ้นมาทันที

 

                 "อาจะถ่ายอะไร? แล้วทำไมต้องแต่งตัวซะน่า.....เอ่อ...แบบนี้?" เกือบจะหลุดปากว่าน่ากิน น่าขย้ำ แล้วก็น่าขโมยอุ้มเอาไปไว้ในห้องแล้วกระทำการฉีกสัญญาทิ้งโดยด่วน!......

 

                 "คอสเพลย์ รู้จักมั้ย? คงไม่รู้จักสินะ อยู่แต่ในป่าในเขาเป็นชาวไร่ชาวสวนคงไม่รู้จักหรอก" วิชิตาแขวะยิ้มๆ รู้ทั้งรู้ว่าหลานชายจบเอ็มบีเอบริหารตั้งสองใบ

 

                "ครับ ไม่รู้จัก" พจน์สมยอม ตามองตามร่างขาวๆที่วิชิตาลากแขนไปยืนอยู่ท่ามกลางปุยสีขาวฟูๆคล้ายปุยเมฆตาปรอย วิชิตาจัดท่าให้ตะวันเสร็จก็เดินออกมายืนมองร่างบางที่ประหม่ากำกระโปรงฟูๆไว้แน่น

 

                 "ไม่ต้องเกร็งนะตะวัน ปล่อยตัวตามสบาย หายใจลึกๆไม่ถ่ายทั้งตัวหรอก อาจะจับภาพแค่บางมุมคล้ายๆเล่นกล้องเล่นแสงมากกว่า" วิชิตาอธิบายพร้อมทั้งกดชัตเตอร์ไปด้วย 

 

                  "เอาละ!...ไหนลองมองตรงๆมาที่กล้องซิ..."

 

                  แชะ!  แชะ!  แชะ! 

 

                 "ทีนี้ก็ยิ้มนิดๆเหมือนกับเห็นอะไรที่ชอบ..แล้วอยากได้...." เสียงกังวานกำกับบอก มือก็กดชัตเตอร์เก็บภาพไปเรื่อยๆ

 

                 "ทีนี้ลองทำตาเย้ายวนซิ " เอาละสิ! ตาเย้ายวนต้องทำยังไงวะ? ตะวันหน้าเด๋อด๋าจนวิชิตาหัวเราะ "ก็ทำเหมือนกับว่าอยากให้คนรักเข้ามาหา เชิญชวนเขาให้เข้ามาใกล้ๆน่ะ... ตะวันเคยมีแฟนมั้ย?" ยิงคำถามจนตอบไม่ถูกเลย

 

                 "ไม่ต้องตอบก็ได้แต่ให้นึกถึงแล้วใช้สายตาแบบนั้นมองกล้อง" ในระหว่างที่อธิบายเสียงกดชัตเตอร์ก็ดังเรื่อยๆเก็บทุกช็อตบนใบหน้าหวาน ทั้งงุนงง ทั้งตะลึงเมื่อได้ยินคำถาม ตาโตเบิกกว้างแล้วก็ขวยเขินหลบตามองพื้น แล้วทั้งหมดก็ไม่ได้พ้นจากสายตาคมๆของพจน์ที่ยืนจ้องตาไม่กระพริบราวกับจะเก็บทุกช็อตเหมือนกัน

 

                 "ทีนี้ก็นอนลง " หา? ตะวันทำหน้าเอ๋อ 

 

                 "นอนลงไปเลยเหรอครับ?" 

 

                 "ใช่ นอนลงตรงนั้นแหละ" ไม่พูดเปล่า มือขาวๆยังกดไหล่ตะวันให้นอนหงายแล้วจัดผม จัดชุดขาวๆ จัดมือบางให้ยกขึ้น วางข้างๆใบหน้าในท่าเหมือนยอมแพ้ แล้ววิชิตาก็ยืนคล่อมร่างบางอยู่อย่างนั้น พร้อมกับปรับโฟกัสกดชัตเตอร์

 

                 "เอียงหน้าไปทางซ้ายแล้วทำคล้ายๆเหลือบตามาทางกล้องซิ...ทำสีหน้าทำตาเชิญชวนหน่อยๆ.." บอกกำกับแล้วนั่งคุกเข่าลงคล่อมตะวันไว้ทันที เล่นเอาขาพจน์กระตุกเดินเข้าไปมองใกล้ๆ

 

                 ตะวันหน้าร้อนวาบ เขินจนเผลอกัดปาก ไม่ใช่เพราะโดนวิชิตาคล่อมไว้ แต่เป็นเพราะสายตาคมของอีกคนที่เดินเข้ามาชะโงกดูใกล้ๆ มองสบตาหวานๆราวกับจะกลืนกิน

 

                 "กรี๊ดดดด!!!!!! แบบนี้ แบบนี้ ที่อยากได้ ทำหน้าเขินได้ยอดมากเลยตะวัน มองแล้วน่าปรารถนา....ทำไปเรื่อยๆ ต้องอย่างนั้น อย่างนั้น ดีมาก...." 

 

                 "ทีนี้ลุกขึ้นนั่งพับขาตรงนี้" มือบางยกขึ้นดึงผมจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่  นั่งจุมปุกท่ามกลางปุยนุ่นขาวๆ ดูแล้วบอบบางน่ารักราวกับ เจ้าหญิงอย่างที่วิชิตาว่าจริงๆ 

 

                 "เงยหน้าขึ้นมองกล้องนะ เท้าแขนไว้ข้างหน้าทั้งสองข้างเลย เผยอปากนิดๆ" วิชิตาบอกแล้วก็ขมวดคิ้วรู้สึกเหมือนตัวเองหูฝาดเมื่อได้ยินเสียงกลืนน้ำลายดังเอื๊อก!...จากข้างหลัง

 

                 " เป็นอะไรตาพจน์? มายืนเกะกะทำไม! ถอยไปห่างๆ..." มือวิชิตายกขึ้นดันอกหลานชายออกแล้วชะงัก

 

                "เอ้อ! นึกได้ล่ะ ยังไม่ได้ถอดเสื้อเลยนะ งั้นก็ถอดเลยเดี๋ยวนี้.. เร็วๆ" พอสิ้นเสียงของผู้เป็นอา หนุ่มหล่อหน้าตาคมเข้ม ความสูงที่เกือบร้อยเก้าสิบ ก็ ไคว้มือถลกเสื้อยืดสีดำออกต่อหน้าต่อตา เผยร่างกายส่วนบนเปลือยเปล่า กล้ามเนื้อหน้าอกแข็งแกร่งเป็นมัดๆ เอวหนาที่คอดลงแต่ทั้งหมดก็เต็มไปด้วยซิกแพคสีแทนเรียงตัวสวยจนสอบหายเข้าไปในขอบกางเกงยีนส์สีเข้ม

 

                "ถอดเข็มขัดออกซะด้วยเลย..." วิชิตาสั่งหน้าตาจริงจัง ปากกัดปลายเล็บไปด้วยพลางครุ่นคิดว่าจะถ่ายแบบไหนถึงจะออกมาสวย 

 

                "อาคงไม่ได้จะให้ผมถอดกางเกงด้วยหรอกนะ ผมเขิน..."

 

                "อีตาบ้า ฉันให้เธอถอดแค่เข็มขัดย่ะ กางเกงไม่ต้อง ไม่ต้องมาเกินคำสั่งเลยนะ"

 

                "คร๊าบ" พจน์รับคำยิ้มๆ  มือหนาดึงเข็มขัดออกจากตัว เหล่ตามองไปที่คนตัวเล็กที่จ้องมาเขม็ง ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นลูบแผ่นอกหนาเปลือยเปล่าของตัวเองราวกับจะอวดพลางยักคิ้วไปให้ตาหวานๆอย่างเชิญชวน  ทำเอาตะวันหน้าร้อนวาบเมื่อเห็นกิริยานั้นเข้า วิชิตาอดไม่ได้ที่จะกดชัตเตอร์เก็บภาพกล้ามหนาๆ สวยๆ ไว้หลายๆมุม

 

                "นึกออกละ...ว่าจะถ่ายยังไง เพราะถึงยังไงอาก็จะไม่ถ่ายหน้าเธออยู่แล้ว ขอแค่กล้ามอกสวยๆนี่ก็พอ" ไม่บอกเปล่ายังชก กำปั้นเข้าที่แผงอกหนาจนพจน์ตัวงอ

 

                "อุ๊ !...เล่นแรงนะอา....เนื้อหนังมนุษย์นะครับไม่ใช่หุ่นยนต์" 

 

                "เพราะรู้นะสิว่าเป็นมนุษย์ ถ้าเป็นหุ่นยนต์ฉันไม่ชกให้เจ็บมือฉันหรอกย่ะ...ไปเลย...ลองไปยืนข้างๆตะวันซิ" ราวกับว่าถ้าเกิดช้าอีกนิดอาวิจะเปลี่ยนใจ พจน์รีบวิ่งเข้าไปหาตะวันราวกับกามนิตหนุ่ม แถมกอดเอวบางหมับทำเอาวิชิตาเท้าสะเอวฉับ..ตะโกนเสียงเขียว

 

                "นี่!!...ฉันยังไม่ได้บอกให้กอด!..." 

 

               "อ่าว! เหรอ...นึกว่าให้เข้ามากอดเลย" พจน์ปล่อยเอวบางอย่างเสียดาย 

 

                "ยืนเฉยๆเป็นวอลเปเปอร์ก็พอ ขอแค่บางมุมไม่ได้ถ่ายทั้งตัว " แล้ววิชิตาก็เดินเข้ามากำกับ

 

                 " ตะวันแตะมือไว้ที่กล้ามของพจน์ แล้วแนบแก้มลงไปเลย แบบนี้... ดีมาก ..มันมีความต่างอย่างสุดขั้วระหว่างหน้าหวานๆขาวๆ กับกล้ามล่ำๆ มองแบบนี้แล้วสวยเลย หางตาเหลือบมองกล้องนะ " กล้องที่จ่อเข้ามาจนเกือบชิด มันไม่ได้ทำให้ตะวันรู้สึกตื่นเต้นหรือใจสั่นเท่ากับมือร้อนๆที่แอบบีบแก้มก้นอยู่ตอนนี้หรอก

 

                 "เดี๋ยวนะ...อาจะลดแสงลง จะถ่ายแค่บางมุมเล่นแสงนิดๆ บิดเบือนหน่อยๆให้คนที่มองภาพลุ้นว่าเกิดอะไรขึ้น แบบนี้ตื่นเต้นกว่าที่จะโชว์ภาพให้เห็นแบบโจ่งแจ้ง" ร่างเปรียวๆของวิชิตาเดินไปปรับนั่นปิดนี่แป๊บเดียว ห้องทั้งห้องก็มีเพียงไปสลัวๆโฟกัสไว้แค่ตรงกลาง ที่ตะวันกับพจน์ยืนอยู่เท่านั้น

 

                 "พจน์ เธอมายืนซ้อนหลังตะวันแล้วใช้มือกะ...." นิ้วเรียวยาวชี้บอกตำแหน่งยังไม่ทันจะจบดี " ครับ" แขนแกร่งก็กอดเอวบางหมับทันทีทันได    "จะบอกว่าไม่ต้องกอดย่ะ....ให้ใช้มือใหญ่ๆของเธอกำรอบเอวของตะวันแบบนี้" ทั้งสาธิตทั้งบอกทั้งจับมือใหญ่ๆใส่เอวบาง กว่าจะได้ก็ทั้งเหนื่อยทั้งน้ำลายแห้งต้องดื่มน้ำไปหลายอึก

 

                 "ตะวันอิงพจน์ไปเลย แล้วมือก็เกาะข้อมือพจน์ไว้แบบนี้ เอียงหน้าไปข้างๆนิดๆ เหมือนกับเสนอต้นคอให้แดร็คคิวล่ากัดน่ะ นึกภาพออกมั้ย" ตะวันพยักหน้าแล้วทำตามอย่างว่าง่าย " นั่นแหละ...แล้วพจน์ก็ก้มลงคล้ายๆเหมือนกับกำลังจะจูบต้นคอตะวันน่ะ แค่แกล้งๆนะไม่ต้องจูบจริง" 

 

                 "ครับ" ปากก็รับคำดีอยู่หรอก แต่ตามองต้นคอขาวๆที่ล่อลวงอยู่ตรงหน้า...แล้วกลืนน้ำลายจนดังเอือก! ยิ่งท่านี้เป็นท่าที่โปรดปรานเป็นพิเศษด้วยแล้ว ขอจี๊ดนึงได้มั้ยวะ?!

 

                 " พจน์! อาบอกว่าแค่แกล้งๆทำท่าเหมือนกำลังจะ...กำลังจะ... ไม่ใช่ให้เธอจูบตะวันเขา..." วิชิตาหยุดนิ้วที่กดชัตเตอร์ไปโข เมื่อไอ้เจ้าหลานชายทำเกินคำสั่ง

 

                 "ครับ" อีกครั้งที่รับคำอย่างดิบดี แต่ก็.....

 

                 นี่!!....ไม่ต้องกดปากลงนะ เอาใหม่ เอาใหม่ เอาแค่ปลายจมูกเฉียดๆ แก้มก็พอ แล้วแขนนั่นก็ไม่ต้องกอดตะวันแน่นขนาดนั่น เอาแค่กำรอบเอวแตะไว้หลวมๆ  นั่นแหละ.....แบบนั้น...แบบนั้น....นิ่งไว้นะ......

 

                 แชะ!  แชะ!  แชะ! 

 

                 หน้ากล้องจ่อเข้ามาจนใกล้ เพราะตั้งใจจะโฟกัสแค่บางส่วน 

 

                 " ดีมาก....ท่านี้พอแล้ว..โอเคเลย สวยมาก...คราวนี้เปลี่ยนเป็นให้ตะวันหันหน้าเข้าหาพจน์นะ แล้วแหงนหน้าขึ้นนิดๆ" ตะวันพยักหน้าหันเข้าหาร่างสูงทันที แล้วทำตามอย่างว่าง่ายไม่มีปัญหาสักนิด ตรงข้ามกับอีกคนพอเห็นหน้าหวานๆหันมาหาก็กลืนน้ำลายเหนียวๆแทบไม่ลงคออยู่แล้ว

 

                "ทำท่าเหมือนเจ้าหญิงกำลังรอจูบจากเจ้าชาย นึกออกมั้ย? เออ..ใช่ๆ แบบนั้นแหละ ตะวันเก่งจัง" วิชิตากดชัตเตอร์รัวเพราะท่านี้ เรียวหน้าด้านข้างที่สวยหวานบวกกับผมยาวๆ พร้อมไฟสลัวรอบๆห้อง ทำให้ร่างบางของตะวันโรแมนติกอย่างร้ายกาจ 

 

              "แล้วทีนี้พจน์ ก็ใช้มือใหญ่กำรอบเอวตะวันไว้หลวมๆ แบบนี้...ก้มลงให้เหมือนกับว่ากำลังจะ....!!!

 

              "อื๊ออ!!!.." ตะวันตาเหลือก มือบางกระตุกยกขึ้นดันแผงอกหนา เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวประกบปิดลงมาบนปากบางจนแนบแน่นต่อหน้าต่อตาวิชิตาที่ตาเหลือกไม่แพ้กัน

 

              " ต๊ายย!!....ก็อาบอกว่าให้ทำท่าเฉยๆ....ไม่ต้องจูบจริ๊ง!!.ทำท่าเหมือนกำลังจะ...ไม่ใช่ให้กดจูบตะวันจนปากเบี้ยวแบบนั้น...โอ๊ย!! ฉันอยากจะบ้า! 

 

              เพี๊ยะ!!!!...... "นี่!....พอเลยนะ!" วิชิตาฟาดแขนหลานชายตัวแสบเต็มแรง นั่นแหละพจน์จึงได้ถอนปากแล้วแลบลิ้นเลียคราบลิปสติกที่ติดอยู่ ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

             "อย่ามาทำหน้าแบบนั้นนะ ยืนนิ่งๆเป็นวอลเปเปอร์ทำตามที่บอก ภาพนี้สุดท้ายแล้ว" 

 

              กว่าจะกำกับ+บอกบท+จัดท่า+และห้ามพ่อหลานชายให้ได้ภาพสวยๆตามคอนเซป ' เสน่หา'  ก็เล่นเอาวิชิตาปาดเหงื่อเกือบเป็นลม

 

              "เฮ้อ!! เสร็จซะที ขอบใจนะตะวันที่มาเป็นแบบให้ เดี๋ยวอาจัดภาพแล้วจะให้ดู รับรองสวยจนพูดไม่ออกเลยละ"

 

              "ครับ งั้นผมไปนะครับ"

 

              "จ๊ะ ชุดนั้นก็ไปถอดที่ห้องก็ได้นะ ล้างหน้าออกแล้วพักผ่อนซะ วันนี้ขอให้ช่วยแค่นี้ละ แล้วนี่ตาพจน์หายไปไหนแล้วเนี่ย?" วิชิตาหันซ้ายหันขวามองหาตัวต้นเหตุที่ทำเอาเกือบหน้ามืด

 

             "คงกลับไปตั้งแต่อาวิบอกว่าถ่ายเสร็จแล้วมังครับ?" 

 

             "ขอบใจนะตะวัน"

 

             ร่างบางเดินกลับห้องทั้งๆที่ใส่ชุดขาวยาวจนต้องอุ้มชายผ้ายกไว้เพราะกลัวเปื้อน กะจะอาบน้ำด้วยเลย ปิดประตูแล้วล็อคซะ กันไม่ให้ใครบางคนเปิดเข้ามา แล้วเดินไปหยุดหน้ากระจกบานใหญ่หน้าห้องน้ำ

 

             เหมือนมองใครอีกคนที่ไม่ใช่ตัวเอง ตะวันยิ้มขำอย่างนึกสนุกเพราะพึ่งเคยทำอะไรแปลกๆแบบนี้ครั้งแรก ถึงจะรู้ว่าตัวเองหน้าหวานแต่ก็ไม่เคยใส่ชุดผู้หญิงมาก่อน

 

            มือบางค่อยๆดึงวิกผมออกเบาๆแล้ววางไว้บนเตียงอย่างถนอม จากนั้นก็เริ่มปลดดุมชุดฟูฟ่องสีขาวช้าๆเพราะกระดุมเม็ดเล็กนิดเดียวติดกันยาวพรืดเกือบยี่สิบเม็ดใต้อก จังหวะที่กำลังสาละวนก้มหน้าก้มตากับกระดุมเม็ดจิ๋วๆ ก็ต้องชะงักมือ กลืนน้ำลายดังเอือก หลับตาเมื่อรู้สึกถึงริมฝีปากร้อนผ่าวซุกไซ้ลำคอขาวด้านหลังหนักๆ แขนแกร่งทั้งสองข้างรั้งกอดเอวบางเบียดสะโพกเข้าหา พร้อมกับเสียงอู้อี้ 

 

 

            " ฉีกสัญญาทิ้งเถอะนะตะวัน ฉันไม่สนแล้วว่าจะเป็นที่ไหนหรือว่าเมื่อไหร่ ขอให้ได้รักนาย ถึงตายก็ยอม" 

 

             ตะวันเบิกตากว้างขนลุกซู่ไปทั้งตัว เมื่อพอเงยหน้าขึ้นก็เห็นภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ ราวกับว่ากำลังแอบถ้ำมองใครบางคนอยู่

 

            ในกระจกเงาบานนั้น ตะวันเห็น ตาโตๆที่เมคอับจนสวยเบิกกว้างอย่างตื่นตะลึง ร่างบอบบางยืนนิ่งอยู่ในชุดสีขาวยาวฟูฟ่อง คอเสื้อกว้างๆที่กำลังจะปลดกระดุมค้างไว้ตกลงจนเปิดเปลือยหัวไหล่ขาวๆ เปิดโอกาสให้ใบหน้าหล่อคมซุกไซ้คลอเคลียริมฝีปากร้อนๆ ทาบจูบเอาอย่างหนักหน่วง เอวบางๆถูกลำแขนสีแทนรั้งกอดจนแนบแน่น

 

           ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังซุกไซ้ลำคอขาวๆที่เจ้าของเอนต้นคอให้อย่างเผลอๆ เห็นปากบางๆระเรออิ่มขบไว้แน่นอย่างขัดเขิน เมื่อเห็นปลายลิ้นสีแดงเข้มกำลังแลบเลียดูดเม้มไปทั่วลำคอขาวระหง ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวขบเม้มติ่งหูเล็กใกล้ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

 

            ครั้นมือใหญ่ขยับยกขึ้นรั้งผ้าบางๆ ให้มันเลื่อนหลุดลงต่ำกว่านั้น นิ้วขาวๆจะรั้งไว้ แต่ก็ช้าไปนิดเดียวเมื่อผ้าบางๆ มันไม่เป็นใจเลื่อนหลุดผลั๊วลงจนกองอยู่ที่สะโพก เผยให้เห็นลำตัวช่วงบนเปลือยเปล่าขาวเนียน ยอดอกสีกุหลาบตั้งชูชันเมื่อ ฝ่ามือร้อนๆ ไม่เกรงใจ ลูบไล้เบาๆทั่วหน้าท้องแบนราบ ลากผ่านลำตัวขึ้นช่วงบนช้าๆจนมาหยุดสะกิดเบาๆ แล้ว ท้องนิ้วโป้งกับปลายนิ้วชี้ก็สามัคคีกันคีบแล้วบีบบี้คลึงเคล้น

 

           "อ๊าาา!!!" แขนแข็งๆเกร็งรั้งไว้ เมื่อร่างบางในอ้อมแขนเข่าอ่อนจนเกือบทรุด มือขาวบางยกขึ้นดึงข้อมือหนาออก จากยอดอกเพราะความเสียวแล่นปร๊าบไปทั่วร่าง แล้วก็ทำสำเร็จเมื่อมือหนาละออกอย่างว่าง่าย แต่มันได้ย้ายไปหายอดอกอีกข้างเพื่อไม่ให้มันได้น้อยหน้ากัน

 

             "อ๊าาา!!!..."  ปลายนิ้วเท้าเล็กๆจิกงองุ้มขยุ้มพื้นพรมแน่นเมื่อร่างบางโดนโจมตี ทั้งลำคอขาวที่โดนดูดเม้มกัดแทะ ทั้งลำตัวขาวเนียนที่ฝ่ามือใหญ่ร้อนลูบไล้จนไม่มีพื้นที่ใดได้หลุดพ้น ใบหน้าหวานแหงนหงายอิงแผ่นอกหนา ปากอ้าเผยอหอบหายใจสลับ กับกัดริมปากไว้แน่นเพื่อกลั้นเสียงครางของตัวเอง "อื๊ออ!!..จ..เจ้า..นายครับ..."

 

            ร่างสูงไม่ปราณี นิ้วแข็งๆเกี่ยวทีเดียวชุดสวยที่เกาะสะโพกอยู่ก็หลุดลงกองพื้น เผยให้เห็นลำตัวขาวบางที่ตรงกลางมีแค่ชั้นในสีขาวตัวจิ๋วปิดแปะไว้แค่กระผีกมือ 

 

            "ตะวัน...." เสียงทุ้มนุ่มกระซิบพร่าข้างหู มือข้างที่กอดเอวเล็กๆไว้เมื่อครู่ เริ่มมีบทบาทเมื่อมันขยับซุกปลายนิ้วร้อนๆ สอดเข้าขอบกางเกงตัวจิ๋ว

 

            "อ๊า!!......" 

 

             "จ...เจ้านายครับ...ถ้า ถ้าเกิด..." ท่ามกลางอารมณ์เสียวกระสันมือขาวๆ สั่นๆ ยื้อข้อมือหนาไว้

 

             "ชู่วว์ ไม่ต้องพูด....." เสียงทุ้มกระซิบบอกชิดริมหู แถมด้วยการเม้มแล้วแยงลิ้นเข้าไปจนร่างบางขนลุกเกรียวไปทั้งตัว

 

             "ต..แต่ว่า...อ๊ะ!....อย่าครับ!!..." นิ้วโป้งแข็งๆสอดเข้าเกี่ยวกางเกงในทีเดียวมันก็หลุดเกาะสะโพก มือบางยื้อขอบกางเกงข้างนึงขึ้นขอบอีกข้างถูกดึงลง

 

              "ไม่ต้องคิดถึงคนอื่น....." บอกพร้อมกับเล็มจูบไปทั่วแก้มนุ่ม ซุกไซร้ลำคอขาว เม้มเบาๆไปทั่วลาดไหล่บอบบาง  แล้วมือฝ่ายที่ดึงลงก็ทำสำเร็จ 

 

              "อื๊ออ!!....." ตะวันหายใจหอบ เมื่อฝ่ามือหนากอบกุมลำเนื้ออ่อนไว้แล้วไล้มือลูบเบาๆ จนเจ้าของมันขาเปลี้ยจนเกือบทรุด 

 

             " มองสิตะวัน "

 

             " ไม่เอานะ... อย่า!...." ตาโตเบิกกว้างเมื่อร่างสูงดันหลังให้เดินเข้าใกล้กระจกอีกจนเห็นเหตุการณ์ในนั้นชัดเกือบจะทุกรูขุมขน ใบหน้าเนียนร้อนวาบหันหลังให้กระจกทันที แต่ก็เหมือนหนีเสือปะจรเข้ เมื่อหันหลังให้กระจกก็เท่ากับหันหน้าเข้าหาพจน์

 

              แขนแข็งๆข้างนึงกอดเอวบางหมับ..มือใหญ่อีกข้างก็ดันก้นขาวๆให้หน้าขาแนบหน้าขา ส่งผลให้ไอ้ที่อัดแน่นอยู่แล้วโป่งพองจนตุงกางเกงยีนส์

 

             "อื๊อ!.."ปากบางโดนทาบปิด พร้อมกับที่ริมฝีปากหนาบดลงแล้วแทรกปลายลิ้นอุ่นเข้าไปตวัดหาความหวานจนถ้วนทั่วทั้งไรฟันขาวๆทั้งกระพุ้งแก้มนุ่มๆแล้วเกี่ยวเอาลิ้นเล็กๆออกมาหยอกล้อพันเล่นจนน้ำใสๆเริ่มไหลล้นมุมปาก 

 

             จนใบหน้าหวานเบี่ยงหลบ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองเริ่มขาดอากาศหายใจ  "อ่า!...แฮ่ก....แฮ่ก.....แฮ่ก.....อื๊ออ!!...." พอปากบางเบี่ยงหลบริมฝีปากหนาก็ไม่เดือดร้อน เล็มคางเล็กๆแล้วไถลลงหาลำคอขาวๆ ลงลิ้นกวาดเลีย ทั้งแทะเล็ม ทั้งขบเม้ม ดูดดุนจนเป็นรอยจ้ำเล็กๆ แดงไปทั่ว

 

            "อ๊า..." ตอนนี้ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างได้สามัคคีบีบแก้มก้นนุ่มๆเปล่าเปลือยไว้จนเต็มฝ่ามือ แล้วหน้าขาแกร่งก็เข้าประชิด บดเบียดเสียดถูส่ายวนจนตะวันต้องกัดปากไว้แน่น

 

             "ข..ขี้โกง...เจ้านาย..ขี้โกง..." เสียงหวานกระท่อนกระแท่น มือบางขยุ้มเสื้อยืดของพจน์ไว้แน่น ตาคมเห็นปากบางๆ ที่ระเรือ แดงเพราะแรงบดขยี้อดไม่ได้ที่จะทาบปากลงไปหาอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง

 

             "ขี้โกงยังไง?!..." พอหลบทางซ้ายก็ย้ายมาจูบแก้มขวาจนต้องประท้วง 

 

              "อื๊ออ!!...." 

 

              "ตอบ..." 

 

              "ก..ก็...ก็..." เพราะตัวเองโดนปอกจนตัวล่อนจ้อนแต่อีกฝ่ายกลับมีเสื้อผ้าครบชุด ตะวันกัดปากไว้แน่น จะให้บอกยังไงว่าเมื่อกี้แค่หลุดปาก

 

              พจน์ยิ้ม มองคนตัวเล็กที่เอาแต่ก้มหน้าหลบตา แก้มเนียนที่ตอนนี้แว๊บๆเหมือนจะแดงจนลามลงไปถึงคอ มือบางทั้งสองข้างยังขยุ้มเสื้อยืดสีดำไว้ไม่ปล่อย แล้วแบบนี้จะให้คิดเป็นอื่นไปได้ยังไง

 

               "แบบนี้รึเปล่าที่ว่าขี้โกง?...." พอสิ้นเสียงทุ้มร่างสูงก็ถลกเสื้อยืดโยนทิ้ง แถมมือใหญ่ยังขยับไปปลดเข็มขัดหนังออกแล้วรูดซิป ดังพรื๊ดด... ดึงกางเกงยีนส์ออกจากขา นิ้วโป้งทั้งสองข้างเสียบเข้าเกี่ยวยางกางเกงในดันลงต่ำจนตอนนี้ขอบของมันเกาะดันไอ้ที่โป่งออกมาจนปวดหนึบ 

 

                "ตอนนี้ก็เสมอกันแล้ว..." พจน์มองสบตาโตๆที่เบิกกว้างขึ้นอีกเท่าตัวเมื่อได้ยินประโยคที่ว่า 'เสมอกัน'

 

                ตะวันมองร่างสูงที่ยืนเปลือยเปล่าราวกับรูปสลักตรงหน้า แผงอกแน่นๆ กล้ามเนื้อหน้าท้องเกร่งเป็นซิกแพคหนา แล้วไอ้ที่ต่ำ กว่านั้นก็...........

 

                ไม่อยากมองหรอก.............

 

                "หึ...." เสียงหัวเราะในลำคอบวกกับสายตาล้อเลียนที่ตะวันสบอยู่ตอนนี้ ทำให้นึกได้ว่าเมื่อกี้ทำอะไรอยู่ เพราะดันเผลอมองไปแล้วเต็มๆตา...

 

                  แล้วนี่อะไร ยืนเปลือยประจันหน้ากันแบบไม่มีผ้าผ่อนปิดตัวซักชิ้น ...แบบเย้ยฟ้าท้าดิน.. กล้าเกินไปแล้วนะตะวัน..!

 

                  เท้าเล็กๆกำลังจะก้าวถอยหลังเพราะสติที่หลุดลอยไปกับสัมผัสวาบหวามเมื่อครู่ได้กลับมา  แต่พจน์กลับเดินเข้าหาตวัดเกี่ยวเอวบางไว้แน่น

 

                 "ลืมไปเถอะสัญญาปากเปล่าที่เราทำไว้" พร้อมกับแนบจูบไปทั่วแก้มเนียนแล้วไถลซุกไซร้ลำคอนุ่มพร้อมกับเสียงอู้อี้ " ไม่ต้องแคร์ว่าใครเขาจะมองเรายังไง..." ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบดูดลำคอระหงจนตะวันคอย่น ลำแขนแข็งๆเกี่ยวกอดเอวบาง มือใหญ่อีกข้างยกขึ้นช้อนท้ายทอยเล็กๆแล้วล็อคไว้

 

                 " ขอให้ได้รักนายอย่างอื่นฉันก็ไม่สน...." จบคำพูดด้วยจูบอันหนักหน่วงกับปากบางสีอิ่มระเรือที่เผยอค้างตรงหน้า แขนเกี่ยวเอวบางแล้วรั้งให้ถอยตามมาช้าๆ ปากร้อนๆก็พรมจูบไปทั่วแก้มเนียน ซุกซบทาบดูดลำคออุ่นที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็รสชาตอร่อยนุ่มละมุนลิ้น ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างลูบเลยเข้าหาแก้มก้นนุ่มๆแล้วขยุ้มไว้จนเต็มฝ่ามือหนา ก่อนจะรั้งอุ้มร่างบางขึ้นให้สองขาเพรียวคาบเกี่ยวเข้าเอว แล้วร่างสูงก็หมุนตัวเปลี่ยนให้คนตัวเล็กในอ้อมแขนหงายลงบนเตียงขนาดคิงไซส์ที่รออยู่ด้านหลัง จนเมื่อรู้สึกตัวอีกทีตาหวานๆ มองสบกับตาคมกริบที่โน้มอยู่ในระยะประชิดแค่ลมหายใจกั้น

 

                 ร่างสูงคล่อมตัวเข้ากกกอด ฝ่ามืออุ่นขยับลูบไปทั่วแก้มก้นนุ่มแล้วดึงให้เข้ามาแนบ ก่อนจะไล้ฝ่ามือเบาๆไปทั่วสีข้างบอบบาง ไล้ขึ้นไปช้าๆจนปลายนิ้วลูบไล้ไปทั่วหัวไหล่กลมมนที่พจน์ต้องก้มลงจูบเบาๆเพราะอดใจไว้ไม่ไหว มือใหญ่ของพจน์รั้งข้อมือบอบบางขึ้น แล้วพรมจูบไปทั่วข้อมือด้านในก่อนจะย้ายจูบไปทั่วปลายนิ้วเล็กๆทั้งห้าเบาๆ

 

               "กินได้มั้ย?..." ถามแล้วไม่รอคำตอบ ตะวันหน้าร้อนวาบเสียวแปล๊บไปทั่วทุกขุมขนเมื่อปลายนิ้วชี้ถูกดูดกลืนเข้าปากช้าๆ ปลายลิ้นร้อนๆเกลี่ยวนไล้เลียแล้วดูดไปทั่วทั้งข้อนิ้วเล็กๆ

 

              "อื๊อ!!..." ตะวันมือสั่น เกร็งนิ้วดึงออกจากปากหนา แต่ก็ทำได้แค่นั้นเมื่ออีกฝ่ายไม่ปล่อยแถมยังทำท่าจะงับนิ้วกลางเข้าไปด้วย "อย่า....อ๊ะ!.. .อื๊อ!!... เจ้านาย..." ตะวันหลับตาปี๋

 

              " อย่ากัดปาก!..." เสียงพจน์กระซิบริมหู " เดี๋ยวจะช้ำ...." บอกแล้วก็บดจูบอีกครั้งอย่างดูดดื่ม ง้างปากเบาๆแล้วแทรกปลายลิ้นหนาเข้าเกี่ยวกวัดรัดรึงดูดดุนปลายลิ้นเล็กที่สั่นระริกเข้ามาในปากตน ผลัดกันรุกผลัดกันรับอย่างกระหาย 

 

              มือเรียวบางค่อยๆไต่ช้าๆเข้าประคองใบหน้าหล่อเหลา เอียงหน้าให้รับจูบดูดดื่มถนัดถนี่ยิ่งขึ้น ปลายนิ้วเล็กๆวกเข้าซอกซอนกลุ่มผมดกนุ่มมือตรงท้ายทอยแล้วเกี่ยวรั้งต้นคอหนาให้เข้ามาชิด "อืมม!..." ร่างสูงครางอย่างถูกใจ มือใหญ่ดึงรั้งเรียวขาเพรียวให้เกี่ยวเอวหนาไว้ แล้วบดเบียดหน้าขาที่อัดแน่นไปด้วยความต้องการจนล้นทะลักเข้าหาคนตัวบางใต้ร่าง ปลายนิ้วแข็งๆข้างนึงค่อยๆลูบเลยเข้าหาช่องทางลี้ลับ พอเจอเป้าหมายก็ทักทายเบาๆ

 

             " อื๊อ!!....." ร่างบางสะดุ้ง เบี่ยงหน้าถอนจูบดูดดื่มที่ทำท่าจะสูบเอาวิญญาณออกจากร่าง มือบางเกร็งดันอกกว้างบิดตัวสะท้าน เมื่อปลายนิ้วร้อนๆขยับดึงดันเข้าหาช่องทางด้านหลังช้าๆ "อ๊า!..." ตะวันรู้สึกถึงปลายนิ้วแข็งๆที่เบียดแทรกเข้ามาในความคับแน่นพร้อมกับบางอย่างที่คล้ายๆเจลลื่นเหนียวๆ ก่อนที่พจน์จะค่อยๆเพิ่มเป็นสองนิ้วแล้วดันเข้าอีกครั้ง 

 

              "อ๊า!..." ริมฝีปากร้อนผ่าวซุกซบลำคอขาว พรมจูบไปทั่วลาดไหล่เนียนก่อนจะลากลิ้นร้อนๆผ่านลงมาจนหยุดดูดดุนยอดอกสีชมพูชูชัน เม้มแล้วดึงขึ้นเบาๆทำเอาเจ้าของมันครางกระเส่า "อื๊อ!!..." มือบางขยุ้มผ้าปูที่นอนจนข้อขาวเมื่อลิ้นร้อนๆปาดป้ายไปทั่วทั้งซ้ายแล้วย้ายมาขยี้ที่เม็ดขวาเพื่อไม่ให้น้อย หน้า 

              "อึก!...เจ้านาย....อื๊อ!..." เรียวขาเพรียวถูไถที่นอน เดี่ยวก็เกี่ยวเอวหนาไว้เดี่ยวก็จิกนิ้วเท้างองุ้มอย่างเสียวเสียด ดูสับสนน่าสงสาร แต่อีกฝ่ายกลับไม่ปราณี พอชิมยอดอกจนสมใจก็ลากลิ้นร้ายลงช้าๆกะจะผ่านลงต่ำ

 

              " อ๊า!...อื๊อ!..." เพราะกลัวเจ้าสะดือจะน้อยใจ จึงหยุดทักทายพอหอมปากหอมคอ ทำเอาตะวันเกือบขาดใจ แล้วยังไม่ทันหายใจปากร้อนผ่าวก็วกลงหาหน้าท้องแบนราบขาวเนียน ส่งลิ้นร้อนๆลากชิมไปทั่วอย่างคิดถึง

 

              "อื๊ออ!!...." มือบางส่งนิ้วเล็กๆแทรกขยุ้มผมดกหนาไว้แน่น เมื่อใบหน้าคมซุกเข้าหาหน้าขาเนียน ปากร้อนๆบวกกับลิ้นร้าย เจอเป้าที่หมายตา ก็สามัคคีกันปรนเปรอจนร่างบางบิดเป็นเกรียว

 

              "ซี๊ดด!.......อ๊าา!......" ความเสียวแล่นวูบวาบไปทั้งตัวจนเกือบขาดใจเมื่อลิ้นร้อนปาดเลียไล้วนกัดแทะจนถ้วนทั่วซอกขาขาวๆ ก่อนจะครอบครองลำเนื้ออ่อนเข้าปากหนาช้าๆอย่างไม่รังเกียจ

 

             "อื๊ออ!!.........ซี๊ดดด!!....." ปลายลิ้นใหญ่ที่ไล้วนหัวป้านสีสดราวกับกำลังเลียแท่งไอติมแสนอร่อยทำเอาลมหายใจสะดุด ผ้าปูที่นอนเกือบขาดคามือเมื่อความเสียวเสียดแล่นไปทั่วร่าง แล้วมือบางก็ขยุ้มผมดกหนาไว้แน่นเมื่อปากหนาโยกขึ้นโยกลงช้าๆ

 

             "อ๊าาาา!!!!.....เจ้า...นาย....อ๊าา!....."เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างกระท่อนกระแท่น ผงกหัวขึ้นมองแล้วทิ้งตัวลงนอนบิดจนหลังแอ่น ปลายเท้าหงิกงองุ้มขาขาวเรียวยาวพาดวางบนบ่าหนา หน้าหวานๆเหยเก สลับกับกัดปากกลั้นเสียงครางเมื่อพจน์ไม่ปราณี

 

            "อ๊าา!.....พอ....แล้ว...หยุด..ก..ก่อน...."  พจน์เงยหน้าขึ้น ขยับร่างสูงเข้าประชิดร่างบางที่นอนหงายระทวย จับขาเรียวให้คาบเกี่ยวเอวหนาไว้ 

 

            "อ๊าาา!!!!......" ปลายลิ้นใหญ่วาดเลียริมปากอย่างกระหาย ตามองร่างบางที่หอบหายใจ ใบหน้าหวานแดงก่ำ ปากบางๆ สีแดงสดโดนเจ้าตัวขบไว้แน่นสลับกับครางกระเส่าอย่างเสียวเสียด มือบางขยุ้มผ้าปูจนยับย่น เมื่อมือใหญ่รวบลำเนื้อสองอันด้วยมือข้างเดียว "ฮืมม!!...." พจน์กัดฟัน ขยับมือขึ้นลงช้าๆ หมุนมือใหญ่วนจนทั่ว ราวกับจะหล่อหลอมรวมท่อนลำเนื้อสองอันเข้าด้วยกัน

 

            " อ๊าาา!!!....." ตะวันตาปรือจะขาดใจ มือบางละจากผ้าปูมารั้งข้อมือใหญ่ไว้แน่นเมื่อร่างสูงใจร้าย ใช้ท้องนิ้วโป้งบี้คลึงไล้วนไปทั่วหัวป้านแดงหนักๆ " อ๊า!!.... .อ๊า  ....อ๊าา!.  ..อื๊ออ!!......" 

 

            และเมื่อความเสียวแล่นล้นจนจุกอก พจน์ก็ละมือหนาหันไปอุ้มสะโพกเพรียวจับให้ขาเรียวเกี่ยวเอว จอปลายลำเนื้อใหญ่ที่ตั้งลำผงาดและอัดแน่นไปด้วยความต้องการจนเกือบปริ เกลี่ยเบาๆแล้วดันหน้าขาให้ปลายใหญ่ป้านเบียดแทรกช่องทางช้าๆ "อื๊ออ!!...." 

 

            ตะวันตาเหลือก มือจับหน้าขาพจน์ไว้แน่น เมื่อรู้สึกเจ็บแปล๊บกะทันหัน ถึงมันจะไม่มากแต่ก็ทำให้ร่างบางถึงกับสั่น ความเจ็บมันพุ่งทะลักเข้าสู่ส่วนที่ล้ำลึกที่สุด แล้วก็ต้องกัดปากเมื่อร่างสูงได้ล่าถอยออกไปพร้อมกับดึงส่วนหัวใหญ่ป้านออกไปด้วย แต่ยังไม่ทันได้หายใจเจ้านั่นก็ถูกดันเข้ามาใหม่คราวนี้เกือบค่อนลำ

 

           "ฮืมม!!...." พจน์กัดฟันกรอด เสียวจนขนลุกไปทั้งตัวเมื่อวงแหวนแห่งความคับแน่นบีบรัดปลายลำเนื้อที่เสียบคาไว้ค่อนลำจนต้องยอมถอดถอนออกมา แล้วกระดกหน้าขาเสียบลำเนื้อร้อนผ่าวเข้าไปอีกครั้ง....เกือบมิดด้าม

 

            "อื๊ออ!...." ปากบางถูกกัดไว้แน่นเมื่อรู้สึกจุกจนเกือบหายใจไม่ออก และแล้วความรู้สึกแรกก็ค่อยๆหายไป ตอนนี้เหลือทิ้งไว้แค่ ความกระสัน

 

            พจน์กระดกหน้าขากระแทกเข้าเน้นๆ ดึงลำเนื้อที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนแข็งขึงร้อนผ่าวออกช้าๆแล้วส่งหัวป้านใหญ่ ให้ทะลวงเบียดแทรกความคับแน่นเข้าไปจนตุง ดึงออกแล้วกระแทกเข้า ถอนออกมาแล้วทะลวงเข้าไปอีก ลากลำเนื้อใหญ่ร้อนผ่าวออกมาเกือบหมดแล้วทิ่มเข้าอีกจนมิดด้าม

 

             "อื๊อ.....อ๊า!....อ๊า!.......อ๊า!.......อ๊า!....."

 

             ร่างบางสั่นไหวไปกับทุกจังหวะการจ้วงแทง สะท้านไปกับแรงกระแทกจนเกิดเสียงพั๊บๆ ผ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างกำไว้รอบเอวบางรั้งไว้แน่นแล้วทิ่มทะลวงเข้าหาคนตัวบางใต้ร่างอย่างกระหาย

 

              ความคับแคบตอดรัดหนุบหนับ จนพจน์ต้องกัดฟันกร๊อดเหงื่อกาฬแตกซิกไปทั่วแผ่นหลัง มองร่างบางที่ตอนนี้บิดเป็นเกรียว ขาเรียวเกร็งเกี่ยวสะโพกแกร่งไว้แน่น หลังแอ่นบิดแทบไม่ติดพื้นเตียง ปากบางเผยออ้าหอบหายใจสลับกับกัดไว้แน่นจนพจน์กลัวว่าเรียวปากเล็กๆนั้นมันจะขาด

 

             "เจ้านาย....อ๊าา!!....ไม่...อื๊อ!....ไหว...." เสียงหวานขาดกระท่อนกระแท่น มือเล็กๆขยุ้มผ้าปูทึ้งดึงเหมือนจะให้ขาดคามือ สลับกับหันมาคว้าข้อมือหนาไว้แน่น เล็บจิกลงอย่างวอนขอเมื่อพจน์เสือกลำเนื้อร้อนๆเข้าไปเน้นๆจนมิดด้าม

 

             "อ๊า!!!!.....อ๊า.....อ๊า.......อ๊า...."

 

             "อื๊ออ!!......อ๊า......"

 

              "ฮืมม!!....อ่า........"

 

              มือใหญ่เอื้อมมาปรนเปรอลำเนื้ออ่อนที่แข็งขึงตรงหน้า ทำเอาร่างบางใจจะขาดเมื่อโดนโจมตีรุนแรงทั้งสองทาง บนร่างของทั้งคู่มีเหลื่อไหลโซมกาย ร่างกายช่วยกันขับเพลงพิษวาสที่ต่างก็โหยหาจนกระหาย

 

              หน้าขาของพจน์เคลื่อนอย่างรวดเร็วเมื่อความหื่นกระหายเข้าครอบงำ ท่อนลำเนื้อขนาดใหญ่จมหายเข้าช่องทางก่อนจะถูกดึงออกมา กระแทกซ้ำเข้าไปอีกจนเกิดเสียงวาบหวิวหยาบโลน ร่างสองร่างเข้าห่ำหั่นกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

 

              เสียงครางแหบต่ำ กับอีกเสียงหวานที่ครางกระเส่า เสียงกระทบพั๊บๆของร่างกายที่กระแทกกระทั้นจนเตียงขนาดคิงไซส์ไหวแรง ลมหายใจขาดห้วงหอบสะท้าน จนเมื่อพจน์เห็นร่างบางเกร็งกระตุกบวกกับช่องทางตอดรัดหนุบหนับทำเอากลั้นไม่ไหว กระดกหน้าขาถี่ยิบก่อนจะทะยานขึ้นสวรรค์ตามร่างบางที่กระตุกเกร็งก่อนหน้าไปติดๆ

 

             "อื๊อออ!!!!!......อ๊าาา!!!.........." 

 

             "ฮืมม!......."

 

             "แฮ่ก......แฮ่ก........แฮ่ก..........แฮ่ก......"

 

            "ซี๊ดดดด......."

 

            "อืมม!......"

 

             "....."

 

             .............

 

            เมื่อไม่มีเสียงถาม..........

 

           ก็ไม่มีเสียงตอบ..........

 

            มีแค่เสียงประสานของลมหายใจที่หอบถี่ กับสัมผัสร้อนผ่าวของริมฝีปากร้อนที่แต่งแต้มไปทั่วหน้าผากบางที่ไรผมชื้นเหงื่อ ฝ่ามือหนายังคงไล้แผ่วเบาไปทั่วแก้มสะโพกนุ่มๆเนียนมือ 

 

           ริมฝีปากร้อนผ่าวแต่งแต้มจุมพิตเบาๆที่แก้มเนียน ไล่เรื่อยลงช้าๆ ก่อนจะซบนิ่งๆที่ซอกคอนุ่ม พลางหลับตา ซึมซับความรู้สึกสุขสุดยอดที่กระหายมาหลายเพลา แขนแข็งแรงยังคงกกกอดเอวบางแน่น ราวกับว่าถ้าปล่อยมือร่างบางตรงหน้าจะหายวับไป

 

           จนเมื่อเวลาผ่านไปหลายนาทีจนแรงตอดรัดหนุบหนับจางลง ร่างสูงจึงขยับตัวขึ้นค่อยๆดึงลำเนื้อออกช้าๆ ตาคมมองสบตาหวานๆ แล้วยิ้มร้าย แกล้งรีรอจนคนตัวบางใต้ร่างหนาทนไม่ไหว...กำปั้นเล็กทุบโครมบนแผ่นอกหนาจนดังปึ๊ก......

 

           "หือ?....ทำร้ายร่างกายกันแบบนี้ต้องมีโทษปรับ!"

 

           "ก็....ทำไมไม่?....." จะบอกให้รีบดึงออกไปก็กระดากปาก ได้แต่ถลึงตาใส่คนหน้าหนาที่เอาแต่ยิ้มเจ้าเล่ห์ จนในที่สุดพจน์ก็ถอนตัวออกแล้วพลิกตัวเข้ามาช้อนกอดร่างบางไว้จากข้างหลัง แขนแข็งแรงกอดเอวเล็กๆไว้ไม่ปล่อย จมูกโด่งคมซุกไซ้ซอกคอนุ่มๆ แถมยังเม้มไปทั่วติ่งหูเล็กๆจนเจ้าของมันคอย่น

 

           "อื๊อ!...พอแล้ว...." ขนลุกเกรียวไปทั้งตัว ไม่เพียงแค่ข้างบนที่โดนโจมตี มือเล็กๆยังต้องยื้อข้อมือหนาไว้แน่นเมื่อมันทำท่าจะ เลื้อยเข้าหาหน้าขาอีกครั้งราวกับว่าเมื่อกี้ยังไม่อิ่มในรสสวาส

 

            "ยังไม่พอ...ขอชื่นใจอีกหน่อย...." ไม่พูดเปล่า ริมฝีปากร้อนผ่าวยังกดลงแก้มนุ่มจนใบหน้าหวานจมฟูก ตะวันหลับตาปี๋ จะกระเถิบหนีก็ไม่ทันซะแล้วเพราะร่างสูงโถมตัวเข้ามากอดไว้แน่นจนแบน ลำขาแข็งแรงที่แทรกเข้ามาบวกกับเส้นขนแข็งๆที่ขึ้นอยู่เต็มลำขาแกร่งมันเสียดสีผิวเนื้อเนียนจนเกิดความรู้สึกสยิวซ่านแปลกๆจนตะวันกลัวใจตัวเอง

 

            "อืม!...." ลิ้นร้อนๆลากผ่านไปทั่วไหล่ขาวเนียน หยุดเม้มกัดแทะเบาๆตรงนั้นบ้างตรงนี้บ้างจนเป็นรอยแดงไปทั่ว มือหนาก็ไม่น้อยหน้าขยับลูบไล้หน้าท้องเนียนเบาๆแล้วขยับขึ้นบนช้าๆจนมาหยุดที่เม็ดยอดอก "อื๊อ!...." ปลายนิ้วชี้สกิดแล้วบี้เบาๆ ทำเอาร่างบางสะท้านจนต้องคว้าข้อมือหนาไว้แน่น 

 

            "พ..พอแล้ว...จะไปอาบน้ำ!..." 

 

           " อืม...เข้าท่า...อาบน้ำกัน" พจน์ผงกร่างขึ้นมองคนตัวเล็กที่หน้าแดงอ้าปากค้างก่อนที่ปากบางๆจะหุบฉับ แล้วส่ายหน้าดิก

 

            "คือ...ไม่ใช่นะ...ผมจะไปอาบคนเดียว.." บอกแล้วก็พยายามดึงตัวเองออกจากร่างหนาๆที่ทับไว้ เลื้อยก็แล้ว ดึงขอบเตียงก็แล้ว ดิ้นก็แล้วแต่ก็ไม่เป็นผล 

            "อื๊อ! ...พอแล้ว..." ร่างบางสะท้านเมื่อบั้นเอวขาวๆโดนฟันไล่งับไปทั่ว แขนแข็งๆยังเกี่ยวเอวบางไว้แน่น ซ้ำร้ายขาเรียวทั้ง สองข้างยังถูกลำขาแกร่งแทรกเข้าล็อคไว้แน่นจะลุกก็ลุกไม่ได้ รู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆที่เป่ารดไปทั่วแก้มก้น นุ่มๆแล้วตะวันก็ร้อง อ๊ากก!!... เมื่อฟันคมไล่งับลงบนแก้มก้นขาวๆอย่างหมั่นเขี้ยว

 

             " พอแล้ว....พอแล้ว...อย่าสิ!...อ๊ะ!." ร่างบางดิ้นหนีขลุกขลัก จะผลักก็ผลักไม่ได้เพราะอีกฝ่ายอยู่ด้านหลัง มือบางได้แต่ดันหน้าผากไว้ แต่ยังไงก็ไม่ถนัดอยู่ดี เลยคว้าเส้นผมหนาแล้วขยุ้มไว้เต็มกำมือ 

 

             "ทำร้ายร่างกายกันอีกแล้วนะ..." พจน์เงยหน้าขึ้น แล้วยิ้มร้าย พละลุกอย่างรวดเร็วจนตะวันตกใจ แล้วก็มองอย่างงงๆเมื่อร่าง สูงเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

 

             ตะวันได้ทีรีบลุกจากเตียงอย่างเร็ววิ่งไปคว้าผ้าขนหนูที่ตากไว้บนราวมาพันตัวไว้แน่น แล้วก็หน้าร้อนผ่าวเมื่อเห็นพจน์ เดินตัวเปลือยออกจากห้องน้ำ

 

            "ไปอาบน้ำกัน " 

 

            "ไม่...ผมจะอาบคนเดียว..." หูเหมือนได้ยินเสียงเปิดน้ำ อย่าบอกนะว่าจะให้อาบในอ่าง? ตาโตเบิกกว้างเมื่อเห็นพจน์เดินเข้าหา "ไม่....ไม่เอา..." ร่างบางวิ่งหนีให้วุ่น จะไปทางซ้ายก็โดนดักหน้า จะหนีทางขวาก็โดนดักอีก แถมยังต้องกุมผ้าไว้แน่นเพราะกลัวมันหลุด ยืนหอบหายใจหน้าแดงก่ำ พร้อมกับถลึงตาใส่ร่างสูงที่ยืนท้าทายเปลือยกายไม่อายผีสางเทวดา

 

            พจน์ย่างสามขุมเข้าหาคนตัวเล็กที่เหลียวซ้ายแลขวาหาทางหนีทีไล่ให้ตัวเอง แล้วลำแขนแข็งๆ ก็คว้าเอวบางไว้แน่น เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจะหันหลังหนีอีก

 

            "ไป....อาบ....น้ำ....." บอกทีละคำชัดๆชิดริมหูแล้วยกร่างบางขึ้น พาเดินเข้าห้องน้ำกว้างโดยไม่สนใจเสียงโวยวายสักนิด

 

            "ไม่...โอย...อย่าสิ...ผมจะอาบคนเดี๊ยววว!!!....." มือบางยื้อปมผ้าขนหนูไว้แน่นเมื่อพจน์ทำท่าจะดึงมันออก พลางเอียงคอหลบปากร้อนๆที่แนบเข้ากับแก้มนุ่มจนดังฟอดดด!!!.......

 

             "อาบคนเดียวจะสนุกอะไร อาบด้วยกันจะได้เปลี่ยนกันถูหลังไง..." 

 

             "งั้น..เจ้านายลงอ่างไปเลย...เดียวผมถูให้.." 

 

             " ฉันอยากถูให้นายด้วย..เปลี่ยนกันไง..ไม่อยากเอาเปรียบ"

 

             "ไม่เป็นไร ...ข..ของผมไม่ต้องก็ได้..." เสียงหวานเริ่มตะกุกตะกัก ทั้งเอียงคอหลบลิ้นร้อนชื้นที่พยายามดูดเม้มติ่งหู ทั้งพยายามบิดเอวให้พ้นจากหน้าขาแกร่งที่เพียรเบียดบดมาจากข้างหลัง แล้วมือหนาก็พยายามเหลือเกินที่จะปลดปมผ้าขนหนูออก

 

             "นะ.." แล้ววงแขนแกร่งทั้งสองข้างก็รวบกอดร่างบางไว้แน่นจนแทบจมหายเข้าในอกกว้าง พร้อมทั้งซบซอกคอนุ่มอย่างอดใจไม่ไหว "ก็อยากอาบด้วย" เสียงทุ้มอู้อี้ มือใหญ่เอื้อมไปปิดน้ำ พร้อมกับยกร่างบางขึ้น

 

             "ไม่!..." มือบางดันขอบอ่างอาบน้ำสีขาวรูปไข่ขนาดใหญ่ไว้แน่น " โธ่...เจ้านายครับ..ไม่เอา.." ไม่ว่าจะยอมหรือไม่ โวยวายยังไง ตอนนี้ตะวันก็จมลงพร้อมผ้าขนหนูในอ่างอาบน้ำที่มีฟองสบู่ลอยอยู่เกือบเต็มส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว แล้วร่างสูงก็ตามลงมาจ้องหน้าในระยะประชิด 

 

             "หึๆ..." พจน์มองหน้าหวาน มองไหล่เนียนขาวๆที่มีน้ำเกาะพราวสวยราวกับเกร็ดเพชร มองปากบางที่เผยอค้าง ตาโตเบิกกว้าง มองมือใหญ่ของพจน์ที่ค่อยๆเกี่ยวปลายนิ้วก้อยรั้งข้อมือเล็กเข้าไปหาแล้วไล่จูบเบาๆไปทั่วฝ่ามือบอบบาง จูบจนทั่วข้อนิ้วเล็กๆ ทั่วทั้งปลายนิ้วเรียวยาวขาวอมชมพู ปากบางเม้มแน่นพูดไม่ออก มองกิริยาของพจน์ราวกับโดนสะกด อ่อนโยนเกินไปแล้ว ทำราวกับว่าสิ่งมีค่าจะแตกหักถ้าหนักมือไป

 

              ตาคมมองสบตาหวานๆ ที่มองมาไม่กระพริบแล้วยิ้มให้ มองริมปากบางสีแดงสดที่ถูกฟันซี่เล็กของเจ้าตัวขบเอาไว้แน่น อย่างขัดเขิน แก้มเนียนขึ้นสีเรือๆ มองแล้วน่าปรารถนาจนอยากกระชากมาคล่อม

 

              " ขนาดนี้แล้วยังไม่ชินอีกเหรอ?.." จู่ๆพจน์ก็ถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ แล้วร่างสูงก็หมุนตัวหันหลังให้

 

              "เอ๊า!...ถูให้หน่อย..."

 

               ตะวันมองแผ่นหลังสีแทนกว้างแล้วกัดปากตัวเองไว้แน่น ใบหน้าด้านข้างของพจน์ที่ผินมา ทั้งหน้าผากทั้งจมูกโด่งคม ริมฝีปากกับคางได้รูปรับกันแล้ว หล่อเหลาราวกับรูปสลัก ต้นคอหนาๆด้านหลังที่กี่ครั้งๆก็ได้แต่มองแต่ไม่กล้าที่จะจรดปากลงแนบดู อยากรู้ว่าพอทำแล้วพจน์จะรู้สึกสยิวซ่านเหมือนที่ตนเองรู้สึกมั้ย?... ไหล่กว้างๆที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรง สันหลังตรงได้รูปจนถึง ...เอ่อ...ก้นแน่นๆที่เคยลองแอบจับดูแล้วมัน....

 

              "หล่อละสิ?...." 

 

              "ห๊ะ?...." ตะวันชะงักความคิดเมื่อจู่ๆเสียงทุ้มก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ " อะไรนะ?...หล่ออะไร?.." แล้วก็ขมวดคิ้วมุ่น

 

              " ฉันไงหล่อ.." ใบหน้าคมผินมาบอก

 

              "เฮอะ!.. หลงตัวเอง.." ตะวันเบ้ปากเมื่อโดนจับไต๋ได้ แกล้งเบือนหน้าหนี มือบางยกขึ้นถูหลังอีกฝ่ายแรงๆ เอาให้หนังหลุดไปเลย

 

              "ไม่หลงหรอกตัวเอง แต่มีบางคนแอบหลงแล้วมองมาจนตาเยิ้ม..." พจน์แซว เหลือบตามองคนตัวเล็กที่แกล้งเฉไฉไม่สบตา แก้มขาวขึ้นสีจางๆพอเห็นแบบนี้แล้วอยากกระชากเข้ามาหาอีกซักฟอด...

 

              "เบาไป...ถูแรงๆหน่อย....ถูมาข้างหน้าด้วย" พจน์บอกแล้วก็ยกแขนขึ้นทั้งสองข้าง เปิดทางให้อีกฝ่ายทำได้สะดวก ตะวันจิกตามองแผ่นหลังสีแทนตรงหน้า เปลี่ยนท่าขยับนั่งคุกเข่าให้ถนัดยิ่งขึ้น ลงมือถูแรงๆจนฟองสบู่ขาวๆในอ่างกระเพือม แต่อีกฝ่ายกลับหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขซะงั้น

 

               มือบางลูบฟองสบู่ไปทั่วบ่าแข็งๆ แขนล่ำๆที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ตะวันกลืนน้ำลายตามองต้นแขนพจน์ เพราะมีแต่กล้ามเนื้ออย่างงี้ไงพอจะดิ้นหนีทีไรถ้าไม่ยอมปล่อยเองละก็ไม่มีทางหลุด มือบางไถลลงเข้าหาจั๊กแร้ถูแรงๆแถมเกาให้เหมือนแกล้งแต่ร่างสูงก็เฉย ตะวันย่นจมูก ขยับร่างบางเข้าไปอีกจนชิดแผ่นหลังกว้างโอบมือทั้งสองข้างลูบเข้าหาแผงอกหนา ฟองสบู่ลื่นๆ กับกล้ามซิกแพคแน่นๆ อืม..เพลินมือดีเหมือนกันแฮะ 

 

               "....."

 

               "...."!

 

               ตาโตเบิกกว้าง ดึงมือออกจากหน้าท้องแกร่งแล้วผละถอยหลังหมายจะลุกขึ้น แต่ก็ช้ากว่าอีกฝ่ายที่หันมาทันแล้วคว้าข้อมือบางไว้แน่น

 

              "จะไปไหน? ...ฉันยังไม่ได้ถูให้นายเลย.."

 

              "ม..ไม่ต้อง..." ตะวันส่ายหน้าดิก แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มร้าย ดึงร่างบางเข้าไปหาช้าๆ 

 

              "ไม่ได้! ....หันหลังเร็วๆ...." พจน์บอกแล้วก็ปล่อยข้อมือบาง 

 

              ตะวันมองสัญลักษณ์ที่พจน์ทำหมายความว่าให้หันหลังกลับ ปากบางเม้มไว้แน่นแล้วทำตามอย่างระแวง พลางเหลือบตามองไปข้างหลัง เห็นร่างสูงขยับเข้ามาชิดแล้วกลืนน้ำลายเอือก!.. ก่อนจะสะดุ้งเมื่อมือใหญ่วักน้ำอุ่นๆใสไหล่ให้ก่อนจะใช้มือหนาทั้งสองข้างลูบไล้หัวไหล่เล็กเบาๆ ทำเอาร่างบางเกร็งตัวเกือบสั่น แล้วก็เผลอกลั้นใจเมื่อมือใหญ่ขยับไล้เบาๆทั่วสันหลังบางช้าๆ ฝ่ามือหนาลูบไล้เบาๆทั่วเอวบาง.............

 

              นาน...........

 

              แล้วจู่ๆร่างบางก็สะดุ้งสุดตัวฝ่ามือหนาทำท่าจะวกเข้าหาหน้าท้องเนียน จนตาโตเบิกกว้าง

 

              "พอแล้วครับ..." ร่างบางกำลังจะลุกขึ้นทำให้มือใหญ่เกี่ยวเอวบางไว้หมับ ลากให้ถอยหลังนั่งทับบนตักซะเลย

 

             "เดี๋ยวสิ...ยังไม่เสร็จเลย.." เสียงทุ้มกระซิบพร่าอยู่ข้างหูบวกกับแขนแข็งๆที่รัดเอวบางไว้แน่น จนแก้มก้นนุ่มๆรับรู้ได้ถึงบาง อย่างที่กำลังตื่นตัวบดเบียดมาจากข้างหลัง

 

              "อย่า...." ผ้าขนหนูที่อุตส่านุ่งไว้หลุดหายไปใหนก็ไม่รู้ ตอนนี้เหลือแต่ตัวล่อนจ้อน แล้วอีกฝ่ายก็ภูมิใจเสนอเนื้อตัวที่ล่อนจ้อนไม่แพ้กัน

 

              พจน์เอนลงนอนอิงอ่างน้ำอุ่นขนาดใหญ่แล้วให้ร่างบางแทรกตรงหว่างขาตัวเองที่กางออกกว้าง กอดเอวบางไว้แน่น ตะวันหน้าร้อนผ่าวเมื่อถูกดึงให้หลังชิดกับ...เอ่อ....

 

             "อย่าดิ้น.." 

 

             "อื๊อ!..." จมูกโด่งคมฝังจูบแก้มนุ่ม แล้วไถลเข้าหาลำคอเปียกน้ำหอมๆ ริมฝีปากร้อนผ่าวขบเล็มเม้มไปทั่วบ่าเล็กๆที่ล่อลวงอยู่ตรงหน้าแล้วตัดสินใจโยนความยับยั้งชั่งใจทั้งหมดทิ้ง ลงมือชิมร่างบางที่ปรารถนาในอ้อมแขนอีกครั้ง

 

              "อ่า......ตะวัน......ตะวัน..." ลมหายใจอุ่นๆริดรดไปทั่วแก้มนุ่ม

 

              ตะวันหลับตาเมื่อได้ยินเสียงทุ้มครางเรียกชื่อ ทั้งปฏิกิริยาอ่อนโยนที่อีกฝ่ายแสดงออกจนโจ่งแจ้ง ว่าปรารถนาร่างบางแค่ไหน ทำไมต้องห้ามใจ ทำไมไม่เก็บเกี่ยวความสุขไว้ เพราะไม่แน่ใจว่าความรู้สึกเสน่หาของพจน์จะยืนยาวตราบเท่ากัลปาวสาน

 

             เมื่อคิดถึงตรงนี้ร่างบางจึงขยับหมุนตัวหันหน้าเข้าหาพจน์ แล้วขยับขึ้นนั่งคล่อมตักท่ามกลางสายตางงงวยบวกพอใจของร่างสูง แล้วก็ใจกล้าที่จะคล้องต้นคอหนาไว้แน่น แถมนิ้วเรียวบางยังขยับซุกกลุ่มผมดกหนาตรงท้ายทอยเล่น ทำเอาพจน์ถึงกลับคราง ฮือ.. อย่างถูกใจ

 

             "อืม...อย่างนี้ต้องให้รางวัล.." ริมฝีปากร้อนผ่าวแนบเข้าหาปากบางที่เผยออ้ารอ ปลายลิ้นแทรกเข้าเกี่ยวกวัดรัดลิ้นเล็กๆ ที่พลิกพริ้วตอบรับอย่างหนักหน่วง ทำเอาร่างสูงสะท้านเยือกอย่างยินดีเมื่ออีกฝ่ายกล้าที่จะแทรกปลายลิ้นเล็กๆเข้ามาแล้วดูดดึงเอาอย่างกระหาย

 

             "อืมม!!...." ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วแก้มก้นนุ่มๆใต้น้ำ ดึงรั้งให้หน้าตักบดเบียดแนบสนิทจนลำเนื้อสัมผัสกันเบาๆ แล้วมือหนาก็ทำหน้าที่ชักนำทั้งสองมาพานพบ 

 

             "อื๊อ...." ปากบางผละออก ใบหน้าเหยเก ก่อนจะซบฮวบเข้าที่ซอกคอหนาหอบหายใจหอบกระเส่า มือบางทั้งสองข้างจิกแน่นที่กล้ามเนื้อหัวไหล่หนาเมื่อลำเนื้ออ่อนถูกรวบไว้แล้วขยับเบาๆ "อ๊าา!!...." 

 

               พจน์มองร่างขาวๆบิดเร่าในอ้อมแขนแกร่งราวกับทรมาน เดี๋ยวก็แหงนหงายใบหน้าเหยเกเดี๋ยวก็ซบบ่ากว้าง ปากบางเผยออ้าหอบหายใจ ตาหวานๆมองสบตาคมอย่างวอนขอ มือบางทั้งสองข้างขยับลูบไล้ไปทั่วบ่าแข็งๆแล้วไถลลงต่ำอย่างรวดเร็วจนเจอกับความร้อนผ่าวแข็งขึง ร่างสูงกระตุกจนน้ำในอ่างกระเพือมเมื่อมือเล็กกำลำเนื้อแข็งไว้แน่นแล้วใช้ท้องนิ้วโป้งยีส่วนหัวป้านใหญ่เน้นๆราวกับแก้แค้น 

 

              "ฮืมม!!...." พจน์กัดฟันสะท้านทั้งตัว มือใหญ่อุ้มสะโพกเล็กขึ้นแล้วมองตาหวานๆเหมือนกับจะบอกความนัย และอีกฝ่ายก็เหมือนจะรู้ความหมายนั้น มือบางจึงนำทางอย่างดี พาลำเนื้อใหญ่ให้เจอกับช่องทางแล้วจากนั้นร่างบางก็ค่อยๆคลอบสะโพกลงช้าๆ 

 

              "อื๊ออ!......."

 

              "ฮืมม!!....." 

 

              เสียงประสานของทั้งผู้ให้และผู้รับที่ต่างก็เสียวกระสัน ทั้งอ้อมแขนแกร่งที่กกกอดเอวบาง ทั้งเรียวแขนเสลาที่กอดต้นคอหนาไว้ ลำนิ้วเรียวบางขยับดึงทึ้งเส้นผมเปียกน้ำตรงท้ายทอย อีกทั้งฝ่ามือใหญ่ขยำบีบแก้มก้นนุ่มๆไว้เต็มฝ่ามือพลางขยับรั้งขึ้นลงเป็นจังหวะ น้ำอุ่นในอ่างเริ่มคลายความอุ่นแต่ดูเหมือนทั้งคู่จะไม่สน เพราะในเมื่อเลือดในกายตอนนี้มันอุ่นจนเข้าขั้นร้อน น้ำที่เกือบเต็มอ่างก็กระเพือมไหวไหลเลอะพื้นห้องน้ำเนืองนอง

 

             จังหวะโยก จังหวะกระแทก บวกกับเสียงหายใจกระเส่าแหบพร่าประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร จนเมื่อทุกอย่างกระชั้นขึ้น ถี่ขึ้น แรงขึ้น หนักขึ้น ร่างสองร่างถาโถมใส่กันราวกับบ้าคลั่ง คลื่นแห่งความกระสันรัญจวนถั่งโถมเข้าสู่ฝั่งแห่งความโหยหาระลอกแล้วระลอกเล่า ฟองคลื่นสีขาวแห่งความสุขสมซัดสาดเข้าหาฝั่งก่อนที่ร่างบางจะทรุดฮวบเข้ากอดรัดร่างสูงแนบแน่น บดบี้สองสิ่งเข้าหากันราวกับยังไม่คลายกระหาย ประหนึ่งว่าไม่ต้องการให้มันเลื่อนไถลหายจากกัน

 

              หลังจากนั้นอีกพักใหญ่  เมื่อความกระสันจางหายดับไฟพิศวาสให้พอบรรเทา ทั้งคู่ก็ประคองกันออกมาใส่เสื้อผ้า ต่างกันหน่อยตรงที่คนนึงหน้าบานยิ่งกว่าจานดาวเทียม ผิดกับอีกคนที่เอาแต่ก้มหน้าหลบตา แก้มเนียนๆร้อนวูบวาบไม่ยอมหาย จนมือบางต้องยกขึ้นถูแก้มตัวเองแรงๆครั้งแล้วครั้งเล่า

 

 

 

               

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น